De encyclopedie

De Thee-encyclopedie

 

 

THEE

 

Deze thee-encyclopedie (met drie e’s, kwestie van makkelijk onthouden !) werd geboren in 2017 omdat de auteur nu eenmaal het snelst leert door samen te vatten. Tegelijk is het ook een (tamelijk uit de kluiten gewassen) geheugensteuntje, en dit document bevat dus ook zijn proefnota’s.

De encyclopedie is noch compleet noch onfeilbaar en nooit echt af, en alle opmerkingen en raad zijn welkom, en indien u vindt dat er iets ontbreekt (ook wanneer dat uw thee zou zijn) is er maar één adres: erikdekeersmaecker@skynet.be . Voorlopig is het op een smartphone nog scrollen om op te zoeken, ik zoek nog naar een goede app hiervoor. Gebruik is gratis, ik heb er alleen problemen mee wanneer u hem (of delen ervan) kopieert zonder bronvermelding. Ik heb geprobeerd om zelf bronnen te vermelden wanneer nodig, maar indien u vindt dat ik hierin tekortschiet, laat maar iets weten. Ik werk nog aan een literatuurlijst. Voor de taal- en typ-fouten is alleen de auteur verantwoordelijk (maar laat liever iets weten dan u in stilte te ergeren…).

Wat de spelling van de thee’s betreft is er vaak verwarring, vooral rond Chinese thee. Omdat Chinees een toontaal is zijn veel benamingen in ons schrift benaderingen van het Chinees. Ik volg hierin de Angelsaksische spelling, maar vooral in Frankrijk wijkt deze wel eens af. Ik heb geprobeerd elke variant toe te voegen om de zoekfunctie zo efficiënt mogelijk te kunnen gebruiken.

De proefnota’s bevatten ook een kwotering op een geheel eigen manier en die eigenlijk uit mijn blog komt. Bij twijfel kan je hier bekijken wat ik ermee bedoelde: https://theenatuurlijk.blogspot.com/

 

Adawatte Tea Estate

Ceylon. Lunugama, Uva regio. Geleid door Finlays Tea Estates. Het bedrijf gaat terug tot de 19de eeuw en er wordt goede zwarte thee gemaakt.

 

Addabarie Estate
Assam. Eerste aanplant in 1850. 700ha op de noordelijke over van de Brahmaputra, vlakbij de stad Tezpur. In 1977 samengegaan met de McLeodRussell groep en nu een deel van de Magor groep. Vooral CTC. In twee gesneden door de Jerashor rivier, met Addaban en Balipara als de twee delen. In 2019 verkocht aan Luxmi Tea. Zet ook stevig in op theetourisme.


Afternoon Tea

Toen rond de jaren 1840 verlichting met gas werd geintroduceerd in de huizen van de rijken liet dit hen toe om later op de avond aan tafel te gaan, en al snel werd dit gebruikelijk in betere kringen. Het was de hertogin van Bedford die op het idee kwam om rond 4 uur thee te serveren met lichte versnaperingen om de tijd tussen ontbijt en avondeten te overbruggen (middageten was toen nog niet de gewoonte). Toen de hertogin geregeld vrienden en kennissen begon uit te nodigen in haar landhuis Woburn Abbey begonnen ook andere dames van stand het gebruik over te nemen. De gewoonte leidde tot een boom in de productie van porseleinen theeservies (vaak met een gouden randje om het licht te weerkaatsen van de kaarsen of gaslantaarns die aan het einde van de namiddag werden aangestoken). Ook bekend als little tea, 5 o’clock tea of low tea.

Klassiek worden theesoorten als Assam of Darjeeling gebruikt, maar ook Earl Grey is een vaak geserveerde favoriet. Afternoon Tea blends zijn lichter en delicater dan breakfast thee’s omdat ze scones of sandwiches begeleiden en geen spek en eieren. Melk, citroen en suiker staan altijd ter beschikking, en gewoonlijk worden er kleine boterhammetjes bij geserveerd (met komkommer of zalm met roomkaas of nog andere) of scones met clotted cream and jam. Na een beetje uit de mode te zijn geraakt is afternoon tea helemaal terug van weggeweest, en het is een populaire manier om iets te vieren, vaak met een glaasje champagne om te starten. In Engeland is het momenteel erg in, en veel van de betere hotels bieden het aan.

 

Aged Tea

Taiwan. In Taiwan is het de gewoonte om bepaalde oolongs in terracotta-potten te steken en ze dan jarenlang te laten ouderen. Om het jaar of om de twee of drie jaar worden thee’s uit de potten gehaald en verhit. Dit proces verandert de smaak en kan in tien jaar tot 70% van de caffeïne verwijderen. Deze thee is zeer zacht, kan heel complex worden en wordt veel gedronken door oudere mensen of als digestief. Zelden in Europa gezien. Thee’s van dit type kunnen 25 jaar of ouder zijn en beginnen meer en meer mineraliteit te ontwikkelen. Uitstervend soort thee omdat de betere bescherming van de productie en de hogere vraag de gewoonte onnodig maken.

 

Aichi

Japan. Prefectuur waar thee wordt gemaakt en geteeld. Ondermeer bekend voor de matcha uit het Nishi gebied.

 

Ai Jiao Wu Long
China. Ook bekend als Xiaoye Oolong. Lokaal bekend als ‘korte voeten’ omdat de struik nooit hoger wordt dan 1 meter. Eigenlijk afkomstig uit keizerlijke tuinen in Dongfeng in Jian Ou, maar nu vooral in Wuyishan in Fujian. Past zich zeer goed aan aan moeilijke omstandigheden. Ook aangeplant in Taiwan. Klein rond blad. Zachte smaak met lange afdronk en een goudgele infusie. Ook vaak gebruikt in blends om een rijker en complexer aroma te geven zonder de hoofdkenmerken van de andere thee te hard te wijzigen (en dus nog al eens gebruikt in Da Hong Pao blends).


Akha
Semi-nomadische stam, ook bekend als de Aini (Chinese naam). Ze leven in kleine dorpen hoog in de bergen, verspreid over de grensstreken van Myanmar, Thailand, Laos en de provincie Yunnan in China. Ze leven nog deels als jagers-verzamelaars, en in plaats van zelf aan te planten verzorgen en oogsten ze wat er al van nature in het woud voorkomt. Ze zijn heel belangrijk geweest in de ontwikkeling van Pu’er omdat ze van mening dat de oude theebomen in de regio eigendom zijn van specifieke entiteiten in een bovennatuurlijke wereld, en dus moeten verzorgd en beschermd worden en met respect geoogst. De populariteit van Pu’Er heeft voor onverwachte welstand gezorgd in dorpen als Xishuangbanna.


Ali Shan

Taiwan. Een licht geoxideerde Oolong van de hoogste berg (Ali Shan) van het eiland. De Berg Ali is erg bekend in Taiwan als toeristische bestemming maar hij is ook symbolisch belangrijk: de houten tabletten die gebruikt worden voor de voorouderverering worden vaak gemaakt met hout van de hellingen van deze berg. De thee groeit op land op hoogtes tussen de 1100 en 2500 m boven de zeespiegel, waar de temperatuur redelijk laag is en er veel mist hangt. Het irrigatiewater komt van bergbronnen en is erg zuiver. Tonen van bloemen en fruit zouden typisch zijn voor thee van de Berg Ali. Op de berg liggen verschillende districten met verschillende terroirs. De twee bekendste zijn Zong Shu Hu en Shi Zuo. Vaak gemaakt van de Jin Xuan #27 kloon die ook voor de beste milk oolongs wordt gebruikt, of van de Cui Yu kloon (Taiwan N°13).

Alishan Green Tea, 7TeaHouse: Ong 10 euro, in de Hayashi shop, meegebracht door Johan van Nicole. 17 april ’19: 95°C, 5 mins, 250ml. Theezakje met oolong ? In ieder geval met opgerolde blaadjes. Opgerolde theeblaadjes ruiken enorm naar vers hooi. Het is niet duidelijk of dit nu een heel licht geoxideerde oolong is of een groene thee die bepaalde oolong bewerkingen onderging…Beetje vuilgele infusie. Groene blaadjes met beetje oxydatie, veel blad en een knop. Ook in de infusie eerst die zoete hooigeur met pas daarachter iets meer vegetaal. Ook in de mond nogal onduidelijk: zeker vegetale toetsen, totaal geen astringentie, en toch ook weer iets zoets op het puntje van de tong. Niet slecht, maar een beetje uit balans, in de mond schommelt alles wat heen en weer, alsof de thee het eigenlijk zelf niet goed weet. Maar wel origineel en best wel lekker. Redelijk kort, maar dik in de mond. 😊😊😊

 

Alishan

Ali bergketen, Taiwan. Sinds de jaren 20 het drukst bezochte nationale park van het land. Gemiddeld 2500 m hoge bergen. Heel wisselvallig klimaat, vaak met zon in de ochtend, dikke mist tegen de middag en zware regenstormen tegen de avond. Koeler dan de kustregio’s, heel hoge vochtigheidsgraad.

 

Alishan Black Tea, Mist: Meishan Township, Alishan, Chiayi County. 1000m. Geoogst op 27 juni 2017. Gemaakt van oolong varieteiten wat een originele frisse toets zou toevoegen van kaneel en sinaasappelzeste. Familiebedrijf van Sheng, zijn vader en grootvader en zijn vrouw Emily. Bio. 7 juli ’18: de droge blaadjes hebben erg weinig aroma, mengeling van grote en kleine stukjes met wat lichte tip. Nat zie je een mengeling van redelijk grote en bijna complete blaadjes en gehakte, en steeltjes. Ze ruiken naar honing en sinaasappelschil. De infusie is donker roodbruin en geurt naar honing en fruit, een mooi aroma. In de mond astringent, complex, breed en blijft lang hangen 😊😊😊(😊) 22 juli ’18: de natte blaadjes ruiken tamelijk astringent, maar de infusie ruikt heel lekker, met toetsen van kaneel, heel warm en een beetje exotisch. In de mond is de aanzet zelfs wat zoet, maar tegelijk fris en met een heel duidelijke smaak, heel rijk en met veel body. Minder astringent dan vorige keer, nu iets minder dan 4 minuten getrokken. Héél aangename thee 😊😊😊(😊)

Original Alishan Oolong, Mist: Meishan, Alishan, Chiayi, Taiwan. Theetuin op 1300m hoogte, eigendom van Ray en Tara. Geoogst op 11 november 2017. Meishan ligt vlakbij het dorp Alishan, in de gelijknamige regio. Gekocht augustus 2018, 38 euro voor 100 gram. Mooie, stevig opgerolde bolletjes, diepgroen. 4 december ’18: eerst gespoeld. Eerste zetsel, 85°C, 3 minuten, 5 gram, 200ml. Heel licht strogeel. Heel mooi maar ook heel zacht aroma, echt waw. In de mond eerst wat vegetaler, het florale komt een beetje later. Redelijke afdronk, nogal timide qua karakter. Tweede zetsel, idem: de natte blaadjes zijn nu helemaal ontrold en zijn groot en mooi met nauwelijks sporen van oydatie, en bestaan meestal uit een steeltje en twee blaadjes, heel volledig. Onwerelds lekker aroma nu, enorm complex, heel erg mooi, eerder een gerecht dan een thee. Fluwelig mondgevoel, tikkeltje zoet, en een heel mooie vegetale afdronk (ik ben niet zo gek op vegetale toetsen, maar hier wel!). Heel mooie en heel aparte echo ook. 😊😊😊😊(😊)

 

Ambari Tea Estate
Jalpaiguri, Indië. 587 ha aanplant. Eigendom van de Diana Tea Co. Was al in de jaren 30 één van de grote domeinen die in Indische handen was en niet in Engelse. Hier komt de AV2 cultivar oorspronkelijk vandaan.


Amber oolong

Taiwan. Hoog geoxideerde (30%) oolong die een langere bakperiode onderging wat hem zoet en geurend naar specerijen, toast en/of karamel maakt. Omdat een deel van de caffeïne tijdens het bakken verdwijnt ideaal als digestief. Vaak gemaakt met de Ti Quan Yin cultivar, maar ook met Yin Xuan en andere cultivars. Ook het hout dat gebruikt wordt voor de houtskool waarboven de thee geroosterd werd bepaald mee de smaak en het aroma. Altijd erg complexe en heel interessante thee, een goede maaltijdbegeleider en een doordenkertje waarvan moet worden genoten, best gezet met de gaiwan.

 

Amber Oolong: Kelly Meeus, eigen import, cursus theesommelier 13 november ’17. Medium roasted. Gongfu methode. Droog: kleine bolletjes, diepbruin, geurend naar hout en fruit. Infusie eerst geel, 2e maal amber. Geroosterd aroma, in de mond eerst bananensnoepje, moambe, tweede keer donkere chocolade. Zacht mondgevoel, tweede keer bitterder. Het natte blad geurt puur naar geroosterd. 😊😊(😊)

 

Ambient Brewing
Techniek om thee te zetten aan kamertemperatuur. De bedoeling is om thee’s te maken ter begeleiding van gastronomische maaltijden. Hete thee is ongeschikt voor wijnglazen en werkt tegen onze traditie, terwijl een coldbrew veel van de finesses en complexiteit van de betere thee’s ziet verloren gaan. Ambient Brewing gebeurt door de thee een uurtje te laten trekken aan een temperatuur tussen de 10 en 20 graden (een goede wijnkelder). De techniek werd ontwikkeld door de eigenaar van het Londense Postcard Teas, sommeliers van ondermeer The Fat Duck en The Clove Club en een academicus van de UCL, Vaughn Tan. Eerst voorgesteld op het RAW Wine festival in 2016. Te vermijden met kruiden- of fruit-thee’s of thee’s waarvan de herkomst en de zuiverheid twijfelachtig is.


Ambootia Tea Garden

Noord-Kurseong, Darjeeling. Eén van de oudste theetuinen van Darjeeling. 950 tot 1450m boven de zeespiegel. Eigendom van Sanjay Bansal. 340 ha. Biodynamisch en organisch sinds 1992. Het gelijknamige bedrijf kocht een aantal zieltogende theetuinen over en past er dezelfde principes op toe. Momenteel (november 2017) zijn dat die van Chongtong, Happy Valley, Monteviot, Moondakotee, Mullootar, Nagri, Nurbong, Sepoydhoora (Chamling) en Sivitar. http://ambootia.com/

 

Anamallais

12000 ha in Zuid-Indië, tussen Tamil Nadu en Kerala, rond de Anamala of Anaimalai bergketen, ook bekend als de Elephant Hills. Koffie, thee en kardemom zijn de belangrijkste landbouwproducten hier. Thee werd hier pas laat aangeplant, in 1908 in Paralai, en de theetuinen concentreren zich rond de stad Valparai, op hoogtes tussen de 900 en 1600m. Sterke en intense ochtendthee’s, geen topkwaliteit maar zeer aanvaardbaar. Floraal en biscuity. Zeer mooi gebied om te bezoeken.

 

Anhui

Eerder kleine provincie in het oosten van China, grenzend aan Jiangsu, Zhejiang, Jiangxi, Hubei, Henan en Shandong. De Yantze en de Haui zijn de twee grote rivieren. Thee wordt vooral geteeld op de hellingen van de Dabie bergen ten noorden van de Yangtze en de Baiji bergen aan de grens met Zhejiang. Groene, zwarte en gele thee, maar vooral belangrijk als thuis van Keemun, de zwarte thee uit de heuvels in het zuidelijke deel. Het noorden is te koud voor thee. Andere theesoorten uit Anhui zijn Huangshan Mao Feng, Taiping Houkui, Tunxi, Jongxi Huoqing, Jingting Lv Xue, Lu’An Gua Pian, Huo Shan Huang Ya, Huang Xiao Cha en Huang Da Cha.

 

Anji Bai Cha

Provincie Zhejiang, prefectuur Huzhou, China. Ook An Ji Bai Cha of Peaceful Creek White Tea. Redelijk zeldzame groene thee, pas in 1982 op de markt gekomen. De lange blaadjes zijn smal en een geelachtig wit, en dat zou de reden zijn waarom men hem Anji White Tea noemt. Het is echter geen witte maar een groene thee en de naam slaat uitsluitend op de cultivar die in de regio Anji vaak voorkomt en die begin jaren 80 herontdekt werd. Alle vandaag aangeplante Bai Cha zou afstammen van twee moederplanten waarvan er één nog leeft en ongeveer 300 jaar oud is. Hij werd in de jaren 90 zo populair dat hij in verschillende andere regio’s gekopieerd wordt. Ze hebben vaak een herkenbare plooi in de lengte van het blad en lijken wat op dennenaalden. De oogstperiode is erg kort (eind maart tot begin april, voor het Qing Ming festival) en dat maakt de thee tamelijk duur, en de beste (rijkst aan aminozuren) wordt geplukt in de vroege lente, voor de temperaturen boven de 25°C gaan. Later worden de blaadjes groener en minder zoet. Rijker aan aminozuren dan andere groene thee, waardoor hij goed zou zijn tegen stress. Zetten op 75-80°C, 1.5 tot 2.5 minuten. Aroma’s van groentjes, bloemen, boter en pijnboompitten.

Golden Sprout, Thee van Sander: Anji Bai Cha struiken die blaadjes hadden met een gele kleur en uitgeslecteerd werden voor de aanleg van een nieuwe plantage. Aarde en water zijn er rijk aan selenium. Pas een paar jaar actief. 56.5 euro per 100gram. 5 gram, juli ’18. 30 november ’18, 2.5 gram, 140ml, eerst gespoeld, dan 4 minuten. Droog aroma, verse ongekookte sperziebonen. Mooie volledige blaadjes. Nat zijn de blaadjes opvallend geel, zeker na twee treksels. Ze geuren naar gebakken vis en spinazie, een erg mooi en nogal complex aroma. De kleur van de infusie is strogeel. In de mond en beetje notig, heel mooi, hoge complexiteit, leuk astringent ondersteuningkje. Een erg aardige groene thee. 😊😊😊😊

An Ji Bai Cha, Hotsoup: 31 euro per 50 gram, Hotsoup. 1e pluk april 2017, pre-Qing Ming. De cultivar is Bai Ye Yi Hao. Met de hand geplukt. 75°, twee kannen techniek. Droog: ziet er uit als dennenaalden, niet gerold maar geplooid, redelijk fel groen en geurend naar chocola. Nat zijn de blaadjes heel helder en fris lichtgroen en ze zien er bijna uit alsof ze pas geplukt zijn (first flush), heel aparte geur hier. De infusie is lichtgroen en helder en geurt naar spinazie met zalm en naar lychee? De smaak is rijk en diep en het mondgevoel vol en zacht. 😊😊😊😊 28 juli ’18: idem.

Ming Qian, Anji Bai Cha, Seven Cups: 73 euro voor 100gram. Bai Ye #1 cultivar. Geoogst begin april. Bio. Bewerkt door theemeester Sheng Shan Xue. Ming Qian duidt op een vroege pluk, helemaal in het begin van de lente wanneer de blaadjes op hun best zijn, pre-Qing Ming dus. De pluk bestaat uit één knop en één blad. Geproefd in London ITMA opleiding, november 2018. De natte blaadjes hebben een heel fris aroma. Frisse, vrolijke en lichte lente-thee. 😊😊😊

Yu Qian, Anji Bai Cha, Seven Cups: 48 euro per 100gram. Later geplukte thee, wel nog voor het Gu Yu festival dat op 20 april valt. Groener van blad en normaal gezien zoeter maar ook iets astringenter. De pluk betsaat uit één knop en twee blaadjes. Bio. Geproefd in London november 2018 ITMA opleiding, naast de Ming Qian. De natte blaadjes geuren een beetje muskier, en de thee lijkt ernstiger en voller, een autumn tea waar de vorige een echte lentethee was. Zeer mooie en lange afdronk. Mooie thee. 😊😊😊(😊)

Anji Bai Cha, Thee van Sander: Kort gebakken groene thee, en hierdoor ‘groen’ van smaak. Hoog gehalte aan antioxidanten. ‘De blaadjes worden steeds lichter en witter na een paar keer zetten, vandaar de Bai Cha naam. Prettig grassig en groente-achtig’. Knopjes van een heel jong blad, nog wit van kleur (ze worden pas groen in april), door de kou in dit district maakt de thee minder chlorophyl aan. 36.5 euro per 100 gram. 5 gram, juli ’18. 8 januari ’19: 2,5 gram, 2 minuten, 80°C. Mooi volledige bleekgroene blaadjes. Bleekgele infusie. Nat blad geurt sterk naar groentes, maar op een mooie en intense manier. Infuie geurt heel zuiver en wat grassig. In de mond zacht en grassig, erg evenwichtig en aangenaam. Korte maar mooie afdronk. Heel lekkere groene thee. 😊😊😊(😊)

 

Aracha

Japan. Ruwe groene thee, na het oogsten gestoomd, gerold en gedroogd, maar nog niet verfijnd. De thee bevat nog het blad, het twijgje, de haartjes en kleine stukjes blad. Specialisten gebruiken Aracha om via selectie en blending te komen tot sencha. Indien er thee mee wordt gezet is hij meestal sterk van geur en diepgroen, maar lokaal kan het resultaat erg varieren. Het interessante aan de moeilijk te vinden Aracha is wel dat het een thee is van één plaats en één maker, terwijl zo goed als alle Japanse thee een blend is van verschillende theetuinen en theeboerderijen.

 

Arya Tea Estate

West-Darjeeling, Indië. Bio. 900 tot 1820m boven de zeespiegel, gemiddeld 1500m. 125ha. Opgestart in 1885 als Sidrabong. Volgens de legende oorspronkelijk opgestart door Chinese monniken. Eigendom van de Eurasia Group. De ‘Jewel’ reeks thee’s wordt gemaakt van de thee van vooral AV2 cultivars op de hoogstgelegen plaatsen van het landgoed. Voor de rest staat er vooral Assam en Chinese ‘Jat’ aangeplant, en de ‘Muscatel’ komt vooral van die Chinese struiken.

 

Asahi

Japan. Cultivar. Subtiel en elegant en zeer geschikt voor matcha. Vroegrijpend. Vooral rond Uji, maar beperkt aangeplant.

 

Asamiya

Japan. Theeregio in de prefectuur Shiga, ten noorden van de bekendere theezone’s Uji en Wazuka. Bergachtig land met zeer strenge winters. De thee’s uit deze regio hebben vaak iets boterigs en zoets, vaak ondersteund door een duidelijke bittere toets. De boterige, rijke toets zou komen van de sterk mineraalrijke ondergrond, en zelfs de sake van deze regio zou deze karaktertrek hebben. Theepotten uit deze regio, uit Shigaraki, durven deze toets ook mee te geven aan thee die er in gezet wordt.

 

Premium Sencha Iki-Shiga, Azumaya: Azumaya, 50 gram, 17 euro, oktober 2018. Thee uit de prefectuur Shiga. Droog uitzicht, fijne naaldjes, nat uitzicht, redelijk grof verhakselde, mooi groene blaadjes. 5 gr, 200ml, 1 min, in een nieuwe kyusu: natte blaadjes, vis en spinazie. Helder goudgeel. Het aroma van de infusie doet wat denken aan spinazie. Zacht, met licht astringent toetsje. 5 gram, 150 ml, westers, 1 minuut: er zit ook iets rokerigs in dit aroma, voor de rest vooral vegetaal; inde mond zacht met een redelijk aanwezig bittertje; ik was niet zo’n fan van deze thee en zijn toetsen van brood of brioche. 😊😊

 

Asatsuyu

Japanse cultivar. Eén van de eerste officieel geregistreerde post WOII cultivars. Stamvader van veel hedendaagse cultivars. Laag in tannines en opmerkelijk zoet. Heel vegetaal qua smaakpatroon, veel umami ook.

 

Assam

Staat in het Noordoosten van India. Goed voor ongeveer de helft van de totale thee-oogst in India en 13% van de wereldproductie. Veel gebruikt in breakfast blends. De theetuinen, een goeie 900, liggen in de vallei van de machtige Brahmaputra rivier, het grootste theegebied ter wereld. Die strekt zich uit over zo’n 600km, van de Himalaya’s in het noorden tot de Naga en Patkoi bergen in het zuiden. Er zijn ruwweg vier gebieden: Upper Assam, North Bank, Central Assam en Lower Assam. De beste orthodoxe zwarte thee’s komen uit Upper en Central Assam, en vooral uit de strook tussen Golaghat en Dibrugarh, op de zuidelijke oever van de Brahmaputra, de beste CTC komt uit Lower Assam, tussen Golaghat en Sibsagar. De top thee’s komen uit een gebied rond Tinsukia, tussen Dibrugarh en Tringri. In de zogenaamde Moran Circle liggen kwaliteitsdomeinen als Doomur Dullung, Hajua, Mohokutie en Thowra, en hier is het beste compromis tussen de opbrengsten van Upper Assam en de kwaliteit van Lower Assam te vinden. Rond Mangaldai liggen ook een aantal erg goede domeinen.

De ondergrond van Assam is rijk en alluviaal, en het land is plat, met weinig hoogteverschillen. Tussen de rijen theeplanten staan bomen aangeplant die voor de nodige schaduw moeten zorgen. Er valt bijzonder veel regen, maar vooral tijdens de moesson wanneer het warm en vochtig is, ideaal weer voor de theeplant, die ook bijzonder goed aardt in de rijke grond. De pluktijd loopt van april tot november en het plukken is erg zwaar door de vochtigheid en de hitte. First Flush Assam (geplukt in april) wordt naar het schijnt zelden verkocht in Europe en de VS en is nogal vreemd van smaak (fris en bloemig volgens Deirdre Deprettere in het tijdschrift KTC). Daarop volgt een periode waarin de plant in rust gaat (bhanji) en in mei komt dan de Second Flush Assam (pluktijd in mei en juni) die veel gewilder is. De pluk start het eerst in Upper Assam en heeft een week nodig heeft om ook in Lower Assam op te starten, en dit is de beste periode voor Assam. De thee heeft nu veel body en de goede wordt croppy genoemd, in het Engels beschreven als een creamy liquor en heel kenmerkend voor goede 2nd Flush Assam. Wanneer er melk wordt aan toegevoegd krijgt hij een erg mooie heldere gouden kleur. Door de klimaatveranderingen is er echter minder 2nd Flush dan vroeger en de kwaliteit lijkt te dalen. Na juni begint het regenseizoen en in juli, augustus en september wordt het leeuwendeel van de productie geoogst, waarbij de vroegst geoogste nog de beste zijn. Na de Puja vakantiedagen in oktober worden nog post-Puja thee’s geplukt, tot in december, maar die zijn dunner, vaak met aroma’s van okkernoot en soms wat dun en weedy, en eigenlijk alleen geschikt voor CTC en gebruik in blends. Goede Assam heeft een rijk aroma en een volle, sterke, moutige smaak, en het is Ideale ontbijtthee. Een heel groot deel van de productie is CTC, dat hier werd uitgevonden, en bestemd is voor het gebruik in theezakjes en met melk. De regio kent een andere tijd dan de rest van Indië, Tea Garden Time, met één uur voorsprong op de rest van Indië zodat de plukkers een uur vroeger op de dag kunnen starten.

Theeproductie in Assam startte in de 19de eeuw. Tot 1834 was de East India Company vooral bezig met de export van thee uit China, maar toen de Britse regering de handel met China openstelde en de Company zich op Indië moest concentreren zocht ze al snel naar mogelijkheden voor de theeplant in Indië. Deels deden ze dat door de smokkel van theeplanten uit China naar Darjeeling, maar in 1823 had Robert Bruce al gemeld dat er van de theeplant ook een lokale variant bestond en in 1824 maakt zijn broer Charles kennis met bamboethee, een variant op pu’er gebezigd door de Singpho stammen in Assam. Assam deelt met Yunnan in China de perfecte condities voor een theeplant die iets anders was dan de in China meest voorkomende. In de jaren 30 van de 19de eeuw ontdekte men de mogelijkheden ervan en begon men met de teelt van de camilla sinensis var. Assamica, en in 1838 vertrokken de eerste 8 kisten naar London om er in 1839 te worden geveild onder grote aandacht. Vijf weken later wer de Assam Tea Company opgericht door een groep Londense zakenlui. Dit was al snel een enorm succes, maar niet na bijna onmenselijk leed vanwege plukkers en plantagebeheerders. In het dunbevolkte Assam woonden niet genoeg mensen en dus werden miljoenen arme Indiërs uit Bihar en Orissa naar hier verhuist, eerst om het regenwoud kaal te slaan, dan om de plantages aan te planten en dan om ze te verzorgen en te oogsten. Het klimaat is zeer ongezond, warm en vochtig, en voor zowel arbeiders als planters potentieel dodelijk. Voor de Engelse koloniale beheerder kwam daar de eenzaamheid en de drank bij en de omstandigheden en isolatie hebben geleid tot grote misstanden…maar ook tot één van de grootste commerciële successen van de East India Company: Assam thee, en in de Londense theesalons was de vraag ‘China of Indië ?’ al snel ingeburgerd. Het volstaat om eens een fijne, wat puntige Chinese zwarte thee te proeven naast een echte Assam, sterk, rijk en moutig, om dit te begrijpen. 

Assam Goudblad Zomerpluk, Simon Levelt: 4.6 euro, Simon Levelt. 2nd flush. 13 mei 2017: Nat: opvallend moutig; dieprode kleur; héél moutige neus; ook in de mond overheerst dat moutige, met niet veel anders eigenlijk; nog best met melk 😊😊

Assam OP Dirial, Or: Zwarte thee. 5.4 euro per 100g. 13 mei ’17: 4 minuten, 100°C, Spa. Droog: heel mooi complex aroma, heel mannelijk, in het register van tabak. Nat: redelijk groot blad, mooi aroma; heel diep roodbruin; de neus is moutig maar ook fruitig; mooie complexiteit eigenlijk, er is mout maar ook fruit, mooi startend; erg tanninerijk maar de verkoper raadde 2 minuten aan en dat klopte, 4 is echt té. 😊😊😊

Assam Monabari, Blanche Dael, Maastricht : 4 euro, Maastricht. “honing, citrus en rozijnen” ? 19 maart ’17: heel zachte Assam, beetje fruitig; 13 mei ’17: 4 minuten, 100°C, Spa blauw. Gezet: heel mooie diep amber kleur; mooi aroma met een beetje honing en een fris citrustoetsje; in de mond een mooi evenwicht, mooie structuur, mooie zachte afdronk; met melk, een mooie ontbijtthee. 😊😊(😊)

Assam FTGTOP1, Hazelbank, Teastation: 1e les Theesommelier. 13.97 euro per 100g. mooie heldere nogal lichte roodbruine kleur; in de neus citrus, appelsien en mout. Veel body, maar erg mooi evenwicht. 😊😊😊

Assam G.F.O.P., N°10, Damman Frères: 29 December 2016: losse tee, met melk. Duidelijke moutsmaak. Klassieke ontbijttee. Lekker, mijn favoriet toen voor de zondagochtend JJ

Wild Assam Red Tea, Hotsoup: 7.95 euro per 50 gram. Galakey Valley. Thee van een small holder uit de vallei, met de hand geplukt en verwerkt in de herfst van 2017. De theestruiken zijn enten van een lokale wilde variant. 6 mei ’18: de droge blaadjes zijn groot, mooi gerold en hebben een zoete, aangename geur. De infusie is mooi roodbruin gekleurd. De natte blaadjes ruiken wat naar munt. Het aroma is zoet en complex met toetsen van fruit, jeneverbes en zéér aangenaam en verfrissend. In de mond zacht en breed en evenwichtig met een heel mooie complexe afdronk die erg lang is. 😊😊😊(😊)

Assam Mokalbary Golden Tipped, Shanteo: Sample met ongeveer 3 gram. 15 euro per 100 gram. 100°C, 3 tot 4 min. De geur van het droge blad is ok, lekker moutig, met tamelijk wat tip. Het natte blad ruikt heel krachtig, maar het infuus, donkerbruin van kleur, ruikt helemaal zoals een assam moet ruiken, heel lekker malty en vol. Veel body. Heel mooi kleurend met melk, een erg aardige kop thee. Ik heb geen idee waar Mokalbary ligt. 😊😊😊

Wild Assam Red Tea, Hotsoup: 7.95 euro per 50 gram. Galakey Valley, Assam. Thee van een Small Holder uit de vallei, met de hand geplukt en verwerkt in het najaar van 2017. De theestruiken zijn enten van een lokale wilde variant. Streepvormige droge bladeren, voorzichtig gerold. 6 mei ’18: droog, mooie blaadjes, zoete, aangename geur. Infusie is zeer mooi gekleurd, roodbruin. De natte bladjes ruiken wat naar munt. Aroma is zoet en complex, toetsen van fruit, jeneverbes, zééér aangenaam, heel verfrissend. In de mond zacht en breed en evenwichtig met een heel mooie complexe afdronk die erg lang is. 😊😊😊(😊) 2 december 2018, 400ml, 6 gram, 4 minuten, 90°C. mooie thee met een klein astringent tikje. Een heel aardig en complex assam-aroma. In de mond idem als in mei, opvallend lang. De tweede kop was met een scheutje melk, heerlijk zacht en smooth, bijzonder lekkere ontbijtthee. 😊😊😊(😊)

Nr105 Assam TGFOP Koilamari, Teastation: Goed tot feb 2021. Tweede pluk. 14.39 euro per 100gram. 13 april ’19. 95°C, 2.5 gram, 3 minuten, 250ml. De droge blaadjes zijn mooi van vorm met veel tip, mooie kleurschakeringen en een klassieke moutige geur. Infusie heeft een erg mooie rode kleur. Heel aardige neus met wat honing.Heel mooie mond ook, redelijk complex, blijft lang hangen, heel lichte astringentie. Een van de betere Assam’s die ik al dronk. 😊😊😊(😊)

 

Attaya

Ook bekend als Ataya of Attaaya. Deze manier van thee zetten is zeer populair in West-Afrika, en vooral in landen als Senegal, Gambia, Mali en Niger. Meestal op basis van gunpowder groene thee, maar heel sterk gezet, diepbruin van kleur en zeer astringent, en dan opnieuw drinkbaar gemaakt door de toevoeging van suiker en munt. Hij wordt geserveerd in kleine kopjes en het zetten ervan is mannenzaak en een belangrijk onderdeel van het sociale leven. Door het uitgieten vanop grote hoogte en het herhalen van dit proces krijgt de thee een dikke schuimlaag. Hij wordt geserveerd in drie keer waarbij de thee telkens zoeter en milder wordt. “De eerste kop is de liefde van de Moeder. De tweede is de liefde van je vrienden. De derde is de liefde van je liefde.” Een variant vertelt dat de eerste kop bitter is als de dood, de tweede zoet als het leven en de derde licht als de Liefde. Het hele proces kan een paar uur duren en is de ideale gelegenheid om bij te praten.

 

Australië

De Australiërs zijn grote theedrinkers, en sinds enige tijd wordt er ook thee geteeld. Hij arriveerde in Australië met de eerste kolonisatoren in 1788. De eerste theeplantage dateert uit 1884, en de eerste die thee begonnen te verkopen op grote schaal waren de zonen van Alfred Bushell die in 1883 de eerste theeshop had geopend. Ze startten in 1899 in Sydney met Bushell’s Company. De teelt van thee viel echter snel terug stil tot in 1958 Dr Allan Maruff terug een commerciële theeplantage opstartte in Nerada, in Cairns, Queensland, met loten van de oorspronkelijke aanplant uit 1884. In 1971 opende de Nerada Tea Estate haar eerste fabriek. Ondertussen was ook een buur, Tea Estates of Australia begonnen met een plantage, en in 1973 kocht TEA NTE op, stopte met de verkoop van zijn thee in bulk en begon met de commercialisering ervan onder de Nerada merknaam. Vandaag staat er 400ha aangeplant in Cairns, goed voor 1,5 ton zwarte thee. In 1978 begonnen Mike en Norma Grant-Cook uit Ceylon met de aanplant van thee in New South Wales, een warme en vochtige streek. Ze telen Assam en groene thee, en blenden hem met thee uit Ceylon. In Victoria zijn nog twee telers actief met groene thee in de Japanse stijl.

Voor de zwarte thee zijn Glen Allyn, Nerada en Daintree ok, en Madura Estate, op de grens met NSW is goed maar vaak geblend met import. Victoria heeft het geluk dat zijn klimaat lijkt op dat van Japan en Two Rivers maakt een uitstekende shincha en goede sencha. In Kiewa Valley maakt de Alpine Tea Co een goede groene thee, iets milder dan Japanse.

Zie ook onder Billy Tea.

 

AV2 (Ambari Vegetative 2)
Cultivar. Veel gebruikt in Darjeeling en bekend voor zijn complexe en uitbundige aroma’s. Resultaat van een experiment uit 1967 met struiken van de Ambari Tea Company in het laaggelegen Jalpaiguri die over verschillende regio’s in Indië werden aangeplant en getest. De eerste successen op grotere hoogte in Darjeeling werden gescoord in het domein Longview. Scoort zowel goed op smaak als op resistentie tegen droogte en hoge opbrengst. Gaat terug op een Sinensis voorouder volgens genetisch onderzoek.

 

Awabancha

Japan, Tokushima op de oostkust van het eiland Shikoku. Zeer zeldzaam, zelfs in Japan. Thee die pas laat op het seizoen, al goed in de zomer, wordt geoogst, eerst gekookt wordt en dan gefermenteerd, een beetje als een pu-erh, meestal in een vat. Omdat de thee dan nog nat is noemt men dit ook wel een pickled tea. De melkzuur-bacteriën zorgen voor een wat zure smaak die heel apart is.

 

Azuma Chaen
Japan. Theeboerderij in Kyoto. Gespecialiseerd in de productie van tencha om er matcha mee te maken en dit is minstens goed voor 80% van de productie. Ze maken ook een beetje sencha en wakoucha. 60% van hun tencha verkopen ze aan een groothandelaar, de rest voor hun eigen merk matcha. Het bedrijf werkt volledig organisch en kent maar één oogst, de first flush, en snoeit dan stevig terug zodat insecten weinig kans krijgen. De bemesting gebeurt met organisch materiaal, maar soms krijgen de planten kleine hoeveelheden kunstmest van een speciale samenstelling. De zwarte thee wordt gemaakt als er een tweede oogst nodig is. Hun matcha is verkrijgbaar bij The Tea Crane.


Baichashan
China. Kleine theeheuvel op de Taimushan berg, waarnaar het gelijknamige theedomein genoemd is. Het domein wordt geleid door Fang Shoulong, een landbouwingenieur die tot in 2002 voor een staatstheebedrijf werkte maar dan het verwaarloosde perceel kocht. Hij werkt met personeel, niet met familie, en maakt thee op zijn manier, ondermeer met een speciale constructie om de witte thee, die van topkwaliteit is, te verwelken. Goed voor 1000kg thee per jaar, en te koop bij Postcard Teas. 6ha op tussen de 610 en 665 m hoogte. 20 tot 30 jaar oude theestruiken. Fang werkt ook voor het Centre for White Tea research in Fuding. Geen pesticides en geen kunstmest. In zijn theetuin staan luidsprekers die Boeddhistische gezangen afspelen voor de planten. Veel van zijn thee’s komen pas na vier jaar rijping op de markt. Verdeeld door Postcard Teas.


Baihao

Zie Oriental Beauty


Bai Hao Yin Zhen

Fujian, China. Witte thee. Ook bekend als White Hair Silver Needle. Dit is de duurste en meest exclusieve witte thee op de markt, en China’s bekendste thee. Alleen de bovenste botjes worden gebruikt en ze moeten van de Da Bai (Large White) theebomen komen. De allerbeste zijn zo donzig dat ze op wilgekatjes lijken. Na het zetten drijven de haartjes bovenop de thee, en dat is één van tekenen dat het de echte is. De beste zijn de first flushes, geplukt rond einde maart en begin april, wanneer the eerste botten zich vormen. Het ideale plukmoment is in de ochtend wanneer de zon de dauwdruppels heeft doen opdrogen. Daarna wordt de oogst in ondiepe manden gelegd om onder de zon te verwelken, maar veel fabrikanten doen dat nu binnenshuis in speciaal verwarmde ruimtes om minder risico te lopen. De zacht geworden botjes worden dan gestapeld om de oxidatie in gang te zetten voor ze naar een droogoven op lage temperatuur gaan. Het aroma is tegen dan overweldigend en verleidelijk. Er zijn twee hoofdregio’s, Zhenghe en Fuding, in het noorden en noordoosten van Fujian, alhoewel ook aangrenzende streken de thee wel eens maken, en ook Jianyang is bekend. De twee belangrijkste cultivars zijn Fuding Da Bai en Zhenghe Da Bai, genoemd naar hun regio van herkomst. Fuding is gewoonlijk lichter van kleur en minder geoxideerd, terwijl Zhenghe donkerder is en langer gestapeld heeft gelegen waardoor de thee ook meer body heeft. De thee moet gezet worden op 75 tot 80°C. Het aroma wordt beschreven als dat van vers gemaaid hooi, een beetje zoet, heel delicaat en wat vegetaal, heel mild en subtiel. Hij mag tot 5 minuten trekken, langer dus dan andere witte thee, en er mag ook wat meer thee gebruikt worden dan gewoonlijk. Is het lekkerst met de gaiwan en dus redelijk veel thee op redelijk weinig water, bijvoorbeeld 4 gram op 100ml, met korte trektijden. De thee kan dan meerdere malen achter elkaar worden gezet. Klassiek gezet is drie gram op 250ml de verhouding, tenzij de fabrikant anders aanduid op de verpakking (experimenteren kan leuk zijn hier, maar wel redelijk duur…). De enige vergelijkbare thee is Bai Mu Dan die echter minder verfijnd is. De eerste werden gemaakt eind 18de eeuw als tribute tea, eerst nog met de knoppen van wilde thee, vanaf 1885 met die van de Da Bai cultivar.

Aged Bai Hao Yin Zhen, 2010, Hotsoup: 48,62 euro per 100 gram. Gerijpte witte thee. Fuding in Fujiang, geplukt in het vroege voorjaar van 2010. Fuding ligt op de grens tussen Fujian en Zhejiang. 10 juli ’18: 90°C, 200ml, 4 min, 2 gram. broze, zachte blaadjes met heel veel pluis, als wilgekatjes, nog erg flexibel voor zo oud te zijn, weinig aroma. Nat zijn ze zo mooi en uniform dat het wel peultjes lijken, het aroma is erg apart maar ik kan het niet thuisbrengen; De infusie heeft een prachtige lichtgouden kleur, heel intens, met een erg speicale geur. In de mond is de thee zoet, zacht, subtiel en fluwelig. Tweede zetsel: de natte blaadjes geuren kruidiger en duidelijker en de infusie is donkerder. De neus is nu minder scherp en eigenlijk leuker en ronder. Ook in de mond is de thee aangenamer en wat kruidiger, maar lijkt wat minder complex. Te herdoen… 😊😊😊(😊)

Peony White Needle, Metropolitan Tea Company: ITMA tasting, 16 maart ’19. 15 euro per 100 gram. Mooie zachte blaadjes met schakeringen tussen wit en lichtgroen, fijn behaard en donzig. 80°C, 3 minuten, 3 gram, 130ml. Het aroma is zacht en mooi en fluwelig, de kleur van de infusie is een licht strogeel. In de mond is de thee zacht zoet in een heel vriendelijke, geciviliseerde en lange manier met een mooie afdronk, een mooie fraicheur spreidt zich uit over je hele tong en maakt de thee ook fris en elegant. Tweede zetsel, 5 minuten: het aroma blijft heel vriendelijk en rond, de kleur iets dieper geel. In de mond wordt de thee romiger en heel zacht en bijzonder aangenaam. Derde zetsel, 90°C, 5 minuten: de blaadjes geuren nu naar brood en zo smaakt hij ook, leuke zachte astringentie nu, nog altijd redelijk lang en nog altijd redelijk lekker. Top-thee. Laura’s zetsel: 90°C, 15 seconden, 3 gram, 130ml. De natte blaadjes geuren uitbundig naar toast en brioche en in de mond is de smaak heel interessant, heel mooi, klein toetsje drop achteraan. Tweede zetsel, 20 seconden: meer uitdrogend in de mond. 😊😊😊(😊)

 

Bai Hao Wang

Guangxi. Ook bekend als White Downy. Groene lente-thee’s uit Ling Yun, vlakbij de Vietnamese grens. In de lente zijn de botten en jongste blaadjes bedekt met donzige haartjes en wordt er een klassieke silver-needle thee mee gemaakt die in de meeste gevallen meekan met die uit Fujian maar goedkoper is.

 

Bai Ji Guan

Of White Cockscomb. Wuyi rotsthee en één van de Si Da Ming Cong.Een lichtere rotsthee dan de andere. De naam zou komen van een dappere haan die een baby verdedigde tegen een arend. De vader-monnik was hierdoor zo geraakt dat hij de haan begroef en op die plek groeide een nieuwe theestrui met lichtere bladeren dan normaal. De droge bladeren zijn vaak eerder gelig van kleur, en de thee is wat minder geoxideerd dan de andere Wuyi oolongs. Het is de meest zeldzame en zeer moeilijk te maken (wanneer het fout gaat worden de blaadjes snel zwart en wordt het een gewone rode thee). Niet elke theemaker durft het aan om hem te maken. Complexe, fruitige en zoet smakende thee’s.

Bai Ji Guan, Thee van Sander: deel van een rots-oolong- kennismakingsset. 3 februari ’19, vijf uur in de namiddag, thuis. De droge blaadjes ruiken erg apart, een beetje peperig en complex, en ze zijn lichtbruin van kleur, een beetje als groffe blonde tabak. 95°C, 4.2 gram, 100ml gaiwan, 20 seconden. De natte blaadjes zijn een mengeling van groen en lichtbruin, het aroma is grassig en wat vegetaal maar in een heel andere richting dan een groene thee, meer richting een witte. Helder diepgele infusie. Beetje aroma’s van boter en hooi maar heel flauw, en ook de smaak is erg licht. Tweede zetsel, 25 sec: iets romiger, iets floraler, en in de afdronk komt iets redelijk complex maar ook moeilijk te vatten. Tamelijk astringent. Derde zetsel viel erg tegen. 😊😊

 

Bai Longjing

Eigenlijk een Bai Pian en geen Longjing maar lijkt er wel sterk op. Afkomstig van Anji in de provincie Zhejiang. Bestaat sinds de jaren 80. Gemaakt met een theesoort waarvan de blaadjes een witte schijn krijgen in de vroege lente en waar normaal gezien witte thee mee wordt gemaakt.

 

Bai Mao Hou

White Monkey omwille van de droge blaadjes die zouden lijken op de vingers (sommige bronnen spreken van de rugharen) van de witharige aap. Ook Baimao Hou. Groene thee uit Fujian, gemaakt met de Fu Ding Da Bai Hao cultivar die meestal gebruikt wordt voor witte thee (zie Bai Hao Yin Zhen). Wordt geplukt in de twee weken voor Qingming, in de laatste week van maart en de eerste van april. Vrij zeldzaam. Aroma en smaak doen wat denken aan witte thee.

Bai Mao Hou White Monkey, Hotsoup: 14.5 euro per 100 gram. Eerste pluk, april 2017. 28 juli ’18, 2 minuten, 75°C, 200ml Spa, 2 gram, gezet met de Kamjove. De droge bladeren geuren romig en zijn mooi donkergroen met donzige witte toppen erdoor. Nat geuren ze naar iets geroosterds bovenop iets vegetaals. De infusie is heel licht geel en geurt naar witte thee, met lichte toetsen van gekookte groenten (spinazie). Ook in de mond doet hij vooral sterk aan witte thee denken, misschien iets intenser en redelijk lang en vet in de afdronk, en met een lichte astringentie. 😊😊😊

 

 

Bai Mu Dan

Fujian, China. Witte thee. Ook bekend als Pai Mu Tan, White Peony of Witte Pioen. Ontwikkeld in de jaren 20 van vorige eeuw. Iets voller van smaak dan andere witte thee. Bij het plukken neemt men een verse bladscheut en de twee jongste bladeren ernaast en de thee zit dus een stapje lager op de ladder dan Bai Hao Yinzhen, maar het blijft een uitstekende witte thee. Bai Mu Dan kan afkomstig zijn van twee verschillende cultivars, Fuding Dai Bai in het oosten van Fujian en Zhenghe Dai Bai in het noorden. De thee die er uit voorkomt is verschillend qua stijl. Fuding is gewoonlijk lichter van kleur en minder geoxideerd, terwijl Zhenghe donkerder is en langer gestapeld heeft gelegen waardoor de thee ook meer body heeft. Indien de thee minder of geen knop heeft wordt hij shou mei of gong mei genoemd.

De thee wordt gemaakt als andere witte thee en is dus licht geoxideerd. Hij wordt lange tijd verwelkt in de zon en dan kort gestapeld om te oxideren, waarbij de enzymes van de theebladeren reageren op andere elementen om de typische smaak en het aroma te geven. De periode in de zon kan één tot drie dagen duren, en het stapelen een half tot drie uur, en dit is afhankelijk van de oogstomstandigheden en het gewenste resultaat. De blaadjes worden dan langzaam droog gebakken voor het inpakken en versturen, maar altijd met maximale zorg om te vermijden dat de cellenstructuur van de blaadjes beschadigd wordt wat zou leiden tot vroegtijdige oxidatie en kwaliteitsverlies. Het lange proces en de risico’s eraan verbonden zijn bepalend voor de prijs.

De beste temperatuur voor het zetten is tussen de 70 en 80°C, het resultaat bleekgroen of goudgeel, en het aroma is fruitig en steviger dan Silver Needle, maar niet zo sterk als Shou Mei. De beste zou geuren naar pioen en fris en zacht zijn, zonder astringentie, en een beetje grassig.

Pai Mu Tan, ITMA, Metropolitan Tea Company: ITMA proefdoos. 2.5 euro per 100 gram. 16 maart ’19. 130ml, 2.5 gram, 80 °C, 2.5 mins, tasting cups. De droge blaadjes zijn geurloos, en bestaan uit een mengeling van takjes, veel gebroken blad en enkele kleinere volledige tips. Dit lijkt een eerder lage kwaliteit van Bai Mu Dan te zijn. Het aroma doet denken aan oude verloren gelegde appeltjes, een beetje zoet en een beetje stoffig. De kleur van de infusie is een tamelijk donker oranje. In de mond doet hij denken aan appelmoes. Tweede zetsel, 3 minuten. In de neus zit er nu iets van een gekonfijte citroen uit een taart die al te lang staat, in de smaak is de appel weg, en is de thee astringenter geworden. Derde zetsel, 90°C, 3 minuten. Geen aroma, de kleur van de infusie wordt opmerkelijk lichter. In de mond nog wat zoets, maar gereduceerd tot heet water met een smaakje. Wel nog met een redelijk dik mondgevoel. Laura’s beurt, 70°C, 5 minuten, 3 gram, 130ml. De kleur van de infusie is opmerkelijk lichter. Veel floraler aroma (geen appel). Mooie dikke mond, mooie afdronk, redelijk lang ook, fijne astringentie. Lekkerste zetsel zo. Tweede zetsel, 10 minuten: de kelderappeltjes zijn terug. Conclusie: ok indien goedkoop en een goede basis voor Ice Tea met een toegevoegd smaakje als perzik 😊😊(😊)

 

Bai Pian

Ook Bai Pian Lu Cha of Jade Petals Green Tea. Anji, Zhejiang, China. Half gebakken, half geroosterd. Long Jing #43 variant.

 

Bai Sha Lu

Taiwan. Bekendste groene thee van het eiland Hainan in de Zuid-Chinese zee (de kleinste Chinese provincie). Omdat de lente hier het eerst begint wordt de thee al in februari geoogst en is dit de vroegst geoogste Chinese thee. De thee is gehakt en komt van zeer malse knoppen en bladeren. Hij wordt eerst gestoomd en dan pas gewokt, heel ongewoon voor Chinese thee.

Bai Sha Lu, Hotsoup: 4.75 euro per 50 gram, 31 maart 2018. Geoogst in februari (eerste oogst). 29 april ’18: droog, een heel aangename en zoete geur, de blaadjes zijn mat grijsgroen. Goudgele infusie. De natte blaadjes geuren naar geroosterd graan. Het aroma van de thee is een beetje zoet en een beetje geroosterd. De smaak is eveneens zoet en heel leuk, met een heel mooie lichte astringente toets die hier significant bijdraagt tot de smaakbeleving. Het tweede treksel is bleek goudgeel, met dezelfde geroosterde aroma’s, maar de thee is wat zachter en ronder. 1 mei 2018: coldbrew, een nachtje trekken, 12 gram op 1 liter. Troebel en groen en wat stroperig. Geurt en smaakt naar groene asperges. 😊😊😊

 

Bai Shi Xi

Provincie Hunan, regio Anhua. Traditionele tegelthee, vaak met een rokerige smaak door het gebruik van het lokale dennehout als warmtebron in het begin van het maakproces. Meestal is de smaak een combinatie van het aardse van een Fu thee en het rokerige.

 

Bai Ya Qi Lan

China. ‘White Bud Remarkable Orchid’. Oolong uit het zuiden van Fujian. Rijke, volle en eerder fruitige oolong.

 

Baked oolong

Taiwan. Voor het maken van Baked oolong worden de ballen thee (zie ball oolong ) eerst verhit zodat ze extra oxideren. Daarna wordt de thee gebakken in ovens waardoor een wat zoetig karakter ontstaat dat doet denken aan karamel, specerijen of een zachte pu-erh. De theemaker kan door de frequentie en de lengte van het bakken zelf het eindresultaat beïnvloeden en er zijn dus grote verschillen tussen gebakken oolongs, maar ze zijn bijzonder goed als digestief na het avondmaal omdat de caffeïnes bij het bakken grotendeels verdwijnen.

 

Balhyocha

Zuid-Korea. Eigen aan Korea en een thee die zowel met gele, zwarte als oolong thee bepaalde dingen gemeen heeft. Er bestaat veel onduidelijkheid rond deze thee, vooral omdat er veel verwarrng is met met hwangcha. Zelfs in Korea lijkt er geen eenduidige beschrijving te zijn die de twee uit elkaar houdt. Het proces lijkt op dat van gele thee (verwelken, rollen, ophopen, drogen) en dat is gewoonlijk ook de kleur van de thee, maar toch is het dat niet helemaal. In Korea zou de naam bu-bun balhyocha vaak gebruikt worden, en bu-bun betekent deels, en balhyo gefermenteerd. Er is grote verwarring met hwangcha en de benaming wordt vaak door elkaar gebruikt, maar balhyocha zou meer geoxideerd zijn dan hwangcha. Het kan echter ook zijn dat balhyocha slaat op elk type van geoxideerde thee, en dus inclusief hwangcha. Will Battle zwijgt over het onderwerp in zijn thee-encyclopedie. Ik nodig iedereen die meer weet over dit onderwerp me te mailen.

 

Ball oolong

80% van alle oolong uit Taiwan is van dit type dat de beste punten van groene en zwarte thee lijkt te verenigen. Hierbij wordt de thee op een bepaald moment door geschoolde vaklui ingepakt in grote doeken in de vorm van een bal. Dit proces wordt een aantal keer herhaald tot het theeblad is vervormd tot een soort bolletje, en tussenin wordt de thee verhit. Des te jonger de blaadjes zijn en des te vroeger ze geplukt, des te meer er chemische componenten vrijkomen die de smaak en het aroma gaan bepalen. Des te compacter het eindresultaat is, des te langer het die eigenschappen zal weten vast te houden. Deze twee aspecten bepalen de eindprijs. Sommige worden ook gebakken, sommige niet. De oorsprong van dit type oolongs ligt in Nantou. Jade oolong en Tung Ting oolong zijn beide ball oolongs.

 

Bamonpookri

Een First Flush Assam die lijkt op eerste-pluk Darjeeling. Groenbruine blaadjes. Sterke frisse smaak. Goede ontbijtthee waar eventueel een beetje melk bij mag (volgens sommige bronnen). Werd al in de 19de eeuw geimporteerd in Europa.

 

Bancha

Japan. Groene thee. Goed voor een derde van de productie in Japan. Later geplukt dan Sencha, op het einde van de zomer en het begin van de herfst, maar de thee kan ook vroeger geplukt zijn en te slecht van kwaliteit zijn om in aanmerking te komen als sencha. De bladeren zijn groter en grover en meer vezelachtig, en de steeltjes worden ook gebruikt. De bewerking is dezelfde als bij Sencha, en de smaak is in dezelfde richting als sencha maar bitterder. Meestal is de thee wat meer amberkleurig.

 

Bangladesh

56.846ha thee. De geschiedenis van thee in Bangladesh begint in 1840 wanneer de East India Company thee aanplant in Chittagong, maar daarvoor was de regio al de terminus van de Tea Horse Road die thee vanuit Yunnan bracht. Exploitatie op commerciële schaal begon pas in 1857 op het Mulnicherra landgoed in Sylhet. Na een lange periode van belangrijke export gaat vandaag bijna de volledige productie naar eigen gebruik. 99% van de productie is erg sterke CTC thee waarbij cuppage belangrijker is dan kwaliteit (cuppage is de hoeveelheid thee die kan worden gezet met een bepaalde hoeveelheid blad en is erg belangrijk in armere landen). In Bangladesh heeft men ook de gewoonte om thee te zetten met melk en een royale hoeveelheid suiker en de thee moet sterk genoeg zijn hiervoor. De twee belangrijkste gebieden zijn Sylhet (hoofdstad Jalalabad) in het noordoosten (lijkt wat op die van Cachar) en Chittagong, rond de gelijknamige havenstad, meer naar het zuiden, en grenzend aan Mizoram in Indië (bijna identiek aan de andere). Eén van de beste thee’s hier komt uit het aan Darjeeling grenzende Panchagarh, van de Kazi and Kazi theetuin in Tetulia, een in 2000 opgerichte heel sterk op export gerichte theetuin waarvan de kwaliteit overeenkomt met die van Indië, volledig biologisch, onder de naam Teatulia.

 

Bangwei

China, Yunnan. Lancang, juist ten oosten van de rivier, in het noordoosten van Pu’Er, aan de grens met Mengku. Bekend voor zijn zeer oude theebomen. Al sinds het einde van de Qing dynastie belangrijk voor thee. Hoogtes tussen de 1900 en de 2300m, met een zeer geschikte ondergrond. Mengeling van zeer oude wilde theebomen, half gecultiveerde en erg oude plantages. Hier zou de oudste theeboom staan die half wild en half gecultiveerd is, en hij is zo’n 1000 jaar oud.

 

Basket-firing

Etappe in het productieproces van groene thee, waarbij een kleine hoeveelheid vers geplukte thee in een rechtopstaande mand uit bamboe of riet wordt gelegd. De mand lijkt wat op een zandloper en het bovenste gedeelte lijkt op een grote conische hoed met een wijde rand. Na het eerste en vroegste droogproces gaat de thee in de “hoed” en de hele mand wordt dan boven een kolenvuurtje geplaatst, heet genoeg om de thee te drogen maar niet zo heet dat het de hoed beschadigd. Na een minuutje wordt de hoed weggenomen boven het vuur en tikt de theemeester tegen de rand om de theeblaadjes te doen rondspringen, waarna de het hele proces zich een aantal keren herhaald (15 tot 20 minuten). Wanneer de maker vindt dat zijn thee droog genoeg is wordt hij uit de mand gehaald en over de grond gespreid om te rusten en te drogen.

 

Batabatacha

Japan. Gefermenteerde thee uit de prefectuur Toyama. Eerst gestoomd, dan gerold en dan in dozen gestoken om te fermenteren en uiteindelijk gedroogd. Vooral op huwelijken en begrafenissen, en meestal wordt de thee opgeklopt tot hij schuimt. Nogal een aardse smaak.

 

Ba Xian
China. Cultivar. De naam betekent 8 Onsterfelijken. Deze cultivar komt oorspronkelijk uit Zhao An in Fujian en werd in de jaren 80 aangeplant in de lager gelegen gebieden van de Wuyi bergen en de Fenghuangshan in Guangdong. Zeer sterk geurende cultivar.


Benifuki

Japan. Cultivar bestemd voor oolong en zwarte thee. Geregistreerd in 1993 las nummer #44 en een kruising van twee bestaande cultivars, één een camilla sinensis uit Darjeeling (Makura Cd86), de andere een camilla assamica (Benihomare). Goed resistent tegen ziektes en productiever dan Yabukita, maar liefst geen al te strenge winters. Na een studie uit 1999 die aanwees dat Benifuki zeer goed zou zijn tegen allergieën van de luchtwegen werd de cultivar populairder, maar uitsluitend om er groene thee mee te maken (deze eigenschappen verdwijnen door oxydatie). De cultivar is hierdoor veel meer aangeplant dan de andere cultivars voor wakoucha. Wordt een paar dagen later geoogst dan Yabukita maar 7 tot 9 dagen vroeger dan Benihikari.

Takachiho Black Benifuki, Hotsoup: Takachiho, een stad in het noordwesten van Miyazaki, Kyushu. Half mei geplukt. 350 m hoogte, thhetuin in de heuvels. Grote temperatuurverschillen tussen dag en nacht. Hotsoup, 19.75 euro per 50gram. Theesommeliercursus. 90°C, Kyusu methode. Droog: lange, dunne blaadjes, heel zwart met een klein beetje groen, en een frisse, florale geur. Infusie is geel en geurt en smaakt naar meiklokjes en kippebouillon, mooi rond en met een frisse finish. Nat met lange blaadjes, bruin, en geurend naar vlees en keuken en muffe meiklokjes. 😊😊😊 7 april ’18: infusie is eerder oranje dan rood; mooi aroma met een mengeling van fruit en cacao (licht); in de mond kippebouillon en bloemen, mooi rond; niet ok met melk (te dun); 18 april 80°C, 80 sec; erg mooi aroma, vooral caco en bloemen; in de mond licht en lekker, erg fijn, een echt lekkere thee 😊😊😊

 

Benihikari
Japan. #28 cultivar uit 1960, ontdekt in Makurazaki in Kagoshima. De moeder is een Benikaori (assam) bestuifd met zaad van een lokale Kagoshima variant en dan gekruisd met Makure Cn1, van oorsprong Chinees. Zeer geschikt voor zwarte thee en oolong. Late variant maar hoge opbrengst. Grote lichtgroene blaadjes.


Benihomare
Japan. Cultivar voor zwarte thee. Ontdekt rond 1942 tussen een reeks theestruiken die afstamden van Assamica zaden die Motokichi Tada uit Calcutta had meegebracht om te zien of ze beter geschikt waren dan de Japanse soorten voor de productie van zwarte thee. De Benihomare was één van de resultaten en bleek zeer geschikt voor zwarte thee. In 1953 werd hij als één van de eersten geregistreerd onder het nieuwe Japanse systeem voor nieuwe cultivars. Tussen 1955 en 1971 boomde de productie van zwarte thee en de cultivar werd breed aangeplant in nieuw aangelegde theetuinen. Toen in 1971 de import van zwarte thee werd geliberaliseerd kreeg de vraag klappen en veel theetuinen werden opnieuw gerooid en aangeplant met groene cultivars. Recent stijgt de populariteit van zwarte Japanse thee terug wat. De blaadjes zijn redelijk groot, als een Assamica, en de cultivar schiet in de lente tamelijk laat in gang. Hij is niet bekend voor zijn grote productiviteit.


Benikaore
Japan. Cultivar uit 1960, ontwikkeld voor de productie van zwarte thee uit Assamica struiken. Vandaag veel gebruikt voor Hojicha.


Benitsukuba
Japan. Cultivar die in 1958 werd ontdekt in Ibaraki en alleen daar voorkomt. Wordt gebruikt voor het maken van wakoucha, maar is zeldzaam.


Billy Tea

In Australië maakten de kolonisten en later de trekkers in de Outback hun thee met een zogenaamde billy can, in feite een groot blik waarin bully beef had gezeten en dat werd omgebouwd tot primitieve kookpot. Het water werd erin gekookt boven het houtvuur, en wanneer het kookte werd het van het vuur gehaald en werd de thee toegevoegd. Na een aantal minuten trekken moest de kok de pot in het rond zwaaien om de blaadjes aan de bodem te doen blijven, een bijzondere techniek die niet zonder risico was. Vaak werd er nog een eucalyptus blad toegevoegd aan het brouwsel voor extra smaak. Vandaag bestaat er nog steeds een theemerk met dezelfde naam.

 

Bi Lo Chun

Zie Pi Lo Chun.

 

Bitaco Tea Estate

Colombia. 55ha aanplant. Eigendom van Agricola Himalaya (tevens eigenaar van Hindu, het grootste theemerk van het land). Gesticht in de jaren 50 door de Llano familie, met eerste resultaten in de jaren 60. Politieke onrust deed het bedrijf echter sluiten en de thee verwilderde. In de jaren 80 begon de familie opnieuw en kocht ze machines om CTC-thee te maken. Ze richtte Hindu op, het grootste Colombiaanse theemerk, en specialiseerde zich in massaproductie van theezakjes. Toen ze merkte dat de markt meer naar kwaliteit begon te zoeken herinvesteerden ze in de boerderij en in 2013 ontstond Bitaco Unique Colombian Tea. De theetuinen liggen in de Choco regio, op grote hoogte, rond de 2000m, in een subtropische omgeving die men cloud forest noemt omdat de vochtigheid vooral van de mist/laaghangende bewolking komt. De aanplant bestaat uit 20% assamico, 10% sinensis, en 70% intermedio, een kruising tussen de twee, en de planten staan door elkaar aangeplant, omringd door citronella als verdediging tegen insecten. De plantjes komen zowel van vermeerdering als van wilde en gedomesticeerde zaden, waarbij zaden sterkere planten opleveren maar trager groeien in hun jeugd. Momenteel bestaat de boerderij uit 22 loten, op verschillende hoogtes aangeplant. Volledig bio en erg bezig met biodiversiteit, de helft van de 212 ha die ze hebben is nog natuurlijk woud. Handgeplukt en heel modern uitgerust. Zo goed als de volledige productie is zwart, in verschillende gradaties van kwaliteit. Ook heel sterk bezig met Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen.

 

Blending
Net zoals wijn is bijna alle thee het resultaat van een blend, en het is zelden om thee te kunnen proeven die van één scherp gedefinieerd stuk land komt. Een eerste blend gebeurt door de boer die de oogst van verschillende stukken land kan samenvoegen om thee te krijgen zoals hij hem wil, maar niet altijd, de thee van bepaalde percelen kan ook apart verkocht worden. Wanneer de thee echter naar de consument gaat is hij vaak al geblend, en voor de grootste markten als Engeland volgt dan nog een commerciële blend waarbij rekening wordt gehouden met lokale factoren als smaak, gewoontes of de kwaliteit van het water. De grote theehuizen brachten zelfs waterstalen over om de meest geschikte blend te kunnen maken. Zo drinken Schotten tot vandaag meer Assam, een thee die verschillende malen gezet kan worden, en drinken inwoners van Yorkshire stevig gebrande thee’s die het harde water van de regio aankunnen. Het is een mengeling van wetenschap en ervaring en kennis van het aanbod en de vraag. Blenders gebruiken speciale tasting cups die toelaten om heel snel te werken zodat de trektijd telkens zo goed als gelijk is voor de te vergelijken thee’s, en ze gebruiken een speciale proeflepel.


BMF

Broken Mixed Fannings. Bestaat vooral uit steeltjes en is populair in Oost-Afrika bij de minderbegoeden omdat er verschillende keren na elkaar thee mee kan worden gezet.

 

Bohea

Deze Engelse benaming was de eerste en oudste naam voor zwarte thee uit China. De naam is afgeleid van de lokale uitspraak voor Wuyi thee uit Fujian (nu beroemd voor zijn oolong’s), maar de Engelsen gebruikten hem om het verschil aan te duiden tussen groene en zwarte thee. Hij werd voor het eerst gebruikt in de 17de eeuw, wanneer John Ovington hem beschrijft. Nog later werd er onderscheid gemaakt tussen Pekou (van Bai Hao), de kwaliteitsthee van vroeger geplukte blaadjes, en Bohea, de goedkoopste zwarte thee van lagere kwaliteit.

 

Bolaven

Laos. Bolaven is een plateau in de provincie Champasong in het zuiden van Laos, waar goede groene thee van de sinensis plant gemaakt wordt. De theetuinen zijn wat minder avontuurlijk, oud en steil dan die van Phongsali, en halen nooit het niveau van de beste Phongsali’s, maar ze lijken er wat op.

 

 

Boseong

Zuid-Korea. De regio is bekend voor de kwaliteit van zijn groene thee en de schoonheid van zijn theevelden en is zeer populair bij toeristen. Goed voor 40% van de productie in Zuid-Korea. Alhoewel de productie en teelt van thee hier al eeuw terug gaat, vond de grote groei plaats tussen de jaren 30 en de jaren 80. Na een dip greep de regering in en begon ze het theetourisme te promoten en met succes. De aanplant is op terrassen die het landschap een bijzonder geometrische schoonheid geven.

 

Brew

Thee- en koffiehandelaar in Malta. Sinds 2010, door twee broers. Outlet in Chocolate District, een thee- en koffie-shop in Valetta, sinds 2014, en een groothandel in Mosta. www.brew.com.mt

Spring Tea: 6.9 euro voor 100 gram, mei 2018. Groene thee, Rozebottel, bloemblaadjes en aardbei. Droog aroma, leuk maar klassiek met iets aparts, iets houtigs. Vooral veel thee niet zoveel van de rest ? 19 mei ’18, coldbrew: diep goudgeel, als een Sauternes. Heel floraal (rozen) met een mooie fruittoon (aardbei), bij walsen komt er wat groene thee bitterheid naar boven; in de mond lekker zacht met ook hier duidelijk die rozenblaadjes en de aardbei, en met een heel erg mooie afdronk 😊😊😊 Warm, 22 juni 2018: de infusie is een soort vuil geel. Het aroma is apart, ok, maar niet echt super. In de mond lekker maar een beetje onzuiver 😊😊

 

Broken Leaf

Indië. Kwaliteitsaanduiding onder Whole Leaf maar boven Fannings.

TFGBOP1 Tippy Golden Flowery Broken Orange Pekoe 1. Veel tip, kwaliteitsblad. Fijnste gebroken thee in Darjeeling en in delen van Assam

GF BOP1 Golden Flowery Broken Orange Pekoe. Als GBOP meer met de fijnste blaadjes.

GBOP Golden Broken Orange Pekoe. Tweedegraads thee, weinig tips, ongelijk blad.

FBOPF Finest Broken Orange Pekoe Flowery. Beste OP met nog meer tips.

FBOP Flowery Broken Orange Pekoe. Bevat tips. Assam, Ceylon, Indonesië, China, Bangladesh.

BOP1 Broken Orange Pekoe

BOP Broken Orange Pekoe. Assam, Ceylon, Zuid-Indië, Java en China.

BPS Broken Pekoe Souchong. Broken Pekoe uit Darjeeling en Assam.

BP Broken Pekoe. Meest voorkomende Broken Pekoe. Indonesië, Ceylon, Assam, Zuid-Indië.

BT Broken Tea. De blaadjes zijn stukgemaakt om de thee sterker te maken met de uitdrukkelijke wens hem beter te doen afsmaken na het toevoegen van melk of suiker. (Sumatra, Ceylon, Zuid-Indië).

 

Bulang
Etnische minderheid in het diepe zuiden van Yunnan die vooral hoog in de bergen wonen (in de dalen wonen de Dai). Ze migreerden vanuit Myanmar naar hier in de 2de eeuw na Christus en leerden thee te maken van theebomen die nu vooral gebruikt wordt voor Pu’er. De zeer afgelegen dorpen waren lang zo geisoleerd dat ze door de opkopers werden genegeerd maar sinds 2006 begon de Pu’er boom die grote welvaart bracht. Eén van hun bekendere theebergen is Jingmaishan met vele zeer oude theebomen.


Bungalow Tea

Wanneer men je bij het bezoeken van een theedomein in Indië Bungalow Tea aanbiedt heb je er alle belang bij dat aanbod te aanvaarden. In het allerbeste seizoen gaan plukkers op pad om de beste theeblaadjes (vaak alleen de knop, of de knop en één blad) te plukken en met dat materiaal maken de allerbeste en meest ervaren theemakers van het domein een lot thee. Het resultaat gaat naar het hoofd van het domein en wordt geserveerd aan belangrijke gasten.

 

Burundi

Kwaliteitsthee vanop de Albertine Rift, op hoogtes tussen de 1900 en 2100 m en met een vergelijkbaar terroir als Ruanda, maar iets zuidelijker. Dit maakt dat er iets meer seizoenvariatie is en dat de periode van juli tot september er één kan zijn van lage opbrengsten maar hoge kwaliteit, wat echter niet iedereen even vrolijk maakt. 20% komt van grote boerderijen, de overige 80% wordt geteeld door kleine boeren. De Office du Thé du Burundi zorgt voor de link tussen de fabrieken en de telers. De thee’s lijken op die van Rwanda, maar een iets bruiner blad zorgt ervoor dat ze niet dezelfde prijzen halen. Een land om in de gaten te houden.

 

Cachar

District van Assam ten zuiden van Assam’s belangrijkste zones, en deels grenzend aan Bangladesh. Goedkopere Assam maar ook veel lichter, zonder de body en de moutigheid van echte Assam.

 

Camellia Formosensis

Wilde theeplant die voorkomt in het centrum, het zuiden en het zuidoosten van Taiwan, op hoogtes tussen de 800 en de 1800m. Kan tot 8m hoog worden. Wordt lokaal gebruikt voor het maken van ‘wilde’ thee en de lokale bevolking noemt het de thee van de Goden. Vaak illegaal verplant van zijn originele standplaats naar iemands theetuin. Wordt ook gebruikt voor kruisingen, zoals bij de #Ruby18.

 

Camellia sinensis var. Sinensis
Deze plant houdt het meest van een koel en vochtig klimaat, en dat van de hoger gelegen bergstreken van China, Japan en Taiwan is ideaal. Het blad is klein, en de struik kan tot 6m hoog worden, met kleine, geel-witte bloemetjes. Het zijn meestal de jonge blaadjes die gebruikt worden en die hebben kleine fijne haartjes op de onderkant. Ze bevatten 4% caffeïne. Na het plukken duurt het één tot twee weken voor er opnieuw geplukt kan worden. Witte thee wordt vaak gemaakt met zachte, jonge bladbotten, veel andere met een topje van twee blaadjes en een bladbot (two leaves and a leaf bud). Op grote hoogtes groeit de plant trager en de blaadjes krijgen daardoor meer smaak. Van de zaadjes kan lichtzoete thee-olie worden gemaakt, die in de keuken wordt gebruikt. Een Sinensis struik kan in de goede omstandigheden tot 100 jaar productief blijven.


Camellia sinensis var. Assamica
Theeplant met een groter blad dan de vorige die vooral in tropische gebieden als Indië, Sri Lanka en Kenya goed gedijt. Kan tot 15m hoog worden, en de bladeren tot 20cm, maar in het wild, waar de boom een langere levensduur heeft, staan exemplaren die tot 30m hoog zijn en eeuwenoud. In plantage’s stopt de productiveit ergens tussen de 30 en 50 jaar. Deze plant staat ook in Yunnan, China, maar men hem Da Ye of Groot Blad noemt. Voor het eerst (h)erkend door majoor Robert Bruce in Assam in de eerste helft van de 19de eeuw.


Camellia Assamica ssp. Lasiocalyx of Cambod of var. Cambodiensis
Ligt ergens tussen sinensis en assamica en kan worden gebruikt voor thee, maar staat niet breed aangeplant. Wel interessant voor telers die nieuwe hybride’s ontwikkelen. 20cm groot blad.

 

Carcadet

In West-Afrika bekend als Bissap, in Egypte als Karkandji. Thee gemaakt van de rode bloempjes van de hibiscus. Kan zowel koud als warm gedronken worden. Koud best met wat munt of citroen.

Carcadet Nuit d’Eté, Damman Frères: Hibiscus bloemen met stukjes appel en schil van rozebottel, geparfumeerd met aardbei en framboos en room. 14 januari ’17: aroma is aardig met hibiscus en aardbeien met slagroom; fris tikje, maar dan best wel lang en goed evenwicht JJ

 

Castleton Tea Estate

Ligt op een uurtje van Darjeeling stad, op de heuvels van Kurseong en Pakhabari. Opgericht in 1885 door Dr Charles Graham, oorspronkelijk gepland als sanatorium tot de eigenaar het potentieel als theedomein ontdekte. Vroeger bekend als Kumseri. 471ha waarvan 318ha aangeplant. De aanplant bestaat vooral uit Chinese jat struiken en er wordt uitsluitend met de hand geplukt. Alleen Orthodox, geen CTC. Tussen de 980 en 2300m boven de zeespiegel. Eigendom van de Goodricke Group. Uitstekend. Het domein is zeer trots op zijn Muscatel’s, pure second flush van jat struiken.

 

Catechines

Catechines zijn polyfenolen die in wijn, cacao en thee voorkomen als antioxidant. Ze zijn goed voor ongeveer een derde van de droge massa van theebladeren en zorgen voor het bittere, droogtrekkende effect, eigenlijk een natuurlijk zelfverdedigingsmechanisme van de plant. In thee zijn het vooral epigallocatechines die voorkomen en die helpen ondermeer bij het boosten van het metabolisme wat kan helpen tot gewichtsverlies, het bestrijden van diabetes en een verminderde opname van slechte cholesterol.

 

Ceylon (Sri Lanka)

188.175 ha. 7,4% van de wereldproductie. Sri Lanka is ongeveer even groot als Ierland en het is een prachtige en verscheiden plaats, waar heerlijke thee wordt gemaakt. Tot 1860 was Ceylon een koffie-eiland, maar tegen 1869 had een schimmel de koffieplant uitgeroeid. De plantage-eigenaren zochten naar andere opbrengstgewassen zoals kinine, maar in 1866 kreeg de pas gearriveerde Schot James Taylor de opdracht thee aan te planten en in 1867 deed hij dat op 7.7ha grond op de koffieplantage van Loolecondera. Taylor werkte eerst heel artisanaal, maar tegen 1872 had hij een goed uitgerust fabriekje en in 1873 werd 10 kg van zijn thee verkocht op de veiling in London. Henry Randolph Trafford, een echte thee-specialist, startte een tiental jaren later heel wat theetuinen op en tegen 1890 bedroeg de productie 22.899 ton. Datzelfde jaar bezocht Thomas Lipton, toen al de eigenaar van een 300 tal winkels in Groot-Britannië, Ceylon. Hij zag een mooie opportuniteit, sloot een overeenkomst met Taylor en kocht een 12-tal theeplantages op. De geproduceerde thee verkocht hij in zijn winkels tegen de helft van de prijs van de anderen die hun thee via tussenpersonen in London moesten aankopen, en Lipton verbond de naam Ceylon met zijn ideaal van “hoge kwaliteit aan een zo laag mogelijke prijs”. In 1894 werd de Ceylon Tea Traders Association opgericht, de vereniging die bijna de volledige productie beheerst. In 1925 zag het Tea Research Institute het daglicht. Tegen 1965 stond er 200.000 ha en was Ceylon de grootste exporteur van de wereld. Vandaag is het de vierde grootste producent ter wereld, en de tweede grootste exporteur. De meeste plantages liggen op hoogtes tussen de 1000 en 2650 meter, op het zuidwestelijke deel van het eiland. Het is er heet en vochtig waardoor er het hele jaar geplukt kan worden, maar de beste worden geplukt tussen eind juni en eind augustus in het oosten en van begin februari tot half maart in het westen. De meeste plantages liggen ten oosten van Colombo en bij Galle in het zuiden. De landhervorming van 1971 gaf de staat de rechten over twee derden van de plantages, maar sinds 1990 worden meer en meer privé-bedrijven aangesteld als beheerders. Ceylon was lang de grootste thee-producent van de wereld, maar zakte dan weg door verschillende problemen. 70% van de produktie gaat nu naar Rusland, het Midden-Oosten en Noord-Afrika. CTC is nog altijd maar goed voor een beperkt deel van de productie en Ceylon-thee blijft het bekendst en best in zijn traditionele vorm. De beste Ceylon-thee komt van plantages boven de 1300m waar de struiken trager groeien en het koeler is, en des te trager de struiken groeien des te meer smaak en concentratie hun blaadjes hebben. Citrus-aroma’s zijn het meest kenmerkend voor deze thee’s. Er zijn zes gebieden: Galle, Ratnapura, Kandy, Dimbula, Uva en Nuwara Eliya. Thee van de lager gelegen gebieden wordt meestal voor mengelingen gebruikt. De thee van de hoger gelegen gebieden is krachtig en intens maar ook fris, vaak met wat citrus-toetsen. Groene en witte thee worden in kleinere hoeveelheden gemaakt, maar de witte (Ceylon Silver Tips) is duur maar erg delicaat en licht met toetsen van honing en den. Zwarte Ceylon-thee is het lekkerst met een scheutje melk, en wordt in Engeland aanzien als de perfecte afternoon-tea.

Ceylon OP Shawlands, Or: Regio Uva. Theetuin uit het einde van de 19de eeuw, op 1200m hoogte, op de zuidelijke helingen van de Madulsima heuvelruggen. Opgericht in 1880. Kleine, wat gebroken blaadjes. Goed maar wat wegglippend aroma. Natte neus is hel klassiek, maar in de mond is de thee heel rond en zacht, een beetje zoet zelfs; lekkerste van de flight en de enige die echt zonder melk lekker is; gezet met 4,5 min ipv 2 en dat is ok. Héél mooie thee, mooie complexiteit, en vooral een mooie fraicheur. Lang. 😊😊😊(😊)

Ceylon OP, Adawatte: Adawatte ligt in de provincie Uva, in Lunugala. 782m boven de zeespiegel. Eigendom van Finlays Tea Estates. Medium-grown. 5.18 euro per 100gr, Teastation. 95°C, 2 minuten. Theesommelier cursus. Kleine blaadjes, donkerbruin, geur van gedroogde abrikoos. Roodbruine infusie, beetje citrus, smaak van thee (tiens), eerder dun mondgevoel, wat astringent, zeker na afkoelen, vraagt om melk. Nat, stukjes en takjes, bruin met een paar groene blaadjes, overrijp fruit in de neus. 😊😊

Ceylan OP, Damman Frères: 19 oktober ’17, 8.29 euro. Ontbijtthee. Droog: eerder timide van geur, heel uniform uitzicht; nat: neus fris en fruitig en glad, erg mooie blaadjes, redelijk intact met wat two leaves and a bud; leuk aroma, rond en duidelijk; mooi evenwicht; heel goeie ronde en opwekkende ontbijtthee met melk, de gladste van de drie (is ook de meest recent gekochte) 😊😊(😊)

Balangoda Orange Pekoe, Simon Lévelt: 3.54 euro per 100 gr. Balangoda is een grote stad in het district Ratnapura. Sabaragamuwa heuvelketen in Ruhuna, in low-grown gebied in het midden van het land, alhoewel de verpakking medium-grown vermeld. Grootbladig. 5 minuten. Mooie regelmatige blaadjes, kleine kleurverschillen. Mollige onduidelijke geur die een beetje zoeterig is, appelsien. Koperrode kleur. Weinig aroma, nogal eenvoudig. Heel klassiek, zacht in de mond maar ook bold, een beetje astringentie. Aardige thee. Met melk lichtbruin, niet veel aroma, niet veel karakter. 😊😊

Ceylan Kallebocka Flowery Orange Pekoe, Comptoirs Richard: 5.9 euro per 100 gram, Comptoirs Richard, Parijs, 31 oktober 2017. Een medium-grown uit Kandy. 4 min, 90°C, Spa water, 30 maart 2019: bijzonder lekker geurend droog mengsel met nogal wat tip. Tamelijk donker infuus, mooi bruin. Heel mooi en open aroma, tonen van specerijen en fruit (citrus). Niet te astringent, maar mag niet met echt kokend water of te lange trektijd, hij verliest dan vooral in de mond zijn charme. In de mond meer hout, minder fruit. Met melk: de kleur blijft mooi, lichtbruin zoals flan caramel. In de mond interessant en zelfs lekker, met een mooie zachte afdronk, maar het aroma zakt wel weg. Very comforting tea … 😊😊😊

Blackwood Orange Pekoe, Simon Lévelt: Bio. 6.4 euro per 100 gram, Simon Lévelt leuven. Bio. Blackwood is een theetuin die hoort bij de Idulgashinna Organic Tea Gardens, de eerste biologisch gecertifieerde theetuinen van de wereld, en ligt in het Uva district, op hoogtes tussen de 1500 en 1900m. De blaadjes zijn klein. Gekocht en gedronken in 2017. Prchtig droog aroma, heel complex, om aan te blijven snuffelen, tabak en citrus. Nat opnieuw duidelijk citrus maar krachtiger. De infusie is complex en goed omlijnd en herkenbaar Ceylon. Redelijk streng in de mond, zeker niet meer dan 3 minuten laten trekken. Een duidelijke en stevige thee die melk verdraagt. 😊😊(😊)

 

Chabobo-en
Japan. Sayo Nakamura. Theeboerderij in het dorp Kasuga, op de oostflank van de Ibuki, in de prefectuur Gifu. Door de grote verschillen tussen dag en nacht en de diep in de grond penetrerende theestruiken heeft thee van dit dorp zeer veel smaak, en ze werden lang gebruikt om blends uit andere regio’s wat op te peppen. De afgelegenheid en de moeilijk bewerkbare gronden zorgen nu voor snel verouderende populaties zodat de productie wordt bedreigt. Het dorp is echter uniek omdat hier bijna alleen oorspronkelijke theestruiken staan, geen moderne cultivars, en het dorp altijd al vrij van kunstmest en pesticides was. Er wordt maar één keer per jaar geoogst en bijna altijd met de hand, en omdat de oogst door de hoogte zo laat valt zijn de prijzen te laag om nog interessant te zijn en worden veel theetuinen verwaarloosd. Mevrouw Nakamura verzet zich tegen deze trend en probeert unieke thee’s te maken. De struiken staan hier heel dicht op elkaar, in een zogenaamd schildpad patroon. Bron: The Tea Crane.


Chaburaya
Japan. Theeboerderij in Wazuka, in het zuiden van Kyoto. 5 percelen in de bergen boven Wazuka, op hoogtes tussen de 300 en 600m. Werkt organisch en de enige bemesting bestaat uit de restproducten van zijn zonnebloem- en thee-olie. Yabukita, Okumidori en Gokō. De eigenaar is Yuma Noike (°1981), het bedrijf bestaat sinds 2015. Verdeeld door The Tea Crane.


Ch’a Ching

Tussen 760 en 762 na Christus, tijdens de Tang dynastie, schrijft de geleerde Lu Yu dit klassieke werk over thee. Dit is het oudste boek over thee, en we kennen het alleen via een kopie uit de tijd van de Ming-dynastie. Voor Lu Yu was thee een symbool voor de harmonie en de eenheid van de wereld, en hij kende het een grote spiritualiteit toe, maar het boek bevat naast een geschiedenis van thee ook veel praktische raadgevingen, zowel voor het telen ervan als voor het drinken. Hij verbleef vaak in Huzhou in Zhejiang, waar hij ook overleed. Overal in China’s theeregio’s kom je standbeelden van hem tegen.

 

Chai

Eigenlijk is Chai het Hindu-woord voor thee, en het is correcter te spreken van Masala Chai. Deze manier van theezetten werd populair in de tweede helft van de 19de eeuw en werd ingevoerd door Britse plantage-eigenaars. Het is een mengeling van Assam-thee, specerijen en buffelmelk (gewone melk mag ook wanneer u in buffelloze omgevingen verblijft), en eigenlijk wordt hij gekookt in een pan met melk en water, eerder dan door er kokend water over te schenken. De hoeveelheid melk varieert in Indië van streek tot streek, met de Punjab als de grootste melkliefhebbers en West-Bengalen als de minste (en vaak zelfs geen).

 

Kashmir Tchaï, Kusmi: Blend van zwarte thee, kardemom, gember, kruidnagel, kaneel, laurier en anijs. Gekruid volgens een Nepalees recept. Zou ook goed zijn als ice tea. 11 november ’17: mooie heldere en eerder lichte kleur; met melk licht caramelbruin, zeer goed geslaagd; mooi aroma zonder te overheersende smaken; met melk, zacht en eerder elegant, niet zwaar en niet zoet (zonder suiker) 😊😊😊

Chai Impérial – Black Tea Indian Tradition, Palais des Thés: 3% Kardemom, 3 % roze peper, 4%kaneel, 25% gember, 5% appelsienzeste, kruidnagel. 8.5 euro. 18 oktober ’17: droog, een mooi maar overweldigens aroma maar best complex en ok; met melk; een heel leuk, elegant en evenwichtig aroma; in de mond komt de kaneel iets meer naar voren, maar nooit overdreven; lekkere Chai: 12 november ’17: droog, mooie mengeling maar iets overdreven en wat kunstmatig overkomend aroma; de infusie is echter prachtig complex zowel in geur als smaak met duidelijke maar niet overdreven kaneel en een heel mooie toets door die appelsienzeste. 😊😊😊(😊)

Chakra Chai. Saveur Epices, Mangue, Curcuma. Gourdon Négoce de Thé, Metz: : 5.6 euro. 37% zwarte thee, stukjes mango en gember, citroenzeste, anijs, kaneel, kruidnagel en kurkuma-poeder. Infusie: Aroma doet me enorm denken aan Engelse supermarkt met Kerst in Everberg. Kleurt mooi chocomelkbruin met melk. Eerder dun in de mond maar aardig, minder zwaar dan een echte chai. 😊😊😊

 

 

 

Champagne Oolong

Meestal slaat deze term op Oriental Beauty, beschouwd als de beste oolong van Taiwan, maar soms wordt er al wel eens champagne of zelfs brandy toegevoegd aan een oolong om hem deze naam te geven, en soms is het een blend van oolong en osmanthus-bloemblaadjes. Kan zowat alles zijn en is meestal gewoon een marketing-trukje.

 

Chanoyu

Japanse theeceremonie voor het bereiden van een kop matcha. De simpelste, Chakai genaamd, duurt ongeveer een uur, de meer complexe, Chaji, ongeveer vier uur. Chanoyu betekent letterlijk heet water voor de thee, en de theeceremonie wordt soms ook Chado of Sado genoemd, de Weg van de Thee. Heel traditionele, ernstige manier van theezetten die zich egens tussen kunst en religie (Zen-boeddhisme) bevindt

Chakai is een relatief eenvoudige ontmoeting die zoetigheden, dunne thee en soms een lichte maaltijd omvat. Chaji is veel formeler, duurt langer en omvat meestal een volledige maaltijd, inclusief zoetigheden, een dikke en een dunne thee. Het doel is het bevrijden van de geest van alle balast. Chaji vind meestal plaats in een theehuis dat hiervoor is ingericht en dat men bereikt door een theetuin die eveneens speciaal is aangelegd. Winter (Ro) en Zomer (Furo) hebben hun eigen ritueel, Furo gebruikt een verplaatsbaar kooktoestel, Ro is altijd verbonden met een vaste in de vloer ingebouwde stookplaats.

De gasten worden eerst ontvangen in de tuin waar ze op een bankje wachten op de gastheer. Na diens begroeting (een diepe buiging) gaan de gasten naar de theeruimte. Aan de ingang wassen ze handen en mond en de lage toegang verplicht iedereen om diep te bukken, wat het verschil in rang en stand zou doen verdwijnen. De theeruimte zelf is sober, met een papierrol met een zenboeddhistische spreuk die gezamenlijk wordt bestudeerd. Zodra iedereen zit verschijnt de theemeester en wordt een lichte meergangenmaaltijd geserveerd. Er wordt iets zoets geserveerd om de smaak voor te bereiden en de gasten gaan terug naar de tuin waar ze wachten op het tweede deel van de ceremonie.

Een gong nodigt dan de gasten terug uit in het theehuis waar de zenspreuk nu vervangen is door een vaas met bloemen. De gastheer begint nu met het maken van de dikke groene thee volgens een strak voorgeschreven ceremonie waarbij de gasten zwijgend toekijken. Wanneer de gastheer de kom neerzet neemt elke gast drie slokjes waarna hij de rand schoonveegt en de thee doorgeeft aan de volgende. Daarna reinigt de theemeester alle gerei en legt hij nogmaals kooltjes op het vuur. De ceremonie wordt nu minder formeel en er mag gepraat worden. Er wordt een klein zoet hapje geserveerd en de ingredienten voor de volgende fase worden klaargezet. Deze keer wordt schuimige dunne thee geserveerd en tijdens de procedure mag gepraat worden. Na een kort afscheidsgesprekje met de gastheer vertrekken de gasten en blijft de gastheer alleen achter.

De geserveerde thee is altijd groen in traditionele ‘matcha’ poedervorm. Hij wordt gemaakt door verse groene theebladeren te drogen, roosteren en vermalen, en wordt dan bewaard in een houten lakdoos, een Natsume. Het poeder wordt afgemeten met een kleine houder van keramiek aan een houten steel, de chashaku, die aan de deelnemers wordt doorgegeven, zodat elk met zijn eigen spatel een portie in zijn theekommetje doet. Daarna wordt een speciale lepel, de Hishaku, gebruikt om kokend water over de thee te gieten. Daarna wordt een kwastje van bamboe, de Chasen, gebruikt om de kop op te kloppen zodat een schuimige groene vloeistof ontstaat. De typerende bitttere smaak ontstaat door dit opschuimen. Ook de handelingen van de deelnemers worden bepaald door een strikte ceremonie en maken deel uit van een mediteatietechniek. Wanneer de gast de thee van de schenker krijgt, zet hij zijn kom op de linkerhand en draait ze dan met de rechterhand in drie korte bewegingen 360° rond, met de klok mee.

De theeceremonie is erg oud en de eerste regels werden al in de 15de eeuw opgesteld door een boeddhistische monnik. In de 16de eeuw werden ze door een paar beroemde theemeesters geformaliseerd tot de Chanoyu ceremonie, toen met slechts één kommetje voor alle deelnemers als teken van broederschap en trouw. Deze dienden vaak om bondgenootschappen te verzegelen of steun te vragen aan de machtigen van het land of als kader voor diplomatie (een beetje zoals een bezoek in een sterrenrestaurant in het 20e eeuwse Europa).

 

Chiang Mai

Thailand. Noordelijke provincie van Thailand. Begin jaren 60 vluchtten Chinese Kwomintang troepen naar de provincies Chaing Mai en Chiang Rai om het gevecht tegen de Communisten verder te zetten. Begin jaren 80 werden ze genaturaliseerd tot Thai en op aandringen van de regering vervingen ze hun opiumproductie door die van oolong thee’s. Vooral in de mistige heuvels rond Doi Tung en Doi Mae Salong op hoogtes tussen de 1200 en 1400 meter staan Taiwanese cultivars als Jin Xuan, Four Seasons Spring of Chin Shin aangeplant. De lente-oolong’s zijn bekend voor hun florale aroma’s en toetsen van mango.

 

Chia Yi
Taiwan. In dit district liggen de Ali Shan en de Yu Shan bergketens, beroemd voor hun Gao Shan bergketens.


China

In China wordt verteld dat de legendarische keizer Shennong (of Sheng Nun) per toeval thee ontdekte toen een paar gedroogde bladeren van de theestruik waaronder hij zat in zijn kokend water viel. Het resultaat beviel hem en thee was geboren. Het drankje werd lang gebruikt voor religieuze of medicinale redenen, maar tijdens de Tang dynastie (618-907) werd het een kunstvorm en begon iedereen het te drinken. Tijdens de Song dynastie werd het populair in zijn poedervorm (matcha), maar na de 14de eeuw werd het opnieuw vooral gemaakt van gedroogde theebladeren. Tot het einde van de 19de eeuw bleef de manier van verwerken dan zeer traditioneel, en grotendeels een zaak van de families die de grond bezaten. Thee stond nu zowat overal aangeplant alhoewel men al erkende dat de beste van de hooggelegen gebieden kwam.

Sinds de culturele revolutie zijn er overal theecoöperatieven opgericht en controleert de staat de productie die nu grotendeels (maar niet volledig) machinaal gebeurt. 80% van de productie is groene thee voor de lokale markt. Zwarte thee en oolong is vooral voor de export. Op de verpakking van de geproduceerde thee staat steeds waar hij gemaakt werd en door welk bureau.

De eerste pluk hier is tussen half april en half mei, goed voor 55% van de productie. De tweede pluk gebeurt aan het begin van de zomer en de derde in de herfst. De eerste is de beste (met eenpaar uitzonderingen). Chinese thee wordt verkocht onder verschillende namen, en vaak kan dezelfde thee van dezelfde regio verschillende namen hebben, ook in het Chinees. De naam geeft meestal de bewerkingsmethode en de kwaliteit aan, maar de naam kan ook een historische naam zijn of een plaats aangeven; bovendien worden drie verschillende talen gebruikt, het Kantonees, het standaard-Chinees en het Fujiaans. Soms heeft één thee drie of vier verschillende namen. Thee die wordt verkocht op de markt krijgt ook een klassenummer die zijn kwaliteit aangeeft. Na zijde en graan is thee China’s derde belangrijkste exportproduct.

De China-specialist Michael Adams onderscheid vijf Chinese varianten van de Camellia Sinensis plant: xia ye (smal blad), mao ye (harig blad), dai miao shan (grote berg tip), bai amo of da bai (grote witte of grote harige witte tip) en xi e (kleine kelkblaadjes). Bron: BATTLE, WILL, The World Tea Encyclopedia., p. 5)

Thee wordt verbouwd in 18 streken waarvan Zhejiang, Hunan, Sichuan, Fujian en Anhui de belangrijkste zijn. De andere zijn Anhui, Gansu, Guangdong, Guizhou, Hainan, Henan, Hubei, Jiangsu, Jiangxi, Shaanxi, Shandong, Yunnan, Tibet en Guangxi Zhuang. Ruwweg onderschied men Zuid-west China (Yunnan, Sichuan en Guizhou), Zuid-oost China (Guangdong, Guangxi, Fujian, Hainan), het deel ten zuiden van de Yangzi Jiang rivier (Zhejian, Hunan, Jiangxi, en het zuidelijke stuk van Anhui, Jiangsu en Hubei) en het deel ten noorden ervan (Henan, Shaanxi, Gansu, Shandong en het noordelijke deel van Anhui, Jiangsu en Hubei). Ongeveer 37% van alle thee ter wereld wordt hier geproduceerd, maar het grootste deel (85%) wordt in China zelf opgedronken. Desondanks is drie vierde van alle groene thee die op de wereld wordt verhandeld afkomstig van China. De Chinese export van thee bestaat uit 80% groene, 10% zwarte, 5% oolong, en de grootste afnemers zijn Marokko, de VS, Vietnam en Senegal. Het Chinese karakter voor thee laat goed zien hoe belangrijk thee is in het land: het bovenste deel van het karakter stelt planten voor, het middenste de mens, en het onderste hout of ‘met wortels’. Men zegt dan ook het karakter staat voor ‘iets dat mensen het gevoel geeft wortels (of evenwicht) te hebben’. TOWLER, Solala, Cha Dao: The Way of Tea, Tea as a Way of Life., p.9

In 2014 bedroeg de productie van thee in China ongeveer 2.2 miljoen ton. De meest productieve provincies zijn Yunnan, Fujian en Hubei. Ongeveer 330.000 ton wordt geëxporteerd. De provincie Zhejiang is de grootste exporteur. Er bestaan grote bedrijven die op industriële schaal werken maar een heel groot deel van de productie gebeurt nog steeds bij kleine onafhankelijke boeren, en velen doen nog alles met de hand. Veel soorten zijn bijna uitsluitend lokaal te koop. De laatste jaren verandert de markt sterk omdat er zowel vanuit het buitenland als bij de groeiende middenstand vraag is naar betere thee’s. Dit leidde ondermeer tot de explsieve groei van de vraag naar Pu’Erh, maar ook andere kwaliteitsthee’s vinden nu hun weg buiten hun regio’s. De Chinezen hebben nog wel een aparte smaak waarbij het visuele aspect, het dansen van de theebladeren, even belangrijk en soms zelfs belangrijker kan zijn dan de smaak van de thee. De export wordt voor een groot deel beheerst door agentschappen in handen van de regering, en rechtstreekse handel met de boeren is moeilijk maar niet onmogelijk.

 

Chinese Lente Oogst

De oogstperiode in de Chinese lente wordt onderscheiden in vijf periodes. De eerste is She Qian, voor 21 maart (erg zeldzaam), Ming Qian, voor 5 april, Yu Qian, voor 20 april, Gu Yu (voor 6 mei, en al in het begin van de regens) en Lixia (regenseizoen, na 6 mei). De genoemde data zijn approximatief en kunnen wat verschuiven per jaar.

 

Chin Hsin Oolong

Cultivar uit Taiwan, zeer geschikt voor hooggebergte-oolongs. Traaggroeiend (en dus met veel smaak). Ook bekend als Chin-Hsin, Cingshin, Ching Shin, Luanze, Qing Xin, Gentle Heart of Pure Heart. Zou oorspronkelijk uit Fujian komen, maar in 1895 koos Japan, dat toen Formosa bezette, dit als één van de vier varieteiten voor oolong op het eiland, en het is nu de populairste variant. Deze varieteit zit ook in Baozhong en Dong Ding. Delicate en zachte smaak, vaak floraal of groene bladgroenten (ook orchideeën). De astringentie ligt meestal vooraan op de tong, en goede exemplaren hebben goeie hui gan, een frisse toets van munt. Nogal gevoelig voor ziektes maar zeer populair omwille van zijn smaakpatroon. Hij presteert het beste boven de 800 meter, en voelt zich goed in nieuw aangelegde tuinen met rijke grond en op hellingen met een natuurlijke drainage. In laaggelegen tuinen wordt de plant gemakkelijk ziek. In Taiwan kan je hem herkennen aan de nerven die in een hoek van 30 tot 60 graden op de centrale nerf staan en aan het lange smalle blad (Si Ji Chun heeft dezelfde nerven, maar een ronder blad). De struiken zijn ook eerder donkergroen.


Chin Hsin Da Pa

Cultivar uit Taiwan. Oorspronkelijk uit China, maar één van de vier door de Japanners uitverkoren oolong-varieteiten tijdens de bezetting. Groeit vooral in Hsinchu en Miaoli. Het blad is ovaler dan dat van gewone Chin Hsin. Buiten de zomer gebruikt voor mechanisch geoogste oolong, maar in de zomer gevoelig voor aanvallen van een insectje die de smaak van het blad veranderen. Oriental Beauty wordt hiermee gemaakt.

 

Chun Mee

Ook bekend als Chun Mei, Zhenmei, Precious Eyebrows, of Edele Wenkbrauwen. Chinese groene thee. De lange fijne blaadjes worden opgerold bij de juiste temperatuur om ze de vorm van wenkbrauwen te geven. Oorspronkelijk uit de provincie Jiangxi maar nu kan hij een beetje van overal komen. Minder zoet en wat frisser dan veel andere groene thee. Veel thee’s hebben een licht rokerige toets. Zeer gevoelig voor te lang trekken of te heet water, de thee wordt dan erg bitter.

 

Clippers

Tot de opening van het Suezkanaal moesten schepen met thee rond Kaap de Goede Hoop varen om hun vracht naar Europa en de VS te brengen. De Clippers waren snelle zeilschepen die dit in de helft van de tijd van de oudere vrachtschepen konden en de beschikbare thee werd plots veel verser. De Cutty Sark in Greenwich, Londen, is een goed bewaard exemplaar.

 

Clipper Teas

Beaminster, Dorset, UK. 1984. Bio en Fairtrade label. Eén van de eerste om met Fairtrade thee te beginnen.

Clipper Fairtrade tea: Thee uit Oost-Afrika, Sri Lanka en Indië. CTC in unbleached teabags.

Clipper Tea, Breakfast Tea: Zomer 2017, hotel in Londen: Droog, uit het zakje geschud: CTC van goede kwaliteit, heel duidelijk en zuiver aroma. De natte thee heeft een nogal ingehouden maar wel heel evenwichtig aroma. Hele lekkere ontbijtthee, heel zuiver, mooie afdronk. 😊😊😊

 

Colombië

Thee in het Zuid-Amerikaanse land Colombia startte pas begin jaren 50 toen de regering sinensis en assamica zaadjes liet overkomen uit Sri Lanka en ze liet aanplanten in Cundinamarca en Santander. Don Alberto Llano Buenaventura, een overtuigde theedrinker, overtuigde zijn vader om op de koffieplantage in Bitaco ook thee aan te planten en bracht in 1954 de eerste Colombiaanse thee op de markt onder de Té La Sofia naam. Vandaag is Bitaco de enige commercieel uitgebate theeplantage van het land. Vanaf 1960 werd de thee verkocht onder naam Hindu na stevige investeringen in machines. In de jaren 70 stopte Bitaco met koffie en concentreerde zich op thee. Politieke troebelen zorgden echter voor het faillissement van Bitaco en het overlijden van Alberto. In de jaren 80 startte zijn weduwe de zaak terug met de hulp van haar kinderen, onder de naam Agricola Himalaya. Alberto Jr kocht CTC uitrusting en breidde het gamma fiks uit tot hij vermoord werd door het FARC. In 2013 werd het merk Hindu gescheiden van de theeproductie van de eigen boerderij die vanaf dan onder de Bitaco naam verkocht zou worden.

 

Congo, Democratic Republic of

Het waren de Belgen die hier in de jaren 40 begonnen met de aanplant van thee. Hij werd gemaakt volgens de Legg-cut methode die uit de tabaksindustrie kwam en die zorgde voor een thee die helder en sterk kleurde maar van lage kwaliteit was. Hij paste echter goed bij het harde water uit de regio rond Liverpool en werd veel gebruikt door Horniman’s. Vanaf 1970 begon Mobutu’s nationalisatiepolitiek de thee-industrie te vernietigen en een paar burgeroorlogen later schoot er van de Congolese theewereld niet veel over. Vandaag wordt er terug thee geteeld bij de stad Bukavu aan de zuidpunt van Lake Kivu en bij de stad Butembo, ten NW van Lake Edward. Mbayo en Madaga zouden de betere domeinen zijn, bestuurd door Indiërs en met het potentieel qua terroir om richting Ruandese normen te gaan. Ze worden voornamelijk gebruikt als CTC-thee in blends.

 

CTC thee

Crush-Tear-Curl thee. Ook bekend als mamri tea. Uitgevonden in de jaren 30 in Assam, op het Amgoorie landgoed. De grotere theeblaadjes, dikker en minder fijn van smaak, worden bij deze methode machinaal gesneden, geplet en gekneusd zodat de oxidatie sneller intreedt. Daarna worden ze door een machine omgezet in een soort korrels die er een beetje uitzien zoals gemalen koffie (fannings). Het resultaat is perfect voor gebruik in theezakjes omdat het nauwelijks uitzet en snel kleur en smaak afgeeft, maar veel van de finesse gaat verloren. Omdat de blaadjes ook nog moeilijk te onderscheiden zijn als dusdanig, is het ook erg makkelijk om thee van verschillende kwaliteiten te mengen zonder dat de consument het ziet. Ze wordt vooral toegepast in Sri Lanka, Kenya en Indië, maar niet in China. Hier zijn de belangrijkste kwaliteitsniveau’s:

· Broken Orange Pekoe (BOP), in Afrika bekend als Broken Pekoe 1 of BP1.

· Broken Orange Pekoe (Small) – (BOP (SM))

· Broken Pekoe (BP)

· Broken Pekoe (Small) – BP (SM)

· Pekoe Fannings (PF), in Afrika bekend als Pekoe Fannings 1

· Pekoe Dust (PD)

· Dust (D), in Afrika bekend als D1

· Fine Dust (FD)

· Churamani (Dust North India), (CD)

· Red Dust (South India), (RD)

Wanneer het cijfer 1 wordt toegevoegd betekent dat in Indië dat de kwaliteit lager is dan gewoonlijk, maar in Afrika betekent de 1 het tegenovergestelde, en was het blad dus beter van kwaliteit dan gewoonlijk.

Het is echter fout om CTC te verwerpen als thee van lage kwaliteit. Er bestaan grote verschillen, en vooral die van Assam zelf kan zeer lekker zijn. Het is echter thee die gemaakt is om te drinken met melk en bijzonder geschikt in de ochtend, en voor theedrinkers in een koud klimaat. De vaak heel duidelijke en soms overweldigende moutige smaak van een Assam CTC met heel veel body geeft wat de Engelsen een very comforting tea noemen.

 

Cultivars

Sinds de jaren 70 zijn meer en meer nieuw aangeplante of gezaaide theeplanten cultivars, planten die specifiek gekloond zijn omwille van heel specifieke karaktertrekken. Deze kunnen heel sterk uiteenlopen, sommige cultivars zijn bijvoorbeeld zeer goed bestend tegen droogte, of geven specifieke aroma’s en smaken wanneer ze op een bepaalde manier bewerkt worden, of geven meer kleur wanneer de thee wordt gemengd met melk en zijn dus erg geschikt voor breakfast-tea melanges. Om nieuwe cultivars te ontwikkelen is veel geld, geduld en kennis nodig. Men begint met het aanleggen van proeftuinen met potentiële ‘moederstruiken’ die dan vervolgens van dichtbij bestudeerd worden. Hoe goed kan de plant tegen droogte ? Is er eentje uitzonderlijk productief ? Heeft de ermee gemaakte thee opvallende eigenschappen ? Struiken die heel sterk uitblinken in één van deze punten en voldoende scoren op de twee andere, of die de drie sterk combineren, worden dan gekloond door stekjes te nemen en ze te vermenigvuldigen om ze in grotere hoeveelheden aan te planten in proeftuinen waar ze opgevolgd worden tot ze echt volwassen zijn. Soms worden planten gecombineerd door ze te enten op een onderstam met andere karakteristieken zodat hun voordelen gecombineerd worden of worden planten met verschillende karakteristieken samen gezet in de hoop dat ze elkaar bestuiven (al dan niet met menselijke hulp) en dat de zaden planten voortbrengen die die voordelen combineren. Voor boeren is het kiezen van de juiste plant belangrijk omdat een theestruik 50 jaar of langer zal meegaan, en dus de toekomst bepaalt van de theetuin, maar de eerste drie jaar niets opbrengt. Net als in de wijn hebben theetuinen met overwegend cultivars voor- en nadelen. De hogere opbrengsten en duidelijkere karakteristieken brengen meer en betere thee voort wat goed is voor de boeren die zo ook grond kunnen vrijmaken voor de aanplant van groentes. Ze zijn echter ook kwetsbaarder voor calamiteiten omdat in geval van ziektes of klimatologische omstandigheden alle planten hetzelfde reageren. Of er, net zoals bij wijn, ook duidelijke verschillen zijn in complexiteit van de resulterende thee is tot nu minder relevant omdat veel thee in elk geval toch het resultaat is van een blend. Alleen sommige exclusieve en dure thee’s komen echt van één perceel of theeboom. Theestruiken die afkomstig zijn van klonen hebben een meer oppervlakkig wortelstelsel en zijn maar zo’n 40 jaar productief. Theestruiken uit zaad kunnen tot 120 à 150 jaar productief blijven.

 

Cuppage

In armere landen is het heel belangrijk om te weten hoeveel thee je kan zetten van een bepaalde hoeveelheid door hem meerdere keren te gebruiken. Dit noemt men cuppage en het is er een belangrijk verkoopsargument, bijna altijd gebruikt voor sterke CTC thee’s.


Da Bai
Cultivar uit China. Ergens in de 18de eeuw ontdekt in Fujian, en bijzonder geschikt voor het maken van witte thee. Heel typisch is de witte dons die zich in de lente op de knop en de eerste blaadjes bevindt. De blaadjes zijn redelijk groot, en de cultivar is goed bestand tegen droogte en koude. Vandaag tamelijk goed verspreid over China, maar er bestaat nog wilde Da Bai in Fujian waarmee opmerkelijk lekkere thee wordt gemaakt. Ook wel gebruikt voor groene of rode thee.

 

Daejak

Zuid-Korea. In de herfst geplukte thee. Laagste kwaliteit en uitsluitend voor gebruik in theezakjes of als ingredient in de keuken. 80-90°C. Ook bekend als kkeunmul-cha. Veel gebruikt voor thee’s met een toegevoegde smaak omdat de thee sterk en bruut is en overeind blijft bij die parfum’s.

 

Da Fo Long Jing

Long Jing uit Xin Chang in het oosten van Zhejiang. Da Fo betekent Big Buddha en verwijst naar een tempel op de 11038m hoge Tiantai berg. Er werd doordeweekse thee gemaakt tot de regering besloot om er in de jaren 90 Long Jing aan te planten en theemeesters uit te nodigen om de kwaliteit te verbeteren en Long Jing thee te maken. De naam Da Fo werd in 2002 officieel.

 

Da Hong Pao

Big Red Robe. Oolong. Wuyi rotsthee (Yancha) uit de Wuyi bergen, waarvan de smaak sterk bepaald wordt door de mineralen die het van de berg afstromende regenwater met zich meebrengen. Volgens de legende werd de moeder van een Ming keizer genezen door een thee uit Wuyi en stuurde de keizer grote rode kleden om de vier theebosjes die de thee hadden geleverd in te kleden. Zes van deze struiken, waarschijnlijk uit de tijd van de Song, leefden begin 21e eeuw nog steeds en brachten een zeer dure exclusieve thee voort, maar ondertussen heeft de laatste struik het opgegeven. Normale Da Hong Pao wordt gemaakt met theebladeren van struiken die geënt werden met loten van de originele struiken. De kwaliteit en het resultaat hangen erg af van de omstandigheden, van het terroir en de gebruikte behandeling. In China wordt deze thee geschonken aan hoge gasten en hij kan zeer duur zijn. Het blad is eerder zwart dan groen en het is een doorgeoxideerde en geroosterde oolong met een heel speciaal smaakpatroon dat gaat naar chocolade, caramel, een grote mineraliteit, intense aroma’s van bosgrond en herfstbladeren, een mooie fruitigheid, en nog veel meer. Het roosteren gebeurt gewoonlijk op houtskool en is een belangrijke factor voor de smaak en het aroma. Da Hong Pao’s zijn bijna altijd overweldigend en uitermate interessant, en vaak heel speciaal. Er kunnen grote verschillen zijn tussen de thee’s, omdat ook de zes originele struiken niet helemaal hetzelfde DNA hadden. In China gebruikt men de naam ook voor verschillende rotsthee’s, een beetje verwarrend soms, en op deze manier kan DHP slaan op de stijl maar ook op de plant. In feite zijn de meeste DHP’s een blend van verschillende cultivars, maar sommigen (de interessantere ?) zijn gemaakt van één van de cultivars van de oorspronkelijke struiken, zoals Qi Dan of Bei Dou, en het loont de moeite om deze op te zoeken. Wanneer ze gemaakt zijn met andere, makkelijkere blends, is het resultaat vaak veel vlakker en minder complex.

Er zijn trouwens twee legende’s rond het ontstaan van da hong pao. Dit is de tweede. In het het midden van de Wuyi bergen ligt (vandaag nog steeds) de Tianxin Yongle tempel. Een student op weg naar Beijing voor zijn examen (super belangrijk in het toenmalige China, het resultaat van dat examen bepalde je verdere levensloop en carrière) kwam terecht in het klooster toen hij moe en verzwakt was, en op het punt om op te geven. De monniken gaven hem thee en knapten hem op, en eenmaal in Beijing legde de jonge man succesvol zijn examen af. Hij keerde terug naar het klooster met de rode band die paste bij zijn nieuwe status om hen te bedanken, en toen ze hem vertelden dat zijn spectaculaire herstel vooral te danken was aan de theestruiken die achter de tempel stonden bond hij zijn rode doek er om heen.

Het verhaal gaat dat Nixon bij zijn bezoek in 1972 aan China van voorzitter Mao een zakje kreeg dat 50 gram van de originele Da Hong Pao bevatte. De nogal prikkelbare Nixon was telerugesteld en zelfs beledigd door de bescheiden gift, tot hij hoorde dat het de helft van de volledige oogst van dat jaar bevatte. Tot 1998 was Da Hong Pao niet te koop, en het was voorbehouden aan de allerhoogste gezagsdragers of bezoekers. De allerbeste wordt verkocht aan astronomische prijzen en in 2002 werd een zakje van 20 gram verkocht tegen 23.000 dollar, 30 keer meer dan de prijs van goud. Vandaag kan je Da Hong Pao kopen bij elke goede thee-importeur, maar de prijzen varieren nog steeds van redelijk duur tot astronomisch duur. Thee van de oudste struiken, nu meer dan 350 jaar oud, is onbetaalbaar geworden omdat de struiken in 2005 gestopt zijn met het voortbrengen van loten en niet langer gebruikt worden voor de pluk, maar in China lopen makelaars rond die eigenaars en kopers van die legendarische oude thee’s bijeenbrengen, en het is een wereld die lijkt op die van de grote oude wijnen.

N° 022. Da Hong Pao, Crusio: Oolong. Matouyan Farm, Wuyishan, 600m hoogte, oogst mei. Mei ’17: Mooie heldere kleur, amber, barnsteen; en mooi, duidelijk aroma dat ik echter niet kan duiden; heldere smaak, duidelijk, een moutige afdronk 😊😊😊 18 juni ’17: aroma van eikenbladeren in de herfst (vers gevallen, geen rotte), pakken umami, bouillon; in de mond ook umami en noten (en eikels ?) en het zacht-stevige van Oxo bouillon; 😊😊😊

Empress Oolong Qi Dan Da Hong Pao, Mei Leaf: November 2018, 30 gram, 12.95 euro. Cultivar Qi Dan. Bai Yun Yan berg in Zhengyan in de Wuyi bergen. Snel afwaterend mineraalrijk terroir. Geroosterd op houtskool. Geplukt mei 2017. De droge blaadjes geuren naar verbrande caramel (butterscotch) en fruit, de kleur is een mix van donkerbruin en roodbruin. Ze zijn redelijk lang en gedraaid. 5 gram, 100ml, gaiwan, 99°C. Na spoelen, hebben de natte blaadjes een heel dik en vol aroma met toetsen van zwarte chocoloade en caramel overgaand in een opvallende frisse fruitigheid die op bessensap lijkt. Eerste zetsel, 20 sec: geuren van frambozen en nutella. De kleur van de infusie is helder en iets tussen goud en caramel. In de mond heel zacht en met een zéér interessante mondevolutie en een héél lange nasmaak die prachtig is. In de heerlijke smaken zitten ook dingen als abrikoos en vanille. Absoluut heerlijk ! Tweede zetsel, 25 sec: ronder aroma, meer roasted en minder fruit. De kleur evolueert richting een diep en donker goudgeel. In de mond nu mineraliger, met minder fruit maar toch heel verfrissend, zeer lekker. Derde zetsel, 30 seconden: honing, het fruit is terug, met vooral abrikoos, en de natte blaadjes ruiken nog altijd prachtig maar nu minder geroosterd. In de mond wordt de thee zoeter maar ook iets vlakker. 😊😊😊😊(😊)

Da Hong Pao, Thee van Sander: Gemaakt van de Qi Dan varieteit. Uit de kennisset. 13 januari ’19: de droge blaadjes zijn groot, een mengeling van donker- en rood-bruin, en breken makkelijk. Met de gaiwan, 4,2 gram op 100ml. Na spoelen: blaadjes geuren naar aardbei, sandalwood, caramel-appel. Eerste zetsel, 20 sec, 100°C. Nogal donker bruine infusie. Heel fruitig aroma, met iets van parfum ? In de mond een lichte astringentie, met fruitigheid en iets geroosterd, maar ook nogal vlak. Tweede infusie, 25 seconden: da hong pao neus, best wel leuk en ook de smaak is zacht en rond en typisch maar weinig complex. Derde zetsel 30 seconden: blijft aardig maar niets meer 😊😊😊

 

Daikoen
Japan. Theetuin van de Ohashi familie in Yame. Tetsuo Ohashi is de huidige eigenaar die het bedrijf overnam van zijn vader die het stichtte. Gebruikt al vier decennia geen pesticides, sinds hij er op school mee in aanraking kwam en er heftig op reageerde. 3 ha theestruiken. Nu samen met zoon Otaro. Sencha en Gyokuro.


Da Lat

Vietnam. Oorspronkelijk was Da Lat een vakantieoord voor de Franse kolonisten in Vietnam, een plaats waar ze op vakantie konden en de temperaturen lager lagen dan in de valleien, en het heeft nog steeds die Franse sfeer. De theetuinen liggen hier op hoogtes tussen de 500 en 1500 meter op goed drainerende grond.

 

Dan Cong

Of Dancong. Dan Cong thee is thee die gemaakt werd met de blaadjes van ongesnoeide wilde theebomen. Dat kunnen oude theebomen zijn, hoog in de bergen, maar ook recentere aanplant in lager gelegen kloven. Oorspronkelijk sloeg de naam zelfs op thee’s van één enkele oude bomen en die thee’s bestaan nog maar zijn onbetaalbaar. Vandaag slaat de term meer op het feit dat de bomen of struiken niet gesnoeid worden, maar de term wordt vaak te pas en te onpas gebruikt. De Fenghuang of Phoenix Dancong oolongs uit Guangdong zijn de beste.


Darjeeling

Zwarte thee uit de regio Darjeeling in West-Bengalen. De naam Darjeeling komt van het woord dorje dat bliksem betekent en ling dat plaats betekent. De 20.000ha theestruiken, goed voor 3% van de totale productie in Indië, liggen op een hoogte tussen de 600 en de 2200 m boven de zeespiegel en op heldere dagen kan je van op sommige plantages de Mount Everest zien. Het klimaat (gemiddeld 18°C) zorgt voor heel subtiele aroma’s die het best naar voren komen zonder toevoegingen als melk of suiker. De belangrijkste factor voor de kwaliteit is de hoogte: des te hoger des te beter, en dit is ook de reden waarom men moet oppassen bij Darjeeling: die van op 2000m hoog heet Darjeeling, maar die van op 600m hoog ook, en dit is waarom er onwaarschijnlijk veel teleurstellende Darjeeling is. Elk jaar wordt er trouwens vier keer zoveel Darjeeling verkocht onder die naam dan dat er gemaakt wordt en veel goedkope Darjeelings zijn blends die maar voor een klein deel uit thee uit Darjeeling bestaan. Veel Darjeeling wordt verkocht met de naam van het domein, want ook de hoogte van de ligging van de fabriek is belangrijk. Die fabrieken zijn eerder klein en schenken heel veel aandacht aan een heel precieze productie. Sinds kort is er een gecontroleerde herkomstbenaming voor Darjeeling maar die was nodig. De onrustige politieke situatie, de hoge productiekost en het feit dat de beste Darjeeling van al erg oude struiken komt maakt dat we geen grote groei meer moeten verwachten, maar het zijn de duurdere Darjeelings met een groot percentage van deze oude planten die de beste en meest typische zijn. Darjeeling proeven is trouwens een spannend avontuur door de grote verschillen.

De aanplant van thee in de regio begon in 1841 met een Britse chirurg, Dr Campbell van de Indian Medical Service, die theezaden had meegebracht uit China die het opvallend goed deden. Vooral de Chinese planten pasten zich heel goed aan aan het frisse klimaat en de knoppen en jonge blaadjes bleken uitzonderlijk fijn en delicaat van smaak te zijn. Rond 1850 kwam de grootschalige productie op gang. In 1856 werd de eerste echte theetuin geopend, die van Alubari, door de Kurseong and Darjeeling Tea Company. Tegen het midden van de 1870er jaren bestonden er al een 100 tal theedomeinen. In 1881 opende de Darjeeling Mountain Railway. De meeste struiken komen of uit Assam of uit China, waarbij de Chinese op de hoger gelegen gebieden staan in Noord-Darjeeling. Indien de thee is gemaakt met de sinensis variant wordt aan de kwaliteitsaanduiding vaak China toegevoegd. De assamica staat meer zuidelijk, op lagere heuvels, waar het warmer en vochtiger is. De grond is rijk maar licht zuur en de temperaturen schommelen tussen de 8°C in de winter en de 25°C in de zomer. Het regent veel maar het zonlicht dat er is is fel en intens omwille van de hoogte. Wolken en mist zorgen ervoor dat de planten niet uitdrogen of verbranden en in de lente zorgt de mist en een lichte bries voor bescherming en een trage evenwichtige groei. De bodem is goed drainerend, kiezelig en een beetje zuur. 1st Flush is de eerste pluk van het jaar en bestaat uit de eerste twee topblaadjes. Het is de duurste, geplukt in april en verkrijgbaar vanaf mei, en staat bekend als de Champagne onder de thee’s. Hij is ondermeer erg populair in Duitsland en Rusland, waar ook een echte primeur traditie bestaat met Darjeelings die per vliegtuig vier weken vroeger aankomen. De pluk kan soms al starten eind februari wanneer de eerste tekenen van de lente verschijnen en de struiken uit hun winterslaap komen, en de meest gezochte zijn de DJ 01’s, de eerste pluk. De smaak is erg verrassend, en gaat vaak meer richting groene thee dan zwarte. Tussenpluk-Darjeeling is moeilijk te vinden. Hij wordt geplukt in april en mei en staat tussen 1st en 2nd Flush in, maar is goedkoper dan 1st Flush en lijkt er nog een beetje op. 2nd Flush komt van de tweede pluk in juni wanneer de regens beginnen en is lekker en zacht maar met een heel ander karakter dan 1st Flush. Hij is ronder, aangenamer, fruitiger, en veel mensen geven er de voorkeur aan omdat hij wat makkelijker is dan de eerste. Het meest typerende kenmerk noemt men muscatel: een florale zoete toets die ook wat doet denken aan rozijnen en abrikozen. Cultivar’s die het heel duidelijk brengen krijgen soms de toevoeging Musc. Volgens velen zou het trouwens een klein insectje zijn dat voor deze toets zorgt wanneer de plant er zich tegen verdedigt, net zoals bij een oolong uit Formosa. Tijdens het regenseizoen, van juli tot september, wordt er verder geplukt en de theestruik is nu heel productief, en de thee wordt zachter van smaak. De prijzen zakken en sommige domeinen maken er nog steeds een erg goede thee mee, maar de echte karakteristieken die Darjeeling zo uniek maken verdwijnen nu. Van september tot november is er sprake van Autumnal Flush met veel minder regen en tragere bladgroei en met de karakteristieken van een 2nd flush (maar goedkoper). Die van oktober en november beginnen zelfs wat op oolong te lijken, ze zijn koperkleurig en erg aangenaam. Trouwens, des te later je Darjeeling geplukt is des te meer hij melk verdraagt. De mousson duurt hier van half juni tot eind september. Plantages als Arya, Chamong, Lingia, Castleton, Jungpana, Makaibari, Margaret’s Hope en Risheehat zijn populair en geven smaakverschillen aan de Darjeeling. Er zijn er 87 verschillende, sommige nog van midden 19de eeuw, en sommige beschikken over theestruiken die 100 jaar of meer oud zijn. Er zijn vijf grote gebieden: West Darjeeling Valley, East Darjeeling Valley, Mirik Vlley, Teesta Valley en Siliguri.
Het Darjeeling-model staat al enige tijd wat onder druk. Tegen de huidige prijzen (en die zijn al hoger dan in Assam) is een grote massa laagbetaalde seizoensarbeiders nodig, maar jonge mensen trekken steeds meer naar de steden waar meer mogelijkheden zijn om geld te verdienen en een waardiger leven uit te bouwen. Bovendien is drie vierde van de bevolking Gorkha die geregeld in opstand komen tegen de Bengali overheersing (zoals zij dat zien) en die permanent voor grote onrust zorgt.

: Droog: heel apart, fijn en complex aroma; nat, ook heel apart; in de neus weinig… in de mond uitdrogend en alleen in de verre afdronk vind ik een beetje fruitigheid 14 juli ’17: droog: uitbundig fruit, vanille; nat: kleur groen en lichtbruin; aroma jong hout, mooie fraicheur; abrikoosgeel; levendig, fris, richtig groene thee, zeker in de afdronk, ook wat honing ? achteraan dan toch… jong hout (meer vooraan) 😊😊😊

Darjeeling Precious, Hotsoup: 14.5 euro per 50 gram. Handgemaakte ‘single origin’ zwarte thee van mijnheer Moktan, een kleine theeboer uit Mandal Gaon. Tot 2016 verkocht hij zijn thee aan een grote fabriek maar vanaf dan deed hij hetzelf met zijn eigen kleine installatie. De theestruiken zijn klonen van de oorspronkelijke Chinese struiken uit 1850. Tweede pluk 2017. 5 gram op 500ml, 2 minuten, 90°C, december 2018. Droog blad: veelkleurig, van wit over groen naar bruin en zwart. Nat blad: zuiver, mooi, mooie lichte rokerigheid, muscadel, een beetje als fazant met druiven en gerookt spek. Zeer mooie goudgele infusie. Erg mooi aroma, met vlagen van de geur van de natte blaadjes (iets meer druivigheid hier). In de mond een leuke lichte astringentie, mooie druivige tonen, een lichte maar toch opvallende rokerigheid (de thee werd niet voorgespoeld), en een bijzonder elegante en lange afdronk. Tweede zetsel: iets monolithischer met druiven en iets houtigs. 😊😊😊(😊)

Darjeeling OP Nagri Farm, OR, Aalst: 2 min, 95°C, ergens in 2017, de thee wordt bitter wanneer hij langer trekt; Bij het opgieten drijven kleine groene blaadjes boven; Infusie, een heel mooi caramelkleurig lichtbruin; duidelijke zoete muscatel toets bij het slurpen; heeft een leuk muscatel toetsje in de mond, een fijne thee. 21 maart ’19 (lente 2017 gekocht). 1 theelepel, 2 min, 95°C. heel zacht, met mooie muscatel-fruitigheid vooral in het bovenstuk en geen spoor van astringentie. Aangenaam ondanks zijn leeftijd. 😊😊😊

 

Dark Pearl oolong

Taiwan. Geroosterde oolong, net zoals amber oolong. Ontwikkeld door Dr Wu Shen-Shuen in Taitung door de thee verder te laten oxideren in zijn bal door hem bloot te stellen aan hoge temperaturen. Hij krijgt zo diepere, zachte en gecarameliseeerde tonen, helemaal anders dan een lichte oolong, maar perfect als digestief omdat een groot deel van de caffeïne verloren gaat tijdens dit proces.

 

Darye

Zuid-Korea. Dit is de naam van de theeceremonie zoals ze in Zuid-Korea wordt uitgevoerd. Ze is nauw verbonden met het Zen-boeddisme en het gebruikte theeservies is altijd eenvoudig met zachte kleuren om dit te weerspiegelen.

 

Da Ye

Cultivar uit China. Vertaald als Groot Blad, en eigenlijk de assamica variant. Vaak gebruikt voor het maken van Pu’Er.

 

Da Yu Ling

Taiwan. Theetuinen boven de 2500 meter en zo de hoogste van alle oolongs. Erg prijzig, maar zeer verfrissend en aromatisch. Schijnt zeer lekker te zijn. District Taichung, in het midden van het eiland.

 

Da Wu Ye

China. Phoenix Dancong oolong, gemaakt met de oogst van meer dan 100 jaar oude theebomen. Geurt eerst en vooral naar magnolia en pas later naar fruit.

 

Derby Tea Estate

Cachar District, Assam. Sinds 2005 eigendom van de DM Group. 500ha. Vooral CTC. Verkocht onder de merknamen Derby en Rugby. De naam Derby komt van de originele eigenaar, een Britse jockey die de Calcutta Derby had gewonnen en met het prijzengeld deze plantage stichtte.

Dharmsala Tea Company

°1882 in Dharmsala, in de theeregio Kangra in de Dhauladhar bergen, een deel van de Himalaya onder Kashmir, in het Noorden van Indië. Eigendom van Mr G.S. Mann, nu al de zesde generatie Mann’s, en één van de sterkhouders van Kangra. Omvat Mann Tea Estate in Narghota, tamelijk groot en open voor bezoekers, Towa Tea Estate en Hoodle Tea Estate. Er wordt geen CTC gemaakt, alleen Orthodox, voornamelijk zwart, maar ook een beetje groen en oolong en wat witte Silver Needle thee. Bestaat uit drie domeinen. De Mann Tea Estate omvat ook de fabriek en ligt op 1200 m boven de zeespiegel, en wordt druki bezocht door toeristen. Hoodle Tea Estate ligt op dezelfde hoogte. Towa Tea Estate ligt hoger, op zo’n 1900 m boven de zeespiegel, één van de hoogste van Kangra, en is omringd door bossen. www.dharmsala.com

 

Diang Hong

Ook Dian Hong. Yunnan. Diang Hong verwijst naar thee (Hong) van het Diang meer, alhoewel Dian ook gewoon naar Yunnan kan verwijzen. De droge thee bevat zeer veel gouden tips. De kleur van het infuus is een goudkleurig oranje. De thee wordt gemaakt sinds het begin van de 20e eeuw.

Yunnan Diang Hong – Golden Rain, Gourdon Négoce de Thé, Metz: 15.48 euro per 50g. Eén van de beste thee’s van Yunnan, geoogst op het plateau van Yunnan Guizhou, en ook gekend als Dian Hong. 2nd flush uit het oudste deel van de regio. Tip en de fijnste blaadjes. Noisette en fijne specerijen. 17 december ’17: prachtige thee, bijna alleen tip, goudbruin; infusie heeft de kleur van een oude sherry; aroma met vooral caramel; fijn en elegant; 25 december ’17: droog: heel mooi blad, goudkleurig; bedwelmend aroma, een beetje peperachtig maar vooral hout, heel zuiver meubelhout; infusie is caramelbruin, aroma is hazelnoot, caramel en specerijen, met in de mond vooral die kruiden, en met een heel fruitige afdronk, die ook bij het slurpen opduikt; een fijne thee 😊😊😊

 

Dian Hong Jin Zhen

Yunnan. Yunnan Black Golden Needles. In 1937 brachten twee theemeesters uit Keemun zwarte thee naar Yunnan toen de Japanners de traditionele theegebieden bezet hadden. De thee vond al snel zijn weg naar Europa en werd populair, hiervoor werd in Yunnan vooral groene thee gemaakt. Deze thee was de mystery tea tijdens het Dutch Tea Championship van 2017 waarbij de finalisten op zoek moesten naar de beste zetmethode voor een voor hun onbekende thee. Thee van één knopje en twee blaadjes. Na 10 uur verflensen volgen 45 minuten rollen, 4 uur oxidatie en 45 min ‘shaping’, waarna de thee nog gedroogd wordt. Gemaakt van de Bai Hao Shu Zong cultivar.

Dian Hong Jin Zhen, Simon Lévelt: 5.95 euro, 31 september 2017. Uit Lincang in ZW Yunnan. Bai Hao Shu Zong cultivar met de grote blaadjes. 2 gram per kop, 5 minuten op 100 graden. Mengeling van lichte tot donkerbruine blaadjes, mooi opgerold. Nat: Echt grote vaak ongeschonden blaadjes, mooi maar nogal “groot”. Koperkleurig. Nogal weinig aroma, en ook in de mond nogal neutraal van smaak, heel mild, een beetje zoete afdronk (moutsuiker ?). Een beetje astringent in de nasmaak. 😊😊(😊)

 

Dian Hong Jin Ya

Yunnan. Golden Buds. Uitgevonden in 1958 door de Feng Qing producent. Bestaat uitsluitend uit knop. Moeilijk te makken, makkelijk te zetten. Vaak redelijk zoet met toetsen van cacao of yams.

Golden Buds Dian Hong Jin Ya, Seven Cups: Uit Lin Cang in het zuidwesten van Yunnan. Door Bi Wen Lin. 99% knop, geplukt einde maart, begin april 2017. ITMA thee opleiding London, november 2018. Zeer complex aroma, uitzonderlijk lekkere thee. 😊😊😊😊

 

Dimbula

Sri Lanka. Dit is High-grown gebied voor de Ceylon-thee’s, tussen de stadjes Maskeliya en Pussellawa, op hoogtes tussen de 1000 en 1700 meter. Veel namen van theetuinen verwijzen naar Schotland (Edinburgh, Holyrood, Strrathspey) en de kolonisten uit die regio voelden zich sterk aangetrokken tot het landschap. Thee’s uit dit gebied zijn helder en met een frisse toets en met delicate citrus-achtige smaken. Ze zijn lekker op zichzelf en worden ook vaak gebruikt om ruwere Afrikaanse thee’s te temperen. Ergens tussen februari en einde maart zijn de weersomstandigheden op hun best wanneer de regen stopt, nachtvorst ontstaat maar de dagen warmer worden en het begint te waaien: ergens gedurende deze periode zijn er een paar weken (soms zelfs maar één) wanneer de smaken zich concentreren in de theeblaadjes, met meer aroma en een verhoogde zoete toets. De beste komen van Upcot, maar afhankelijk van het jaar kan een ander dorp ook schitterende thee’s neerzetten tijdens deze periode. Voor de rest kan er het hele jaar geoogst worden, maar de betere plukken zijn van januari tot maart. Alton, Stockholm, Brunswick en Strathspey zijn hier de mooiste theetuinen.

Dimbula Broken Orange pekoe, Mlesna Teas: 50 gram, CTC, meegebracht uit Ceylon door Onno. September 2018, 100°C, één theelepel, 3 minuten. Droog: stevig aroma, zwarte chocolade. Caramelkleurig, tamelijk donker, schijn van mahonie-hout. Vol en fruitig aroma. Mooie smaak, helder en fruitig, citrus, een eenvoudige maar lekkere thee. 😊😊😊

 

Djuttitsa

Theeregio in Kameroen. In 1971 opgestart door het Institut Français de Café et de Cacao, op 1800m boven de zeespiegel in West-Kameroen. 445 ha.

 

Doi Mae Salong

Thailand. Vlakbij de grens met Burma, in het noorden van Thailand. 1200m boven de zeespiegel. In de jaren 50 opgestart door 12000 ex-Kuomintang soldaten uit China die weigerden de strijd op te geven, met Camellia Sinensis plantjes ter vervanging van de opium die ze daarvoor teelden. In de 70er jaren gaven ze de hoop op om het Chinese communisme verder te bestrijden en concentreerden ze zich op het gevecht tegen de Thaise communisten en de productie van paddestoelen en thee.

 

Dong Ding

Ook bekend als Tung Ting. Ongebakken ball-oolong uit Taiwan. Betekent Ijzige Top en is genoemd naar een berg. De Qing Xin theeplanten komen oorspronkelijk uit China, uit de regio Fujian waar ze groeiden in de Wuyi bergen, en ze werden rond 1875 naar hier gebracht. Volgens de legende bracht een inwoner van Taiwan, Lin Feng Tse, 12 struiken mee uit Fujian die hij rond het Chi-ling meer aan de Dong Ding berg aanplantte. De berg ligt in de Lugu regio in Nantou, in het midden van het eiland. Deze 12 leverden het genetisch materiaal voor alle andere theestruiken die hier nu staan aangeplant, meestal op hoogtes tussen de 700 en 800m boven de zeespiegel. De ligging ervan is cruciaal, en de beste plaatsen zijn die waar de mist in de ochtend en de namiddag het langst blijft hangen en waar palmbomen en reuzenbamboe struiken schaduw en bescherming tegen de wind geven. Meestal drie à vier blaadjes, soms met een bot, en met de hand of machinaal geplukt. Ze krijgen meer oxydatie (rond de 30%) dan veel andere berg-oolongs en dat maakt ze wat complexer dan Jade oolongs maar ze geven nog steeds een erg mooi aroma van orchideeën en zijn zoet en zacht, vaak met toetsen van abrikoos. Er zijn ongeveer 4 à 5000 telers op de berg, maar het leeuwendeel van de productie blijft in Taiwan. Oogsten in april, juni, september en november. De lente-oogst is voller, de winteroogsten zijn lichter en fruitiger. Er zijn drie officieel erkende regio’s voor Dong Ding op de berg: Zhang Yu, Yung Long en Feng Huang. De naam kan ook worden gebruikt voor thee’s van buiten de regio die volgens dezelfde methode (hong shui) werd gemaakt.

 

Dong Ding Oolong – Roasted, Mist: Deze thee komt uit de stad Lugu in de provincie Nantou in Taiwan. De tuinen liggen op 500 tot 800m hoogte. Dit is een medium oxidized en medium roasted thee. De roostertechniek is een heel trage en voorzichtige die de thee complex en veellagig moet maken. In de boerderij werken drie generaties samen en de roostertechniek is een goed bewaard geheim dat de jongste generatie pas op 23 jarige leeftijd mocht te weten komen (een deel van het geheim is de houtskool). De theeboerderij maakt maar twee keer per jaar thee, in de lente en in de herfst, en in kleine hoeveelheden. Gekocht mei 2017 in een proefpakket. 44 euro per 100 gram. 27 mei, western way, 85°C, 5 gram, 250ml, 5 minuten. Bijzonder complexe geur van de natte blaadjes, oolong bosgrond en herfstblad; infusie is oranjeachtig, tussen geel en bruin in. Geurt héél mooi, heel knap evenwicht, heel fruitig, heel aangenaam en om aan te blijven ruiken. In de mond opvallend fris en mooi fruitig, opnieuw goed evenwicht en bijzonder lekkere en erg lange afdronk met een toets van dat geroosterde…bijzonder lekkere thee; proef ook iets minty… 2 juni ’18: eerst gespoeld met heet water, 90°C. eerste zetsel, 2 minuten, 5 gram, 90°C. ook hier geuren de natte blaadjes ongelooflijk complex, het is alsof je je hoofd in een op volle toeren draaiende keuken steekt, er is fruit, vleesbouillon, iets van paddestoelen; lange steeltjes met drie à vier bladeren; de infusie geurt rustiger en is compacter en gebalder, maar zéér evenwichtig en aangenaam en hij blijft zelfs in de neus lang hangen; in de mond misschien nu het minst opvallend, maar wel al met een lange afdronk, en er zit iets romigs in die afdronk, als aardbeien met slagroom. Tweede zetsel, 2 minuten 30 sec: de blaadjes geuren nu scherper en zijn volledig ontplooid, met opvallend lange steeltjes en de infusie is voller en krachtiger en absoluut delicieus; de smaak is nu goddelijk ! iets astringenter, maar zo complex, zo boeiend dat deze thee voor mij in toprestaurants mag geserveerd worden, en met top bedoel ik top ! derde zetsel, 3 minuten: het vet is van de soep, het aroma valt weg, de infusie is wel nog lekker, met iets melancholisch en heel subtiels. Er is geen reden om deze stap over te slaan maar de vorige waren meer spectaculair; dit is één van de beste thee’s die ik al dronk, en de eerste met een topscore 😊😊😊😊😊

Dong Ding Oolong, Palais des Thés: Palais des Thés, 19 euro voor 100 gram. Uit de regio Nantou in Taiwan. 30 à 40% oxydatie. 2 november ’18: 95°C, 200ml, 4,4 gram, 6 minuten, 95°C, 200ml. Kleine heel compact gerolde bolletjes, boterig geurend, mooi groen van kleur. De natte blaadjes zijn redelijk groot, ovaal en met een licht gekartelde rand en met soms grote steeltjes, de neus hangt tussen iets vegetaals en iets lactisch. Strogele infusie. Mooi aroma, floraal maar met een bodem van boter en een beetje vanille, als een gebakje ? in de mond rond, iets duidelijk naar voren springend vegetaals in de start, dan neemt het aangenamere florale het over, aangename afdronk, klein bittertje. 😊😊😊

Dong Ding Oolong, Solberg & Hansen: 6 euro voor 50 gram. 18 januari ’19, bij Castor in Beveren-Leie. Volle en mooie thee, die zeer goed paste bij de tweede gang (kabeljauw, bloemkool, steranijs, miso). Geen astringentie ondanks lang trekken (overleefde twee gangen). Leuke thee. 😊😊😊

 

 

Dong Fang Hong

China. Phoenix oolong, uit de Fenghuang bergen, ook bekend als Oriental Red. Zeer floraal. Zeer gewaardeerd door voorzitter Mao in de 70ies en zo kreeg de thee ook zijn naam, maar eigenlijk is hij veel ouder.

 

Dongfang Meiren
Ook bekend als Eastern Beauty, Oriental Beauty, Champagne Oolong, White Tip Oolong. Zwaar geoxydeerde maar niet geroosterde oolong uit Hsinchu in Taiwan. Zie onder Oriental Beauty.


Dooars

Noord-Bengalen. Kleine provincie ten westen van Assam, ook bekend als de deur naar Bhutan, ten oosten van de Teesta rivier. Erg mooi gebied. 97000 ha. Theetuinen tot op 1750 m hoogte boven de zeespiegel, in de uitlopers van de Himalaya. Donkere, volle thee. Thee werd hier voor het eerst geintroduceerd in 1874-75 vanuit Darjeeling toen Dr Richard Houghton in Gazilduba een theeplantage startte. Dr Brougham was de eveneens uit Darjeeling afkomstige eigenaar. Er volgden al snel theetuinen in Fulbari en Bagrakot en twee jaar later waren er al 13. Tegen het begin van de 20e eeuw waren het er 235 en was de bevolking van Dooars verviervoudigd, ondermeer om werkkrachten voor de theeplantages aan te leveren. Meer dan op andere plaatsen waren de theetuinen hier ook in handen van Indische ondernemers (37% tegen 1930). Het plukseizoen start in april. Thee uit Dooars ging lange tijd vooral naar de USSR waar men de heel donkere CTC thee bijzonder apprecieerde ondanks het gebrek aan finesse, maar vandaag is dit exportkanaal grotendeels verdwenen en is de regio in crisis. Omdat de plukkers op de plantages grotendeels werden geimporteerd en geen andere inkomsten hebben heeft dit tot grote problemen geleid.

 

Dschuan Cha

Tegelthee. Samengeperste stofthee, meer ter versiering dan om echt te gebruiken.

 

Dust

Laagste kwaliteit thee. Bekend als D. Letterlijk het stof dat overblijft, de allerkleinste bladdeeltjes die nog bruikbaar zijn. Er zijn een paar schakeringen: D1 is Dust 1 en kan uit Sri Lanka, Indonesië, China, Africa, Zuid-Amerika en Zuid-Indië komen. PD staat voor Pekoe Dust en PD1 voor Pekoe Dust 1. Wordt uitsluitend gebruikt in theezakjes maar heeft het voordeel van heel veel geur en kleur af te geven, ten nadele van de finesse helaas.

 

Duyun Maojian

Groene thee uit China, provincie Guizhou. Ook Dou Yun Mao Jian. Regio Du Yun, in het zuiden van de provincie. Typische Maojian van één bot en één blad met de klassieke fijne haartjes. Met de hand geroosterd, zoals Bi Luo Chun, maar vaak zoeter en wat aromatischer dan die van Xingjang, en een gele schijn in het aftreksel zou typerend zijn. Ook bekend als Yugou (vishaak), op basis van de vorm van het blad. Theetuinen in de bergen met vruchtbare grond, genoeg regen en zachte temperaturen. Vooral lokaal genuttigd, niet veel export. In deze regio wonen vooral Bouyei en Miao mensen, twee van China’s minderheden. De cultivar is Fuding Da Bai. Aroma’s van spinazie, iodine, soms wat perzik. Zou zeer dorstlessend zijn bij warm weer.


East Darjeeling Valley

Ook bekend als de Golden Valley. Hier staat vooral de pure ‘sinensis’ aangeplant. Profiteert van een koude wind die afdaalt van de Himalaya.

 

Eilles Tee

Hamburg, Duitsland. °1873. Sinds 1987 een merk van de Hamburgse koffiehandelaar J.J. Darboven die in 1866 het daglicht zag en waar vandaag meer dan 900 mensen tewerkgesteld zijn. Het merk Eilles komt oorspronkelijk uit München en werd gesticht door Joseph Eilles.

Darjeeling Royal Second Flush Blatt: Theezakje, 20 september ’18. Aardige thee, mooie kleur. 😊😊

Assam Special: Theezakje, 20 september ’18. Stevige ochtendkop. 😊😊

 

English Breakfast

Klassieke blend van Ceylon, Assam en Kenya Black. Duurdere blends gebruiken vaak ook uit China afkomstige Keemun. In de blend dient de Assam om body en kracht te geven, geeft de Sri Lanka meer zachte smaken en de Afrikaanse thee helderheid en schittering (en kleur). Elk theemerk heeft zijn eigen strikt geheim gehouden formule en veel blends zijn aangepast aan de hardheid van het water in de omgeving waar ze aan de man gebracht worden. Een Britse English Breakfast is gemaakt om te worden geconsumeerd met melk, en bij een Engels ontbijt met spek en worst, en is dus een stevige knaap, terwijl een Franse English Breakfast is geblend om te worden gedronken zonder melk, een fundamenteel verschil dus. Gek genoeg komt de naam uit Amerika waar een Engelse immigrant, Richard Davies, in New York in 1843 een blend met deze naam begon te verkopen. Hij gebruikte een Gongfu zwarte thee als basis en voegde er Pekoe (toen de naam voor zwarte thee met flowery tips) en Pouchong (licht geoxideerde oolong uit Taiwan) aan toe.

Mayfair English Breakfast, Jenier World of Tea: : Durham, juni 2017, bij Toast. Blend van thee uit Assam (2nd Flush, June growth) en Kericho, Kenya (Seasonal Quality Jan-Feb growth). Kericho is bekend voor zijn thee en ligt hoog genoeg met veel en bijna dagelijkse regenval en goede grond. Blend van Flowery Broken Orange Pekoe (FBOP) and Broken Pekoe #1 (BP1), CTC en Orthodox. 5 juni ’17: CTC, gebroken blaadjes en oranje saffloer-blaadjes; met kraantjeswater; donkerbruin; een erg aardig en rond, “bold” breakfast aroma, nogal floraal, redelijk complex, ook in de mond, bold en complex; met melk wel ok, maar heel kort; heel Engels. 2 juli ’17: te lang laten trekken (5min) en erg bitter; 3 juli ’17: 3 minuten, met kraantjeswater; leuk aroma, geen bitterheid nu, een beetje mout, een beetje zoet; met melk heel lekker, een echte breakfast tea met een mooie afdronk 😊😊😊

 

Earl Grey

Earl Grey was eerste minister van Groot-Brittannië in 1830. Traditioneel wordt Earl Grey gemaakt op basis van Chinese zwarte thee, maar vaak is het een blend van Darjeeling en Ceylon om een lichte toets te geven en Assam voor diepgang, plus de schillen en de olie van de bergamot citrusvrucht. Bij de beste wordt de thee geselecteerd om te reageren op de citrustonen en zo een heel mooi smaakpatroon te scheppen. De blend wordt al midden 19de eeuw beschreven maar kreeg zijn naam pas later en er wordt voor de eerste keer publiciteit mee gemaakt rond 1880. De legende is dat de thee als een diplomatieke gift vanuit China naar Earl Grey werd opgestuurd, en zelfs dat Earl Grey hem zelf meebracht uit China, maar dat is een legende. De familie vertelt dat de thee werd geblend door een Chinees voor gebruik in Howick Hall in Northumberland vanwege het kalkhoudende water, en dat Lady Grey de thee serveerde in London en hij zo populair werd en werd opgepikt door Twinings. Er bestaan ook Earl Grey’s op basis van groene of witte thee die dan Green of White Earl Grey worden genoemd.

Earl Grey Intense, Kusmi Tea: Luchthaven. Zwarte thee, 2% citroenschil, bergamotolie uit Calabrië. 12 euro/100gr. 2.5 gr, 90°C, 3 mins. Travel Exclusive doos. 12 november ’17: Droog: een heel zacht en verleidelijk aroma. Infusie: zacht, warm aroma. In de mond zacht en smooth, met veel body, creamy en helemaal geen voerdreven bergamot-toets, eerder ingheouden zelfs. Excellent kopje thee ! 😊😊😊

Earl Grey Yin Zhen, Damman Frères: 7 euro per 100g. zwarte keemun thee en witte thee, bergamot olie en bloemblaadjes. 12 november ’17: 4 minuten, 90°C, 2.5 gr. Een spectaculair maar beetje scherp aroma van bergamotolie. Donkerbruin blad met wat zilvertips en korenbloemblaadjes. Aroma van overwegend bergamot, maaar niet overdreven. Start een beetje astringent, is eerder fris dan zwaar, duidelijk thee-ig karakter, honing toets, aanwezige afdronk. Niet slecht, goed uitgebalanceerd, eerder zacht. 😊😊(😊)

 

Eisai
Alhoewel het de Boedhistische monniken Kukai en Saichō waren die in 804 voor de eerste keer thee meebrachten uit China, kan de echte start van het Japanse theeverhaal worden gesitueerd in 1191 toen de monnik Myōan Eisai in 1191 terugkeerde na zijn studies. Hij introduceerde het Zen-boedhisme en begon thee aan te raden als medicijn. Hij plantte thee in de Senkōji tempel op Hirado, een klein eiland bij Nagasaki, en in Tendaijin in de Seburi bergen op Kyushu, met meest zuidelijke van de grote eilanden. Hij stuurde ook theezaden op naar de abt van de Kōzanji tempel in Kyoto, en die plantte ze de bergen van Toganoo bij Kyoto en later in Uji, ten zuiden van de stad. In 1214 wist Eisai de Shogun Sanetomo van zijn sake-kater af te helpen door hem thee te geven. Tegelijk gaf hij hem ook een geschrift, de Kissa Yōyōki, waarin de genezende eigenschappen van thee en moerbeien werden beschreven, en propageerde thee als vijfde ,bittere’ smaakelement voor de keuken. Hij overleed in 1215 en zijn overlijden wordt nog steeds herdacht in de door hem gestichte Kennin-ji tempel met een speciale theeceremonie, de Yotsugashira, op 20 april.


Ik vraag me af waarom de Japanners niet houden van bitter. In het grote China drinken ze thee, en daarom kennen ze geen hartproblemen en leven de mensen lang. Ons land is gevuld met magere, ziekelijke mensen, en dit is alleen maar omdat we geen thee drinken. Telkens wanneer men zich zwak voelt zou men thee moeten drinken. Dit zal het hart in vorm brengen en alle ziekte verjagen.
Myoan Eisai, ook bekend als Yosai


Emrok

Kenya. Nandi gebied. Eigendom van Robert en Emily Keter. Theefabriek die één van de meest moderne van Kenya is (°2012), gelegen in het midden van Ogirgir Tea Estate, en geleid door een Indische specialist-manager. 2000 meter boven de zeespiegel. Het domein werd opgericht in 1960 en in 2002 verkocht aan de Keters. CTC maar sinds 2015 ook Orthodox en deze werd bijna onmiddellijk verkozen tot beste orthodoxe thee uit Kenya. Het eigen CTC merk heet Keben. Beetje in de stijl van Darjeeling First Flush, maar in droge periodes meer naar Ceylon Uva. Typisch zouden toetsen van mandarijn en clementijn zijn. Rainforest Alliance Certified, en heel goed bezig met MVO. Gebruiken geen pesticides maar zijn nog niet gecertifieerd organisch. Bescheiden productie van paarse thee. www.emroktea.com

 

En Shi Lu Yu

China. Groene thee uit de provincie Hubei, rond de stad En Shi. Ook bekend als En Shi Jade Dauw of En Shi Gyokuro. Een groene één blad en één bot-thee, opvallend omdat sinds 1936 deze thee gestoomd is en niet gebakken, en vanaf 1945 zou men hem de Chinese Gyokuro noemen. Komt vooral uit de bossen rond Wufeng. Zelfde productieproces als Japanse sencha maar toch anders. Floraler en minder vegetaal dan hun Japanse tegenhangers. Het dorp waar de thee gemaakt wordt behoort tot de Miao, een minderheidsvolk in China.

 

Ethical Tea Partnership / ETP

Code op producenten-niveau die garandeert dat de producent streeft naar conformiteit met bepaalde standaarden op het vlak van discriminatie, gezondheid en veiligheid, kinderarbeid, eerlijke verloning en man-vrouw verhoudingen. Het lidmaatschap duidt aan dat bepaalde standaarden in acht worden gehouden en gecontroleerd en dat er naar verbetering wordt gestreefd.

 

Fannings

PF—Pekoe Fannings

OF—Orange Fannings: Noord-Indië en delen van Afrika en Zuid-Amerika.

FOF—Flowery Orange Fannings. Assam, Dooars en Bangladesh. In Sri Laka gekend als Broken Orange Pekoe Fannings of BOPF.

GFOF—Golden Flowery Orange Fannings. Darjeeling, fijnste kwaliteit voor theezakjes.

GOF – Golden Orange Fannings

TGFOF—Tippy Golden Flowery Orange Fannings.

BOPF—Broken Orange Pekoe Fannings: Vooral Sri Lanka, Indonesia, Zuid-India, Kenya, Mozambique, Bangladesh en China. Zwarte thee.

 

Feng Jia Ding High Mountain Organic Tea Cooperative
China. Anhui. Coöperatieve opgericht door Feng Yuxiang in 2009 nadat deze jaren had gevochten voor een weg van zijn afgelegen dorp. Hier wordt vooral Qimen gemaakt.


Feng Qing
Yunnan, China. Regio in Lincang, één van de Pu’Er districten. Alhoewel er wel degelijk Pu’er gemaakt wordt eigenlijk bekender voor zijn rode thee.


Feng Qing Mao Feng black, Hotsoup: Geplukt voorjaar 2018. Uit Feng Qing, Mengku, Yunnan. Alhoewel er in Feng Qing ook Pu’er wordt gemaakt (het ligt in Lincang) is de regio vooral bekend voor rode thee. Met het volle mondgevoel eigen aan oudere theebomen. 7.75 euro voor 50 gram. 7 september ’19, late namiddag, wisselvallig en droog, fruitdag. Veel tip. Wat scherpe fruittonen voor het natte blad. Roodbruine infusie. Geen uitgesproken aroma. Heeft de wat houtige tonen van Da Ye. In de mond een zachte mollige indruk, weinig uitgesproken smaken in het begin, dan komt er iets interessants opwellen, iets floraals dat wel leuk is en redelijk lang. Best wel aardig. Mooie astringentie. 😊😊😊



First Flush Darjeeling

Tijdens de lange, harde winter van Darjeeling vertraagt de photosynthese van de theestruik zo dat secondaire metabolieten geconcentreerd worden. Deze zorgen voor de smaak en de volatiele aroma’s en de concentraties zijn dus het hoogst vlak na de winter. Het blad moet dan worden verwelkt om oxidatie zoveel mogelijk te vermijden, en des te hoger en koeler de fabriek gelegen is des te beter dat dit functioneert. De heel korte oxidatie aan het einde zorgt ervoor dat de thee deze volatiele aroma’s grotendeels behoudt en het resultaat is een mengeling van groen en khaki met zilveren toppen, en het aroma is uniek, ergens tussen groene en zwarte thee. Voor het zetten wordt dan ook een iets lagere temperatuur en een iets kortere trektijd aangeraden, en melk is uit den boze, maar een beetje honing kan een eventuele hoge astringentie maskeren. De kleur van de thee is vaak abrikoosgeel en het aroma is fris, met florale toetsen en de typische aroma’s van verse thee. Wie eenmaal echt kennis gemaakt heeft met deze thee is meestal de rest van zijn leven een volgeling, maar het is en beetje een acquired taste en vaak verrassend voor liefhebbers van klassiekere second flush Darjeelings.

Darjeeling First Flush 2019 Victoria’s Peak SFTGFOP1, Brown Betty: Victoria’s Peak is een deel van de grote Steinthal theetuin, één van de drie oudste theetuinen van Darjeeling en opgericht in 1852. 672ha. Ooit opgericht door de Duitse pater Steinthal. Het resort-gedeelte is nu omgedoopt tot Singtom Estate. 12.5 euro. 3 minuten, 3.3 gram, 250ml, 90°C. Voor het grootste deel kleine gebroken groene blaadjes met enkele dieper bruin geoxideerde. Droge blaadjes geuren nogal zoet, naar hooi, een beetje kruidig. De infusie is diep geel als gebrande boter. Geur van bloemen en vers hooi. Verrassend zachte en brede mond met een heel lange afdronk. Erg aangename FF. 25 mei, experiment, lange infusie, ong 5 min. heel dikke soepele mond, geen astringentie, tamelijk lang, heel aangenaam. Aroma van kervelsoep. 25 mei, 2.5 gram, 90°C, 250ml, 2 mins: blijf die kervel erg sterk herkennen in de geur, maar naast hooi en wilde bloemen. Mond is echt zeer zacht, fluwelig aangenaam, heel mooi dik. 😊😊😊(😊)
Monteviot FTGFOP1 Organic DJ1, Brown Betty: Monteviot is een theedomein dat werd opgericht in 1856 en dat net onder Kurseong ligt. 89ha en één van de kleinste theetuinen van Darjeeling, maar ook één van de oudste. Eigendom van Darjeeling Organic Tea Estates PL. 25 mei ’19, 250ml, 2.5 gram, 90°C, 2 min: het aroma van de droge blaadjes is heel floraal, maar heeft ook iets vlezigs, een zweem van spek bijna, en van stro, geen hooi. De natte blaadjes geuren frisser en groener, de infusie naar frisse buitenlucht en bloemen. De kleur is frisgeel, goud bijna, zonder dat bruine tikje van de Victoria’s peak: in de droge blaadjes zaten geen geoxideerde… In de mond zacht en veel eleganter dan de vorige, met een vleugje vlezigheid en in de afdronk die geur van frisse lucht en wind die door grasland waait en helemaal op het einde toch weer dat tikje vlezigheid. Fascinerende thee, en een heel andere uitdrukking van First Flush dan de vorige. DJ1 slaat op de allereerste pluk. 26 mei 2019: 250ml, 2.5gram, 90°C, 4 min: meer goudgeel dan strogeel. Een zekere notigheid, bloemen en hooi, zeker in de afdronk, maar ook een bittere toets, en vier is mijns inziens te lang.

 

FTGFOP

Fine Tippy Golden Flowery Orange Pekoe. Indië. Zeer hoge kwaliteit Whole Leaf thee. In Sri Lanka Orange Pekoe of OP.

 

Flowering Tea

Ook wel Display Tea genaamd. Dit zijn met de hand gemaakte assemblages van theebladeren en bloemen die tot een balletje of een andere vorm worden verwerkt dat wanneer het in heet water wordt gelegd zich terug ontvouwd tot een klein kunstwerkje. Ze worden over heel China gemaakt, maar vooral in Anhui en Fujian, en het is een vak dat jaren ervaring nodig heeft, en waarvoor het fijnste ruwe materiaal gebruikt wordt. Theebladeren van voldoende lengte worden samengebonden met een bloem zodat de steeltjes de basis vormen en de blaadjes zich rond een bloem leggen. De bloem is meestal een kogelamarant of een jasmijn, maar er zijn er ook andere, en de droogvorm is meestal in een bolletje, maar er zijn ook sterretjes, parels of andere vormen. Bij het onderdompelen in heet water ontvouwt de constructie zich en komt de geur vrij. Omdat het proces wat langer duurt dan bij het zetten van een gewone groene thee worden als basis theevarianten gebruikt die niet te veel bitterheid geven. De vorm primeert op de smaak en je drinkt dit dus best in een doorzichtig theeglas. Er zijn honderden varianten, en het zetten is een esthetische ervaring die niet altijd makkelijk te begrijpen is voor een Westerling. Of de gewoonte oud is of relatief jong is niet helemaal duidelijk.

 

Flowery

Deel van de kwaliteitsaanduiding voor Indische thee. Slaat op de aanwezigheid van botten in de thee.

 

Fonghwang Tan-chung

Ook bekend als Fenhuang Dancong, Feng Huang Dan Cong of Fenghuan Select. Oolong thee uit de Chinese provincie Guangdong, op de Fenghuangshan of Phoenix bergen rond de stad Fenghuang in de provincie Guangdong. Fenghuang betekent Phoenix of Vuurvogel. De beste theebomen staan op hoogtes boven de 1000 m, de thee wordt geplukt met lange ladders en lijkt niet op de klassieke theestruik in die mate dat hij een stam en een kruin heeft, een beetje als een paraplu. De struik zou een variant zijn van de Shui Xian struik, en de oudste theebomen zouden 500 à 900 jaar oud zijn (hun thee is zeer duur en bijna onvindbaar, en de Chinese staat gebruikt ze als geschenk voor hoogwaardigheidsbekleders). Er bestaan verschillende soorten, afhankelijk van de cultivar die de bladeren opleverde of de plaats waar de theestruik stond. Goedkopere Dan Cong wordt gemaakt met in struikvorm gesnoeide bomen op laaggelegen terreinen die sneller en meer opleveren, maar met minder intense smaken en helaas met dezelfde naam. De allerbeste komt van de oudste bomen op grote hoogte en wordt alleen geplukt in de vroege lente: hij is helaas ook erg duur. Goede Dancong komt van loten van die oerbomen, geselecteerd op een bepaalde karaktertrek als aroma en/of smaak en er zijn 50 à 60 verschillende varianten, meestal geklasseerd naar hun aroma of xiang. Voorbeelden zijn Tong Tian Xiang, Zhe Zhi Lan Xiang, Mi Lan Xiang, Ba Xian en Dong Fang Hong. Bitterheid is vaak een teken van later geplukte thee. De pluk start op lage hoogte, rond de stad Fenghuang, op zo’n 300m en kruipt dan naar boven naarmate die struiken ook plukrijp worden, met de hoogste op zo’n 1300m. De Fenghuang berg bestaat uit een aantal toppen, en ook hier zouden sommige toppen beter zijn dan andere: de Wu Dong zou er zo eentje zijn. Ook de productiemethode kan erg verschillen door minder of meer te roosteren. Een Dan Cong van goede kwaliteit geurt en smaakt vooral naar fruit en niet naar het roosteren, dat vaak gebruikt wordt om de lagere kwaliteit te verstoppen. Typisch wordt deze thee (met de twee kannen methode) driemaal gezet: de eerste keer trekt hij maximaal één minuut (en is hij vaak bitter), dan drie minuten, en dan nog een keer vijf minuten. De Gongfu Cha methode is echter meer aangewezen. Zeer aromatisch en zeer fruitig, met iets wat in China doet denken aan longan fruit. Dit overweldigend fruit-aroma komt niet van een toegevoegd aroma maar onstaat op natuurlijke wijze en is eigen aan de regio en de cultivar (vaak doen ze ook sterk aan honing denken). Sommige Dancong gaan meer de florale richting op met tonen van boter en nootjes. Hier staat een uitgebreid artikel over deze thee, misschien enigszins tendentieus, maar zeer leerzaam: http://hojotea.com/en/posts-43/ In het productieproces is het roosteren ook erg belangrijk, en dat kan heel licht zijn wat de thee heel fris maakt of zwaar, wat hem rijker en zoeter maakt. Dit filmpje is heel leerrijk: https://www.youtube.com/watch?time_continue=4&v=jXYFbWHHRXs

Dan Cong, Thee van Sander: Theesommelier Kelly, 13 november ’17. 90°C, Gongfu Cha methode. Stevig geoxideerde en dan geroosterde thee. Lange toegeplooide maar niet opgerolde blaadjes, zwart van kleur en met een geroosterd aroma. Eerste infusie geel, de tweede krijgt een meer oranje schijn. Zeer fruitig aroma, met als eerste smaak druiven en lychee en nog een ander fruit, en als tweede eikeblad en geroosterde kastanje. Zacht mondgevoel. Nat blad is mooi, zwartgrijs en geurt overweldigend naar allerlei soorten fruit. 😊😊😊(😊)

Dan Cong Red Dancong, Hotsoup: 9,95euro per 25gr. Dan Cong Red, afkomstig uit Er Mao, Wu Dong Shan, Guang Dong, China. Dit is een heel bijzondere zeldzame rode thee, traditioneel worden er geen rode thees gemaakt in Wu Dong. De theeboer heeft het materiaal gebruikt waar oorspronkelijk de Mi Lan Dan Cong van gemaakt wordt. Door het perfectioneren van de graad van oxidatie is zo een opmerkelijk complexe thee gemaakt.. December 17: 4 minuten, 2 gram. Infusie: het aroma doet wat denken aan Hojicha en hout, maar ook fruit; heerlijk, erg fruitig en heel apart, maar vol en romig en complex en vol lychee ! Als Coldbrew met oudjaar: prachtig, complex, een witte wijn waardig, heel interessante en complexe neus en een zachte, aangename en erg interessante neus. 2 minuten 2 gram, eerste zetneus honing, mond rokerig, dan lychee en honing en een op het einde een héél lekkere finish 😊😊😊(😊)

 

Formosa Grand Pouchong

Taiwan. Bijna groene thee, heel licht gefermenteerd. Licht goudgeel.

 

Fortnum & Mason

°1707 door William Fortnum, een lakei in het paleis van Queen Anne, en Hugh Mason, zijn huisbaas. Fortnum had een kleine kruidenierszaak waar hij ondermeer de half opgebruikte waskaarsen van het paleis verder verkocht, en in 1707 openden ze hun eerste kleine winkel in St James Market in London. In 1738 zouden ze voor de eerste keer een Scotch Egg verkocht hebben, maar het was vooral de link met het paleis, toen die werd verder gezet door William’s kleinzoon, die heel belangrijk bleef voor de winkel. Al snel begon die zich te specialiseren in luxe-eetwaren en tijdens de Napoleontische oorlogen begon de gewoonte om manden met goed blijvende eetwaren op te sturen van het huisfront naar de officieren ten velde (de legendarische Fortnum & Mason hampers). De zaak werd ook bekender en bekender omwille van de verkoop van zijn uitstekende thee, een vast onderdeel van zo’n mand, en dus altijd stevig en mooi verpakt. In 1951 nam de Canadese zakenman W. Garfield Weston de zaak over en ze is nog steeds in handen van zijn familie.

Rose Pouchong, Classic World Teas, Fortnum & Mason: Maofeng Keemun en versgeplukte rozenblaadjes. De rozenblaadjes worden tussen de theebladeren gelegd wanneer die drogen en geven zo hun aroma af. 12.5£. juli ’17: droog, een intens aroma van thee met rozenolie of rozenblaadjes, helemaal niet artificieel. Nat een mix van goede Cinese zwarte thee en rozen, beetje astringentie in de mond. Erg lekker bij een Taise kokossoep. Erg lekker met een wolkje melk. 😊😊😊(😊)

 

Fortune, Robert

Avontuurlijk aangelegde Schotse botanist die van 1848 tot 1851 door China trok om er zaadjes, stekjes en kennis te verzamelen rond camellia sinensis voor gebruik in Darjeeling, waarvan men vermoedde dat er betere resultaten konden geboekt dan met de nogal ruwe assamica. Omdat buitenlanders maar één dagreis ver China in mochten verkleedde hij zich als Chinees om verder te kunnen reizen en hij trok door ondermeer Fujian, Guangdong en Jiangsu. Hij slaagde na veel problemen, vooral met het transport naar Indië, in zijn taak, en afstammelingen van de planten die hij meebracht worden nog steeds bijzonder gewaardeerd in Darjeeling waar men ze jat’s noemt.

 

Fu

Ook bekend als Fuzhuan Cha of Fu Zhuan Cha of Hua Zhuan of Hu Cha. Fu slaat op de heetste dag van de zomer, zhuan betekent blok of tegel. Blok-thee (brick tea) uit de provincie Shaanxi, in het midden van China en grenzend aan de Zijderoute. Fu is een donkere gefermenteerde thee die veel weg heeft van Pu Erh. De basisthee komt uit Shaanxi zelf, Hunan en Sichuan. Daarna wordt de thee geroosterd om oxydatie te voorkomen en wordt de thee opgehoopt, meestal in of vlakbij de theetuin. Zoals bij Shen Pu Erh kan dat stapelen een jaar duren voor de thee verkocht wordt aan handelaren uit Xiangyang die de thee dan sorteren naar kwaliteit. Daarna wordt het blad ongeveer 50 seconden gestoomd om ongewenste bacteriën te doden en de blaadjes vochtig te maken. Daarna gaan ze drie à vier uur bij een temperatuur van 75°C in een speciaal ontworpen kast om er te fermenteren. Vervolgens worden ze besproeid met een speciale mengeling en in blokken geperst. De blokken worden dan in ruimtes waarvan temperatuur en vochtigheid gestuurd worden voor 12 tot 15 dagen opgeslagen. Dit proces heet Fahua. Het sproeisel waarmee de blokken worden behandeld is voor elke maker anders en is geheim, maar waarschijnlijk bevat het sporen van de Eurotium cristatum, een bakterie die tijdens de Fahua woekert op en in het blok thee en zichtbaar wordt als gouden vlokken op de thee. Vroeger gebeurde dit uitsluitend op de Fu dagen, de drie warmste dagen van het maanjaar, en daar komt de naam vandaan. Het toevoegsel zhuan betekent tegel. De Chinezen noemen het verschijnsel Jin Hua of Golden Flower. Soms wordt de thee zelf ook zo genoemd. Ze geven een aroma van paddestoelen aan de thee en zouden zeer gezond zijn. De thee is rijk en zacht en ideaal na de maaltijd. Handgemaakte blokken bevatten meer Jin Hua dan in de fabriek geperste, en de beste zouden de kleinere zijn. Ze geuren vaak naar een mengeling van dadels, paddestoelen en hout. De export gaat vooral richting Mongolië en Tibet, maar ook de Chinezen drinken hem graag, vooral in Hunan, Sichuan, Qinghai en Ningxia. De kleinste tegels, die van 200gram, zouden de lekkerste zijn.


Fuding Da Bai

China. Cultivar die in 1857 zou ontdekt zijn door ene Chen Huan in het wild op een berg dichtbij Fuding. Het groeiseizoen is lang, van begin maart tot eind november, en de topjes zijn wit, donzig en stevig, zodat ze langer stevig blijven. Ze zijn perfect voor witte thee maar worden ook gebruikt voor groene en zwarte zoals Du Yun Mao Jian. Zeer goed bestand tegen droogte en koude. Hoge opbrengst. Breed aangeplant in China.


Fujian

China. Provincie tegenover Taiwan, onder Zhejiang. Gele leem, bergachtig. Subtropisch en veel neerslag. Ligt tegenover Taiwan. Oorsprong van het woord tea (in Mandarijn-chinees zegt men chá). Meest producerende thee-provincie van China. Voor het eerst erkend als China’s eerste herkomstgebied door keizer Taozong in de 10de eeuw toen deze er de voorkeur aan gaf boven Zhejiang. Groot leverancier van uitstekende witte thee, oolong en Lapsang Souchong. Er wordt gezegd dat de productiemethode’s voor witte, zwarte en oolong-thee’s hier voor de eerste maal werden toegepast. Fujian thee’s zijn van oudsher goed bekend in het Westen omdat Fujian aan de zee ligt en er dus al relatief snel handelscontacten waren. Heel mooi in de lente wanneer de Da Bai theeplant uitbot met de typische fijne donzige haartjes. In het noorden van de regio liggen de Wuyi bergen en hun uitstekende rots-oolong’s waaronder Da Hong Pao, terwijl Anxi bekend is voor zijn Tie Guan Yin’s. De beste witte komt van de Tai Mu bergen en van tuinen in de omgeving van Zhenghe en Jianyang.

Snow Bud Lu Xue Ya, Simon Lévelt: “Deze prachtige thee wordt al vroeg in het voorjaar met de hand geplukt. In het Tai Mu gebergte groeit deze beroemde groene thee op een hoogte tussen de 600 en 800 meter. Het gebied staat namelijk bekend om de moeilijke condities waaronder geplukt moet worden, zoals dichte bebossing, zware mist en regenval. Een beroemde groene thee uit Fujian. Groeit in het Tai Mu gebergte in het oostelijk deel van Fujian op een hoogte tussen de 600 en 800 m. onder extreme condities, dichte bossen, zware mist en regenval. Als de weersomstandigheden gunstig zijn dan wordt het blad voor 10 april, aan het begin van de voorjaarspluk, zorgvuldig met de hand geplukt, 1 blaadje en de knop. Vervolgens wordt het blad met de grootste zorg volgens traditionele techniek handmatig verwerkt. Volgens de overlevering heeft LU XUE YA een geschiedenis van ruim 150 jaar. Er bestaat een interessante legende uit die tijd waarin deze thee een hoofdrol speelt. In die periode bestond er een grot, de HONG XUE grot, in het Tai Mu gebergte. In deze grot groeide wilde theeplanten. In de legende worden de mensen in het naburige dorp plotseling ziek. De monniken van de tempel in het dorp hebben toen de bladeren van de theeplanten in de grot geplukt en deze volgens de traditionele techniek van groene thee bereid. Deze thee werd aan de zieke dorpelingen te drinken gegeven, waarop zij spoedig weer beter werden. Na dit wonder zijn de mensen in de omgeving thee gaan verbouwen, die wij tot op de dag van vandaag kunnen drinken. “ 10.8 euro per 100 gr. Bijna kleurloos. Heel licht aroma. Licht maar best wel leuk in de mond, even wennen maar toch wel ok JJJ 28 oktober ’17: prachtige thee, met een heel uitgesproken smaak van hazelnoten en fluwelig zacht !! 9 december: drie minuten en dat kan hij hebben; mooi zacht, opnieuw sterk die hazelnoot, en het aroma is zelfs uitgesproken zoet; uitstekende thee om mensen te doen kennis maken met witte en zachte groene thee. 😊😊😊

Noir de Beibei, Curiosithee: Geoogst herfst 2015, ten noord-oosten van Xiamen in de bergen. De velden zijn van Mister Chen, een boeddhistische leraar met banden met Taiwan. 25 euro per 50 gram. 29 november, 5 mins, 95°C, 5 gram, 500ml. De droge blaadjes zijn mooi en tamelijk groot, heel duidelijk mooi in de lengte gerold, en geuren lekker. De infusie is mooi roodbruin en geurt aantrekkelijk en complex. De natte blaadjes geuren zoals ze moeten geuren: complex en interessant. Zeer mooie blaadjes ook. In de mond heeft de thee een opvallende metalige twang, een erg mooie afdronk, een mooie ingetogen astringentie (pas na een tijdje) en een interessant en complex smakenpatroon. Tweede zetsel, parameters idem: zachter, iets meer fruit (perzik inderdaad) en cacao, de twang is weg maar de thee blijft lekker fris en tegelijk fluwelig 😊😊😊😊 30 november: no twang. 5 december ’18: ik vraag me nog steeds af waar die eerste twang vandaan kwam, hij is nu volledig verdwenen. Vind de neus nu ook veel aangenamer, mooie fruitigheid in de mooie en zachte neus met alleraardigste vleugjes van cacao. In de mond nog wel een frisse attaque (die twang ?), maar ook een goed beheerste en mooie astringentie naast een voldoende en zachte afdronk. 29 december ’18: 7 minuten, 2.7 gram op 200ml, 90°C. Erg mooi aroma voor de natte blaadjes, een beetje zoals een keuken in volle actie. De neus van de infusie is mooi en zuiver maar iets minder uitgesproken, maar de smaak is bijzonder overtuigend met cacao en fruit. Lekkere thee. 😊😊😊😊 9 februari ’19, 3TT: aroma lijkt wat op dat van de Encre de Chine maar is meer een blok, is monolithischer. De smaak is iets zachter maar tegelijk ook mannelijker, met meer power en minder complexiteit maar mooi fruit in de afdronk. 😊😊😊😊
Sister Lin, Curiosithee: Geoogst herfst 2015 in Zhangzhou, Fujian volgens de verpakking, maar volgens Ann eigenlijk een lente-oogst. Volgens de verpakking afkomstig van de Guangzhaoren Tea Company, www.3h-sender.com, Ecocert-gecertifieerd sinds 2010. Guangzhaoren Tea Company. De eigenaars Lei Long en zijn vrouw Lin Fang werken biodynamisch en zijn eco-gecertifieerd sinds 2010. De blaadjes komen van een plant die eigenlijk werd gebruikt voor Tieguanyin. Ongeveer 7ha thee-aanplant. Biodynamisch. 28 december ’18: mooie zwarte grote blaadjes. Weinig aroma. 7-8 minuten, 95°C, 2.5 gram. Heel onuitgesproken thee met een afdronk van caramel. Erg aardig en zacht met melk waarbij die lichte carameltoets heel mooi uitkomt. 90°C, 6 minuten, 2.6 gram op 200ml. De natte blaadjes geuren naar warme rode vruchtengelei met een strakke ondertoon van hout. De infusie is mooi roodbruin. Aangename neus met dezelfde rode vruchten compote. Erg evenwichtige smaak, maar geen uitgesproken smaken. In de afdronk zit een beetje caramel. Tweede zetsel, 8 minuten: opnieuw duidelijk die warme rode vruchten, maar ook iets stoffigs. In het aroma zit iets frisser nu, maar de mond heeft nu vooral iets van tabak, met weinig afdronk. 😊😊😊 9 februari ’19: 3TT: het aroma van de natte bladeren geurt een beetje naar druiven, is wat darjeeling-like. Lichtste van de drie, fijn en elegant, mooie fraicheur 😊😊😊
Encre de Chine, Curiosithee: Xiamen, Fujian, Bio, geoogst herfst 2015. Zelfde tuin als Noir de Beibei maar een andere verwerkingsmethode waarbij de blaadjes zacht worden gerold in rieten trommels. 25 euro. 29 december, 6 minuten: natte blaadjes geuren mooi complex, een vleugje rode vruchten met bijhorende fraicheur, bloemen en een sort vlezigheid in een erg mooie combinatie. Ook de infusie geurt bijzonder complex en interessant, met dezelfde geuren als de blaadjes maar wat meer omfloerst en met wat meer cacao. Heel mooie attaque, klein tikje astringentie dat ondersteunt, een mooie afdronk waarin zoethout ineens opduikt. Een erg lekkere en complete thee, met een erg mooie complexiteit die het drinken interessant houdt tot de laatste slok. Lange afdronk en een prachtige echo ! Tweede zetsel: een minstens even lekker aroma, misschien iets eenduidiger. 😊😊😊😊 9 februari 3TT: de blaadjes geuren vol en rijk, met toetsen van hout, honing, bijenwas, maar ook iets floraals. In de mond is dit meer een rode wijn als de Sister Lin een witte was, mooie fraicheur ook, heel vol en complex, de smaken en indrukken vullen echt heel de mond, lange afdronk 😊😊😊😊


Fujikaori

Ook bekend als Fuji-kaori. Cultivar uit Fujieda, een stad in Shizuoka. Het is een kruising tussen Shizu-inzatsu 131 en Yabukita. Niet zo bekend omdat de variëteit in het begin alleen werd toegepast in Fujieda. Bittere amandel, kersenblad en jasmijn schijnen typische smaken te zijn, maar de thee is erg temperamentvol en moeilijk om correct te zetten in zijn gestoomde, sencha-verschijning, en eigenlijk veel beter in zijn gebakken, kamairicha-vorm.

 

Fukamushicha

Japan. Ook bekend als Fukamushi Sencha. Deze groene thee uit Shizuoka wordt sterk gestoomd, wat minder aroma maar meer kleur en een zoetere smaak geeft. Die zoete smaak wordt sterk gewaardeerd in Japan, maar de meeste sencha is een mengeling van korter en langer gestoomde thee, met Fukamushicha als een belangrijk deel van de blend om de thee zoet genoeg te maken voor de Japanse theedrinker. Je kan deze manier van stomen herkennen aan de droge blaadjes waar, omdat het stevige stomen de blaadjes breekbaarder maakt, meer residu tussen zit. In het westen houdt men hier niet zo van, in Japan echter des te meer. De techniek wordt vaak toegepast voor de tweede pluk om de iets mindere kwaliteit van de pluk te compenseren. 

Shincha Sencha Fukamushicha: Hotsoup, 10 euro per 25 gram. 1 minuut, 70°C. Sommeliertraining Kelly. Droog: heel fijne naaldjes, diep donkergroen, en fruitig en zoet geurend; nat: aroma van groene asperges. De infusie is fijn en elegant met een puntje, heel mooi helder van kleur en smaakt wat naar selder of zuring, met een heel mooie nasmaak. 😊😊😊

Fukamushicha, Kakegawa sencha, Nakane Tea Company: door Stijn meegebracht uit Japan. 2e pluk. Droog, kleine gebroken stukjes. November 2018, ITMA London. 85°C, 25 à 30 seconden, 3 gram. Infusie is helgroen, heel licht aroma. Nat blad geurt naar Sole Meunière (vis en boter). Tweede zetsel, 45 seconden. Heel astringent, zelfde aroma, pairen met een curry ? 😊😊😊

 

 

Fukuoka

Japan. Prefectuur op het eiland Kyushu. Het gebiedje Yame brengt heel goede sencha en super Gyokuro voort.

 

Fuliang

Regio in Jiangxi, vandaag een deel van Jingdezhen, waar ooit het fijnste porcelein van China gemaakt werd. Historische theeregio, ooit goed voor een productie van 7 miljoen ‘muilezelladingen’ per jaar.

 

Funmatsucha
Japan. Een poederthee die op matcha lijkt maar gemaakt wordt van ‘gewonere’ onbeschaduwde groene thee. Ook funmatsuryokucha. Gemaakt van sencha, en niet van tencha zoals een matcha, en dus bitterder en minder zoet dan een matcha. Wordt ook verkocht in zakjes zoals poederkoffie. In de keuken wel eens gemengd met keuken-matcha om meer structuur te krijgen.


Fuushun
Japan. Cultivar. Betekent ‘rijke lente’. Beter bestand tegen kou dan Yabukita, 30% hogere opbrengst en meer umami in de smaak. °1991 als een kruising tussen Z1, van verwilderde Tamamidori planten, en Kanayamidori. Cultivar #41. Bestemd voor sencha, en een goede keuze op grond van wat lagere kwaliteit. Wordt 1 tot 3 dagen na Yabukita geoogst. Moet op tijd worden geoogst, en is niet even resistent tegen ziektes als Yabukita.


Gaba Oolong

GABA of gamma-aminoboterzuur is een stof die een aantal positieve bijwerkingen heeft en die zeer populair is in het Verre Oosten. Ze zou helpen bij het ontspannen en inslapen, maar ook een rol spelen in het voorkomen van kanker, het bestrijden van stress en angsten en het verbeteren van het geheugen. Het zou ook goed zijn voor je bloeddruk en cholesterol, en sommigen zeggen dat het zelfs helpt bij schizofrenie en Parkinson. In 1987 ontdekten Japanners dat als ze hun thee lieten fermenteren (of oxyderen?) in een omgeving met veel stikstof deze hogere concentraties GABA bevatte.

GABA Wulong, Be Your Tea: Kelly Theesommelier opleiding, 13 november ’17. Licht geroosterd. Droog: verschillende tinten bruin, aroma van thee. Infusie is 1 geel en de 2e maal geelbruin, een wat vreemde rare zure geur als nog warme pas gemaakte pruimenconfituur, de eerste smaak is gewoonweg vreemd, de tweede maal heeft de thee iets geroosterds; in de mond een zoet tipje en een zuur randje. Nat blad een mengeling van licht en donkerbruin en de geur is zuur en geroosterd tegelijk 😊😊

 

Gaiwan
Het aanschaffen van een gaiwan of zhong is je eerste stap naar het echt appreciëren van thee, en voor sommige soorten als berg-oolongs uit Taiwan of China goed voor echt spectaculaire resultaten. Een gaiwan bestaat uit een bordje, een kommetje en een dekseltje. De kleinere hebben een inhoud van 100 à 120ml en zijn gemaakt om voor één of twee personen thee te zetten, maar er bestaan grotere die je kan gebruiken voor grotere groepen. Het aparte aan thee zetten met een gaiwan is dat je veel meer thee gebruikt voor veel minder water en heel korte trektijden (meestal begin je met 10 seconden). Een goede thee kan je dan een aantal keer achter elkaar zetten en zal telkens wat veranderen. In vergelijking met de Westerse manier van theezetten zijn de thee’s veel intenser en complexer, zeker bij de eerste zetsels. Je gebruikt ze vooral voor witte en groene thee’s. Ik zet er ook vaak oolong mee omdat de complexiteit zo mooi naar voor komt maar eigenlijk is en klein yixing potje daarvoor beter. Zwarte en pu’er thee’s zijn minder geschikt omdat ze echt heet moeten blijven tijdens het zetten. Het vereist wat oefenen en een speciale techniek om er mee te werken omdat de gaiwan heel heet is en je makkelijk je vingers kan branden omdat een gaiwan altijd in fijn porcelein is. Samen met je gaiwan set koop je ook best een al dan niet kleine theetafel, kleine witte porceleinen kopjes en een porceleinen of glazen kruikje om de thee in te gieten. Het is aangeraden om de gaiwan, het kruikje en de kopjes eerst te spoelen met heet water.


Galaboda Tea Factory

Akuressa, Sri Lanka. Regio Galle. Familiebedrijf, opgericht in 1935 door Piyasena De Silva en nog steeds in de familie. Gespecialiseerd in biologische groene thee na opleidingen in China.

 

Galle

Ceylon. Lager gelegen gebieden in het Zuiden van Ceylon, met de gelijknamige hoofdstad op 119km van Colombo. Gespecialiseerd in FOP en OP en eerder zachte en subtiele low-grown thee.

 

Gansu

Chinese provincie. Alleen de zuidelijk gelegen delen zijn goed voor thee, maar de provincie grenst aan de Zijderoute. Veel thee uit Gansu komt helemaal niet uit de provincie maar wordt hier geperst in blokken die dan de zijderoute opgaan. Op de grens met Sichuan rond Longnan wordt wat thee geteeld voor lokale consumptie maar de kwaliteit is niet groot.

 

Gao Shan

Taiwan. Oolong thee van theestruiken op grote hoogte. Beperkte productie. Ondermeer Li Shan, Jin Xuan, Shan Lin Xi en Ali Shan. Er wordt onderscheid gemaakt tussen Winter Gaoshan, geplukt einde oktober en Lente Gaoshan, geplukt midden juni. De thee tuinen zijn klein en de opbrengsten laag omwille van de grote hoogtes, maar de kwaliteit is hoog en de thee’s zijn erg gezocht. De grote hoogtes zorgen voor grote verschillen tussen dag- en nachttemperaturen waardoor de theeplanten verharden. Hierdoor krijgt de thee meer aroma’s, meer smaak en meer complexiteit. In het voorjaar en de zomer wisselen periodes van felle zon en nevel en mist elkaar af. Meestal worden drie blaadjes en een tip geplukt, soms ook een cluster van vier blaadjes, maar het plukken is zo goed als altijd met de hand, en het nog aanwezige steeltje is belangrijk. Het productieproces is intens en lang, en resulteert meestal in mooi opgerolde balletjes. Dit resulteert meestal in romige, wat zoete thee’s met aroma’s van bloemen en iets citrus-achtigs, maar omwille van de lage opbrengsten en het lange productieproces zijn de thee’s meestal redelijk duur.

Shan Lin Xi, Hotsoup: Taiwan. High Mountain Oolong. 40.14 euro per 100 gram. Goed tot 28 maart 2020. Thee van de Shan Lin Xi berg in Nantou, de bergachtige provincie in het midden van Taiwan. Met de hand geplukt en verwerkt in november 2017 en dus een Winter Gaoshan. Licht geoxideerd. De cultivar is Cui Yu (TTES 13). De theetuin ligt op ongeveer 1900 meter en de theeplantages liggen er sinds de jaren 70. 8 maart ’19. 99°C, 2 minuten, 3 gram, 300ml, gespoeld. De droge blaadjes hebben een snoepjes-bessengeur met een toefje room erdoor. Heel mooie opgerolde blaadjes, verschillende schakeringen van groen. De natte blaadjes geuren heel boterig en tegelijk ook bloemistentoonzaal-floraal, zijn groot en volledig met nauwelijks merkbare oxidatie, een mix van steeltjes met éé, twee of drie blaadjes. Schitterend goudgele heldere kleur. De infusie geurt heel zacht en boterig, heel mooi ! Heel zachte thee, heel fris, met een klein mooi zuur citrustikje dat ook in de afdronk blijft hangen als de thee wat afkoelt. Tweede brouwsel, 2min30sec: de infusie kleurt duidelijk meer richting jade. De geur is nu complexer, nog steeds met dat boterige, maar breder en meer in elkaar vloeiend. De mond is echt lekkerder, heel complex, heel breed, en met een echt lange afdronk. Derde zetsel was wat flauw geworden, maar prachtige thee ! 😊😊😊😊

 

Gao Shan

Kan ook gewoon een aanduiding zijn voor een goede groene thee uit Fujian of Yunnan die van een wat hoger gelegen theetuin komt (of helemaal niet).

Gao Shan, Thee van Sander: 12.5 euro per 100gram. Uit Fujian. Juli 2018 als sample. 16 november ’18, 200ml, 5 minuten in de kyusu, 2.5 gram, eerst gespoeld. Mooie aangenaam geurende blaadjes. Strogele infusie. Veel gebroken blad met nogal wat steeltjes. Erg intens maar ook heel aangenaam aroma, spinazie met wat peper en room, nootjes. Erg mooi en intens mondgevoel, vol en romig, met een mooie structuur en een klein vleugje astringentie. Lekker 😊😊😊(😊). Heel goede p/k verhouding. Tweede zetsel van vier minuten ook nog steeds erg ok, iets lichter.

 

Garucha

Zuid-Korea. Eigenlijk helemaal hetzelfde als matcha en er niet van te onderscheiden.

 

Gele thee

Dit is de minst bekende theesoort, afkomstig uit China waar hij goed is voor minder dan 1% van de productie. Het zou een oude en verdwenen techniek zijn die in de jaren 70 werd herontdekt, en die vooral voorkomt in Anhui en Hunan, en een paar kleine gebiedjes in Sichuan en Henan. Het is een moeilijke techniek die maar door een beperkt aantal theemeesters beheerst wordt, en het aanbod is klein. Het proces is identiek aan dat van groene thee, met uitzondering van een fase die men Men Huang noemt, en die de blaadjes geel maakt. Eerst worden de blaadjes verflenst, meestal in de zon, wat de fijnere aroma’s losmaakt. Daarna worden de blaadjes geroosterd als bij groene thee, gewoonlijk met de hand. Na het roosteren wordt het blad heel even blootgesteld aan stoom en dan opgehoopt en bedekt met papier (“sealing the yellow”) waardoor de thee begint te zweten. Alhoewel het roosteren de enzymes deactiveert zet het ophopen toch nog een lichte oxydatie in gang, en er ontwikkelt zich een romige, boterige zoetheid. Daarna wordt de thee gedroogd, een heel secuur proces, met genoeg warmte om te drogen zonder dat de zoete toetsen verdwijnen.

Guang Xi Huang Ya, Hotsoup: Gele thee. 10 euro per 50 gram. Theesommelier cursus. Huang Ya betekent “gele scheuten”, Guang Xi is de regio, grenzend aan Vietnam, Guangnan de plaats (in het westen van de regio, aan de grens met Yunnan). Geplukt in mei 2017. 2 minuten aan 75°C. Droog: Mooi (bud and two leafs) met lange nogal grote blaadjes, niet echt geel, eerder lichtgrijs en groen, heel licht geurend naar fruit en mos. Kleur infusie: lichtgeel. Geur van groene asperges, in de mond met een vleugje noot, en een heel rond en fluwelig mondgevoel. Het nat blad is lichtgroen en een beetje gelig, en heeft een moeilijk toe te wijzen maar interessante geur. 😊😊😊

Yunnan Moonlight, Dan-Dan: Dan-Dan, 17,5 euro per 50gr. De naam verwijst naar de lichte kleur en de vorm van de blaadjes die op een maansikkel lijkt. 30 maart ’18, in een kamjove theepot: droge blaadjes zijjn groot, heel donzig behaard, lichtgrijs-wit en voelen heel vers aan. Het droge aroma is vaag gebrand, niet speciaal aantrekkelijk; na 45 seconden (6 gram aan 80°C) is het aroma heel licht, een beetje verwijzend naar groene thee maar toch anders; in de mond eveneens heel licht maar interessant, met na een paar seconden een duidelijke zoete toets aan de zijkanten van de tong, en een lange afdronk; er is iets in de smaak dat me een beetje stoort; 60 sec, tweede zet: infusie is veel donkerder geel, neigt zelfs wat naar oranje; aroma is interessant, iets grassigs, iets van gebrande boter of karamel en iets floraals (bloemkas); ook in de mond is de smaak nu veel duidelijker met iets heel aparts en een lichte astringentie; lekkerder dan de eerste zet (die ik zou durven weggieten); wanneer de thee een beetje is afgekoeld is hij heel zacht; 75 sec: infusie meer en meer oranje; de geur wordt leuker en leuker, zoeter lijkt het; in de mond nu intens, minder complex maar lekkerder (en bitterder, een beetje te voor mij, en daarom stopte ik hier), het aroma van de natte blaadjes is wel echt leuk; je moet deze proeven voor hem te kopen, hij is niet voor iedereen 😊😊

Huo Shan wild yellow tea big leaf, Dan-Dan: 11,5 euro per 50 gram. Handgemaakt van een cultivar met grote blaadjes, vroeg geplukt, meestal een knop met 3 tot 5 blaadjes. 30 maart, 80°C: na 45 seconden: de infusie is van een heel intens en redelijk donker geel, het aroma is erg geroosterd en doet denken aan geroosterde noten of pompoenzaadjes; in de mond heel origineel, zacht en erg lekker; geen grote complexiteit maar gewoonweg lekker; de afdronk is erg zoet; na 90 seconden: infusie wordt oranje-geel, richting caramel; in het aroma komt nu echt iets gebrands; de smaak blijft rond en zoet met een lange afdronk; 2 minuten: caramelkleurig: het geroosterde gaat nu naar keukengeuren, kip etc. in de mond verdwijnt het zoete en komt er wat astringentie…de thee doet denken aan gebakken Japanse hoyicha-thee 😊😊(😊)

Huo Shan Yellow Tips, Simon Lévelt: 19 mei 2018, sample. 11.90 euro per 100 gram. Two leafs and a bud. 20 mei: 2.4 gram, 250ml, 2 minuten. Droog: mooie, groene blaadjes, zachte, boterige geur met iets van bijenwas. De natte blaadjes geuren wat naar groene thee (gras), maar dan met een extra, mooi complexe laag (boter, en nog iets); in de mond iets intiems maar heel mooi complex op een erg ingetogen manier, heel mooie zachte afdronk (zetadvies was eigenlijk 5 minuten !); bijzonder lekker, de kastanje waar ze over spreken komt in de afdronk zachtjes door. Tweede zetsel (vijf minuten), het natte blad geurt veel grassiger, met duidelijker kastanje maar minder subtiel, wel complex. De infusie is veel voller en geurt eigenlijk bijzonder lekker; ook in de mond is dit nu een duidelijke en volle lekkere thee, met een mooie lichte astringentie: zou wel eens heel lekker bij eten kunnen zijn 😊😊😊

 

 

 

Genmaicha

Japan. Een mengeling van 50% groene thee en 50% gepofte rijst. Geurt nogal overweldigend naar gepofte rijst. Leuk maar speciaal. Ook wel eens Popcorn Tea genoemd omwille van de geur en de boven drijvende gepofte rijstkorrels. Oorspronkelijk een thee voor arme mensen, want thee was duurder dan rijst en de rijst maakte de thee voedzaam en goed om tijd tussen maaltijden te overbruggen, als een goedkope snack. Hij wordt trouwens ook gebruikt in vastenperiode’s voor dezelfde reden. In Korea noemt men deze thee hyeonminokcha. Er bestaat ook een variant met matcha in Japan die matcha-iri genmaicha heet. Er zijn grote kwaliteitsverschillen, maar meestal wordt goedkope bancha gebruikt als basis. Volgens de legende ontstaan toen een bediende bij het opgieten van de thee wat rijstkorrels morste in de theepot van een samurai die daardoor in woede ontstak en de bediende ter plekke onthoofde. Toen hij zijn discussie met de andere samurai verderzette proefde hij van zijn thee en verrast door de smaak kreeg hij berouw van zijn daad en noemde de thee naar zijn bediende, Genmai.

 

Genmaicha Yamasaki, Metropolitan Tea Company, Canada, ITMA: 12 januari ’19, 2,5 gram, 100ml, gaiwan, 80°C. 1.8 euro per 100gram. Mengeling van Bancha (licht gele, licht bruin-groene blaadjes, redelijk breed, beetje steeltjes, geen naaldjes, met een lelijk zwart dingetje, beetje stoffig), gepofte en ongepofte rijst. De blaadjes zijn licht tot medium groen wat wijst op bancha als basismateriaal, en geuren zoet met een vegetale toets. Heldergeel. Ronde, aardige neus, met een eerder flauwe en wat zoeterige smaak. Tweede infusie, 85°C. Iets meer structuur, maar aroma volledig weg. Derde infusie, 90°C, geen aroma, geen smaak. 😊(😊)
Genmaicha Yamasaki, Metropolitan Tea Company, Canada, ITMA: 12 januari ’19, 6 gram, 100ml, gaiwan, 90°C, twee minuten. Een veel meer gestructureerd aroma met rijst en thee. Diepgele infusie. De smaak is beter gestructureerd, met een erg stevige astringentie die nogal agressief is maar de thee wel interessant maakt. Goed uitgebalanceerd, de thee profiteerde van de lange trektijd. In de mond begon eerst de rijst met een zekere notigheid, dan kwam een duidelijke vegetale toets, en de afdronk was eerder zoet. Tweede infusie, één minuut, was nog aardig, minder astringentie maar ook minder smaak, meer vegetale toetsen, minder balans. Derde zetsel was totaal overbodig. 😊😊

Matcha-Genmaicha ‘Kaimon’, Lupicia: Sample theebuiltje. 4.2 euro per 50 gram. 3gram, 1 minuut, 95°C. Mooie groene infusie. Aroma van rijst overheerst maar eronder ligt iets vegetaals. In de mond zeker aangenaam maar iets te veel rijst, iets te overheersend. 😊😊(😊)

Organic Genmaicha with Matcha, Jugetsudo: 58.63% thee, 39% gepofte rijst, 2.44% matcha. Voor december 2019. 97% bio. 50 gram, 12 euro voor 50 gram bij Jugetsudo, Parijs. 5 juli ’19, aan zee, 95°C, 60 seconden, één theelepel, 250ml. Intens lichtgroene troebel gekleurde infusie. Zeer mooie geur van gebakken rijst, met iets mariens op de achtergrond. Een dik soep-achtig mondgevoel, echt eten en drinken. Redelijk lange afdronk. Niet echt een subtiel exemplaar maar wel een duidelijk, en een erg goed evenwicht voor de smaken, zonder overdreven dominantie van de rijst. 😊😊😊(😊)

 

Georgië

In de tijd van de Soviet-Unie werden hier massale hoeveelheden thee aangeplant waarbij kwantiteit boven alles gold, met ruim gebruik van plukmachines en kunstmest en navenante kwaliteit. Tussen 1980 zakte de productie in, van 80.000 ha naar nog een goede 10.000 ha in 1991 toen de markt open werd gesteld voor thee van betere kwaliteit. Tegen 1994 schoot er nog nauwelijks iets van over, tot in 1996 de Duitse firma Martin Bauer terug begon aan te planten voor gebruik in blikjes ice-tea, en dit is nog steeds goed voor het leeuwendeel van de productie. Er is echter wel degelijk veel know-how aanwezig, en hoog in de bergen wordt wel degelijk uitstekende thee gemaakt, helemaal met de hand, in een stijl die ergens tussen Keemun en Nepali thee zweeft. AAA is de beste die de naam van de maker draagt, AA draagt de naam van het dorp en A de naam van de fabriek.

 

GFOP

Golden Flowery Orange Pekoe. Assam-theesoort. Orange Pekoe: volledige theeblaadjes. Golden Flowery: vroeg op het seizoen geplukte toppen.

 

Gingia Tea Estate
Assam. Eigendom van MK Tea. 439 ha thee. Alleen orthodox. Tussen 1948 en 1960 aangeplant met zaaigoed, geen klonen. Hoge kwaliteit.


Glenburn Tea Estate

Teesta Valley, Darjeeling. 750ha grote plantage die uitkijkt op de oevers van de Rungeet, hoog in de Himalaya, met de Kanchenjunga bergketen op de achtergrond. Opgericht door een Schots bedrijf in 1859, maar later overgegaan in handen van de Indische Prakash familie, nu al de vierde generatie. De First en Second Flush thee wordt op zichzelf verkocht, de Monsoon thee gaat in Breakfast of Earl Grey blends. Er wordt ook wat witte thee, oolong en groene thee gemaakt maar in kleine hoeveelheden.

 

Goishicha

Japan. Gefermenteerde thee in de stijl van Chinese pu-erh. Uitsluitend gemaakt in de stad Otoyo in de prefectuur Kochi en de stad Ishizuchi-Kurocha, in de Ehime prefectuur. Het fermentatieproces heeft twee stadia, het eerste door het stapelen en dan bedekken van de bladeren zodat een soort schimmel in actie schiet, het tweede door het toevoegen van melkzuurbacteriën en het dan samenpersen van de thee. De thee is dan ook licht zuur. Wanneer hij klaar is (na het drogen in de zon) wordt hij in blokjes gesneden die wat op go stenen lijken, en daar zou de naam vandaan komen. Wordt ook gebruikt voor het maken van chagayu, een gerecht uit de lokale keuken. De thee wordt vaak koud gedronken.

 


Goishicha
Japan. Gefermenteerde thee in de stijl van Chinese pu-erh. Uitsluitend gemaakt in de stad Otoyo in de prefectuur Kochi en de stad Ishizuchi-Kurocha, in de Ehime prefectuur. De bladen worden heel grof gesnoeid in takken van soms bijna een meter. Het fermentatieproces heeft twee stadia, het eerste door het stapelen en dan bedekken van de bladeren met matten zodat een soort schimmel in actie schiet, het tweede door het toevoegen van melkzuurbacteriën en het dan samenpersen van de thee. De thee is dan ook licht zuur. Wanneer hij klaar is (na het drogen in de zon) wordt hij in blokjes gesneden die wat op go stenen lijken, en daar zou de naam vandaan komen. Wordt ook gebruikt voor het maken van chagayu, een gerecht uit de lokale keuken, en vroeger werd hij ook gebruikt als ruilmiddel, ondermeer tegen zout. De thee wordt vaak koud gedronken en zou dan beduidend minder zuur worden. In 1975 was er nog slechts één producent over die zorgvuldig de traditie voortzette. Momenteel zijn er terug een zevental boeren die één keer per jaar samenkomen en Goischicha maken. https://theenatuurlijk.blogspot.com/2019/02/ontmoetingen-met-een-thee-shikoku.html 


Shikoku Goishi Cha, 2016, Hotsoup: 123.16 euro per 100 gram. Gefermenteerde thee uit Japan. Heel traditionele thee uit Japan, al 400 jaar in productie in Oftoyo in de prefectuur Kôchi, in het hart van het eiland Shikoku. Complex en heel apart productieproces waarbij de blaadjes een eerste fermentatie ondergaan door opstapeling in een ruimte waarna ze bedekt worden. Er treed nu een schimmel in werking die een fermentatieproces in gang zet. In de tweede fase worden de theeblaadjes in grote houten kuipen gegooid, besprenkeld met melkzuurbacteriën, samengeperst en opnieuw afgedekt. Nadat dit proces is uitgewerkt wordt de thee in blokjes gesneden en gedroogd op een stromat in de open lucht. De naam komt van deze fase omdat de blokjes thee nu lijken op de stenen van een go-spel. Het totale productieproces duurt bijna twee maanden. Gezet op 31 januari 2019 met vrienden, in een 150ml gaiwan, 95°C, 5 gram, 2 zettijden van telkens 10 seconden om ongeveer 300ml te hebben. Heel mooie vierkante blokjes, donkerbruin-zwart, heel lekker geurend, een beetje als kokende fruitconfituur. De infusie is helder en lichtbruin. In de neus geurt de thee naar warme rabarbertaart met crumble of een nog hete confituur, met een heel duidelijke zurige inslag die erg origineel is. Iets later kwam er nog iets anders boven dat wat leek op brett, of péérd voor de wijnliefhebbers, of zwetend paard voor de paardenliefhebbers, maar op een heel positieve manier. In de mond eveneens een wat zurige smaak, maar wel prettig, met een mooi zoet puntje. Eén van de proevers meende incontinente cavia te herkennen als aroma, maar geen van de deelnemers had hierin verdere ervaring. De thee was zo interessant dat we er een tweede zetsel op los lieten, opnieuw van twee keer 10 seconden, waarbij de blaadjs echt begonnen los te komen. In de neus kwam er nu iets zilts en zelfs iets licht rokerigs naar voor (een evolutie van dat paard?) en ook in de mond leek dat originele zuurtje omwikkeld te worden door iets rokerigs. 😊😊😊😊 Gezet en dan afgekoeld, een nacht in de ijskast, in een goed wijnglas: een interessant en aardig aroma met een toetsje vlezigheid, iets vegetaals en heel intens dat ik niet kan thuisbrengen; in de mond een mooie diepgang, geen spoor van zuurtjes (tenzij hélemaal op de achtergrond een tikje, meer een herinnering aan…) en een erg originele smaak 😊😊😊(😊)


Gokase
Japan. Klein bergdorp in het noorden van de prefectuur Miyazaki. In de omgeving stonden veel wilde of verwilderde theestruiken en de traditionele methode hier was bakken (kama-iri cha) en niet stomen zoals elders in Japan. Na een periode waarin de staat gestoomde sencha sterk promootte begint de regio nu terug te keren naar zijn tradities en de kamairicha methode. Bergthee’s, en in de winter ligt hier sneeuw, met grote temperatuurverschillen tussen dag en nacht en vaak voorkomende dikke mist in de ochtend. De meeste theetuinen liggen op hoogtes tussen de 500 en de 800 meter. Een paar van de beste kamairicha van Japan komen uit dit dorp.


Gokase Midori Seicha

Japan. Boerderij van Yōichi Kōrogi, een kamairicha specialist. Bio sinds minstens 30 jaar. Hij won al heel wat prijzen met zijn thee, en Yoichi Korogi is er trots op dat hij nog altijd bekwaam is om hem volledig met de hand te maken, alhoewel het leeuwendeel vandaag ook bij hem geautomatiseerd is. Samen met een groep boeren, de Shinrokukai, vind hij dat deze kennis nodig is om kamairicha echt te begrijpen. Verkrijgbaar bij The Tea Crane.


Gokou

Japan. Ook bekend als Gokoh of Gokô. Cultivar die vooral rond Uji staat aangeplant. Gyokuro en Matcha, zeer aromatisch en in 1954 gecreëerd door het Center for Tea Experimentation in Kyoto. Traaggroeiende soort; Iets later geplukt dan Yabukita, en heel sterk reagerend op beschaduwing, met diepgroene kleuren en veel umami, en een mooi romig effect.


Golden Monkey

Yunnan of Fujian. Zwarte thee en één van de beste van China. Wordt gemaakt van de Da Bai struik, net als Bai Hai Yinzhen, en voor de oogst plukt men alleen de knop en het eerste blad, soms zelfs alleen de knop. De vroegst geoogste worden met de hand gerold, de latere machinaal maar met uitermate veel zorg. De versies zonder knop kunnen soms heel subtiel zijn. De thee geurt nogal intens floraal (rozen) en hij is heel zacht en doet soms een beetje aan chocolade denken. Zie ook Jin Jun Mei.

 

Gong Cha
Of Tribute Tea. In China is de theehandel altijd al streng gecontroleerd geweest, vandaag door de Communistische Partij maar vroeger door de keizerlijke administratie. De beste thee’s moesten worden opgestuurd naar het keizerlijke hof en werden gong cha of tribute tea genoemd.


Gongfu Cha

Letterlijk vertaald als tijd voor thee of moeite voor thee. Gongfu Cha werd meestal uitgevoerd door vrouwen en is erg bepaald door rituelen, en ontstond waarschijnlijk ergens in de 18de eeuw. Vooral in Taiwan werd het opnieuw zéér populair toen de Taiwanese theeboeren hun oolong’s begonnen te verkopen aan de groeiende middenklasse. Toch is het geen echte theeceremonie, maar gewoon een andere manier om thee te drinken zodat er ten volle van genoten kan worden. Tie Guan Yin thee, een oolong, zou de meest ideale zijn, maar het kan uiteraard met alle thee van hoge kwaliteit, alhoewel oolong de meest geschikte is. Er bestaan twee varianten: die Chaoshan in Guangdong, die iets eenvoudiger is, en die uit de Wuji bergen in Fujian, die gebruik maakt van de chahai, de kop van eerlijkheid, die ervoor zorgt dat elke deelnemer evenveel thee krijgt. Het hart van deze ceremonie is de Gaiwan waarbij kortere zettijden en hogere thee/water verhoudingen worden gebruikt dan bij de westerse manier van thee zetten. Bij het zetten van oolong met de gaiwan zijn er een aantal dingen belangrijk. Eerst en vooral heb je een theetafel nodig om het overtollige water op te vangen en kopjes, gaiwan en kannetje op te zetten zodat je niet morst op de tafel. De gaiwan en de kopjes worden eerst gespoeld met heet water uit het kannetje om ze op te warmen. Daarna worden de blaadjes in de gaiwan gelegd, en dat kan tot vijf gram zijn voor een 100ml gaiwan, een heel hoge verhouding water/thee dus. Als het water kookt worden de blaadjes een eerste keer onder water gezet en onmiddellijk afgegoten om ze te spoelen en stof en eventuele andere onreinheden weg te werken. Voor sommige oolongs is dit ook belangrijk om de gekrulde blaadjes tijd te geven om zich te beginnen ontrollen. De gaiwan wordt nu terug gevuld met water, niet tot de rand maar er een goed stuk onder, en de thee mag nu trekken (en dat kan soms erg kort zijn omwille van de hoge concentratie, 10 seconden volstaat vaak al). Ondertussen staan de kleine theekopjes terug op de theetafel, en liefst raken ze elkaar. Nadat de inhoud van de gaiwan in het kannetje is gegaan worden de kopjes uitgeschonken, liefst tegen de klok in. Deze beweging heet Gongguan xun cheng, vertaald ‘Gongguan wandelt rond de stadsmuur’, naar een beroemde generaal uit de Han-dynastie, generaal Guan Di, die altijd persoonlijk de muren checkte van een stad die hij moest verdedigen en wiens gezicht zo rood zag als de yixing theepot die hij gebruikte. Wie zeker wil zijn dat elke druppel thee uit de blaadjes is gekomen moet de gaiwan ook even schudden na het afgieten om zo ook de gouden druppels, de meest geconcentreerde, te krijgen. En wie daar erudiet bij wil overkomen kan dan Hanxin dian bing declameren, wat staat voor Han Xin telt de soldaten. Han Xin was een militair strateeg die een ingenieus systeem had ontwikkeld om te tellen hoeveel soldaten er in eender welke formatie stonden.

 

Gopaldhara Tea Estate
Darjeeling. °1881. Bestaat uit vier tuinen: Soongachi, Gopaldhara (172ha, Mirik Valley, en één van de hoogste van Darjeeling), New Glencoe en Rohini (146ha, zie ook onder Rohini). Ook witte en oolong thee. Genaamd naar zijn allereerste eigenaar, Gopal. Dhara zijn de kleine stroompjes die het terrein doorkruisen. In 1954 verkocht aan de Sona Tea Group, met Shiv Sharia als huidige eigenaar.


Groene thee

Dit is de oudste theesoort en in China en Japan is dit de thee die normaal elke dag gedronken wordt. Hij is goed voor één derde van de wereldproduktie. Ooit was het ook de eerste thee die Europa bereikte, maar hij is bij ons verdrongen door zwarte thee. Het grote verschil tussen groene en zwarte thee is dat bij groene thee alles wordt gedaan om oxidatie te vermijden, en bij zwarte thee alles om hem in gang te zetten. Na de pluk worden de blaadjes bestemd voor groene thee verwelkt door ze een paar uur te laten drogen, traditioneel op bamboematten, modern een mechanisch aangedreven bamboe-trommel waar doorheen lucht wordt geblazen. Daarna worden ze verhit, meestal door ze te bakken of te stomen en de hoge temperaturen vernietigen de enzymen en vermijden oxidatie. Daardoor blijven de aroma’s en vluchtige oliëen in de blaadjes bewaard, en blijven de blaadjes groen. De techniek zorgt er ook voor dat er erg veel catechines in de thee bewaard blijven, polyfenolen die als antioxidant fungeren en een positieve invloed op de gezondheid hebben. Er zijn twee manieren om dit te bereiken: roosteren of stomen. De eerste wordt vooral in China toegepast. Net als bij zwarte thee begint het proces met het verflensen van de theeblaadjes, en bij de allerbeste gebeurt dat in de zon (dit brengt de florale geuren meer naar boven). Daarna worden de theeblaadjes geroosterd in een grote pan of kom waaronder met hout of kolen wordt gestookt, een techniek die men in China sha qing noemt. De theeblaadjes worden met de hand tegen de zijkanten geduwd om ze te verhitten en dan afgekoeld door ze weg te nemen en terug van boven uit in de pan te gooien. Door de verhitting worden de enzymes gedeactiveerd en stopt het oxidatieproces, en blijft de thee groen. Indien de blootstelling aan hitte te groot was krijgt de thee een licht gebrande smaak, indien ze te kort was oxideert hij licht en krijgt hij een gelig-gouden kleur, en beiden zijn veel voorkomende foutjes. Vandaag zijn veel van die pannen electrisch verwarmd, wat iets makkelijker werkt, en het proces is ook geindustraliseerd door grote roterende trommels te gebruiken, wat goedkoper is maar minder verfijnd. De tweede techniek wordt vooral gebruikt in Japan voor het maken van sencha. Hierbij worden de enzymes gedeactiveerd door stoom, en de duur van de blootstelling bepaalt hoe de thee gaat zijn. Bij korte blootstelling van zo’n 20 à 30 seconden krijgt men een thee die sterk en erg astringent kan zijn, met een heldere, gele kleur. Langer stomen (tot twee minuten) geeft een zachtere thee met minder aroma’s en een groenere kleur. Na het stomen of bakken worden de blaadjes gerold of gedraaid in een bepaalde vorm waardoor de celwanden breken en de aroma’s aan het oppervlak komen te zitten. Het is tijdens dit proces dat ze hun typerende vorm krijgen, naaldjes voor de meeste Japanse maar de Chinezen kennen veel verschillende vormen. Daarna worden ze gedroogd zodat ze nog slechts 3% van hun oorspronkelijke vochthalte overhouden. Daarna worden ze verkocht aan een tussenpersoon die ze dan nog sorteert volgens grootte voor ze verpakt worden, en er de nog achtergebleven steeltjes uit haalt. Groene thee wordt best snel gedronken, zes tot acht maanden na verpakken.

 

Guangdong

Provincie in China. Het is er heet en mistig, met weinig bergen, en de thee die ervandaan komt is eerder basic. Gulao of Kooloo is de uitzondering.

Kwantung, l’Atelier du Thé, Douai: China. Eigenlijk Guangdong, naar de provincie. Gekocht september 2017, gedronken winter 2017-18. Kleine donkerbruine blaadjes met wat tip. Nogal fruitig aroma. Nat: aardig, thee. Infusie: Typische wat zoet-fruitige Chinese thee, met melk sterk richting Nesquick ! Eigenlijk een heel leuke ontbijtthee, fruitig maar met een goede structuur; ik kan mij indenken dat dit de smaak was van English Breakfast toen die nog vooral uit Chinese thee bestond. Geen top, maar een heel aardige second cup voor in de ochtend 😊😊(😊)

 

Guangxi

Chinese provincie in het Noorden van China aan de grens met Vietnam met een spectaculair landschap. Dit is het thuis van de jasmijnthee.

 

Guiding Yunwu

Provincie Guizhou, China. Komt van de Yunwu berg in Guiding. Groene thee, laag in cafeïne. De blaadjes lijken op vishaakjes met witte donzige haartjes. Knop met twee blaadjes. Kan op verschillende momenten geplukt worden maar de beste komt zoals gewoonlijk uit de plukperiode voor het Qinming festival begin april. Een zachte thee met toetsen van honing.

 

Gui Fei

Taiwan. Ook Zhuo Yan Cha. De hier gebruikte cultivar is Chin Hsin, oorspronkelijk uit Fujian op het vasteland van China, en tijdens de Japanse bezetting (1895-1945) aangeplant als meest geschikt voor het Taiwanese hoogland. Het is een traaggroeiende plant die ook tamelijk ziektegevoelig is, maar zijn thee geurt delicaat en zacht, en is heel populair voor het maken van oolong. Hij wordt ook gebruikt voor Dong Ding en Baozhong. Door zijn trage groei ontwikkeld hij in moeilijkere omstandigheden (hoogte, zeewind, kou) complexe aroma’s, en in dit geval kreeg hij nog een extra invloed te verwerken: die van de jabobiasca formosana, een kleine groene sprinkhaan. Tijdens een paar weken in het jaar begint deze te eten van de jonge blaadjes van de theestruik die hierop reageert door aroma’s te ontwikkelen die ofwel de sprinkhaan afstoot ofwel predatoren ervan aantrekt (de wetenschap is nog niet heel duidelijk hier). Wanneer de teler echter op het juiste moment oogst nemen de blaadjes die aroma’s mee en het verwelkingsproces ‘fixeert’ ze zodat ook de thee nu een aroma ontwikkelt dat doet denken aan honing en bepaalde fruitsoorten. Dit gebeurt meestal twee keer per jaar, in juni en in september. Hier spreken we van Gui Fei oolong, vertaald als de thee van de favoriete concubine. Het is een zeer lekkere thee, en bij uitstek geschikt om te spelen met temperaturen en trektijden. Hij is altijd bio vanwege het simpele feit dat elke pesticide ook de sprinkhaan zou weghouden of doden, waardoor de thee niet langer Gui Fei is.

Gui Fei Empress Oolong, Hotsoup: 47,32 euro per 100 gram. Komt uit Jenai, Nantou in midden-Taiwan, een schilderachtig en bergachtig thee-gebied. Juli 2018: 95°C, 2 gram, 200 ml, 5 minuten. Klassiek westers gezet. De natte blaadjes geuren ongelooflijk lekker en complex en heel zuiver. De infusie is licht bruinig, en geurt naar fruit en honing, maar een andere, lichtere honing dan bij een rode thee. Hij doet een beetje denken aan een Dancong maar is veel eleganter en zuiverder en complexer. 😊😊😊(😊) 4 augustus 2018: 80°C, 2 gram, 200ml, 3 minuten, met de Kamjove. Goudgele infusie, complex geurende natte blaadjes. De neus is eerder zoet en fruitig, met ook iets als hooi (kan ook zoet zijn). In de mond nogal bescheiden maar met een opvallende heel fruitige toets met heel helder steenfruit (perzik). Tweede zetsel, iets donkerder infusie, nu eerst geurend naar hooi dan naar fruit. In de mond straffer en zoeter, met minder duidelijk steenfruit behalve in de afdronk waar hij héél duidelijk is. 😊😊😊😊 7 oktober ’18: 90°C, 3 gram op 100ml, met de gaiwan. Gespeeld met trektijden ! Eerste zetsel, 10 seconden: bleekgeel, aroma van hooi. Fijne smaak met een snoep-zoetjes, lichte honingtoets en lentebloemen. Twee zetsel, 30 seconden: de kwaliteit van de blaadjes wordt nu duidelijker omdat ze zich ontrollen, een mengeling van groen en bruin en alles ertussen; dieper gele infusie; wat houtiger aroma, nog meer hooi; meer fruit in de mond, erg lekker met duidelijke perzik afdronk, nog altijd eerder timide maar op een heel mooie manier; 1 minuut: echte honing voor de blaadjes; meer naar oranje toe gaande infusie; perziksmaak is wat bruter geworden, nog altijd sterk in de afdronk, wat meer echte honing in de smaak; klein tikje astringentie; 45 sec: blaadjes volledig ontrold, de gedeeltelijke oxydatie is heel mooi zichtbaar; heel mooi extra zoet laagje bovenop de olong geur van de blaadjes; diepgeel; thee is dikker, minder smaak 3 mins: minder smaak nu, voor mij wat voorbij 😊😊😊😊

 

Guizhou

Provincie in het zuidwesten van China. Bergachtig met een vochtig subtropisch klimaat, en momenteel leidend onder droogte. Redelijk arme provincie. Thuis van de Yao en Miao minderheden. Subtropisch, vochtig en bergachtig. Snelgroeiende thee-industrie, met nu al een kleine half-miljoen ha aanplant. Ondermeer Duyun Maojian en Meijiang Cuipan. Vooral groene en zwarte thee voor binnenlands gebruik. Lipton is er onlnags begonnen met de productie van theebuiltjes voor de Chinese markt maar plant ook export met het product. In Guizhou wordt ook een gefermenteerde thee gemaakt, opnieuw vooral voor eigen gebruik.

 

Gulao

Provincie Guangdong, China. Ook bekend als Kooloo. Gulao is een stad waar een groene thee wordt gemaakt die van rijke ondergrond komt in een vlak gebied, eerder van basiskwaliteit ware het niet dat hij wordt geroosterd in een grote trommel aan 300°C, wat de thee een opmerkelijke getoaste smaak geeft. In Australië wordt de thee dan gebruikt in Billy Tea blends die het brakke Billabong water moesten maskeren. Er zouden op de markt grote verschillen in kwaliteit en karakter zijn, maar de thee is erg zelden in het westen en wordt vooral gedronken in Macao en Australië.

 

Gunpowder

Ook bekend als Zhucha, Zhu Cha, Ping Shui Zhu, Pearltea of Parelthee. Thee die gerold werd in de vorm van compacte bolletjes die wat op buskruit lijken om langer goed te blijven. Vandaag wordt de meeste Gunpowder gerold met machines, maar de beste nog steeds met de hand (pinhead gunpowder). Vooral afkomstig van Pingshui in de provincie Zhejian. Uiterlijke kwaliteitskenmerken zijn de glans die erop duidt dat de thee redelijk vers is, en de grootte van de korrels, en des te groter ze zijn des te minder de kwaliteit (des te kleiner de korrel, des te jonger het blad). De naam zou of komen van de lichte rokerigheid die de thee vaak heeft, of van het bolletje dat in heet water “explodeert” tot een lang blad, of simpelweg van het Chinese gang pao de, dat versgezet betekend. De betere zijn licht amberkleurig en smaken een beetje toasty, minder goed gelukte geuren vaak naar tabak. Er zijn een aantal varianten: Pingshui gunpowder, de meest voorkomende en vaak verkocht als Temple of Heaven Gunpowder, Formosa gunpowder, uit Taiwan bij Keelung, met andere aroma’s en Ceylon gunpowder, groene thee van boven de 1800m boven de zeespiegel. Vaak gebruikt als basis voor muntthee.

Gunpowder: Cursus Theesommelier, 23 oktober ’17. 5.07 euro. 80°C, tweekannen-techniek, 2 minuten. Droog: grote kleurverschillen, weinig aroma; nat: veel steeltjes, bruin en groen door elkaar, rokerig aroma; kleur van de infusie is geel en onzuiver, met veel stofdeeltjes, het aroma is rokerig, de mond is rond. Niet onaangenaam maar niet echt lekker ook. Zonde van de tijd. 😊(😊)

 

Guwahati

Grootste stad van Assam en Noord-Oost Indië. Thuis van de Assam Branch Indian Tea Association en het Guwahathi Tea Auction Centre (in Dispur), de grootste CTC veiling ter wereld.

 

Gu Yu

Deel van de Chinese lente-oogst. Lenteregens-thee, geoogst tussen 20 april en 6 mei.

 

Gu Zhu Zi Sun

Zhejiang, China. Guzhu Zisun of Purple Bamboo Shoot. Groene thee uit de Guzhu vallei, ten zuiden van het enorme Tai meer, het grootste zoetwatermeer van China. De onbewerkte blaadjes hebben een purperen schijn en lijken wat op bamboescheuten. Twee blaadjes en een knop. Nogal zeldzaam en er zijn veel vervalsingen op de markt. Het aroma wordt vaak vergeleken met dat van orchideeën. In 771 liet keizer Dai Zong van de Tang dynastie hier China’s eerste keizerlijke theetuin aanleggen. Tegen 785 waren er 30.000 seizoensarbeiders nodig om de thee te oogsten en maken en was de uitbuiting van de lokale bevolking die in het plukseizoen haar eigen velden moest verlaten op zijn top. In de 10de eeuw dwong de Kleine IJstijd de keizer om zijn theetuinen te verhuizen naar Fujian.

 

Gyokuro

Of Dierbare Dauw of jade dew. Japanse groene thee. Hij kan gemaakt zijn van Yabukita zoals de meeste sencha’s, maar meestal wordt hij gemaakt van er beter voor geschikte cultivars als Asahi, Okumidori, Yamakai of Saemidori. Hij werd voornamelijk rond Kyoto aangeplant. Gyokuro wordt geoogst in de prefecturen Aichi, Kyoto en Mie waar de meer zuidelijke ligging voor warmere temperaturen zorgt die nodig zijn voor deze teelttechniek. De naam betekent smaragd- of juweel-dauw en slaat op de kleur van het extract. Het is een erg exclusieve thee, de duurste Japanse.

De thee kan maar één keer per jaar worden geoogst. Een drietal weken voor de oogst, begin mei, worden de planten afgedekt met speciale matten die de plant voor 80 à 90 % afschermen van zonlicht, een procedé dat ooishita wordt genoemd. Dit onderdrukt de ontwikkeling van polyfenolen en maakt de thee minder bitter, zoeter dus, en met een hoger chlorofyl-gehalte (en dus groener), en de plant groeit trager. Na twee à drie weken beschaduwing worden alleen de zachtste, nieuwste bladeren geoogst, 30 seconden gestoomd, geperst en gedroogd en opgerold tot fijne, donkergroene naalden. Er kan maar één keer per jaar geoogst worden, daarna moet de plant herstellen, en gyokuro is dus altijd duur. Bij het kopen van gyokuro is de intensiteit van de kleur een indicatie van de kwaliteit, en het verschil met de gewone sencha van dezelfde producent moet beduidend zijn.

Het verhaal gaat dat de techniek in 1835 per ongeluk werd ontdekt toen een theehandelaar, Yamamoto Kahei, naar Uji kwam om de productie van tencha te bestuderen. Hij zag dat de planten werden afgedekt tegen de vorst en kwam op het idee om dit te doen met andere struiken die voor sencha bedoeld waren, met als resultaat minder tannines en meer caffeine. Hij vond ook een betere manier uit om de thee te stomen zodat de blaadjes zoeter werden en hun felgroene kleur beter behielden. De naam was eerst dan ook een merknaam van de Yamamotoyama Tea Company. De beste appellation voor deze thee zou Yamecha zijn.

Bij het zetten is de temperatuur van het water heel belangrijk en die zou nooit boven de 60°C mogen zijn. Absolute topkwaliteit wordt zelfs gezet op nog lagere temperaturen (40 à 50°C). Het is ook heel belangrijk om het juiste zachte water te gebruiken omdat Japan bekend is voor de kwaliteit van zijn bronwater. In België is Spa zeer geschikt. Tenslotte moet voor het zetten ongeveer het dubbele worden gebruikt van sencha: 1 gram per 30ml is aangeraden. Dit maakt van gyokuro behoorlijk dure thee maar je kan hem zonder probleem drie keer opnieuw zetten met dezelfde theeblaadjes. Niet roeren tijdens het trekken, en best niet drinken na het avondeten, dit is een thee waarvan je wakker blijft.

Gyokuro, Simon Lévelt: Groene thee. Lentepluk. 60°C. 18.9 euro. 4 juli ’17: droog uitzicht: kleine fiijne naaldjes, varierend van donker- tot lichtgroen. Het droog aroma is een beetje zoet en wat melkachtig, bijna als clotted cream. Nat zijn de blaadjes mooi groen, met steeltjes en stukjes blad. Het aroma van de natte thee is lekker en zacht, doet wat denken aan gras maar ook aan zeewier, zonder dat de thee echter heel zilt is. De thee zelf is heel zacht, maar minder intens dan ik dacht (volgende keer iets meer ? ). Geen spoor van astringentie. Zeer lekker (maar vond de arake van PdT lekkerder…) 😊😊😊 Erg lekker als coldbrew. Er nu op terugkijkend toen niet goed gezet…

Gyokuro Asahi, Gourdon Négoce de Thé (nu Thé Minuscule): 39.95 euro per 100 gram, 2017. Bio. 3 juni 2018: schitterend goudgeel; het natte blad heeft een zeer aangenaam en zuiver aroma. Het aroma is zoals het moet zijn, imposant en edel, met iets boterigs; de smaak is evenwichtig en beheerst, ook hier met iets nobels en heel zuiver en breed; bijzonder lang ook 😊😊😊😊 1 november 2018, met de kyusu, 5gram op 150ml, ong 70°C, 3 minuten. Goudgeel. Een vol en intens aroma, veel umami. Ook in de mond veel umami, niet zoet, wel een heel mooie astringente -toets, mooie intensiteit, lange afdronk 😊😊😊(😊) 8 februari 2019, kyusu, ong 70°C, volle theelepel, 2 minuten: een heel mooi, elegant en ingehouden aroma, heel fijn; in de mond een heel fijne astringentie en heel elegant, met een heel lange en evenwichtige afdronk. Anders dan drie minuten, maar zeker zo lekker, fijner 😊😊😊(😊)

Praise of Shadows, Gyokuro, Paper & Tea: 28 euro voor 20 gram. Uit Kagoshima. 3 gram, 150ml, 65°C, 1 minuut. November 2018, London, ITMA training. Dik mondgevoel. Het nat blad geurt naar gekookte groenten. In de neus nogal marien, groen. Volle thee, redelijk lang. Tweede zetsel: de natte bladeren geuren wat naar omelet met een vlezige toets. De smaak is veel dieper, met een heel klein astringent tikje. 😊😊😊(😊)

Misho, Gyokuro, Jugetsudo: Bio. 20 gram. Voor september 2019. Kyoto. 60°C, 2 minuten. 26 euro. 16 maart ’19, 3 gram, 150ml, 2 minuten, 60°C. jadegroene infusie. Zeer mooi, vol aroma, met mooie spinazietoets, een klein vissig trekje. Zeer vol mondgevoel, piepklein tikje astringentie achteraan, heel dik, heel complex. Intens. Wat grassige afdronk. Heel mooie echo. 😊😊😊😊 Een tweede brouwsel was de intensiteit weliswaar kwijt, maar bleef overtuigend lekker, zelfs iets meer yummy, iets minder overweldigend.

 

Hadong

Zuid-Korea. Soms ook Wadong. 1200 jaar geleden werden hier de eerste Chinese theestruiken aangeplant, en het is de oudste theeregio van Korea, beroemd voor zijn groene thee. De Seomjingang en de Hwagaecheon rivieren zorgen voor veel mist, en de ondergrond bestaat uit goed drainerende kiezel. Veel thee wordt hier nog met de hand geplukt. Niet zo’n groot gebied, maar top-thee, onder andere van de Jiri San theeberg.

Jukro, Palais des Thés: lente 2018 gekocht in Brussel. Hadong, Zuid-Korea. Met de hand geplukt en verwerkt op de Jukro boerderij. 67 euro per 100gr. 5 januari ’19, 4 minuten, 6,4 gram op 650ml, op zijn westers in een theepot. De droge blaadjes zijn donkerbruin met enkele gouden tips ertussen. Geuren naar chocolcade en vanille. De natte blaadjes geuren erg intens, met zwarte chocolade, fruit, iets geroosterds en iets bijzonder lekkers achterin ! De infusie is mooi bruin en ruikt heel lekker, met vanille en chocolade. Heel smooth, geen spoor van astringentie, wel rond en zacht en met een heel klein uplifiting tikje fraicheur op het einde. Hij start met heel duidelijke chocolade waar dan subtiel iets van hout inschuift en het overneemt van de chocolade. Zeer evenwichtig en in balans, heel gastronomisch. Een statige, koninklijke thee, zéér lekker op een heel beschaafde manier. De natte blaadjes zijn nu afgekoeld en het deksel van de pot heeft iets heerlijks hout in de neus, één van de mooiste hour-geuren die ik al ontmoette. Ook de natte blaadjes geuren nu anders nu ze afgekoeld zijn, maar heerlijk complex. 😊😊😊😊(😊)

N°516, Woori, Paper & Tea: Wadong, Zuid-Korea. Jin-berggebied. Met de hand geplukt. Dubbele oxydatie gevolgd door een stevige roosterbehandeling. 20 gram, 25 euro. Best before 31 jan 2022. 24 aug 2019 in Berlijn. 7 september ’19, late namiddag, wisselvallig maar droog, fruitdag. 3gram, 2 min, 90°C, 200ml. Klassieke theepotje. Erg mooi droog blad, groot en volledig, mooi geoxydeerd (geen tip). Het natte blad heeft een erg aparte soeperige geur (zuring). Eerder lichtgekleurde roodbruine infusie. De infusie geurt zoet, maar ook met iets fris-zurigs, pas geplukte bermkruiden en bloemen. Erg levendige thee in de mond, mooi zuurtje, heel fris, een erg aparte maar lekkere attaque. Veel karakter. Er zit iets van cacao en de nogal complexe en evoluerende mond, maar ook iets van versgesneden wilde bloemen en kruiden. Mooie astringentie. Tweede brouwsel, zelfde tijd: ok maar niet erg interessant. 😊😊😊


Ha Giang

Vietnam, in het Noordoosten. Theetuinen op 1000 m boven de zeespiegel.

 

Hainan

Provincie in China. Robuuste thee uit een zeer toeristische streek van China. Sommige exemplaren zijn ok, maar de meeste is zeer basic.

 

Happy Valley Tea Estate

Tweede oudste theedomein van Darjeeling, gesticht in 1854 door een Engelsman, David Wilson, als de Wilson Tea Estate. In 1903 nam Tarapada Banerjee, een Indische edelman uit Hooghly, het domein over, en in 1929 volgde de buur, de Windsor Tea Estate, waarna de twee werden samengevoegd onder de huidige naam. In 2007 nam de Ambootia Tea Group het domein over, moderniseerde het productieapparaat, herplantte veel en schakelde over naar bio. 3km ten Noorden van Darjeeling. 177ha op een hoogte van 2100 m boven de zeespiegel, wat het ook één van de hoogste van de wereld maakt. Er werken 1500 mensen. Sommige struiken zijn heel oud en veel zijn tussen de 80 en 150 jaar oud. Het is de dichtstgelegen plantage bij Darjeeling.

 

Henan

Provincie in China. De Dabie bergketen ten zuidoosten van Xinjang levert Xinjang Maojian op, een groene thee.

 

High Tea

Oorspronkelijk het avondmaal dat boeren en arbeiders voorgezet kregen als ze thuiskwamen, met kaas, spek, koud vlees, pies, aardappelen of brood en een grote pot thee. Geëvolueerd naar iets van de hogere klasse voor de zondag wanneer het personeel zijn vrije dag had.


Hokumei
Japan. Cultivar. ‘Noord Thee’. Goed voor sencha maar ook icho of oolong. Vooral geschikt voor de koudere delen in het Noorden van Japan. De ouders zijn Sayamamidori en 5507, beide afstammelingen van Yabukita. °1992 als #43 en ontwikkeld door het Saitama instituut. 3 a 5 dagen na Yabukita.


Houjicha, Hojicha

Japan. Geroosterde Bancha. De gezette thee is bruin van kleur en de blaadjes zijn geroosterd in een porseleinen pot (een houroku) boven een houtskoolvuur, een beetje zoals de Chinese geroosterde groene thee’s. Het procede werd in de jaren 20 van vorige eeuw voor het eerst toegepast in Japan. Vandaag wordt het gedaan met roterende trommels die de thee verhitten tot 200°C. De smaak is mild en in Japan is dit vaak de thee voor de kindjes die pas wanneer ze wat ouder zijn overstappen naar de al wat moeilijkere smaken van sencha. Hij wordt vaak geserveerd in de avond en zelfs voor het slapengaan omdat een groot deel van de caffeïne verdwenen is tijdens het roosteren. Leuke icetea. Zetten op 90°C, met trektijd 2 minuten.

Hojicha Bio: Japansethee.be, 17 euro per 80 gram. Afkomstig van japanse theemaker Obubu. 85°C, tweekannentechniek. Droog: takjes, lijkt op droge bosgrond in de Kempen, bruin, en geurt naar hout, mineralen (ijzer) en okkernoten. Nat: lijkt op natte dennebosgrond, is bijna zwart en ruikt naar bosgrond. De infusie is bruin met een oranje schijn, en geurt naar sterk gebrande popcorn, caramel, wijn. De smaak is lang en heeft iets zoets en de thee is helder met een scherp toetsje. Heel apart maar best lekker. 😊😊😊

Hojicha, Kakegawa-Cha, Nakane Tea Company: Uit Kakegawa bij Shizuoka. ITMA training in London, november 2018. Soft Roasted Hojicha. Milde hojicha, lichtbruine infusie. Lekker 😊😊😊

Obubu Gold Hojicha, Theetijd: Theetijd, 10 euro per 100gram. Gemaakt met in mei geplukte sencha uit Wazuka. 80-85°C. Heel zachte hojicha van een wonderlijke complexiteit. Geproefd bij een stukje Oud Brugge en de thee maakte de kaas veel complexer, maar werkte in beide richtingen: ook de thee werd complexer en voller en duidelijker. 😊😊😊(😊)

 

Hsinchu
Noordwest Taiwan. Hoogvlakte op ongeveer 200m hoogte. Bekend voor zijn oolong’s, die hier 40 tot 60% oxydatie kennen. Dongfan Meiren (Oriental Beauty of Bai Hao oolong) komt uit deze regio.


Huading Yunwu

Zhejiang, China. Groene thee van de berg Tiantai.

 

Hualien
Oostkust van Taiwan. Niet de grootste theeregio van Taiwan, maar misschien wel de meest diverse. Theetuinen in de vlakte maar ook tot op 1000m hoogte. Zowel oolong als groene thee en zwarte thee. Ten zuiden van Hualien ligt ook Taitung, een andere kleine theeregio.


Huang Da Cha

Provincie Anhui. Gele thee. ‘Big Yellow Tea’. Bot en drie of vier blaadjes. Romig als een gele thee maar smaakt eerder als geroosterd brood of koffie of chocomelk dan thee omwille van het zware roosterproces dat hij ondergaat. Deze thee zou goed combineren met kaas en rood vlees in een roomsaus.

Huang Da Cha, Simon Lévelt: 19 mei 2018, Sample. Gele thee. 6.4 euro per 75 gram. 20 mei ’18: 2.4 gram, 85°C, 250ml, 120 sec. Droog: melkchocolade, zoetig, cacao, de blaadjes zijn donker geroosterd en redelijk groot van blad. Nat: curieuze mengeling van iets groens en toast; ‘cime di rape on toast’. De infusie is intens geel, in de neus gerooosterd brood, in de mond zacht en vol. Tweede zetsel, idem maar 180 sec: natte bladeren geuren meer versmolten en minder groen. De infusie gaat wat richting caramel, de neus is interessanter, de mond is lichtjes tanninerijk maar smaakt bijna hetzelfde. Derde zetsel, idem: kleur gaat naar het oranje, natte blaadjes geuren naar een wat vreemde cake. In coldbrew doet de thee denken aan een Hoyicha. 😊😊

 

Huang Pian
China. Betekent Yellow Leaves, en eigenlijk een bijproduct van Pu’Er. Voor de productie van pu’er plukt men meestal de vier eerste blaadjes (bij groen is dat alleen de knop en het eerste, soms ook het tweede). Bij de selectie worden het derde en vierde blad vaak er terug uitgehaald omdat ze gelig zijn, of te groot en te lelijk. De boeren houden ze apart en dit is de thee die ze zelf drinken. Hij is lichter dan de pu’er van hetzelfde lot maar omdat de blaadjes wat ouder zijn hebben ze vaak veel smaak. Zelden gecommercialiseerd maar goedkoper dan ‘normale’ Pu’er en vaak echt lekker.


Huang Xiao Cha

Provincie Anhui. Gele thee. ‘Little Yellow Tea’. Kleinere blaadjes dan Huang Ya. Romige gele thee, its zoeter en floraler dan Huang Ya omdat de blaadjes ook kleiner zijn.

 

Huang Ya

Sichuan, China. Ook bekend als Yellow Bud. Thee van de Mengding berg, met theetuinen op hoogtes rond de 1000 meter boven de zeespiegel en veel mist (meng). De beste thee wordt geoogst in de lente van de botten en er wordt een gele thee mee gemaakt die een zoete toets combineert met het aroma van versgesneden gras (voor de beste exemplaren).

 

Huangshan Mao Feng

Provincie Anhui, China. Yellow Mountain Fur Peak. Groene thee. Net als Keemun één van de 10 beste thee’s van China. De thee komt van de Huang Shan (Gele Berg) bergketen, een ruw gebergte met een harde winter en veel mist, waar de geschikte plaatsen voor thee niet dik gezaaid zijn maar wel heel erg goede thee opleveren. De hoogste toppen van de keten liggen op 1800m, maar de beste theetuinen liggen op hoogtes tussen de 300 en 800m. Alleen de bot en het eerste blad worden geplukt, en voor een standaard Mao Feng is dat de bot en de twee eerste bladeren, en de thee zou dus aromatischer moeten zijn en fijner. De beste worden geplukt voor het Qingming festival waarbij de voorvaderen worden geëerd. Heel typisch is de geur van magnolia, maar ook orchidee wordt genoemd, of bamboescheutjes. Het blad heeft een zilverachtige schijn dankzij de fijne haartjes of mao, vooral aan het einde of feng van het jongste blad. De vorm van de blaadjes lijkt wat op sommige rotsen in dit gebied, de cultivar is Huang Shan Da Ye Zhong. Het aanbod is erg beperkt, en hij wordt geregeld geschonken aan internationale hoogwaardigheidsbekleders en diplomaten. De legende rond de thee is die van het koppeltje dat van elkaar gescheiden werd door de jaloezie van hun heer. Toen die de vrouw tot concubine nam en de man uit de weg liet ruimen, zocht de weggelopen vrouw haar minnaar in de bergen. Nadat ze hen gevonden had weende ze zo veel dat er zich een stroompje vormde en veranderde zij in een theestruik. Dat de regio vandaag bijna continu gehuld is in mist en wolken zou nog steeds zijn oorsprong vinden in het verdriet van de jonge vrouw. Zetadvies, westers: 2.5 gram op 250ml, 75-85°C, 4 à 5 minuten. De interessantste resultaten krijg je vaak met een gaiwan (meer thee op minder water en kortere trektijden, voor meer uitleg zie onder gaiwan).


Huang Zhi Xiang
Of Huangzhi Xiang. Aroma van gardenia’s of oranjebloesem. Aroma dat zich kan ontwikkelen wanneer goede dan cong oolong gemaakt wordt, hangt af van de manier waarop de thee gebakken wordt.


Hubei

Provincie in China. Ligt naast Anhui, en is veel minder bekend, maar de productie is eigenlijk groter en wie zoekt kan hier erg mooie thee vinden. In de westelijk gelegen heuvels wordt gestoomde groene thee gemaakt, één van de weinige plaatsen in China waar dit gebeurt. De naam Hubei betekent ‘gebied ten Noorden van het meer’, en dat meer is het grote Dongting meer. In het westen ligt een bergketen waar de Yangtze rivier doorheen snijdt en Hubei kent een paar enorme stuwmeren, maar het zijn de meest westelijke grensgebieden waar thee wordt gemaakt. De beste zwarte thee komt van het gebied rond Yichang en benadert de kwaliteit van latere Keemun’s. De klassiek gemaakte groene thee’s zijn grassig en sappig, en de beste komen van hooggelegen theetuinen. Er bestaat ook Lu Zhen en En Shi Lu Yu, gestoomde groene thee, uniek voor China en minder vegetaal dan hun Japanse tegenhangers.

 

Hubei Brick Tea

Zeer decoratieve tegelthee uit Hubei.

 

Hui Ming

China, Zhejiang. Ook bekend als Jingming Huiming of Jingning Huiming naar het dorp. “Witte thee”, alhoewel het wel degelijk een groene thee, is en geen witte. Komt van de hellingen van de berg Chimu. Volgens de legende plantte de monnik Hui Ming theestruiken rond zijn tempel 1100 jaar geleden. Won in 1915 een gouden medaille in San Francisco maar de productie viel stil tijdens WOII, en werd pas terug opgestart in 1979. Oogst van april tot mei en september tot oktober. Knop en twee blaadjes. Rijke thee met floraal aroma, vaak ook met elementen als perzik of kruiden en een lange afdronk. Huiming is ook de naam van de cultivar. Zetadvies, westers: 2.5 gram op 250ml, 75-85°C, 3 à 5 minuten. De interessantste resultaten krijg je vaak met een gaiwan (meer thee op minder water en kortere trektijden, voor meer uitleg zie onder gaiwan).

 

Hunan

Provincie in China. De naam verwijst naar de ligging ten zuiden van het meer, en hiermee wordt het Dongting meer bedoeld. Het bekendst voor zijn Jun Shan Yin Zhen, een gele thee, zijn Wei Shan Mao Jian, een licht-rokerige groene thee, en traditionele tegelthee. Mao was afkomstig van deze provincie. Thee is hier een snel groeiende en innoverende industrie maar onder de makers van de gele thee vind men vaak oude en erg traditionele theemeesters. Minder bekend als regio, maar één van de grotere theeregio’s van China.

Jin Jian Mei, Thee met een verhaal: Thee geselecteerd door Mei Lan Hsiao, Belgium Chinese Tea Arts, en ontwikkeld voor haar door een theeboer uit een nationaal park in de regio Hunan. 17.8 euro. 22 gr, 250ml, 45 sec, 95°C. Bijna alleen gouden tip, mooie fijne redelijk grote draadjes, heel mooi uitzicht. Roodbruin. Ergens in september: Heel apart en filigraanfijn aroma met mooi frui, een vleugje cacao ? in de mond fris, een beetje astringent, maar nogal dun eerst, dan krijgt de thee (je moet slurpen) iets heel lekkers, fascinerend eigenlijk, iets zoets en fruitigs, verslavend lekker vooral in de attaque want lang is hij niet. 5 november ’18, 6 gram op 400ml, westers, 95°C, 3 minuten. Roodbruin. Al bij het schenken stuwt er een heerlijke geur op uit de pot die heel sterk doet denken aan aardbeienconfituur, ook de losse blaadjes geuren hiernaar maar op een heel complexe, interessante en vreselijk lekkere manier. De infusie heeft een iets andere geur waarbij die confituur nog meer omvat zit in andere dingen. De mond is heel elegant, heel fijn, met alleen de allernoodzakelijkste astringentie, en een heel mooie smaak, met een medium-lange maar niet sterke afdronk 😊😊😊😊

 

Huo Shan Huang Ya

Provincie Anhui. Gele thee. Mount Huo Yellow Sprout (omwille van het hoge percentage botten). Ooit werd dit beschouwd als een Gong Sha (Imperial Tribute) thee. Het is een eerder lichte gele thee, een beetje notig van smaak met lange blaadjes, en romig zoals andere gele thee’s. Het maken ervan was vergeten maar werd in de jaren 70 herontdekt. Vroeg geplukte blaadjes, meestal rond het midden van april. Eén knop en twee blaadjes, of “één vlag, één pistool” met een nog gesloten blaadje en één dat al open staat. Gele thee wordt snel gemaakt, en het productieproces duurt maar een halve dag. In China zegt men ’s morgen geoogst, ’s middags gemaakt. Kan tot drie keer toe herbruikt worden, en de Gaiwan is de meest geschikte zetmethode. Geurt vaak naar verse bamboe en kruiden maar het notige is het meest typisch. De cultivar is vaak Huoshan Morning. De beste kunnen bijzonder complex zijn. Deze thee vraagt om meerdere keren na elkaar gezet te worden, de eerste keer 45 seconden, met telkens 15 of 30 seconden erbij.

Huo Shan Huang Ya, Twinings: 12 £ per 50 gr. Vroeg geplukte blaadjes. 1 a 2 minuten. Kan tot drie keer toe herbruikt worden. 17 maart 2018: 85°C, 80 sec. de natte blaadjes geuren naar geroosterd brood en bloemen; infusie: een heel mooi intens geel; in de neus is het eerste dat opkomt geroosterde nootjes, dan ook honing, hij zou ook moeten geuren naar orchidee, alleen weet ik niet hoe orchidee ruikt 😊, en naar kamperfoelie, en nu je het zegt…. In de mond zacht en rond, met een zoet tikje in de afdronk, en heel vaag iets geroosterds. Tweede brouwsel, 3 minuten: nog meer het geroosterd brood, en in de mond wordt hij licht bitter en overheerst het geroosterde, zonde eigenlijk; wanneer de thee wat afkoelt overheerst één bepaald aroma; lange afdronk wel; derde keer, zeer zacht in de mond, maar de smaak is wat weg, lijkt nu het meest op groene thee 😊😊😊

Huo Shan Huang Ya, Dan-Dan: 2.6 euro per 5gram. 25 maart ’18: mooie, groene, plat en recht geplooide blaadjes met een erg lekker en zoet aroma; 1e trek, 45 seconden: infusie is lichtgeel; de natte blaadjes hebben intrigerende en complexe geur; een heerlijk complex aroma, helemaal niet grassig maar eerder floral en fruitig, met iets zoets; in de mond een opvallende notigheid, mooi zoet, geen spoor van iets gebrands; hele mooie finish, lange afdronk; heel volle, zachte en zuivere smaak met een prachtig zoet toetsje; topthee ! 2e treksel: 60 sec: iets gelere kleur voor de infusie; het aroma is in dezelfde lijn maar meer versloten, een beetje als de geuren van een keuken in actie; in de mond iets meer structuur, maar nog even lekker (iets minder lang ?); de geur van een vroege zomerochtend…derde infusie 90 sec: geen kleurverschil, aroma en smaak worden nu vegetaler, in de mond nu umami en iets soepigs. 😊😊😊😊

 

Hwangcha

Zuid-Korea. Theesoort die nog het meest lijkt op gele thee maar dat dan ook weer niet helemaal is. Zie ook balhyocha. De thee wordt verwelkt, gerold, gestapeld en gedroogd, en is licht geoxideerd (waardoor nogal wat Koreanen hem beschouwen als een zwarte thee).

 

Hyson
Historische groene thee die in de 18de eeuw heel bekend was als exportproduct naar het Westen toen het hoogeschat werd en redelijk duur was. Het was de thee van de Boston Tea Party. Komt oorspronkelijk uit Anhui, en bestaat meestal uit de wat oudere blaadjes, en vandaag is het een thee van lage kwaliteit. Opmerkelijk is dat de thee gestoomd wordt en niet gebakken zoals de meeste andere Chinese groene thee. Young Hyson of Lucky Dragon bestaat uit de vroegst geplukte blaadjes en wordt ‘voor de regens’ geoogst. Hij bestaat in 4 verschillende kwaliteiten.

Young Hyson Lucky Dragon: ITMA tasting, februari 2019. 4 euro per 100gram, Metropolitan Tea Company, Canada. De droge blaadjes hebben een wat stoffig aroma, zijn grijsgroen met wat steeltjes en veel lichtbruine blaadjes, heel droog, met de beste blaadjes gekruld. 130ml, 1 min 30 sec, 3 gram, 80°C: diepgouden infusie, troebel. De natte blaadjes geuren naar oude thee, de infusie is geurloos. De smaak is zoet, geen astringentie, nogal vlak. Tweede zetsel, 2 minuten: beter gebalanceerd, zoet, wat vegetaal, leuke astringentie, wat zoethout in de echo. Een derde zetsel leverde zoet water op zonder structuur of smaak 😊😊


Ice Brew
In Japan gekend als kouridashi. Bij deze manier van theezetten wordt een goede Japanse groene thee als sencha of zelfs gyokuro in een glas gedaan waarop een blok ijs wordt gelegd. Door het langzame smeltproces wordt aan de thee veel smaak maar zo goed als geen bitterheid onttrokken. De smaak van het smeltwater verandert ook tijdens het proces (een sommelier kan daarmee spelen). De kwaliteit van het gebruikte water voor het maken van het ijs is zeer belangrijk.


Iced tea
Ijsthee was altijd al het populairst in de Verenigde Staten waar zo goed als iedereen het drinkt tijdens de zomermaanden. De traditie ontstond in de tweede helft van de 19de eeuw toen Japanse groene thee de meerderheid van de geïmporteerde thee uitmaakte, en in 1879 stond dit recept in Housekeeping in Old Viginia: Na het verhitten van de theepot, voeg een kwart kokend water en twee volle theelepels groene thee toe…vul de bekers met ijs en suiker. Een beetje citroen zal de thee lekker en gezond maken omdat het de bitterheid wegwerkt. Vandaag wordt 85% van alle thee in de VS gebruikt om er ijsthee mee te maken, en vooral in de Zuidelijke staten is het immens populair, en de meeste winkels en restauarants maken hem vers en hebben een eigen recept. Hij is niet altijd gesuikerd, en soms mag je de suiker zelf toevoegen of vraagt men je sweet or un?


Ichibancha

Japan. Thee van de eerste oogst, of lente-thee. Heeft meer smaak dan latere thee’s omdat de thee in de voorafgaande periode meer voedingsstoffen kon opnemen die de smaak beïnvloeden. Kan ook Shincha genoemd worden, wat “nieuwe thee” betekent.

 

Ichi Go Ichi E

Japans filosofisch begrip dat van belang is in de theeceremonie. Het betekent letterlijk één leven één kans. Het zegt om voluuit te genieten van elk moment tijdens de theeceremonie, want elke keer is ze een beetje anders dan de vorige en dus uniek, en nooit meer 100% herhaalbaar. Zowel de gastheer als de gast kunnen dus beter hun volle aandacht geven aan de gelegenheid, en geen afleiding toelaten.

 

Idulgashinna Tea Garden

Sri Lanka, regio Uva, vlakbij Halbummulla. Klein theedomein, biologische teelt, en één van de eerste die hiervoor gecertifieerd werden in 1987. 459ha waarvan 352ha met thee. Sinds 1999 biodynamisch. De eerste in Ceylon om groene thee te maken. De aanplant is afkomstig van jat zaden, niet van klonen. Fair Trade sinds 2003.

 

Indië

Al in de 16e eeuw maken ontdekkingsreizigers melding van de Assamboom waarvan de bladeren worden gebruikt als voedsel en om er drank mee te maken en in 1835 kon een Schot, Charles Alexander Bruce, de East India Company ervan overtuigen dat Camellia assamica groeide op plekken waar de Chinese variant, Camellia sinensis, niet goed aardde. De eerste kisten vertrekken naar London in 1838 en in 1840 werd de Assam Tea Company opgericht die al snel ook in het Noorden actief werd. Tegen de Indische onafhankelijkheid in 1947 was de productie gestegen tot 281.000 ton. Vandaag komt 22,3% van alle thee, 30% van alle zwarte thee en 65% van alle CTC thee hier vandaan. Indië is de tweede grootste producent van de wereld, en thee is de tweede grootste werkgever van het land. De aanplant bedraagt momenteel zo’n 563.980ha, goed voor een jaarproductie van 1.208.000 ton. De Tea Board of India beschermt de drie grote herkomstgebieden, Darjeeling (met de Chinese theeplant), Assam en Nilgiri, met logo’s die de herkomst garanderen na een controle. 20% van de productie is bestemd voor de export, maar vroeger was dit percentage veel hoger omdat Indische thee redelijk duur was. Het was de komst van de goedkope CTC productiemethode die thee bereikbaar maakte voor de eigen bevolking. Iran, Polen, Egypte en Rusland zijn de beste klanten van Indië. Vroeger was dat Engeland, nu nog goed voor 15%. Er wordt voornamelijk zwarte thee gemaakt, met een klein beetje groene die vooral naar Afghanistan gaat. 90% van de productie is zwarte CTC-thee, 8.9% orthodoxe zwarte thee en 1.2% is groen of oolong.

 

Indonesië

Zevende grootste theeproducent van de wereld, goed voor 3.2%. Vulkanische ondergrond, tropisch klimaat. Het grootste deel wordt geëxporteerd en gebruikt in blends. 60% van de productie is groen, 40% zwart. 70% van de aanplant staat in West-Java, de rest in Centraal Java en Noord-Sumatra. Door de grote afstand tussen Noord-Sumatra en Noord-Java varieren de seizoenen sterk. Export vooral naar Rusland, Groot-Brittannië en Pakistan. De eerste struiken werden in 1684 door Hollanders geplant, maar ze waren van de sinensis variant en deden het niet zo goed op de eerste theeplantages die begin 18e eeuw werden uitgebouwd. In het midden van de 19de eeuw kwam men er achter dat assamica veel geschikter was voor het terroir en vandaag staan er vooral struiken van deze soort. Eind 19de eeuw vonden de eerste scheepsladingen Indonesische zwarte thee hun weg naar Europa. De thee was zachter dan wat de Britten invoerden en had geen melk nodig om hem zachter te maken, en dat vertaalt zich vandaag nog steeds in het verschil tussen theedrinkers in de UK en het vasteland. Tijdens WOII ging de productie sterk achteruit en dit herstelde zich pas in de jaren 80, toen de regering een herstelprogramma lanceerde. Vandaag is thee goed voor 17% van de landbouwproductie. De groene thee wordt vooral vermengd met jasmijnbloemen en als jasmijnthee lokaal geconsumeerd of verkocht als frisdrank. De beste thee wordt geplukt van juli tot september, maar er kan het hele jaar geplukt worden. De meeste zwarte thee wordt gebruikt in melanges omdat hij zo neutraal van smaak is. Een heel groot deel gaat naar de productie van ice tea op fles of blik, naar theezakjes en naar Teh Botol, de lokale jasmijnthee, of wordt geblend met thee uit Ceylon voor de Russische markt of met Kenyaanse thee voor de Pakistaanse. Omdat de thee-industrie vooral draait rond grote domeinen die eigendom zijn van de staat ligt de nadruk op kwantiteit en er zijn dus erg weinig originele thee’s die hiervandaan komen. De leukere Indonesische exemplaren komen van kleinere privé-tuinen, maar ze worden vooral lokaal gedronken.

Whittard, N°1, English Breakfast: Indonesië. Ongeveer 100 jaar oude blend, gemaakt met thee van verschillende domeinen in West-Java toen koningin Victoria English Breakfast thee bekend maakte. Stevige en rijke ontbijtthee, heel aardig. 😊😊

 

Irish Breakfast

In deze blend wordt een groter deel Assam gebruikt dan in English Breakfast Tea, en hij is gewoonlijk een pak robuuster, en vaak is er ook thee uit Burundi of Rwanda aan toegevoegd. Bijna altijd met melk gedronken.

 

Ishidzuchi Kurocha

Japan. Gefermenteerde thee uit de prefectuur Ehime. Wordt eerst gestoomd en aan het fermenteren gezet, dan gerold, opnieuw gefermenteerd en dan gedroogd. Vaak iets zurigs.

 

Jade oolong

Ook bekend als green oolong. Dit is een ball-oolong, maar dan eentje die niet gebakken werd en dus veel groener blijft van uitzicht, en daar komt dan ook de naam vandaan. Het aroma primeert hier, en dat moet floraal en verleidelijk zijn. De beste worden geoogst in de winter en de lente wanneer de mist rond de heuvels van Nantou het hardnekkigst is, de temperatuur het laagst en de groei van de theestruiken het traagst.

 

Jalan Industries

Assam, Indië. Familie Jalan. Bezit vier theetuinen en is zeer modern uitgerust en geleid. In de Chota Tingrai theetuin in Tinsukia wordt sinds 2016 thee gemaakt in de Japanse stijl. Masanori Yanagawa, een Japanse theemeester, en Shoji Hara, van de Japanse thee-familie Hara, begeleiden hier het proces en met de hulp van moderne Japanse machines en technieken wordt hier tamaryokucha, hojicha, matcha en guricha gemaakt. De thee’s komen uit onder de naam Mana Organics (bio) of Midori (niet-bio) van de Chota Tingrai Hara Green Tea Factory. Het is de enige grotere fabrikant van groene thee in Indië. Jalan maakt ook klassieke Assam.

 

Japan

Japan is het theeland bij uitstek, alhoewel het maar goed is voor 1.9% van de wereldproductie. Japanners drinken veel thee, bijna op elk moment van de dag, grotendeels groene en zowel warm als koud. Thee werd in de 8e eeuw geintroduceerd vanuit China en was dan een luxeproduct dat ook medicinaal werd gebruikt. De vroegste vermelding in de literatuur is uit het begin van de 9de eeuw in de Nihon Kouki (Latere Kroniek van Japan) wanneer keizer Saga thee wordt aangeboden door Seichu, een Boedhistische monnik. Het drinken ervan brak echter niet echt door voor in 1191 de monnik Eisai, de vader van de Rinzai-school, een strenge variant van zen-boeddhisme, theezaden meebracht. Hij schreef het boek Kissa Yojoki (vert. Theedrinken voor de Gezondheid), een handboek over de medicinale krachten van thee. Eén van de plaatsen waar hij de zaden plantte was de Kozanji-tempel ten Noorden van Kyoto waar zich nog steeds de oudste theetuin van Japan bevindt. De teelt begon dan populair te worden in de Uji regio in Kyoto, nog steeds vooral voor de elite, maar ook voor de monniken voor wie het een essentieel deel was van hun zen-opleiding. Tijdens de Edo periode groeide het areaal sterk en in de 18de eeuw werd de sencha methode ontwikkeld wat thee goedkoper maakte zodat thee doordrong tot alle lagen van de bevolking. Door de dure arbeidskrachten is thee in Japan erg geindustrialiseerd, maar dat hoeft geen invloed te hebben op de kwaliteit. De plukmachine’s zijn geperfectioneerd en zorgen voor adembenemend gestructureerde thee-landschappen. In koudere streken wordt de vorst bestreden door gigantische mechanische waaiers die wanneer de temperatuur onder een bepaald punt zakt de lucht begint in beweging te brengen zodat er minder vorstschade ontstaat. Theestruiken groeien in Japan niet los van elkaar maar worden in lange rijen en dicht op elkaar geplant. De bovenkant van die rijen wordt in een boog gesnoeid zodat de plukkers of de machines makkelijk aan de jonge blaadjes kunnen. Na WOII breidde de theecultuur zich nog uit, en vandaag, 2018, heeft Japan 45400ha theestruiken aangeplant, goed voor ongeveer 85.000 ton thee. De theeplantages liggen meestal op plaatsen waar het warm en vochtig is, in de buurt van water en op heuvels, op het hoofdeiland in de buurt van Shizuoka en Kyoto, en op de eilanden Shikoku en Kyushu. De oogst begint eind april. Zo goed als alle thee in Japan is groen. 75% van de thee in Japan wordt gemaakt van de Yabukita kweekvariant van de theeplant die zeer geschikt is voor het terroir, intens geurt en in Japan’s koelere weersomstandigheden snel groeit. De zilte, mariene toetsen van Japanse groene thee zouden deels komen van de cultivar, deels van de nabijheid van de zee en deels van de bemesting met vismeel. De grote export-klant is de VS, al sinds 1853.

 

Jasmine Tea

De meeste jasmijnthee komt uit Guangxi, maar oorspronkelijk komt de allerbeste uit Fuzhou in Fujian. Chinese handelaren uit Fujian beweren dat de jasmijnbladjes eleganter geuren dan die van Guangxi. De groene thee die aan de basis ligt van jasmijnthee is geen topkwaliteit: Guangxi is bekender voor de kwantiteit dan voor de kwaliteit, maar de jasmijn bloeit er als nergens anders. De bloem wordt geoogst in mei, tijdens een héél korte periode van een paar uur wanneer de knoppen nog net niet open zijn. Het is de bedoeling dat ze zich openen in contact met de thee wat de meest intense aroma’s geeft. Een nacht is dan voldoende opdat de thee de zoete jasmijn-aroma’s opneemt. De volgende dag worden de bloemblaadjes en bloemknoppen eruit gezeeft, en zijn alle sporen van hardheid uit de thee verdwenen. Jasmijnthee is perfect bij een groot deel van de Chinese keuken en wordt dan ook vaak geschonken in Chinese restaurants. Chrysanthemum en osmanthus, zoeter en dominanter dan jasmijn, kunnen op dezelfde manier gebruikt worden, maar zijn vooral bij het dessert succesvol. Jasmijnthee blijft tot vandaag erg populair in Beijing, volgens sommigen om de slechte kwaliteit van het lokale water te verdoezelen. De drank was heel populair sinds de Qing periode maar wordt al beschreven in de 14de eeuw.


Java

De theegeschiedenis van Java begon in 1827 toen de jonge J.I.L.L. Jacobson op het eiland aankwam met de vaste overtuiging dat er thee kon worden geteeld en gemaakt. Het eerste experiment, met 500 theestruiken uit Japan, mislukte, maar de ondernemende Jacobson bleef niet bij de pakken zitten en begon naar China te reizen om er struiken, zaden en theemakers. Na een paar mislukkingen en nadat de Chinese overheid een prijs op zijn hoofd had gezet schreef hij in 1843 een handboek over de procedures bij het opstarten van een theetuin en -fabriek, één van de eerste ooit. Zijn vroege overlijden in 1847 trok een streep door het verhaal maar in 1877 werd de eerste thee uit Java verkocht in London en in 1878 werden zaadjes uit Assam aangeplant, en die bleken wonderwel geschikt voor het klimaat. Tegen het begin van de 20e eeuw was Java de vierde grootste producent van de wereld, bijzonder populair in Perzië.

 

Jeoncha

Zuid-Korea. Lijkt heel sterk op sencha en is er eigenlijk de Koreaanse versie van. Altijd eerste en tweede pluk.

 

Jeju

Zuid-Korea. Klein eiland met 84 theeboerderijen, goed voor 341 ha. Een klein deeltje ervan is bestemd voor de export, maar toch is het Jeju thee die je het meest ziet in het buitenland. Vulkanische ondergrond, rijk aan mineralen en organisch materiaal, en met een hoog gehalte aan kiezel voor een goede drainage. Hier werd het bio-antwoord op de theecrisis van 2007 in Korea geformuleerd, toen gehaltes aan pesticides in Zuid-Koreaanse thee onrustwekkend hoog bleken.

 

Jiangcheng

Yunnan, China, en een deel van Pu’Er, in het zuid-oosten van de regio. De regio grenst aan Laos en Vietnam. Ooit één van de vertrekpunten van de Tea Horse Road. De naam verwijst naar het feit dat het omringd is door drie rivieren. De thee heeft wat weg van die uit Mengla en wordt vaak als dusdanig verkocht omdat hij dan meer opbrengt. Bij veroudering wordt hij vaak zoet en fruitig.

 

Jiangsu

Vroeger ook bekend als Kiangsu. Vlakke, waterrijke provincie in het oosten van China, met 1000km kust aan de Gele Zee, en grenzend aan Anhui, Shandong en Zhejiang. Dichtbevolkt en welvarend. Ligt al redelijk ver naar het Noorden, maar de zee tempert het klimaat zodat er in de enkele heuvels van de provincie thee kan worden geteeld. Hier wordt vooral Bi Lo Chun gemaakt met thee van de Dong Ting berg.

 

Jiangxi

Provincie in het zuiden van China, tussen de Blauwe Rivier of Jangtsekiang in het noordwesten en een bergachtig gebied in het zuiden. Ook bekend als Ganpo Dadi. De Gan rivier loopt door dit gebied en zijn vallei vormt het belangrijkste deel van deze provincie. Thuis van ondermeer Lu Shan Yun Wu, Chun Mee, Wei Shan Mao Jian en Bei Gang Mao Jian.

Ning Hong, Cha-Hu-The:Geoogst lente 2017. 3 à 4 min, 85°C. Zwarte thee. Theetuinen tussen de 1000 en 1500 m hoogte boven de zeespiegel. 39 euro per 100gr. 3 maart 2018: 3min, 85°C. Veel gouden tip. Nat, kleine bruine wat gesnipperde blaadjes. Heldere roodbruine kleur. heel speciaal aroma; in de mond uniek, nog nooit zo iets geproefd; fris lychee fruit en daarna chocolade, heel complex; goeie wijnvervanger bij meatloaf op zondagmiddag, blijft goed overeind, interessante smaakcombinatie; 4min, 85°C, tweede zetsel, nog complexer en een veel langere en erg mooie afdronk, wel wat astringent. Hout, perzik en een absoluut zoete toets in de mond; heerlijk. 😊😊😊😊 1 juli ’18, 3 minuten, 85°C. Lychee, cacao. Mooi volume, rond en fris, goeie structuur, cacao en fruit; redelijk lang 😊😊😊😊 7 november, 5 min, 95°C: te astringent, 5 minuten was te lang…

Ning Hong, Cha-Hu-Thé: oogst lente 2018. 26 juni ’19: 3 min 30 sec, 85°C, 250ml, 3 gram. Zeer mooi droog aroma met chocolade, zwarte sichuan-peper. Gouden blaadjes, bijna de helft is tip, veel stof (haartjes). Nogal donkere roodbruine infusie. Heel speciaal aroma, heel vlezig zoals in zwaar ingekookt vleesjus. Zéér lekker, onmiddellijke attaque van bijzonder stevige tonen van zwaar fruit; weinig astringentie, zoet zonder suiker. Zeer veel volume, zeer veel smaak, poederig, een ‘dikke’ thee, fluwelig mondgevoel. Erg complex en intens, heerlijke thee. 😊😊😊😊

 

Jianyang
Regio in Fujian, China. Uitstekende witte thee’s. Ook bekend voor zijn zwarte keramiek, ooit uitstekend geschikt om de Chinese variant van matcha, White Phoenix, in te bereiden, waarbij de groen-witte kleur mooi afsteekt tegen het zwarte. In China nog steeds gebruikt voor groene thee, waarbij een paar blaadjes achterblijven in de thee voor het contrast met het zwarte van de kom. Een typische afwerking is het hazenvacht-patroon dat lijkt op de haren van een haas.


Jiayi

District in Taiwan. Nog maar pas in de jaren 90 opgestart als theeregio. De Ali Shan bergen liggen hier. In de Yu Shan bergen liggen ook veel kleinere theeboerderijen.

 

Jinggu

Yunnan, China, gebied in het midden van de Pu’Er prefectuur, naast Lingcang en Shuangjiang Mengku. Eén van de grotere gebieden hier, met ondermeer Kuzhu, Puzhen, Lao Wushan, Yangta en Xiao Jinggu als bekendere terroirs. Veel oude theetuinen.

 

Jingmai

China, Yunnan. Berg in Lancang, in het zuidwesten van de prefectuur Pu’Er, en de meest zuidwestelijke. Thuis van de bulang, een minderheid die zo’n 1800 jaar geleden uit Myanmar kwam. Subregio waarvan de thee’s hoge prijzen halen. Werken met een cultivar met kleinere blaadjes. Mengeling van zeer oude theebomen in het wild, tot 2700 jaar oud, halfwilde maar ooit door de mens aangeplante bomen die tot 1000 jaar oude kunnen zijn, en zeer oude plantages met een mengeling van struiken en bomen die tussen de 100 en 1000 jaar oud zijn en die op hoogtes tussen de 1250 en 1550m hoog staan. De bomen groeien in een complex eco-systeem dat toelaat om biologisch te werken. Eén van de grootste en oudste authentieke thee-gebieden van de wereld. De eerste theemarkt in de regio wordt vermeld in 1139. Typisch zou een aroma van orchidee zijn, maar er is en verschil tussen de noordkant (zoet, en indien oud genoeg bekend voor zijn hui gan of nasmaak) en de zuidkant (ook bekend als Meng Jing, sterker ruikend en bitterder maar met een zoete nasmaak). Naast Jingmai maakt ook het dorp Mangjing deel uit van het gebied. Jingmai kan ook slaan op het gebied ten westen van de Lancang rivier en is dan algemener.

 

Jing Shan Mao Feng

Province Zhejiang. Deze Mao Feng heeft een grote culturele betekenis omwille van zijn geschiedenis. Rond de Tianmu berg, ten westen van Hangzhou, liggen de theetuinen die de beste Mao Feng van Zhejiang voortbrengen. Jing Shan is een bergregio in Yuhang, zelf een deel van Zhejiang, heel geschikt voor thee en met een lange geschiedenis. De Jing Shan berg is de noord-oostelijke piek van de Tianmu bergen, en daar bevindt zich de Jing Shan tempel. Hier planten en telen Boedhistische monniken al eeuwenlang thee, en de verzorging van de planten maakt deel uit van hun dagelijkse rituelen. De thee zelf heeft een mooi dons op de jongste blaadjes (Mao Feng), en de thee is zuiver en geurt bijzonder mooi, met vooral florale en fruitige toetsen. Het is van hieruit dat thee zijn reis naar Japan startte toen een Japanse bezoeker, Eisai, de kennis opdeed hoe thee te maken, en met theezaad naar Japan trok. Theeceremonies in Japan en China ontstonden waarschijnlijk hier, en deze thee heeft dan ook een grote culturele betekenis.

 

Jingting Lv Xue

Anhui. Ook bekend als Jing Ting Green Snow. Jingting berg ten noorden van de stad Xuancheng. Een historische maar verdwenen theesoort die in de jaren 70 van vorige eeuw terug opdook. De legende is dat een jong meisje dat thee plukt voor haar verlamde moeder op de berghelling in een boom klom die bijzonder mooie blaadjes had. Ze gleed uit en viel te pletter, maar de geplukte blaadjes dwarrelden als een groene sneeuw naar beneden, en overal waar een blaadje neerkwam groeide een theeboom van dezelfde kwaliteit zodat de andere bewoners van het dorp niet meer de gevaarlijke helling opmoesten. Een wat minder poëtische uitleg voor de naam is de kleine sneeuwstorm die de haartjes van de blaadjes teweegbrengen in het glas wanneer de thee gezet wordt. Het is een thee die zelden in de export gevonden wordt en die je bijna alleen ter plekke kan kopen.

 

Jin Guan Yin

Ook bekend als Guanyin Hong of Tie Guan Yin Black. Kruising tussen Tieguanyin en Huangjin Gui, twee in Fujian populaire cultivars. De blaadjes zijn wat zachter en kleiner dan normale TGY en groeien sneller. Volgens verschillende bronnen zou nogal wat TGY eigenlijk met deze economisch interessante cultivar gemaakt zijn, maar zouden ze bijna altijd inferieur van smaak zijn. De cultivar zou echter wel heel geschikt zijn voor zwarte thee. De geuren verwijzen meestal naar bloemen maar worden ook als duidelijk zoet omschreven, als een koekje.

Black Orchid, An Xi Zheng Xian, Hotsoup: 16,95 euro voor 50 gram. Sample. Thee uit Chang Ta dorp, Long Juan, Anxi. Geplukt voorjaar 2018. Jin Guan Yin cultivar. Sample, cadeau december 2018. 2.5 gram, 3 minuten, 90°C, westers. Twee kleine blaadjes en een top. 31 december ’18: in de neus wat cacao en inderdaad orchidee. Mooie nogal dikke thee met interessante smaakpatronen die wat in het rond botsen, lekker zoet en erg leuk. 1 januari ’19, 2 gram, 3 min, 200ml, 90°C. De natte blaadjes geuren naar druiven en bloemen. In de neus van de infusie zijn die druiven niet aanwezig en overheerst de andere geur die zeer aangenaam floraal is, mooie complexiteit. De smaak is goed, een beetje meer door elkaar hotsend dan de neus, en eindigt wat dun, maar wel lekker. 😊😊😊 8 februari ’19: laatste restje. Bij slurpen een heel opvallend floraal aroma, echt orchidee, bijna parfum, was me nog nooit zo opgevallen. 😊😊😊(😊)

 

Jin Jun Mei

Fujian, China. Ook bekend als ‘Golden Monkey' of 'Golden Eyebrows'. Afkomstig van Tongmu, een dorp in de Wuyi bergregio, waar ook veel Lapsang Souchong vandaan komt. Jin Jun Mei wordt vaak beschouwd als een luxeversie van lapsang souchong of van Zheng Shan Xiao Zhong, geplukt op hoogtes boven de 1500 meter boven de zeespiegel en met meer honing in de smaak. Het productieproces is als dat van Lapsang Souchong maar dan zonder het roken, en met meer botten. Momenteel erg populair in China, maar bestaat nog niet zo lang en werd pas in 2005 uitgevonden door Jiang Juanxun en zijn collega’s, uit een familie van bekende lapsang souchong producenten. In China noemt men de thee Golden Eyebrows, in het westen Golden Monkey omdat de botten met hun haartjes wat op apenhuid lijken, of op de klauwen van een aap. De thee wordt geplukt voor het Qingming festival, daarna wordt het te warm en groeit de struik te snel, de blaadjes zijn dan voor Lapsang Souchong. De populariteit van deze thee heeft ervoor gezorgd dat zwarte thee uit Yunnan populairder en duurder werd, en of dit een marketing- dan wel een smaak-verhaal is niet duidelijk. Deze thee kan behoorlijk duur zijn, en er zijn grote prijsverschillen. Je kan de kwaliteit deels inschatten door het gehalte lichtbruin gekleurde blaadjes, maar zoals bij alle hypes is er veel misbruik van de naam. Er is aardig wat thee op de markt onder deze naam waarvan de oorsprong op zijn minst twijfelachtig is.

Jin Jun Mei, Be Your Tea: 15 euro per 50gr. Wuyi bergen, Fujian. Theesommelier cursus. 15 euro per 50gr, Be Your Tea. 90°C, 2 minuten. Geoogst april 2017. Droog: kleine gerolde blaadjes, heel mooi van kleur, lichtbruin tot donkerbruin-roodachtig, goudkleurige botten, aroma van champagne, muskaat, heel complex. Infusie roodbruin, aroma van snijbloemen en smakend naar bloemenwinkel, een mengeling van bloemen en mineralen (uit die zakjes die je erbij krijgt), heel licht en zacht mondgevoel, en na afkoelen een heel duidelijke moscatel-geur. Nat: mooi blad, kleur van chocomelk, geur van een wilde haarbos van een vrouw, heel complex wel. Vreemde thee maar interessant en niet onaangenaam. 😊😊😊

Da Shan Jin Jun Mei, Hotsoup: 34 euro per 100 gram. Uit Da Shan in Fuzhou, Fujian. Proefpakketje bij een andere bestelling. 500ml, 5 gram, 2 minuten, 10 november: de droge blaadjes zijn mooi, met veel gouden topjes. De natte blaadjes geuren wat naar mout en hebben iets duidelijks zoets (géén cacao!). De infusie is goudoranje, en het aroma is heerlijk, met iets zoets maar ook iets van specerijen, heel complex eigenlijk. In de mond helder en met een mooie fraicheur, en na wat afkoelen is er in de finish en de afdronk ook duidelijk wat cacao. 😊😊😊(😊)

Jin Jun Mei, Theetijd: Pre Qing-Ming, lente 2018, uit Tong Mu. 16 december ’18, in de ochtend, op zijn westers, 95°C, 5 gram op 500ml, 2min 30 sec: mooie licht gekleurde kleine en volledige blaadjes, ziet er topkwaliteit uit, zeer stoffig (veel haartjes). Geen duidelijk aroma. De natte blaadjes geuren bijzonder complex, mooie faicheur, veel fruit maar ook iets als rode kool met dat ietwat zurige. Roodbruine infusie, mooi helder. Nogal zoet en fruitig aroma, heel aantrekkelijk, geeft zin om te drinken. In de mond een bijzonder heldere thee met een een heel mooie volle rondeur, heel zuiver, een uiterst plezierige thee ’s morgens na het eten. Veel drinkplezier ! 😊😊😊😊

 

Jin Xuan
Zie Taiwan #12.


Jiu Keng

Oudere cultivar, ontstaan uit natuurlijke selectie en dus niet het resultaat van kruisingen in een proeftuin. Omdat hij later rijpt dan de populairdere Lung Jing #43 is hij minder interessant voor de telers die de hoogste prijzen krijgen voor pre-Qing Ming thee, en hij is ook minder productief. Er zijn echter nog wel wat boeren die een perceel of twee lieten staan omdat het vooral Jiu Keng is die de heel kenmerkende aroma’s van geroosterde kastanje ontwikkelt waar de Long Jing drinker naar zoekt terwijl de commerciëlere cultivar floraler is. Jiu Keng is over het algemeen ook minder uitbundig groen van kleur wat de prijs ook weer drukt. Zijn tragere groei en diepere wortels geven de thee dan weer meer body en diepgang.

 

Jiu Qu Hong Mei

China, Zhejiang. Ook als Nine Meander Red Plum of Jiu Qu Oolong. Enige zwarte thee van Zhejiang (alle andere zijn groen). Wordt wel eens de rode Long Jing genoemd omdat dezelfde cultivar wordt gebruikt. Voor het eerst gemaakt in 1926. Omgeving Hangzhou. Fruitige thee. De blaadjes zijn gewoonlijk zwart en lang, en met de vorm van vishaakjes.

Jiu Qu Hong Mei, Le Cha Hû-Thé: Geoogst lente 2017. 2 à 3 min, 95°C. 16.5 euro per 100gr. 3 juni ’18: infusie, roodbruin; neus, een storm van cacao en zoete rijke honing; in de mond rijpe appel, heerlijke thee met een redelijk lange afdronk. Een heel (h)eerlijke thee 😊😊😊(😊) 2 juli ’18: 2min 30sec, 90°C, 3 gram, 250ml. Droog: zeer donkere mooi gekrulde blaadjes, geurend naar zwarte chocolade. Nat zijn de blaadjes donkerbruin, redelijk groot en smal, moutig en vlezig met veel peper en specerijen. De infusie is amberkleurig, redelijk donker en heel intens. Het aroma doet wat denken aan cacao maar nog meer aan specerijen en fruit en is erg mooi. In de mond nogal astringent en heet nogal smaakloos; lekkerst wanneer wat afgekoeld en dat met een leuke afdronk 😊😊😊(😊) 2 september ’18: bevestiging, en wat een heerlijk aroma heeft deze thee toch ! 15 november ’18: dit is toch wel echt schitterend, bij het zetten wolkt dat aroma op bij het uitgieten, ’s ochtends is deze thee een echt plezier 😊😊😊😊

 

Jiuqu Wulon

Zwarte Draak thee. De naam Jiuqu betekent ‘beek met negen bochten’. Vaak verward met Oolong, maar dit is een zwarte thee, volledig gefermenteerd. Wel eens Red Plum genoemd naar de koperrode kleur van de gezette thee. Mild en subtiel.

 

Jun Chiyabari

Nepal. Theetuin in Nepal, op tussen de 1650 en 2100 m hoogte boven de zeespiegel, op 115 km van de Himalaya. Doordat warme lucht uit het zuiden en koude uit het noorden elkaar hier ontmoeten hangt er vaak mist, en de hoogte zorgt ervoor dat het frisser is dan normaal op deze breedtegraad, met koele nachten. Alle aanplant ligt op minder dan 10 km van de fabriek. De theestruiken komen uit Indië, Japan, Taiwan en Nepal. Organisch sinds 2012. Jun Chiyabari betekent Maan-verlichte theetuin en werd opgezet door twee jeugdvrienden in 2000, met de eerste bescheiden verkoop in 2002. http://junchiyabari.com

Himalayan Tippy Green Bio, Hotsoup: 10.6 euro per 100 gram. Geplukt najaar 2015. Biologisch gecertifieerde groene thee, met de hand geplukt, met een kleine hoeveelheid witte topjes. Zou zeer goed zijn met Oosterse gerechten. 28 juli ’18: De droge blaadjes zijn mooi, met een mengeling van licht- tot donkergroen en witte tipjes. De infusie is een naar het heel lichtbruin zwemend geel. De natte blaadjes geven iets licht geroosterds van toast en iets scherps van hooi. De infusie geurt romig en tamelijk complex. In de mond vol maar met iets scherps achteraan en een beetje niet storende astringentie. Redelijk lange en mooie romige afdronk 😊😊(😊)

Himalayan Tippy Black tea, Hotsoup: 9,95 euro per 50gr. Himalayan handrolled tippy black, een biologische gecertificeerde zwarte thee van de kleine exclusieve theetuin Jun Chiyabari uit Nepal. Deze thee is handgeplukt en verwerkt in de herfst van 2015. 24 december ’17: Spa, 85°C, geen melk. Droog: zeer mooie redelijk grote gekrulde blaadjes, een mengeling van heel licht tot mooi donkerbruin; droog aroma is vaag fruitig; infusie: amberkleurig; een zachte en attractieve neus; een heel mooi smaakpatroon, lichtjes fruitig en zoet, zeer lekker en evenwichtig 😊😊😊(😊)

 

Jungpana

Kurseong, Darjeeling. Jungpana Tea Estate is bekend voor de kwaliteit van zijn muscatel darjeeling thee’s. Heel moeilijk bereikbaar en geisoleerd gelegen domein met een heel eigen soort ondergrond en omgeving. Genoemd naar een dappere gurkha, Jung Bahadur, die zijn leven gaf in de verdediging van zijn meester tegen een luipaard en al stervend naar water – pana vroeg. °1899 door Henry Montgomery, met Camellia sinensis var. sinensis zaadjes, en ook vandaag nog staat er bijna uitsluitend deze cultivar aangeplant. Zijn opvolger, een O’Brien, verkocht het landgoed na WOII aan de Rana familie uit Nepal. In 1956 nam de Indische Kejriwal familie het over.

Jungpana SFTGFOP1 2nd Flush, Gourdon, Metz: 11.9 euro voor 50 gram. 13 januari ’18: 100°C, 2 minuten; gedroogd blad, mengeling van heel veel kleurschakeringen, zelfs tot wat groen toe, fijne, kleine blaadjes, droog aroma is een beetje zoet; natte bladen, mooie bruine blaadjes met klein beetje groenere, versnipperd, sterke muscatel geur; infusie is melkchocoladebruin; mooi zuiver en fruitig aroma; de smaak doet inderdaad een beetje denken aan druiven; lange afdronk; op het einde beetje melk toegevoegd en ook dit is zeer lekker 😊😊😊 21 juli ’18: idem, lekkere afdronk heeft die thee ! zeer mooie fraîcheur ook 8 november ’18, 95°C, 6 gram op 400ml, 2 min 45 sec. De natte blaadjes geuren naar muscatel wanneer ze een beetje afkoelen. De koperbruine infusie geurt fruitig en complex. Net iets te veel astringentie, de afdronk is kort. Thee bewaard in het zakje van de winkel en al wat achteruit gegaan ?

 

 

Jun Shan Yin Zhen

Hunan, China. Gele thee. Ook gekend als Yun Shan, Junshan Yinzhen, Silver Needle of the Gentleman Mountain. Komt van het meestal in mist gehulde en erg vruchtbare eiland Yunshan (Yun Mountain) in het Dong Ting meer, en wordt de tien (of zeven) dagen voor het Qing Ming festival geplukt, waarbij alleen de botten worden gebruikt, en het gebruik van de vingernagels moet worden vermeden. Er zijn 60.000 knoppen nodig om een kilogram thee te maken… Zeldzaam en zeer duur. Was de favoriete thee van voorzitter Mao. Het is zonde om deze thee niet te maken in een glazen pot zodat je de botten zichzelf ziet ontplooien. Verleidelijke en een beetje zoete thee, vaak zeer lang. Meestal heeft de thee een oranje schijn. De cultivar is de Jun Shan Qun Ti Zhong. Rond de theeplant groeit een geneeskrachtig kruid, He Shou Wu, waarvan men zegt dat het een deel van zijn geur afgeeft aan de plant. De echte is alleen top als hij gemaakt werd van de lokale cultivar die er al lang voor wordt gebruikt. De overheid plantte een tijdje meer productieve cultivar’s aan, maar die bereiken nooit de finesse en het karakter van de echte (en helaas wordt dit zo goed als nooit vermeld op de verpakking). Het productieproces duurt drie dagen, is heel precies en moeilijk, en buiten het bakken wordt alle contact met de handen vermeden om smaakcontaminatie te voorkomen. Aangeraden zetmethode, westers: 3 gram op 250ml, 75-85°C, 4 tot 5 minuten. Erg verschillend wanneer hij in een gaiwan gezet wordt.

Jun Shan Yin Zhen , Dan-Dan: 31 maart ’18. 5 gram sample. 58 euro per 100gram. Met de Kamjove gezet, 45 sec, 80°C. Bleekgeel. De groengrijze blaadjes zien er uit als dennenaaldjes en verspreiden een intrigerende geur; de geur van de natte blaadjes is erg complex, met iets van vis, maar eigenlijk van een heel gerecht, met iets geroosterds, als een gebakken vis; de infusie is lichtgeel en heeft dat geroosterde niet, het aroma en de smaak zijn heel licht en fijn, de afdronk heel zoet; tweede trek, 75 sec: intens en diep maar mooi geel infuus; de natte blaadjes geuren nu echt goddelijk goed, als een heel goed gerecht; in de mond iets vetter, opnieuw zonder dat heel specifieke van de natte blaadjes, alhoewel het rokerige na een tijdj wel wat bovenkomt; 3e treksel, 2 minuten: heel intens geel; pas nu gaat de geur van de natte blaadjes ook naar de thee die nu ook op zichzelf heerlijk is, met een lange afdronk; 1 april ’18, onmiddellijk 2 minuten (gezien op het internet) kleur infusie mooi bleekgeel; de blaadjes ruiken nog altijd het lekkerst, maar nu zit er ook meer van die aroma’s in het glas, en de neus heeft een uitgesproken fruitig en licht mineraal karakter; de smaak is meer uitgesproken zoet en zacht; de blaadjes ruiken echter nog steeds naar vis met groentjes en kruiden en de lichte rookgeuren van een keuken, echt schitterend 😊😊😊😊

Jun Shan Yin Zhen, Seven Cups: 25 juni ’18. Bij Stijn van Schoonlandt thuis. 132 euro per 100 gram. Qun Ti Zhong cultivar. Zeer complexe thee, zowel in de neus als in de mond, heel lang, en met een hele mooie zoete toets achterin. Prachtige thee ! 😊😊😊😊

 

Jungjak

Zuid-Korea. Ook semul-cha of medium sparrow, een third flush thee. Geplukt einde mei. 70-80°C. Kleur van jade en meer body dan wujeon.

 

Kabusecha

Japan, ook Kabuseicha of Kabuse Sencha. Voor het maken van deze thee wordt dezelfde procedure gevolgd als bij Gyokuro maar duurt de beschaduwingsperiode maar een week. Goedkoper dan gyokuro en qua smaak een beetje tussen deze en sencha in. De naam komt van kabuse en dat betekent netten. Die netten zorgen voor een soort natuurlijke onregelmatige schaduw.

 

Kagoshima

Japan. Prefectuur in het zuidwestelijke punt van het eiland Kyushu met een warm, subtropisch klimaat. Tweede grootste theeregio van Japan, goed voor een derde van de productie. Kent een 15tal theegebieden. Verfrissende, grassige thee’s, diepgroen van kleur, vaak met veel umami. Zeer vruchtbare grond door de nabijheid van een actieve vulkaan maar de enige Japanse thee die tijdens het maken gewassen wordt om de asresten af te spoelen. De blaadjes zijn hier iets kleiner dan die in Shizuoka en dat maakt de thee’s vaak iets delicater en zachter.

 

Kaihua Longding

China. Zhejiang. Groene thee. Longding betekent Dragon Top, Kaihua verwijst naar de regio. De cultivar zou de Jiu’Keng Zhong zijn en de thee voor de eerste keer gemaakt in de jaren 50. De beste wordt eind mei geplukt, maar ook die tot midden april is goed. Er bestaan verschillende kwaliteitsniveau’s (Grade’s).

 

Kakegawa
Japan, stad in het westen van Shizuoka. Vooral bekend voor zijn Fukamushi Cha, minder voor zijn sencha. Het terroir is hier lager gelegen dan in andere delen van Shizuoka en veel vlakker, wat de lagere kwaliteit van de thee (meestal yabukita) verklaart. Het stevigere stomen brengt wat meer zoete toetsen naar voren die er van nature minder aanwezig zijn en maakt de aroma’s sterker dan die van andere regio’s. Het is de regio met de langste levensverwachting van Japan en sommigen beweren dat de Fukamushi Cha hier van aan de grondslag ligt.


Kamairicha

Japan. Groene thee die niet gestoomd wordt maar gebakken in een pan zoals in China. Nu vooral in enkele gebieden op het eiland Kyushu en nog maar goed voor 5% van de Japanse productie. De theebladeren worden gebakken en dan gerold tot ze droog zijn, en de techniek is dezelfde als voor veel Chinese groene thee. Het is ook op Japan de oudste methode, en heel lang die voor de basisthee’s voor het volk. Het eindresultaat is Tamaryokucha wanneer de blaadjes opgekruld zijn en Kamanobicha wanneer ze recht en naaldvormig zijn. Sommige cultivars zijn meer geschikt dan andere voor deze methode, en een aantal ervan werd speciaal ervoor geselecteerd en ontwikkeld omdat men mogelijkheden zag in de export. Zetadvies, westers: 2.5 gram op 250ml, 75-85°C, 3 à 5 minuten. De interessantste resultaten krijg je vaak met een gaiwan (meer thee op minder water en kortere trektijden, voor meer uitleg zie onder gaiwan).

Ureshino Kamairicha Sayamakaori, Hotsoup: 33.9 euro per 100gr. Met de hand in de pan geroosterde thee, een techniek die in de negende eeuw door de Japanners is geadopteerd van de Chinezen. Deze thee is afkomstig uit Ureshino, Japan, in de prefectuur Saga in Kyushu. In Ureshino wordt thee gemaakt sinds 1440, maar in Saga begon de Japanse theegeschiedenis toen in 1191 een monnik theezaden meebracht uit China. Geoogst 15 mei 2017, de theemeester is Mr. Shigeyoshi Ota. De variëteit is Sayamakaori, een intrigerende thee. Deze thee wordt snel gebakken in plaats van gestoomd. Als laatste worden de blaadjes gerold en komt de definitieve vorm van de droge thee er in. Ook wel Kama-iri cha of kamairi cha genoemd en bestaat al langer dan de beroemde sencha. Bij een traditionele kamairicha zijn de droge blaadjes olijfgroen, zonder glans en licht wittig, de drank is goudgeel en helder. 1 augustus ’18: de droge blaadjes hebben de vorm van kommaatjes of vishaakjes en ruiken zoet, met toetsen van jam en chocola, ze zijn klein tussen olijfgroen en blauwgroen; 90 sec, 80°C, 2.2 gram, 200ml. Natte blaadjes eerder vegetaal, bladgroentes; goudgeel, helder. Aroma zoet, confituur; smaak noten (met veel pit, haha); bloemen (in volle bloei), een heel open en rijke thee die je blind in zou schatten als een rode thee; tweede zetsel, ook 90 sec, iets koeler water; aroma nu zoeter en meer groene thee; 😊😊😊(😊)4 augustus in coldbrew: licht troebel goudgeel; in de fles groen, in het glas troebel goudgeel; een heel aparte en lekkere neus met toetsen van aardbeienconfituur (gek zeg), na walsen héél sterk zelfs (geproefd in een goed wijnglas); in de mond start hij als een leuke goed gestructureerde groene thee om dan langzaam om te slaan naar een duidelijke chocoladesmaak. Heel licht bittertje achterin. Bij braadkip ? hier kan je culinair iets mee doen ! 😊😊😊😊 4 augustus, iets lagere temperaturen: zoeter en zachter, minder uitgesproken. 😊😊😊 18 augustus ’18: 75°C, 90 seconden. goudgeel, helder; aroma is zoet als een jam; in de mond een duidelijke en tegelijk milde en zoete groene thee zonder een spoor van astringentie, heel hartig en aangenaam; tweede zetsel, blaadjes nu volledig ontrold; een toch wel anders en veel interessanter aroma, heel apart, maar in de mond wat vlakker, en met een opvallende wat vlezige finish 😊😊😊(😊)

Ureshino Kamairicha Fujikaori, Hotsoup: geoogst begin mei 2018. 13.25 euro voor 25 gram. Theetuin op 400 m hoogte. Cultivar uit Fujieda in Shizuoka. Kruising tussen Shizu-inzatsu 131 en Yabukita. Een goede cultivar voor Kamairicha maar erg moeilijk te zetten als een sencha. De infusie is bleker geel dan die van de Sayamakaori. De natte blaadjes geuren eerst naar hout, dan naar spinazie en de schil van asperges, en ze zijn groter en heler dan die van de vorige, de gekartelde rand valt ook op. De infusie geurt boterig en heerlijk als een cake, met een zoet tikje dat aan maïs doet denken (dank u, Mariella Erkens). Na een tijdje kwam daar opnieuw die spinazie bij en hij deed me erg denken aan de spinazie van een gerecht met room en vis. In de mond was de thee zacht maar niet zo mollig als de vorige, mooi duidelijk. Het tweede zetsel deed de natte blaadjes nog vegetaler ruiken en maakte het aroma frisser en complexer, minder cake, meer kruidig (eucalyptus). De mond bleef mooi boterig maar was nu wat frisser, en wanneer de thee wat afkoelde was dat boterige heel mooi in evenwicht met een tikje fraîcheur en een tikje astringentie. Heel mooie thee. 😊😊😊(😊)

Ureshino Kamairicha Zairai: geoogst begin mei 2018, 17.95 euro per 25 gram. Theetuin op 400m hoogte. Zairai betekent dat de thee werd geoogst in een tuin met allerlei soorten cultivars door elkaar waar de kruisingen spontaan gebeurden. Het natte blad, grof versnipperd, geurde erg vegetaal en fris. De infusie was bleekgeel, en geurde erg mooi rond en warm, met een mooie complexiteit (een beetje van alles dus, maar dan in elkaar gedraaid...). In de mond was de thee boterig als een koekje, zeker in de finish, en hij deed wat denken aan zo'n meergranen koekje (met extra boter!). Ook hier zo'n mooie complexiteit, mooi los en aangenaam, met een heel lange maar ingehouden fijne finish. Het tweede zetsel was goudgeel, met hetzelfde aroma maar minder sterk. Ook het koekjeselement was wat minder sterk. 😊😊😊(😊)

Kamairicha ‘Gokase’ 2018, Lupicia: Theemeester Yoichi Korogi. Thee uit Gokase in Miyazaki. Bio. 17 euro, doosje van 50 gram. 4 à 5 gram, 85°C, 1 & 1min30sec. 16 februari ’19: mooie diepgroene blaadjes, heel mooi gekruld, met een aangenaam maar enigszins ingehouden aroma. Mooie heldere lichtgroene infusie. Wat afstandelijk aroma, vegetaal en wat romig. In de mond eerder wat flauw, vegetaal, wat spinazie, iets floraals ook, ik ga de dosis wat opvoeren. Nieuwe poging, 8 gram: meer astringentie maar niet teveel, maar het aroma wordt niet echt duidelijker, misschien is het een beetje een bescheiden thee ? 17 februari als coldbrew, 12 uur in de ijskast: schitterend en zeer mooi jadegroen. Een erg mooi rond romig aroma, niet heel uitgesproken maar wel helder; in de mond hetzelfde, de smaken zijn er maar lijken elke keer weer weg te dansen als je ze zoekt. Mooie afdronk, erg leuk bittertje 😊😊😊

 

Kameroen

De eerste theestruiken werden hier in 1914 aangeplant door Duitse boeren, in het zuidwesten van het land, in Tole. In het noordwesten liggen er ook, in Ndu waar de plantages hoger liggen. In Djuttitsa staat 600ha gestekte thee. Vandaag is het land goed voor ongeveer 1570ha theestruiken. Soedan en Tsjaad zijn de grootste afnemers.

 

Kamo Shizen Nōen
Japan. Theeboerderij in Kyoto, in het meest zuidelijke deel, tegen de grens met Nara. Kamo is een kleine stad op de zuidflank van de bergen. Geleid door Tokuya Yamazaki, °1983. Begon organisch te werken omdat de herbicides en pesticides die hij gebruikte hem ziek maakten. Verkrijgbaar bij The Tea Crane.


Kanayamidori

Japan. Cultivar die ontstond uit een kruising tussen Yabukita en S6 (Shizuoka Zairai N°6) in 1949. Geselecteerd als N°30 in 1970 en dan hernoemd als Kanayamidori, naar de ondertussen door een andere stad opgeslorpte stad Kanaya. Iets kleinere blaadjes dan Yabukita en wordt gewoonlijk vier dagen later geoogst. Productiever dan Yabukita, beter bestand tegen de koude. De sencha van deze cultivar heeft veel body en vaak een aroma dat wat aan room of melk doet denken.

 

Kandy

Si Lanka. De oudste theeplantage hier dateert van 1867. Theetuinen op hoogtes tussen de 750 en 1200 m (medium-grown). Sterke robuuste thee die vaak terecht komt in blends als Earl Grey.

 

Kangaita

Kenya, East of Rift. Werken met thee van de hellingen van Mount Kenya. Ergens tussen Assam en Zuid-Indië in qua stijl. Hier worden ook groene thee en oolong gemaakt, beide de moeite waard om te proberen.

 

Kangra

Himachal Pradesh, in Indië, helemaal in het Noorden, onder Kashmir. Opgestart in 1849 door Dr Jameson. 90% zwarte thee (geen Assam, wel de Chinese sinensis), maar ook wel wat groene. Vooral Palampur, Dharamsala en Baijnath hebben veel theetuinen, meetal op hoogtes rond de 1000m. In 2015 waren dat er 5900, goed voor 2312 ha. Bekend voor zijn heel bleke thee, wat hem ongeschikt maakt voor CTC, en bijzonder sterk in groene thee en oolong, uitzonderlijk voor Indië. De Dharmsala Tea Company is één van de oudste en grootste theeplantages hier. Bouwde zich in de jaren 80 van de 19de eeuw een grote reputatie uit, met erkenningen in Londen en Amsterdam, maar een aardbeving in 1905 bracht grote vernielingen aan en de Britten trokken zich terug, en vanaf dan was de productie beperkt. In de 21e eeuw werden een paar belangrijke stappen gezet om de regio terug tot leven te wekken, met ondermeer een kantoor in Palampur voor de Tea Board of India. Sinds 2005 erkend als een aparte theeregio (Geographical Indication). Een paar bekende domeinen zijn Mann Tea Estate, Hoodle Tea Estate en het hoger gelegen Towa Tea Estate, alle drie eigendom van de Dharmsala Tea Company, en Wah Tea Estate, Palampur Tea Estate en Darang Tea Estate.

 

Kanmairicha-Tamayokucha

Japan, maar gemaakt volgens een oude Chinese methode, waarbij de blaadjes in een pan geroosterd worden, daarna gedroogd worden en met de hand tot kleine bolletjes gerold.

 

Karabeni

Japan. Cultivar voor wakoucha. Ontwikkeld in Miyazaki uit zaden uit Hubei in China als cultivar specifiek geschikt voor zwarte thee, de symbolen staan voor rood en de Tang-dynastie (of China). Erg zeldzaam omdat de markt voor zwarte thee in Japan ineenstortte tegen dat de cultivar in gebruik kwam. Smaakt en geurt erg ontypisch voor een Wakoucha en is veel meer Chinees dan Indisch qua karakter. Vreemd genoeg is Hubei ook de enige plaats in China waar gestoomde groene thee wordt gemaakt.. op zijn Japans dus.


Karigane

Twijgjesthee. Ook bekend als Shiraore. Kukicha van Gyokuro-productie.

 

Karnataka

Indië. 2140 ha thee op hoogtes tussen de 750 en 1000m in de Baba Budan heuvels op 150 mijl van Bangalore. Eigenlijk vooral een koffie-regio, en de thee-aanplant is eerder beperkt. Eenvoudige thee’s.

 

Kawane
Regio in de heuvels van Shizuoka, befaamd voor de hoge kwaliteit van zijn groene thee. Theetuinen op hoogtes tussen de 500 en 600m, en met dus meer mist en lagere temperaturen.


Keemun

Keemun is een Chinese zwarte thee, voor het eerst gemaakt eind 19de eeuw in Fujian en populair in het westen. Alhoewel uitgevonden in Fujian kwam men er al snel achter dat het terroir rond de stad Qimen in Anhui, tussen de Gele en de Yangtze rivier (goed gedraineerde, zanderige grond) ideaal was voor de lokale Zhu Ye variant van de theestruik. Volgens de legende gebeurde dat toen een ambtenaar uit Anhui Fujian bezocht en de techniek meebracht. Daarvoor was de regio vooral bekend voor zijn groene thee. Vaak gebruikt in breakfast blends. Lichte thee met steenfruit en lichte rokerigheid in de neus en een zachte, moutige smaak die wat doet denken aan ongezoete cacao. Toppers hebben ook florale toetsen die aan orchideeen doen denken, en deze zijn uniek en uitermate lekker en fijn. Zelfde cultivar als Huangshan Maofeng. Er bestaan erg veel varianten, maar ze zijn bijna allemaal blootgesteld aan een langzaam oxydatie- en droog-proces wat meer nuances aanbrengt. Bevat meer geraniol dan de meeste (vandaar het florale). Goede Keemun zou je moeten kunnen herkennen aan het heel fijne, dunne blad, aan de kleur van de thee die helderrood zou moeten zijn en aan het evenwicht van de aroma’s waarbij het florale niet wordt weggedrukt door andere aroma’s. Top Top Keemun is zeer duur en uitermate exclusief, maar net daaronder liggen Haoya A en Haoya B. Haoya A heeft de fijnste blaadjes en waarschijnlijk ook nogal wat gouden topjes. De top Keemun’s zijn uitzonderlijk lekker en zelfs een beetje magisch, als een hele goede wijn, maar ook in de mindere vind je erg aangename en lekkere exemplaren.

Qimen Xiang Luo, Palais des Thés: ‘Spirale parfumée’. Anhui. Palais des Thés Grand Cru. 38 euro per 100 gram, 23 februari ’18. 2 juli ’18, 4 minuten, 90°C, 3 gram op 250 ml. Droog, zwarte gekrulde draadjes, niet veel aroma. Natte blaadjes zijn redelijk volledig, bruin en moutig van geur. De infusie is amberkleurig. Het aroma is zacht en fruitig met wat cacao toetsen. De mond is nogal gesloten en heeft een zachte kruidige afdronk. 29 juli ’18, 4 minuten, 2.5 gram, 250ml, 90°C. de droge blaadjes geuren niet bijzonder sterk maar wel erg mooi en evenwichtig, met vooral tabak en leer. De natte bladjes ruiken lekker en complex met opnieuw hout. De infusie is redelijk intens bruin, en geurt naar fruit en honing met een vleugje cacao en specerijen (en vanille volgens de importeur). Lichte astringentie naar het einde toe. Er is complexiteit en lengte in deze thee maar het is heel subtiel. 😊😊😊(😊) En even vloeken in de kerk: met melk hedonistisch lekker en verslavend met een prachtige ronde en lange afdronk…

Qimen, Qi Xiang Yuan company: Red Tea from the East. Kleine donkerbruine dun gerolde blaadjes. 3.6 gram, 95°C, 3 minuten, 300ml, klasssieke theepot. De natte blaadjes ruiken fruitig en een beetje stoffig, met een eigenaardige een beetje onaangename toets. Zacht en fruitig aroma voor de infusie. Zachte en nogal bescheiden smaak met steenfruit. 3 minuten was te weinig, opnieuw met 5 minuten. De infusie geurde nu veel overtuigender naar dat steenfruit in combinatie met bloemen maar ook naar iets van cacao. In de smaak die nogal plat was, vooral floraal, kwam de cacao-steenfruit combi pas naar boven in de afdronk. Met een wolkje melk sprong vooral het steenfruit naar voor (geen mooie kleur) en kreeg de thee wel een bijzondere en lange en redelijk lekkere afdronk. Met de gaiwan, 25 sec, 3.6 gram, 90°C: mooi aroma voor de natte blaadjes, maar in de infusie en de smaak komt daar bijna niks van door. Mooie kleur. Langer trekken leverde naast meer smaak ook meer zuren op die niet helemaal juist zaten. 😊😊

 

Keemun Congou

De Congou variant is een vroege variant die minder bitter zou zijn dan andere en die speciaal voor de Gongfu theeceremonie wordt gemaakt.

Keemun Congou, Simon Lévelt: gekocht lente 2017. Lekker zeg !!!!!!!! en zeker met melk; 1 mei ’17: heel mooi en zacht aroma dat wat aan warme mout en warm fruit doet denken; ook in de mond zacht en lichtjes zoet, en mooi vol; ook erg lekker met melk waardoor het karakter nog meer naar voren komt; een thee die erg lekker is de hele rit, van het aroma tot de finish; één van mijn favorieten 😊😊😊(😊) 12 mei, in de ochtend, zonder melk: mooi aroma; in de mond erg lekker, een echte thee met een heerlijke wat fruitige afdronk, en met een hele mooie florale toets. Toppertje die ik maak als ik goed gehumeurd wil worden…

 

Keemun Mao Feng

Betekent haarpunt. Vroeger geoogst, met leafsets van twee bladeren en een bot, nog fijner gerold. Lichter en zoeter. Zeldzaam en redelijk duur.

Keemun Mao Feng, Twinings: 15£ / 100gr16 juni ’17: 300ml, met 3 gram, 3 minuten: zacht en verfijnd droog aroma dat doet denken aan een oud houten meubel, niet ingeboend ! helder oxo-bruin; heel apart, fijn, elegant en glashelder aroma, maar geen schreeuwer, heel ingetogen eigenlijk; de smaak is een zachte mengeling van vlezigheid en bos en herfstbladeren met iets floraals; 4,5 minuten: helder, mooi en diep roodbruin; massiever en mindercomplex zo, ik vond hem de vorige keer beter en dat was ook wat de verpakking aanraadde. 16 juli ’17: 3 minuten, met melk: opvallend aroma en smaak van ongezoete cacao !! lekker, en de Twinigs website vermeld uitdrukkelijk dat melk hier kan. 16 november ’17: bijna de laatste, maar nog steeds geweldig lekker, heerlijke thee, kastanjes, droog steenfruit, herfst, kortom erg mooie complexiteit. Een favoriet, dus 😊😊😊😊 18 februari ’18: even laten liggen… bijna vier minuten; het cacao aroma blijft echt wel en dat is best wel interessant. https://www.twinings.co.uk/world-of-tea/keemun-mao-feng

 

Keemun Hao Ya

Sterker, met vooral blaadjes. Intense smaak.

 

Keemun Xin Ja

Vroege variant. Minder bitter.

 

Ken’ichi Shizen Nōen
Japan. Theeboerderij van Ikawa Kenichi (°1981). Werkt volledig organisch. Heel jong begonnen met een overwoekerde en verwaarloosde tuin van 37 are. Nu beschikt hij over meer dan 30 stukjes land die hij terug actief maakte of omschakelde naar organische landbouw. Geeft zijn kennis door aan zijn collega’s om de wereld zo gezonder te maken. Verdeeld door The Tea Crane.


Kenilworth Estate

Sri Lanka (Ceylon). Ginigathhena, in het Nurawa Eliya district, maar door de grotere hoogte waar de plantages op liggen is de thee meer in de stijl van Kandy, alhoewel het er redelijk koel is. Kopen thee van zo’n 250 kleine eigenaren. Modern uitgeruste fabriek. Genoemd naar Kenilworth Castle in Warwickshire. Stevige thee met veel body. Eigendom van Watawala Plantations Ltd.

 

Kenya

De eerste theestruiken werden hier aangeplant in 1903, in Limburu, door een zekere GWL Caine. In 1924 begon Brooke Bonds met de commercialisering ervan. In 1950 werd de Tea Board of Kenya gesticht om de handel in goede banen te leiden. In 1964 volgde de Kenya Tea Development Authority die Keniaanse kleine boeren stimuleerde om thee te verbouwen en die zeer streng toekijkt op de kwaliteit. Vandaag is Kenya één van de belangrijkste thee-verbouwende landen van de wereld, met 7.9% van de wereldproductie, en moet het alleen China en India voorlaten qua productie van zwarte thee. Het is één van de belangrijkste exportproducten van het land, met een jaarproductie van meer dan 200.000 ton en de KTDA beschikt over 66 fabrieken en de oogsten van meer dan 500.000 kleine boeren (goed voor tweederde van de productie, de rest komt van grote plantages). De aanplant bestaat uit overwegend assamica met wat sinensis in kleinere tuinen. Het klimaat is perfect, met lange zonnige dagen en genoeg regenval in de Hooglanden van de Rift vallei, waar stijgingsregens voor de waterhuishouding zorgen. De wijngaarden liggen op 1665 tot 3000m boven de zeespiegel op een rijke vulkanische rode bodem. De beste thee wordt geoogst eind januari/begin februari en in juli, maar oogsten is het hele jaar rond mogelijk, en dit is heel belangrijk voor de theehandel in Kenya. Het is perfect voor de grote producenten van thee voor massaconsumptie die zo een constante verse aanvoer krijgen. 90% van de thee wordt door de lage lonen met de hand geplukt. De meeste thee hier (95%) wordt gemaakt volgens de CTC methode (Crush, Tear, Curl) en wordt gebruikt in blends. Hij is sterk, rijk en vol, en is heel populair in breakfast blends. Een deel wordt handmatig geplukt en bewerkt volgens de traditionele methode (Orthodox) en komt terecht in ‘single-origin whole-leaf’ thee. Thee uit Kenya wordt verkocht via de veilingen van London en Mombasa. Marinyn is één van de bekendste theedomeinen. Kericho, Nandi, Nyeri en Muranga zijn de belangrijkste regio’s. Op de markt wordt ook onderscheid gemaakt tussen EoR (East of Rift) en West of Rift. EoR is het oostelijke deel van de Rift Valley, goed voor 40% van de productie in Kenya, en heel populair in Pakistan waar het de om politieke redenen moeilijk geworden Assam verving in de Chai. Het is thee die van vruchtbare grond komt met veel regenval en warme temperaturen en een heel constante kwaliteit het hele jaar door en dus perfect voor een constante vraag als die van Pakistan. Het plukken gebeurt zeer zorgvuldig om genoeg kleur te krijgen in de goudkleurige infusie en het blad krijgt in de droger genoeg hitte om mooi zwart te worden met een toets van biscuit. De hele productie is hierop gericht. In de Kangaita fabriek wordt ook uitstekende bladthee gemaakt, met thee van de hellingen van Mount Kenya. EoR is een gebied met duizenden kleine boeren die hun vak kennen, West of Rift is meer het domein van grote plantages met aanplant van thee, eucalyptus en snijbloemen voor de Europese markt, iets lager gelegen (tussen de 1800 en 2200m), maar nog steeds hoog genoeg om erg goede thee te maken, alhoewel die van EoR beter is.

 

Kericho

Regio in Kenya. Grootste theeproducerende regio van het land, vooral gericht op de export, ter vervanging van Assam. Op de rand van Mau Forest en geirrigeerd door regenval uit dit woud. Theetuinen op hoogtes tussen de 1500 en 2400 m hoogte zodat de hoogte de evenaarshitte wat tempert. Heldere, frisse thee die zeer goed melk verdraagt en dus perfect is voor de Britse markt. De constante kwaliteitsaanvoer is een groot bijkomend voordeel.

 

Khongea

Plantage in Assam. Eind 19de eeuw opgericht door twee Engelse dames. Sinds 1949 in handen van de familie Prakash, met Sudhir Prakash als voorzitter. Zeer goed uitgerust. CTC thee, zwarte thee, maar ook groene thee die in Assam niet vaak wordt gemaakt. Dezelfde familie bezit ook Glenburn Tea Estate in Darjeeling.

 

Kirishima

Japan. Vulkanisch gebied in de prefecturen Kagoshima en Miyazaki in Kyushu. Er is nog steeds vulkanische activiteit met de laatste grote uitbarstingen in de 18de eeuw. Vaak erg mistig. Uit het Kagoshima deel komen zeer goede thee’s, met Makizono als beste terroir. Vooral Sencha en Kabusecha. Rijke, volle Kagoshima thee’s maar delicater dan vele andere Kagoshima’s. Mizobe en Makizono zijn de twee sub-regio’s. Mizobe is vlak en er staat vooral Yutakamidori aangeplant. Het is er iets warmer dan in de andere meer noordelijk gelegen regio’s. Het klimaat is perfect voor shincha. De beste Sencha komt echter uit de Makizono bergen waar het te koud is voor Yutukamidori en men vooral Yabukita, Saemidori, Okumidori en Asatsuyu aanplant. Omdat er meer mist is en het er kouder is groeit de thee veel langzamer en is hij duurder, maar hij is ook lekkerder en er wordt hier zéér goede Sencha gemaakt.

Kirishima Tokujou Sencha, Hayashi, Schnorr: Thee uit Kyushu, prefectuur Kagoshima, stad Kirishima, theedomein van de familie Hayashi, opgericht door grootvader Iwao Haysahi. Opgericht in 1897, nu vijfde generatie, volledig bio sinds 1993 en met theetuinen tegen het Kirishima gebergte, een vulkanisch gebied. Het fabriekje waar de thee wordt verwerkt ligt midden in de plantage zodat de thee niet kan oxideren onderweg. Overwegend Yabukita en Asatsuyu varietals. 65°C, 60 sec. Blend van thee’s van vader Osamu Hayashi (korter gestoomd) en zoon Shutaro (langer gestoomd, meer schaduw). Vader Osamu leidt het bedrijf terwijl zoon Shutaro de tijd krijgt om te leren en te experimenteren, met ondermeer de Gyrokuro Asatsuyu onder zijn verantwoordelijkheid. 24.95 euro bij Schnorr in Frankfurt, 28 april ’18. 5 juli ’18: droog, mooi maar licht aroma, veel gebroken blaadjes, donkergroen met nogal wat lichtgroen ertussen. De infusie is bleekgeel met een groene schijn. Het aroma is licht en de mond is zoet en zuiver, met toetsen van spinazie of andere bladgroenten 😊😊😊 Coldbrew, juli ’18: mooie limonadegroene kleur; puur groene thee in de neus maar met iets hards, niet iets zoet; in de mond sterk en redelijk bitter, zo goed als geen zoet; absoluut verfrissend bij heet weer, maar geen toppunt van elegantie of complexiteit. 😊😊(😊)

 

Koilamari Tea Estate
Assam. 838ha thee. CTC en Orthodox. Noordelijke oever van de Brahmaputra, tegen het Arunachal Pradesh woud. Eigendom van MK Tea sinds 1999, daarvoor van de Jokai Group. Zachte en zuivere thee’s met wat honing en toast.


Konacha
Japan. Poederthee van lage kwaliteit (fannings en dust). Meestal gebruikt voor theezakjes. Goedkoop, intens groen wanneer gezet en meer dan twee zetsels zijn meestal niet mogelijk. Gewoonlijk gebruikt men 4 gram op 120ml water met een korte trektijd van 30 seconden en water van 70-80°C. Kan zeer bitter zijn.

 

Kosabei

Nandi, Kenya. Hooggelegen domein dat bekend is voor zijn losse thee.

Kosabei, Green: 80°C, 3 gram, 3 minuten. Gebroken blad, gelig groen, sommige geoxydeerd. Droog ruiken ze naar rozijnen, nat naar warme rozijnen. Het aroma is erg licht en nogal scherp. Na een tweede zetsel van twee minuten nogal plat en neutraal. 😊

 

Kôshun

Japan. Cultivar voor groene thee maar wordt vooral interessant na wat verwelken of oxydatie en daarom vaak gebruikt voor oolong en kamairicha. Redelijk kleine blaadjes. Florale aroma’s, vaak amandel. Vaak nogal astringent. Kruising tussen Kanayamidori en Kurasawa.


Kulhar, kullar

Wegwerp-kopjes uit klei, die in Indië worden gebruikt door chai wallahs die aan de kant van de weg thee verkopen. Bestemd voor eenmalig gebruik. De potjes geven een aroma en smaak af van aarde en dragen zo bij aan de typische smaak. Na gebruik worden ze aan de kant van de weg kapotgegooid en keert de materie terug naar de aarde. Andere namen voor de tasjes zijn puruas of bhaar. Het is waarschijnlijk de meest hygiënische manier om thee te drinken in Indië.

 

Kukicha

Ook bekend als bocha. Gemaakt van stengels, twijgjes en bladsteeltjes van de theeplant. Eigenlijk een bijproduct van sencha en matcha waarbij om een hogere kwaliteit te bereiken deze elementen worden verwijderd. Bijzonder laag in caffeïne, op een natuurlijke manier. Bestaat als groene thee maar ook als een verder geoxideerde en zelfs geroosterde thee. Vaak een beetje notig en romig. Kan drie tot vier keer getrokken worden en wordt soms aan vruchtensap toegevoegd in kinderdrankjes. Kan snel bitter worden dus niet te lang laten trekken (80 sec tot 1 min) en niet hoger dan 80°C. Zie ook Karigane. 

Kukicha, Kakegawa-cha, Nakane Tea Company: Uit Kakegawa bij Shizuoka. Bij Stijn thuis, begin november 2018. Fukamushicha met steeltjes. Erg complex aroma voor de natte blaadjes. Heel verfrissend, levendig en zuiver. In de mond met een aardig zoet puntje en een ronde, eveneens wat zoete finish. Zeer lekker, complex en rijk, en altijd fris. Eén van de lekkerste kukicha die ik al dronk. 😊😊😊(😊) ITMA cursus, London: heel lekker en vet, complex en rijk. Mooi en fris groen. Goed om mensen fan van de stijl te maken.

 

Kunlu

Yunnan, China. Berg in Pu’Er, ten westen van Jiangcheng en ten oosten van de Lancang rivier en Jingmai. Ligt op de Tea Horse Road. Tussen de 1400 en 2271 meter hoog. Hier ligt één van de oude keizerlijke theetuinen, en een deel van de berg is bezaaid met zeer oude theebomen. De gushu die hier vandaan komt is zeer duur.

 

Kuradashi
Met opzet verouderde gyokuro of matcha, die na het maken wordt opgeslagen om zes maanden tot ongeveer anderhalf jaar te ouderen. Kuradashi verwijst naar de graanschuur waarin dit gebeurde. De thee wordt hierdoor zachter, rijker en zoeter.

Mattari Jyukusei Cha, Jugetsudo: Tenryu, Shizuoka. Gefermenteerd van de lente (pluk) tot in de herfst in oude tunnels op 1000m hoogte. 60 sec, 80°C, 40 gram, 15 euro. Voor 10/2019. Door Maruyama Nori, Tokyo. Een andere naam voor dit type thee is kuradashi. 13 mei ’19, bij Stijn thuis, 80°C, 2 theelepels, kyusu, 60 seconden. Groen, erg verbrijzeld als een fukamushicha, een mooi vegetaal aroma maar erg zacht. Ook bij het zetten lijkt de thee diepgestoomd te zijn, met veel fijn materiaal dat zich afzet op de bodem. Zacht aroma. In de mond een duidelijk bittertje maar dat mooi centraal blijft hangen en niet droogtrekt, een heel dik en breed mondgevoel, fluwelig zelfs, met een mooie complexe brede smaak. Tweede zetsel, opnieuw 60 sec: was wat te veel, de thee is nu echt erg bitter, 20 sec was waarschijnlijk beter. Het aroma was eigenlijk beter, maar in de mond wordt die smaak direct weggeduwd door het bittere. 😊😊😊(😊) voor het eerste zetsel. Thee voor gevorderden.


Kyobancha

Japan. Geroosterde thee van volwassen blaadjes die geoogst worden in maart. Ook bekend als Iribancha. Vooral rond Kyoto. Net zoals bij Tencha worden de blaadjes alleen gestoomd en gedroogd, en dan worden ze geroosterd. Bijna volledig vrij van caffeïne. Meestal goedkoop.

 

Kyoto

Japan. Theegebied in het midden van Honshu, het hoofdeiland. Hier ligt ondermeer de voorstad Uji, bekend voor zijn Gyokuru en Matcha. Hier zou de Japanse theeceremonie ontstaan zijn. Thuis van ondermeer Obubu, een erg goede producent. Vochtig, subtropisch klimaat met zachte winters en natte zomers. Ongeveer 3% van de totale Japanse productie.

Sencha “Tenjin”, Lupicia: Omgeving Kyoto. Gekocht februari 2018, goed tot aug 2019. Lentepluk. Tenjin betekent luchtgod en is de god van studenten en academici. 18 euro voor 50 gram. 3 gram, 80°C, 150ml, 1min30sec. Droog, mooie donkergroene toegevouwen platte blaadjes, lichte kleurverschillen. Natte blaadjes, veel spinazie maar met sterk umami op de achtergrond. De infusie is goudgeel en helder. Aangename grassige groene geur. Mooie fijne astringentie in de attaque, lekkere volle mond, mooie afdronk. Lekkere sencha, eerlijk en straightforward ! 😊😊😊(😊)
Sencha “Uji” 2018, Lupicia: Gekocht februari 2019, goed tot mei 2019. 17.8 euro. Uji, Wazuka, Soraku. 2.7 ,gram, 80°C, 150ml, 1min30sec. De droge blaadjes hebben heel lichte kleurverschillen en zijn fijn gerold in naaldjes. 25 februari 2019: Droog aroma, heel speciaal, iets als ingezouten vis. Ook nat geuren ze uitgeproken vissig. Mooi groene infusie, cloudy. Mooi grassig aroma. Mooie zachte smaken, mooie densiteit, lekkere umami, niet al te uitgesproken maar mooi aanwezig. Bitter afdronkje.3 maart 2019: nat geuren de blaadjes zeer grassig met een ondertoon van vis. De infusie is goudgeel met een mooie groene schijn en helder. In de mond zacht, met inderdaad dat opvallende licht astringente en toch ook zachte afdronkje. Tegelijk met de Tenjin geproefd, deze is wat meer temperamentvol en iets minder makkelijk. Beide op 80°C en deze mag inderdaad wat kouder zoals de verpakking ook zegt. 😊😊😊

 

Kyushu

Japan. Dit eiland is de meest zuidelijk gelegen theeregio van Japan. Omdat er meer zonlicht is gebeurt de oogst vroeger dan elders. Kagoshima ligt op de zuidoost-tip van het eiland en is goed voor 30% van de Japanse theeproductie. Er wordt vooral sencha gemaakt maar diverser dan elders in Japan, met meer verschillende cultivars, en meestal zijn ze uitekend en interessant.

 

Kyusu

Japanse theepot. Typisch is dat de tuit op een hoek van 90° staat met de greep wat makkelijk is bij het uitgieten. Indien ze gemaakt zijn van klei is de greep hol, maar de allereerste waren in porcelein. De meer industrieel gemaakte hebben een metalen zeef aan de binnenkant, bij de echte handwerkproducten is die zeef in klei. Ze gaan van groot, voor klassiek theezetten, tot heel klein voor de senchado ceremonie.

Zie hier voor meer informatie: https://theenatuurlijk.blogspot.com/2018/11/azumaya.html

 

Lacha

Of la cha, of Wax Tea. Tijdens de Song dynastie was dit de meest prestigieuze thee van China. Zeer bewerkelijk proces waarbij de blaadje werden gewassen, gestoomd, geperst, vermalen en dan gebakken in een bepaalde vorm boven een traag vuurtje. Daarna werden ze met Borneo camfer verzegeld. In de 11e eeuw was dit de duurste thee van China. Hij werd gemaakt op een groot domein op de oostelijke oever van de Jian in Fujian. In 1391 werd de thee verboden omdat hij teveel werk vereiste

 

Lao Cong Shui Hsien

Wuyi bergen, Fujian. Ook bekend als Old Bush Shui Xian, Old Bush Water Spirit. Shui Hsien oolong van meer dan 200 jaar oude bomen. De eerste zou ontdekt zijn aan de ingang van een grot gewijd aan de Onsterfelijken, en de naam Shui Hsien zou een Gebed voor de Onsterfelijken willen zeggen. De blaadjes zijn groter dan die van de andere varieteiten.

 

Lao Banzhang

China. Uit dit dorp zou de beste Pu’Erh komen. Het is één van vijf Pu-Erh dorpen in banzhang maar de erg oude theebomen die hier nog staan zouden de beste thee van de vijf opleveren. Er wordt dus maar weinig mee gemaakt en Pu’Erh cakes uit dit dorp zijn zeldzaam en duur. De kans op vervalsingen is dan ook erg hoog. Het dorp ligt op 1700 tot 1900 m boven de zeespiegel, met veel mist. 310 ha, met veel bomen die 100 tot 800 jaar oud zijn. Ze staan verspreid in de jungle en ondergaan dus geen pesticides of herbicides. De Chen Sengh fabriek monopoliseert vandaag een groot deel van de productie en vraagt stevige prijzen. De inwoners zijn Bu lan, één van de vele minderheden in China.

 

Laos

Klein maar oud theeland, met vooral aanplant in Phongsali in het Noorden, en het thuis van een paar van de oudste theebomen ter wereld. Phongsali was tot 1885 Chinees, maar werd in dat jaar geannexeerd door de Fransen die het tot een deel van Indochina maakten. De manier van thee maken is sterk verwant met die van buur Yunnan. De stokoude assamica theebomen waarvoor Laos zo bekend is groeien op steile hellingen, op tussen de 1400 en 1600 m boven de zeespiegel, zijn bedekt met lichen en alleen op de bovenste takken kan geoogst worden. Zo goed als alles is hier bio, en de thee wordt gemaakt in zeer kleine oplages. Hij is erg artisanaal en heel interessant omdat hij teruggaat tot de roots van thee. Bij sommige boeren wordt hij nog gewokt op een platte steen waaronder een vuurtje wordt gestookt, waarschijnlijk de oudste manier om thee te maken. Uiteraard is er vandaag ook veel nieuwe aanplant. De populariteit van de pu-erh’s uit Laos bij de Chinese buren is soms een probleem omdat het zoveel “gewone” groene en zwarte thee uit de markt haalt, maar de Chinesen betalen groot geld voor deze unieke thee’s. In het zuiden, in de provincie Champasak, wordt ook groene thee gemaakt met sinensis aanplant op het Bolaven plateau. Deze thee is goed maar niet zo uniek als die van Phongsali.

 

Lapsang Souchong

Thee die gedroogd wordt in bamboemanden boven brandend naald- of cypressenhout. Komt oorspronkelijk uit de provincie Fujian. Het verhaal is dat er tijdens de Qing periode (17de tot 19de eeuw) soldaten in de Wuyi bergketen de theedrogers op de vlucht joegen en zo het jaarlijkse proces verstoorden. De theedrogers hadden geen zin om hun voorraden weg te gooien nadat de soldaten vertrokken waren en droogden daarom de thee boven vuren van plaatselijke dennen. Volgens sommigen is dit de eerste zwarte thee die ooit gemaakt werd, maar in China is hij niet echt populair, hij wordt vooral in het Westen gedronken. De Hollanders vonden hem erg lekker en begonnen hem enthousiast te exporteren, en ook vandaag brengen de vele toeristen die de erg mooie Wuyi bergen aandoen deze thee mee naar huis. De term Souchong slaat op de vierde en vijfde blaadjes van de theeplant, ruwer dan de blaadjes aan de top die men gewoonlijk gebruikt. Deze hebben minder aroma en smaak en daarom worden ze gebruikt voor deze rookthee. Er zijn grote verschillen tussen de top in deze stijl en de massaproductie. De beste worden verwelkt op zolders waaronder het dennehout (waarvan de bast wordt verwijderd) zachtjes smeult, dan in manden gedaan om een paar uur te rijpen, en dan opnieuw gerookt op matten met de rook van groen hout, een proces dat 12 uur kan duren. De duur en de intensiteit bepalen nu het eindkarakter van de thee en je kan Lapsang Souchong kopen in verschillende gradaties van rokerigheid. Goedkopere Lapsang Souchong slaat sommige van de stappen over, waarbij men start van een gewone zwarte thee die dan ook nog vaak wat te sterk gerookt wordt en zo alle complexiteit verliest. Je kan de twee onderscheiden door hun complexiteit en hun prijs. Goede Lapsang past erg goed bij gerookte zalm, en de beste doen erg denken aan Islay whiskies: turf en zeelucht ! Ook bekend als Tarry Souchong en Zengshan Xiaozhong. Niet alle Lapsang Souchong is gerookt: de Chinezen prefereren hem trouwens ongerookt, en alhoewel deze in het Westen zeldzaam is is hij vaak erg lekker.

Lapsang Souchong, Be Your Tea: Wuyi gebergte, Fujian. 95°C, 2 gr / 200ml. Uit het reservaat Da An Yuan, een natuurreservaat in Fujian. Gemaakt in mei 2016. Tijdens de oogsttijd moet dag en nacht worden dooregewerkt om de htee perfect te kunnen maken. Echte rotsthee, mar niet gerookt en dus eerder volgens de Chinese smaak. Souchong betkent dat het derde en vierde blad mee worden geoogst wat meer body moet geven. Niet gerookte Lapsang Souchong met volle, fruitige smaak. Wilde pluk thee, heerlijk voor de high tea. Droog: mooi aroma, nogal zoet. Mooie donkerbruine blaadjes die in elkaar haken en gedraaid zijn. Nat: grote blaadjes met schakeringen van bruin. Vossig rode infusie. Geur van fruit en caramel. Volle, fraaie en ronde smaak met smaakevolutie, mooi licht fruit. Goed evenwicht. Lekkere thee. 😊😊(😊)

Tong Hyen Lapsang Souchong Fujian, Essence du Thé, Colmar: blend van groene thee’s uit China en Taiwan, en zwarte thee’s, deels gerookte. Genoemd naar een klein dorp in Yunnan waar de maker goede herinneringen aan had. 7.1 euro. Droog: Heel fijn aroma, mooi evenwicht, fijne rooksmaak, een beetje vlezig (parma-ham). Lichtbruin caramelkleurig. Aangename fijne licht rokerige geur, zeker bij het brouwen is de geur van groene thee aanwezig. In de mond vol en dan beurtelings vlezig en (licht) rokerig. Erg aangename thee met een mooie fijne afdronk. Iets voor beginnende LS proevers. 😊😊😊(😊)

Golden Lapsang Souchong, Simon Lévelt: “Krachtige rookthee uit China met mooi, groot blad. Lapsang Souchong staat in de westerse wereld bekend als gerookte thee uit China. In China is dit type thee bekend onder de naam Zheng Shan Xiao Zhong en was oorspronkelijk alleen beschikbaar in een niet-gerookte variant. Door het drogen van de thee bij vuur gemaakt van pijnbomenhout, zijn er varianten ontstaan met een rooksmaak.” 4.95 euro. 12 maart ’17: de thee zelf heeft een sterk rokerig en vlezig aroma; in de neus beetje oude Engelse pub in de winter, rokerig dus, met de open haard aan; in de mond goed gestructureerd en die rokerigheid maakt de thee echt origineel en interessant en met een aanwezige afdronk; spijtig van het kartonsmaakje aan het begin 😊😊😊

 

 

Laxapana Tea Garden

Ceylon. Eén van de 19 tuinen van de Maskeliya Plantations (MPPLC). 1260m hoog. Maskeliya zone. Opgestart rond 1870-1880. Slorpte in 1930 St Andrews Estate op. In 1967 werd de fabriek vernieuwd toe de oude installaties en een deel van de tuin verdween onder het water van de Moussakellie dam. Ligt aan de voet van Adam’s Peak. ETA partner.

 

Li Shan

Taiwan. Oolong uit de hoger gelegen theetuinen (tussen de 1600 en 2650m) van de Li Shan berg (Pear Mountain). Duur. Licht van smaak maar sterk geurend, zou vooral aan citrus moeten doen denken. ’s Morgens schijnt hier de zon, maar in de namiddag bedekken dikke dekens van mist de berg, wat heel goed is voor de smaak. Er zijn ook grote temperatuurverschillen tussen dag en nacht, wat ook heel belangrijk is. De oogsten vallen redelijk laat, met de lente-oogst pas einde mei en de winteroogst eind oktober. Tussen de rijen theestruiken staan hoge grassen om bescherming te geven tegen de winterkoude. De cultivar is Qing-Xin Oolong. De thee wordt gemaakt sinds begin jaren 80. Er schijnt helaas ook veel Li Shan te zijn die ofwel van lager op de berg, of van een andere berg komt.

Lishan Oolong winter 2017, Hotsoup: grade AAAA, handgeplukt op 2000 tot 2200 m. 15.35 euro voor 25 gram. Niet geroosterd. 13 mei 2017, bij Stijn thuis, meegebracht door Els. 90°c, 2.5 minuten. Zeer florale thee, erg veel volume, romig en een heel mooie en complexe mond. Tweede zetsel, 2 min 15 sec: nog steeds zeer lekker maar met een kleine bittere toets. 😊😊😊😊

 

Liu An

Anhui, China. Ook bekend als Lu An basket tea. Gemaakt met de trage sheng methode, net zoals Pu’Er waar het heel dicht tegenaan ligt. Alhoewel de thee van Anhui komt werd hij bekend in Guang Dong, tijdens de Ming dynastie, waar een Chinese dokter hem voorschreef bij maagproblemen en zonneslag. De reputatie als medicijn verspreidde zich snel over heel China en was heel populair in de 19de eeuw. Na de Tweede Wereldoorlog verdween de productie zo goed als volledig. Vandaag wordt er vooral in Guangdong terug wat van gemaakt. Deze thee wordt net als Pu-Erh beter door te ouderen. Hij is een beetje zoeter dan een sheng Pu-Erh maar lijkt er voor de rest sterk op.

 

Liu Bao

China, provincie Guangxi. Ook bekend als Liu Pao of Nong Jia Liu Bao, of boerenthee. Donkere, gefermenteerde thee. Vaak los verkocht in een mandje uit bamboe, en dus niet samengeperst zoals veel pu-erh, alhoewel het productieproces bijna identiek is. Je vind de thee echter ook in cakes net als pu-erh. Traditioneel gedroogd boven vuurtjes van naaldbomenhout. De makers passen een techniek toe die wo dui heet die de blaadjes sneller doet rijp worden en hun aciditeit verliezen, en dit zou de inspiratie voor shou pu’er kunnen geweest zijn. Na dit proces volgt er nog een ander dat wordt toegepast in Wuzhou en waarbij de thee minimaal zes maanden fermenteert en verouderd in een geventieleerde ruimte met een luchtvochtigheid van 45 tot 65 %. Zoete en zachte thee, vaak met aroma’s van paddenstoel, en goed voor vijf tot tien trekbeurten in de gaiwan. Zeer populair in Hongkong en Macau.

 

Lixia

Deel van de Chinese lente-oogst. Late oogst, al ver in het regenseizoen.

 

Long Jing

Groene thee. Ook bekend als Longjin, Long Jing, Longjing, Dragon Well of Drakenbron. Provincie Zhejian, dicht bij Hangzhou, en geteeld in een Beschermde Zone van zo’n 168 km². De beroemdste zijn die van Xihu (Westelijk Meer) of die van Dafo in Xinchang, 50km meer naar het zuidoosten. Meestal met de hand geplukt en gemaakt, en het duurt een halve dag om een kilo blad te plukken (goed voor 250gram droge thee). Een ervaren maker doet een dag over een kilo thee van hoge kwaliteit. Pan-roasted. Er zijn zes kwaliteiten: Superior, en dan een cijfer van 1 tot 5. De beste heeft een uniform uitzicht, de mindere varieren van blauwachtig tot diepgroen (na trekken). Veel Longjin op de markt is niet echt uit de Hangzhou of zelfs Zhejian afkomstig, maar wordt volgens de Longjin methode gemaakt. De echte steken echter met kop en schouders boven de andere uit. Meestal een heel mooi aroma, fris en vegetaal en vaak een wat zoete nasmaak, dikwijls met hazelnoot. De beste worden gemaakt van de Long Jing #43 of de Jiu Keng cultivars, zijn met de hand geroosterd en komen van de lente-oogst, voor het QingMing festival, en ze geuren wat naar zoete kastanjes. Twee weken later geoogste, pre-Gu Yu, is minder sappig maar wel intenser qua smaak, maar met een kortere afdronk. Daarna komen nog Gu Yu zelf, begin mei en Li Xia, twee weken later. De beste worden gemaakt door geoefende ambachtslieden in tien bewegingen die resulteren in de typerende platte, rechte vorm en die ervoor zorgen dat het blad nooit te heet wordt, wat het zoete zou doen verdwijnen. Elk jaar wordt er ongeveer 1000 ton LongJing gemaakt, maar op de markt is het aanbod vele malen groter… Het is niet makkelijk om echt goede Long Jing te kopen. Des te ouder de thee wordt des te meer hij een gouden schijn krijgt en een zachter aroma. De beste zijn niet goedkoop en gaan tegen 200 dollar per kilo. De absolute toppers gaan naar de Chinese regering en van Shi Feng Long Jing wordt elk jaar maar een paar kilo gemaakt. Andere top-terroirs zijn het dorp Long Jing zelf en Yun Xi. Namaak Long Jing kan vaak worden herkend aan de té groene blaadjes, een bittere smaak op de zijkant van de tong en dun mondgevoel (echt goede Long Jing kan lang in een glas blijven zonder dat hij bitter wordt). Bij het zetten in een glazen pot zullen de machinaal gemaakte blaadjes boven drijven en pas langzaam zakken, bij met de hand gemaakte en gerolde gaat een groot deel onmiddellijk zakken. Een groot deel van het karakter van hand gemaakte Long Jing komt van de maker en van de beslissingen die hij maakte tijdens het proces. https://www.teaguardian.com/quality-varieties/tea-varieties/longjing-green-tea/ Zetadvies, westers: 2.5 gram op 250ml, 75-85°C, 4 à 5 minuten. De interessantste resultaten krijg je vaak met een gaiwan (meer thee op minder water en kortere trektijden, voor meer uitleg zie onder gaiwan).

Long Jing: BeYourTea, 15 euro per 50 gram. 23 oktober, theecursus, tweekannen-techniek, 75°C, twee minuten. Droog: mooi recht en uniform, doet wat aan peultjes denken, kleur verschillende schakeringen van lichtgroen, geurt wat naar latex (ballonnen). Nat: knop en twee blaadjes, mooi lichtgroen, geurend naar bloemen; de infusie is lichtgeel met een groene schijn, geurt naar hazelnoten maar smaakt naar gebakken vis en groentes (mooi), heeft een complexe mond; na afkoelen astringenter; vond dit een mooie en complexe thee. 😊😊😊(😊)

Long Jing, Palais des Thés: 2 april ’17: geel, met een erg lichte groene schijn, bijna onmerkbaar; zacht, wat notig aroma; in de mond na walsen inderdaad kastanje; erg aangenaam; 😊😊(😊) 12 januari 2018, laatste beetje: heel mooi gele “gouden” infusie, heel zacht aroma van zoete kastanjes, overheerlijk; 😊😊😊

Lung Ching, Or, Aalst: droog: mooi aroma. Grote platte blaadjes. De infusie is helder en lichtgeel. Al bij het zetten stijgt een mooi aroma van kastanjes op. In de mond een lichte astringentie, misschien was de twee minuten teveel ? maar een heerlijke zachte en karaktervolle thee 😊😊😊

Hang Zhou Long Jing A, Hotsoup: 9.5 euro per 50 gram. Geplukt in Hang Zhou (waar alle Long Jing vandaan komt) in de provincie Zhejiang. Dit is Ming Qian, de eerste pluk van het voorjaar 2018, in de weken voor het Qing Ming festival op 5 april. De tuin ligt op 180 tot 200 meter boven de zeespiegel. De kwaliteit is A. Zomer 2018: de gedroogde bladeren zijn lang en dun en mooi van vorm (Yu Ye, visvormige bladeren, typisch voor de eerste pluk), met donkerbruine, groene en gele tinten (men noemt dit Cao Mi, ‘bruine rijst’). Het aroma ervan is complex. 3 juli 2018, coldbrew: goudgele infusie, intense en complexe neus, als een goede wijn, met een duidelijke botertoets. In de mond dik met een mooi volume, smakend naar nootjes en boter, erg lang en met een mooie astringentie 😊😊😊😊. 21 juli 2018: 80°C, 2 minuten, 2 gram op 250ml. Helder lichtgele infusie. Boterig zacht aroma. 22 augustus ’18: 90°C, 2 gram op 250ml, 2 minuten. De natte blaadjes geuren erg vegetaal en zoals de importeur beschrijft naar groene bonen, maar er zit nog heel wat naast van andere aroma’s. De infusie is heldergeel met een duidelijk groene zweem. Het aroma is boterig en notig, heel rijk en zacht. Ook in de mond is hij dat, heel evenwichtig ook en heel erg gewoonweg lekker, en tegelijk heel alert en zelfs een beetje wild, en ik houd van de manier waarop er een bittertje opspringt en weer gaat liggen. Een geweldige thee ook voor de thermos, hij blijft lekker zelfs als hij afkoelt. Mijn favoriete groene thee. 😊😊😊😊 23 augustus ’18: opnieuw al coldbrew. Intens, complex en grassig, dik en lang met een heel kenmerkende geur, en een erg vegetale onderstroom, de twee lopen naast elkaar. Het tweede zetsel, ongeveer 60% bijvulling, was nog boteriger dan het eerste, met een heel zacht bittertje. Extreem lekker ! 😊😊😊😊

Long Jing, Thee van Sander: 22.5 euro per 100 gram. 5 gram, juli ’18. Mooie droge blaadjes, plat, en wat zoet in aroma, mengeling van groen, geel en bruin. 25 augustus 2018: 90°C, 2 min 30 sec. bleekgele infusie; een heel aardig aroma, beetje vettig (noten-vettig), zelfs iets vlezigs; in de mond ok, wel een vaag karton-smaakje, beetje notig, ik vond het aroma beter dan de mond, maar het zacht boterige is er wel, vooral als hij wat afkoelt; weinig afdronk 😊😊😊

Long Jing high grade, Thee van Sander: 33.5 euro per 100gram. Half met de hand gemaakt. Mooi gelijkmatig blad. 5 gram, juli ’18. De blaadjes zijn gelijkmatiger van vorm en kleur, met gele en groene exemplaren. De geur heeft ook dat zoete tikje, maar is iets zuiverder en intenser. 25 augustus 2018: bleekgele infusie. Bleekgele infusie. Een mooi vol en evenwichtig aroma, lekker notig, mooie complexiteit; de smaak is eleganter, zacht boterig ook, en stabieler (geen karton). Mijn favoriet van de drie. 😊😊😊😊

Long Jing highest grade, Thee van Sander: 48.5 euro per 100 gram. Van een vroegere pluk. Hoger gelegen theetuin. Volledig handgemaakt. Uit Meijiawu. 5 gram, juli ’18. Droge blaadjes zelfde uitizicht, maar een heftiger, meer heady aroma. 25 augustus ’18: bleekgroene infusie (groen niet geel !). De natte blaadjes zien er verser en gelijker uit; aroma lijkt op de vorige, zoet en notig, maar intenser en vollediger; in de mond vol en zoet en intens, maar de minst uitgeprokene van de drie; wel een super lange en zeer zachte afdronk, opmerkelijk lekker en heel duidelijk nazinderend zoet 😊😊😊(😊)

Imperial Dragon 2017, Long Jing, Paper & Tea: 90 seconden, 160ml in een gaiwan, november 2018, ITMA London. 8 euro per 50 gram. Heel lichte neus. In de mond een mooie zoete kastanjetoets. Tweede zetsel was sterker en breder, met een heel lichte astringentie. 😊😊😊

Dragonwell Xi Hu Lung Ching, Simon Lévelt: Simon Lévelt, 8 december ’18, 8.4 euro per 75 gram. Zeer onregelmatige blaadjes, veel steeltjes. 28 december ’18, kyusu, 3 minuten, 3 gram op 140ml, 80°C: de blaadjes hebben de juiste vorm maar er zitten wel wat licht geoxideerde tussen, veel kleurverschillen. De natte blaadjes ruiken vegetaal met iets zoets ertussen, net als de infusie die een geur van nootjes mengt met die van groentes. In de mond een heel fijne astringentie, en ook hier dezelfde mengeling. Korte maar aanwezige afdronk. Basiskwaliteit. 😊😊

Long Jing Dragonwell, Theetijd: 50 gram, 15.5 euro per 100 gram. Oogst lente 2018. Jiu Keng cultivar uit Xi Hu. 3 min, 140ml, 2.5 gram, met de kyusu. Natte blaadjes mooi vol en breed aroma. Infusie ruikt heerlijk, vegetaal (een beetje naar groentesoep) maar ook met iets zoets als hazelnoot, iets licht getoasts ook. In de mond domineert de groentesoep terug, maar in de aardige afdronk zit ook weer die hazelnoot. Mooie thee. 😊😊😊(😊)  

Pre Qingming Long Jing, Simon Lévelt: 17.95 euro voor 30 gram. Sample van 3 gram, gekregen februari 2019. 10 maart ’19, 120ml, 2 minuten, 3 gram, 90°C, tasting cups, in vergelijking met twee thee’s van Postcard Teas. Droog: mooi gevormde blaadjes, van lichtgroen tot iets donkerder groen, mooi groot. Aangename, ronde, wat zoete geur. Natte blaadjes geuren bijzonder complex, mooie mineraliteit, intens, iets fris vegetaals grassigs ondersteund door een wat romige notigheid. Infusie bleekgeel. Aroma, mineraliteit met iets notigs, mooi; in de mond heel dik, mooie maar sterke astringente toets, redelijk sterk, lekkere mineralige smaak, vette en erg lange afdronk met opnieuw die wat notige toets; tweede zetsel, natte blaadjes complex, fruitig zelfs; verleidelijk geurende infusie, zacht en dik en lekker en lang 😊😊😊(😊)

Master Luo’s West Lake Long Jing Meijiawu Old Tree (pre-Qing-Ming 4/4/2018), Postcard Teas: Meijiawu is één van de vier dorpen in Xi Hu, Hangzhou, die bekend zijn voor hun Long Jing. In het dorp geteeld, geplukt en gemaakt, en met de hand gebakken door Master Luo, de drievoudige winnaar van de Long Jing Firing King wedstrijd. Traditionele Jiu keng cultivar. 150 tot 200 jaar oude theebomen, geplukt op 4 april (pre-Qingming). 2ha grote boerderij, 4/5 van de aanplant is Long Jing #43, 1/5 is Jiu Keng, en met name de Da Zhong Pin cultivar. Ongeveer 40minuten gevuurd. 10 maart ’19, 3 gram, 2 minuten, 90°C. Proeverij in tasting cups met de pre-guyu van hetzelfde huis en de pre-qingming van Simon Levelt. Droog: mooi gevormde maar smalle blaadjes, midden groen, meer uniformiteit dan de S Levelt; het aroma is gelijkend maar veel complexer en met meer diepgang. Natte blaadjes geuren vol en breed en complex maar meer versmolten, heel mineralig, bijna een zwembadgeur; infusie ruikt veel minder mineralig dan de vorige, beetje richting miso. In de mond heel zacht en fijn, eerder dun, erg aanwezige astringentie, leuke finish, een veel zachtere thee dan de twee andere met een erg florale afdronk; tweede zetsel, de blaadjes geuren nu een beetje musty, nog steeds echt zwembad (kleedkamer), fijne geur infusie, frisse fijne mond 😊😊😊(😊) 14 maart ’19: 2 minuten, 200ml, 2 gram, in een kyusu: bleekgeel. Een heel fijn en licht aroma, beetje zwevend, maar toch ook een zweempje van nootjes. In mond nu erg overtuigend, ik vind hem lekkerder dan vorig zetsel. Nauwelijks astringentie, een heel mooi strak smaakelement in umami-richting, een heel aangename thee met een leuke afdronk 😊😊😊(😊) 17 maart, met de gaiwan, 3 gram, 100ml, 15 seconden, 90°C: prachtige aroma’s van de natte blaadjes, met citrus, miso (vis met miso ?). Heel aangenaam aroma, complex, mooi fris, iets van toast en warm hooi in de zon. In de mond schitterend evenwicht, een vleugje astringentie zorgt voor structuur, lange afdronk met een long jing notigheid die in alle vorige probeersels compleet ontbrak. Perfecte manier van zetten voor deze thee. 😊😊😊😊(😊) Tweede zetsel, 20 seconden: iets scherpere neus, nog meer miso voor de blaadjes maar de infusie geurt nog steeds goddelijk. De mond is ook nog bijzonder mooi, iets astringenter, maar echt een beetje, wel duidelijk wat grassiger en vegetaler, er is nu ook wat umami. Derde zetsel, 30 seconden, het grassig vegetale krijgt nu de overhand in de natte bladeren, de infusie blijft erg fijn ruiken maar nu ook eerder grassig, hooi. Heel fijne smaak, zeer lekker maar nu wel kort. Vierde zetsel, 40 seconden: de thee wordt nu beduidend zoeter, en geurt en smaakt naar een eerder goedkope maar wel correcte groene thee. De complexiteit is weg, maar de thee blijft lekker !

Master Luo’s West Lake Long Jing Meijiawu Old Tree (Pre-Guyu), Postcard Teas: Meijiawu is één van de vier dorpen in Xi Hu, Hangzhou, die bekend zijn voor hun Long Jing. In het dorp geteeld, geplukt en gemaakt, en met de hand gebakken door Master Luo, de drievoudige winnaar van de Long Jing Firing King wedstrijd. Traditionele Jiu keng cultivar. 150 tot 200 jaar oude theebomen, geplukt tussen 5 april (Qingming) en 20 april (Guyu). 2ha grote boerderij, 4/5 van de aanplant is Long Jing #43, 1/5 is Jiu Keng, en met name de Da Zhong Pin cultivar. Ongeveer 40minuten gevuurd. 10 maart ’19, 3 gram, 2 minuten, 90°C. Proeverij in tasting cups met de pre-qingming van hetzelfde huis en de pre-qingming van Simon Levelt. De droge blaadjes lijken sterk op de twee andere maar zijn iets groener en lijken ook iets meer te glanzen (olie). Ze geuren echt anders dan de twee pre-qingming’s, stopverf ? de blaadjes zijn erg fijn, richting naaldjes. De natte blaadjes hebben een intensieve grassig-vegetale geur, helemaal in hetzelfde register als de Simon Levelt die wel frisser en intenser geurt. De geur van de infusie verwijst opnieuw sterk naar de Simon Levelt en is intens met een mooie mineraliteit. In de mond mooi dik mondgevoel, stevige astringentie. Tweede, natte blaadjes nu erg grassig en vegetaal; rondere mond. 😊😊😊(😊) 17 maart ’19, met de gaiwan, 15 sec, 90°C, 3 gram, 100ml. De blaadjes waarvan sommigen opmerkelijk dieper groen zijn geuren enorm complex, zeer interessant, misschien iets vegetaals maar dan gebakken groenten ? de infusie geurt warm, complex, rijk en heerlijk. Opmerkelijk zachter, meer fluwelig mondgevoel dan de pre-qm. Mooi zoet, ook in de afdronk. Heel mooie dikte. Lange afdronk, met een zekere notigheid maar omringd door andere smaken die domineren en langer blijven hangen. Héérlijk. 20 seconden: in de neus rustiger, het spectaculaire is er wat uit, maar met een rustige, samengebalde complexiteit. Ook in de mond zoet startend maar dan openbloeiend in een héél mooie complexe reeks smaken die in de hele mond zitten. Een zekere notigheid komt pas achteraan in de afdronk. Derde zetsel, 30 seconden: zoet en lekker rond, maar niet langer complex. Wel lekker. 😊😊😊😊

 

Long Jing #43

Cultivar die in de jaren 60 ontwikkeld werd als een verbeterde versie van de klassieke Long Jing en die vanaf 1987 door de Chinese staat naar voren wordt geschoven. Intensere geur en smaak dan gewone Long Jing en intenser groen. Zeer productief, een vroegbloeier en heel aromatisch. Commercieel heel interessant, maar de originele Long Jing is iets complexer en bleker van kleur. Groeit nu in een twaalftal provincies.

 

Lotus Tea

Vietnam. Gemaakt op dezelfde manier als jasmijnthee maar dan met de lotusbloem.

 

Low Grown

Sri Lanka / Ceylon. Het leeuwendeel van de productie van de low-growns ging vroeger naar het Midden-Oosten of Noord-Afrika en werd beoordeeld op zijn uiterlijk omdat hij ook zo verkocht werd: in de bazaar, recht uit de kist of karton. In Iran zoekt men naar ‘tippy’ thee, met veel zilveren tip (knop), in Turkije of Syrië wil men mooi strak opgerolde kogeltjes zodat de thee langer bewaard. In Ruhuna en Sabaraguwa zijn in de 20e eeuw veel kleine boeren begonnen met de teelt van thee die dan door fabrieken wordt opgehaald en dan worden verwerkt in tien of meer verschillende kwaliteitsniveau’s. Veel thee hier krijgt na de toevoeging van melk een een beetje gebrand aroma van chocolade en caramel, een resultaat van hoge temperaturen in de drogers waar de thee ook de mooie zwarte kleur krijgt die de markt zoekt. Het zijn bij uitstek ontbijtthee’s.

 

Lu’An Gua Pian

Provincie Anhui, China. Groene thee. Ook Liu An Gua Pian. De naam komt van de stad Lu’An, maar de beste zouden afkomstig zijn van het dorp Qi Shan in Jinzhai, waar de theetuinen op hoogtes tussen de 500 en 1000 meter liggen op de Anhui kant van de Dabie bergketen. Hij wordt soms opgenomen in de lijst van de 10 beste thee’s van China, en de geschiedenis ervan gaat terug tot de Tang dynastie. In het productieproces maken twee zaken deze thee uniek. Eerst en vooral wordt bij de pluk alleen de twee eerste blaadjes genomen, maar niet de bot, en dat is moeilijker dan het klinkt. Ze worden dan ook nog eens laat geplukt, nadat de andere lente-oogst gebeurt is, wat de blaadjes minder subtiel en zoet maar wel sterker en aromatischer maakt. De blaadjes worden dan gebakken om een draai in de vorm te brengen en dan over een kolenvuur geroosterd in een mand, een heel secure en moeilijke taak voor ervaren thee-meesters. De blaadjes zijn lang en smal. In het aroma en de smaak vind je meestal zaken als spinazie of andijvie en hazelnoten en het is een stevige uitgesproken thee zonder bittere smaken. Hierdoor is hij ook populair in Japan. De naam dankt deze thee aan de vorm van het blad dat zich tijdens het zetten ontvouwt tot iets wat lijkt op een meloenzaadje.

 

Lu Bian Cha

Sichuan, China. Zwarte gefermenteerde thee die erg op pu-erh lijkt.

 

Lung Ching

Zie Long Jing

 

Lu Shan Yun Wu

Groene thee uit Jiangxi in China. Afkomstig uit de Lu bergketen in het noorden van Jiangxi die uitkijkt op het Po Yang meer. De niet al te hoog gelegen theetuinen (de bergketen is op zijn hoogst 1474 meter) liggen meestal in de mist en de wolken (Yun Wu). Soms wordt alleen de bot gebrukt, soms alleen de bot en het eerste blad, maar het belangrijkste is de oogstperiode die voor het Qing Mng festival moet liggen. Alleen dan heeft de thee de unieke mix van kastanje-, spinazie- en zeewier-aroma’s. De gedroogde blaadjes ruiken wat zoet. De volume’s zijn laag want de Lu Shan bergketen is niet groot, en er bestaan veel minderwaardige exemplaren waarvan de oogstperiode of de afkomst niet kloppen. Er bestaat een Chinees spreekwoord dat zegt Yun Wu Chu Hao Cha, waar er wolken en mist zijn is de thee goed.

 

Majulighur Tea Estate
Assam. 615 ha. CTC en Orthodox. Genoemd naar het nabije stadje dat zelf zijn naam kreeg van de 17de eeuwse koningin Maju Rani. Gloednieuwe fabriek voor orthodox gemaakte thee’s, maar ook gekend voor de kwaliteit van zijn CTC. Zachte, fruitige thee’s met veel mout. Eigendom van MK Teas.


Malakiparai Estate

Kerala, Zuid-Indië, Anamallais bergketen, in het westelijke deel ervan. °1915 door The Amalgamated Tea Estate Company uit de UK, met de eerste aanplant in 1916. Nu eigendom van Tata. 529.76 ha thee, waarvan 157 ha met recente klonen met hoge opbrengsten. CTC van goede kwaliteit. De naam komt van de grote rotsen waarmee het terrein bezaait zou zijn.

 

Malawi

Tweede belangrijkste theeproducent van Afrika, met ongeveer 19000 ha en 44 thee-domeinen, en meteen ook de oudste. Het eerste theezaad werd in 1886 meegebracht door Dr Elmslie van de Royal Botanical Garden in Edinburgh en geplant in de Missie van de Church of Scotland in Blantyre. Jonathan Duncan, de tuinier, kon twee struiken tot bloei brengen en één van hen zou de voorvader zijn van de theestruiken Thornwood en Lauderdale in Mulanje. De eerste succesvolle plantages werden aangelegd rond 1900. In 1905 volgde de eerste export. In het begin werd de thee vooral gebruikt om de seizoenslaagtes van Assam aan te vullen en de thee was van lage kwaliteit met assamica struiken die een dunne gele thee voortbrachten. De theevelden in Malawi liggen redelijk laag en niet ideaal en zijn gevoelig voor droogte. De komst van het theezakje zorgde echter voor een kentering toen bleek dat sommige cultivars hier bijzonder mooie rode infusies voortbrachten en ideaal waren voor het gebruik in blends waar ze vooral kleur aanbrachten zodat de thee wanneer er melk werd aan toegevoegd een mooie gouden kleur kreeg. De meeste thee wordt dan ook gebruikt als opvulthee voor zakjes. De in 1966 opgerichte Tea Research Foundation is continu op zoek naar verbeteringen om kwaliteit en die mooie rode kleur te combineren. Het productieproces is niet CTC maar LTP (Lawrie Tea Processor), een iets ruwer en goedkoper procedé dat meer geschikt lijkt voor het blad uit deze regio. 90% van de productie gaat naar de UK en Zuid-Afrika. Eastern Produce Malawi is de grootste producent, goed voor ongeveer de helft van de productie. Malawi zelf is goed voor 10% van de Afrikaanse productie. Het theeseizoen loopt van december tot mei. Er zijn twee regio’s, Thyolo en Mulanje. Thyolo (9000ha) heeft de hoogst gelegen theeplantages, tussen de 900 en 1100m, Mulanje’s (6220ha) plantages liggen op ongeveer 600m boven de zeespiegel. In Nkhata Bay ligt ook nog eens 650ha. In 1996 begon een Tea Replanting Programm waarbij superieure theerassen werden aangeplant en gekoppeld aan irrigatieprojecten. De laatste tien jaar worden er ook interessante witte en groene thee’s gemaakt.


Maleisië

Hier wordt vooral thee gemaakt voor locale consumptie, in de Cameron Highlands en op Borneo. In de Cameron Highlands werd thee aangeplant in de jaren 20, hij wordt mechanisch geoogst en het klimaat is net iets te goed om echt goede thee te maken. Ze zijn helder en rood met medium body maar zijn het lekkerst lokaal wanneer ze worden gezet volgens de Teh Tarik methode.

 

Mandokoro
Japan. Dorp dat deel uitmaakt van Higashiomi, op de westelijke flank van de Shizuoka berg. Theetuinen op 300 tot 400m hoogte, waar het in de winter sneeuwt. Bijna het laatste dorp in Japan waar nog uitlsuitend met de hand wordt geplukt. De bemesting is organisch, met pampasgras, bladeren en soms met koolzaad. De theestruiken zijn hier gemiddeld 100 jaar oud en de oudste is meer dan 300 jaar oud. Ze staan individueel aangeplant, en niet op rijen zoals elders in Japan. Het zijn uitsluitend lokale varianten die gegroeid zijn uit zaad en genetisch elk verschillend zijn. Om het gewicht van de sneeuw te kunnen dragen staan ze laag tegen de grond, met heel flexibele takken. Wanneer een struik te weinig begint op te leveren wordt hij niet gerooid maar drastisch teruggesnoeid zodat hij terug kan groeien. Hier wordt uitsluitend met de hand geplukt, en met een andere techniek dan elders. De Echi rivier zorgt voor de bewatering. In dit dorp staat de oudste nog productieve theestruik van Japan, 7 meter breed, en geschat op een kleine 400 jaar oud. De productie staat onder druk door de hoge leeftijd van zijn bewoners en de stadsvlucht van de jonge bewoners, maar de thee is legendarisch. Je vindt deze eerder zeldzame thee ondermeer bij Seiseido, een theewinkel in Otsu.


Manipur

Sub-variant van de assamica plant. Manipur is een staat in Noordoost Indië.

 

Manipur Tea Estate

Deel van de DM Group in Indië. Hailakandi district, Assam. In 1954 aangekocht van Engelse eigenaars door de Indische DM Group. Ooit gestart als een producent van zaden, maar na verwoestende overstromingen in 1929 omgewerkt tot theeplantage. De oudste planten, van de sinensis variant, zijn bijna 100 jaar oud. 600 ha groot. Vooral CTC onder de Manipur en Anjaneya merknamen.

 

Margaret’s Hope

Theeplantage in Darjeeling, in het Noorden van Kurseong. Eigendom van de Goodricke Group. 585 ha op 950 tot 1830m boven de zeespiegel. Opgestart rond 1830 maar pas echt commercieel actief sinds 1864 en toen nog bekend als Bara Ringtrong. In de jaren 20 was een zekere Cruickshank de eigenaar en toen zijn dochter Margaret op bezoek kwam vond ze het landgoed met zijn orchideën en bergzichten zo mooi dat ze beloofde terug te komen. Ze overleed echter op de terugreis en haar vader veranderde daarop de naam van het domein.

Darjeeling Margaret’s Hope, Palais des Thés: De aanplant bevat ook 20% Assam plantjes, meer dan gewoonlijk 14 juli ’17: donkerbruine blaadjes en steeltjes; nat: fruitig aroma; koperkleurig; fruitig, licht hout; leuk met melk, meer fruit 😊😊(😊)

 

Marinyn

Eén van de bekendste theetuinen van Kenia. Krachtige, volle thee.

 

Marokko

Ergens in de jaren na 1860 begonnen Britse kooplui groene thee te verkopen in Marokko, en de Marokkanen begonnen hem te drinken met munt en suiker, een erg verfrissende combinatie als het warm is. De gewoonte werd overgenomen in de regio en is nog steeds enorm populair. Het zetten ervan is in tegenstelling tot het koken exclusief een mannenzaak en zeer belangrijk in de gastvrijheid. De basis is Gunpowder thee.

 

Matcha

Japan. Alhoewel het in het Westen de laatste hype lijkt, is dit een erg ouderwetse thee die teruggaat tot de Tang dynastie toen alle thee werd verkocht in poedervorm. Chinese monniken brachten het gebruik over naar Japan, en matcha wordt nu gebruikt in de Chanoyu theeceremonie. De beste komt nu uit Uji. De intense groene kleur komt van het beschaduwen van de theeplant tijdens de laatste vier weken voor de oogst wat de productie van chlorophyl en aminozuren aanmoedigt. De kleur duidt de kwaliteit aan: te lichte of zelfs bruinachtige matcha komt van thee die niet beschaduwd werd of van thee die te oud of te slecht van kwaliteit was. Bio-matcha is echter vaak een beetje bruiner dan andere. De beste zijn diepgroen van kleur en komen vaak van Uji (prefectuur Kyoto). Eerst wordt er tencha, een groene thee gemaakt, en die tencha wordt onder een grote steen gemalen tot matcha, een langdurig proces, waarbij de beste de fijnheid van talkpoeder bereikt. De beste, Uji-matcha, is duur en wordt meestal gemaakt door kleine familiale bedrijven. Een uur malen levert ongeveer 40 gram op… Hoog in caffeine, en de espresso van de theewereld, maar ook zeer gezond. Gebruikt als kalmeermiddel, om het geheugen te verbeteren en als hulpmiddeltje in de strijd tegen kanker (onbevestigd door een ernstige studie). Er bestaan drie kwaliteitsniveaus: Koicha (dik) wordt alleen gebruikt in de Chanoyu ceremonie, Usucha (dun), de standaard, en een derde die wordt gebruikt voor matcha die in de keuken ingezet wordt. Bij het drinken van matcha drink je eigenlijk het pure blad, zeer rijk aan caffeïne die bij een goed gemaakte verzacht wordt door een zoete toets die ontstond door het lange beschaduwen. Het zetten van matcha is onlosmakelijk verbonden met de theeceremonie, maar voor de leek (en de ongeduldige Westerling) heb je een tas of kommetje nodig dat hoog genoeg is en een bamboe klopper. Omdat matcha zo geconcentreerd is heb je niet veel nodig, een half theelepeltje per kop, en het water mag niet koken (80°C en géén leidingwater!). Op 80°C komt de natuurlijke zoetheid best naar voor en is de thee onmiddellijk drinkbaar, wat zo hoort bij matcha, omdat de schuimkop die na het kloppen ontstaat een wezenlijk deel van de drinkervaring is. Wanneer matcha bewust zonder schuim gemaakt wordt heet dat omatasenko, maar de bekendste school, urasenke, is altijd mét. Tijdens een echte theeceremonie worden zoete snoepjes als gecristalliseerd fruit geserveerd, en dit is een wonderlijke ervaring die je makkelijk kan kopiëren, alhoewel het maken van een tas matcha ook een beetje een kwestie van oefening (en het juiste kopje) is. Matcha is nooit goedkoop. Als het goedkoop is is het geen matcha…

 

Matcha-iri-genmaicha

Genmaicha besprenkeld met matcha.

 

M’Bayo Tea Estate
Congo. In 2004 opgericht door Great Lake Plantations, een dochter van het Indische MK Teas. 700ha in Bukavu. CTC en Orthodox. Eerste ISO22000 gecertifieerd theelandgoed in de regio.


McLeod Russell

39770 ha in Indië, Vietnam en Afrika. 48 theeplantages in Assam, 5 in Dooars, 3 in Vietnam, 6 in Uganda. Blending faciliteiten in Nilpur en Dubai. °1869 toen Captain J.H. Williamson en Richard Boycott Magor, twee Engelsen die in Calcutta verbleven, Williamson Magor & Company oprichtten, met theetuinen in Assam. De McLeod Russel groep, een deel van Williamson Magor, nam de laatste 50 jaar de volgende theebedrijven over: Williamson Tea Assam, Doom Dooma Tea Company, Moran Tea Company in Indië, Phu Ben Tea Company in Vietnam, Rwenzori Tea Investments, en het meest recent de Pfunda Tea Company in Ruanda. In 2011 nam dochteronderneming Borelli tea Holdings ook de Gisovu Tea Company over.

 

Mecha

Japan. Gemaakt met jonge blaadjes die speciaal geselecteerd worden tijdens het productieproces en dan tot bolletjes ter grootte van een speldenknop gerold worden.

 

Medium-Growns

Ceylon. Thee uit theetuinen ten zuiden van Kandy, in de heuvels van de Central Province. Tussen high- en low-grown in, en karakteristieken van de twee delen, zijn ze beter geschikt voor het gebruik van melk, en ze hebben een meer rode kleur. In Ceylon zelf de meest populaire thee, maar niet zo erg veel export.

 

Meijiang Cuipan

Provincie Guizhou, district Meitan, in het noorden van de provincie. Ook bekend als Meitan Cuiya of Mei Tan Cui Ya. Theetuinen aan de rivier Mei, en eerder ongewoon voor China omdat het grote theeplantages zijn zoals in Afrika of Indië. Mild klimaat met veel regen. Doordat het geplukte blad vijf uur in de zon verwelkt treed er een heel lichte oxidatie op zodat de thee voller wordt en een diepere kleur krijgt. De beste is die van voor het lentefestival, in april. In Meitan staat de grootste theepot ter wereld, thuis van het Meitan Tea Museum.

 

Meijiawu Long Jing

Een Xihu Longjing uit het dorp Meijiawu. Zou mooi jadegroen van kleur moeten zijn.

 

Meiryoku
Japan. Cultivar. °1986 als #35. Kruising tussen Yabukita en Yamatomidori. Eén of twee dagen vroeger rijp dan Yabukita. Vooral geschikt voor sencha, kan goed tegen de koude en tegen ziektes. Meer caffeïne dan Yabukita. Verfrissende smaak.


Melk
‘Milk in First or Last ?’ is een vraag die je nog altijd voorgeschoteld krijgt in Schotland wanneer iemand je een kopje thee aanbiedt, en dat zou dateren uit de tijd dat kopjes nogal eens stuk sprongen wanneer er hete thee in gegoten werd. Daarom werd de melk eerst uitgeschonken en dan pas de thee. Vandaag is het een gewoonte die heftige voor- en tegenstanders heeft. Het toevoegen van melk aan thee heeft vandaag een slechte reputatie (een Fransman gruwt ervan) maar heeft een historische basis. Keizer Kangxi van de Qing dynastie was zo gek op thee met melk dat zijn gevolg altijd zorgde voor melkkoeien waar hij ook was, en de Manchu keizers dronken thee met melk met hun stamgenoten, en groene thee zonder melk met hun Chinese volgelingen die ze onderworpen hadden. Sommige zwarte, stevig geoxideerde Chinese thee’s zijn uitzonderlijk lekker met melk, maar bij die met veel tip, de golden thee’s, is het echt zonde. Voor Assam is melk bijna een verplichting omdat assam erg bitter en sterk kan zijn, voor Darjeeling is het een overtreding. En nog een kleine tip voor de zuinigen onder ons: wie verstrooid was en zijn zwarte thee wat te lang heeft laten trekken, kan de harde tannines wegmoffelen door het toevoegen van melk.


Meng Ding Gan Lu

Sweet Dew of Zoete Dauw of Mengding Ganlu. Thee van de berg Meng in Ming Shan in Sichuan. Groene thee. Dit zou 1200 jaar geleden de eerste plaats in China geweest zijn waar theestruiken werden aangeplant om er thee mee te maken, de eeuw, daarvoor zou men alleen wilde theebomen gebruikt hebben. Voor de 8e eeuw zo duur dat een pond thee meer geld waard was dan een rol zijde, en het bleef lange tijd een Tribute Tea voor de keizer. Door de grote vraag ontwikkelde de regio zicht tot een belangrijke producent van thee, wat de prijs deed zakken, maar wat nog altijd veel interessanter was dan rijst en kon geteeld worden op hellingen. De oorspronkelijke thee leek waarschijnlijk wat op Matcha, maar vandaag is dit een groene thee. Nu staan de theetuinen op een hoogte van ongeveer 1000 meter, in een U rond de berg en doorsneden door de riviertjes Ming Jing en Qing Yi Jing. Het is er altijd mistig en er zijn grote temperatuurverschillen, en theestruiken in de schaduw leveren zoetere blaadjes op. Door het klimaat kan er 9 maanden lang geoogst worden, en de oogst begint hier heel vroeg, begin maart en soms zelfs eind februari.

 

Meng Ding Huang Ya

Sichuan, China. Gele thee. Ook Mengding Huan Ya of Yellow Buds. De naam komt van de berg Meng Ding en alleen op de berg geplukte blaadjes mogen worden gebruikt. Grassig als een groene thee maar zoeter met toetsen van noten. De traditie is ongeveer 700 jaar oud. Een erg complex en zorgvuldig proces is nodig om de thee te maken, waarbij periodes van bakken in een wok worden afgewisseld met periodes waarbij de blaadjes in geel papier worden verpakt, en de knopjes worden langzaam aan geel in plaats van groen. Om een halve kilo gedroogde thee van dit type te maken zijn er ongeveer 45000 versgeplukte knopjes nodig. Zeer zacht voor de maag. Aangeraden zetmethode, westers: 3 gram op 250ml, 75-85°C, 4 tot 5 minuten. Erg verschillend wanneer hij in een gaiwan gezet wordt. Aangeraden zetmethode, westers: 3 gram op 250ml, 75-85°C, 4 tot 5 minuten. Erg verschillend wanneer hij in een gaiwan gezet wordt.

Meng Ding Huang Ya, Seven Cups, 2016: ITMA Theesommelier London november 2018. Ming Shan #9 cultivar. 2,5 min, 2 gram, 80°C. Droog, redelijk lichtgeel, nogal wat dons. Mooi gekleurde infusie. Aroma van nootjes, en mooi zoet in de mond. 😊😊😊(😊)

Meng Ding Huang Ya, Seven Cups, 2017: ITMA Theesommelier London november 2018. Ming Shan #9 cultivar. 2,5 min, 2 gram, 80°C. Lichter gekleurde infusie. Iets complexer maar minder rond en zoet, een beetje springerig 😊😊😊(😊)

 

Mengding Shan
De berg Meng Ding (mist- of motregen-top) is waar volgens de overlevering in 53 voor Christus Wu Lizhen de eerste zeven theestruiken plantte. Hij ligt ten westen van Chengdu in Sichuan, en er wordt Mengding Gan Lu gemaakt, een fijne groene thee. De top van de berg bestaat uit 5 pieken die als een lotusbloem uitgespreid liggen, met de hoogste, de Shangqingfeng, op 1456m hoogte.


Meng Ding Shihua

Sichuan, China. Gele thee van de berg Meng.

 

Menghai Tea Factory
De Menghai Tea Factory werd in 1940 opgericht door een 70-tal theeprofessionals van over heel China, en het is het oudste grote theebedrijf in Yunnan. Het ligt in de prefectuur Xishuangbanna, een van de topregio’s voor Pu’Erh. In 1973 één van de eerste bedrijven die een methode ontwikkelden om rijpe (shou) Pu’Erh te maken met een methode die ze wodui noemden. In 1996 geprivatiseerd. Hun logo draagt de naam Dayi en betekent ‘Groot Voordeel’.

2002, Menghai Tian Yuan Tea Industry, The Chinese Tea Company: winkel voor Chinese thee op Portobello Road. Geschonken door Inge op Pu’Erh avond bij Stijn. Onbekend, waarschijnlijk iets kleiner bedrijfje in Yunnan. Gezet op Pu’Er avond, een thee van Inge (theetijd), 4.2 gram in een gaiwan van 150ml, gezet voor 6 personen in vier opeenvolgende treksels (15, 20, 25 en 30 seconden). Mooie cake, veel tip, ziet er gezond uit. Heldere en caramelkleurige infusie. Overweldigend aroma van zwarte woudham, het nat blad voegt daar mooie aardse tonen aan toe. In de mond zacht, startend met een mooie aardsheid. Mooie structuur, mooie balans, heel fijne astringentie. Lange afdronk. Mooie sheng. 😊😊😊😊


Men huang

Onderdeel van het proces voor gele thee, de blaadjes worden op een hoop gelegd om lang te rusten, gewikkeld in een vochtig doek. Door de combinatie van hitte en vochtigheid worden de blaadjes geel.

 

Miang

Thailand. Dit is een snack op basis van gefermenteerde bladeren van in het wild groeiende theestruiken of theebomen. Komt uit de grensregio met Burma, in het Noorden van Thailand. De snack wordt gemaakt door in het wild geplukte groene theebladeren te mengen met zout en ze buiten in een pot te bewaren zodat ze beginnen te fermenteren. De bedoeling is om een pakje rond elkaar gedraaide bladeren in de holte van je wang te doen zacht worden zodat de caffeïne vrijkomt, en naargelang het boeltje zachter wordt en er minder caffeïne vrijkomt te beginnen kauwen. Op het einde slik je alles gewoon door. Het is heel bitter en daarom mengen de mensen er vaak kokos of gember doorheen. Het lijkt op mondtabak maar is gezonder en geeft een stevige caffeïne-kick.

 

Mie
Japan. Vooral kabusecha en sencha. Lager gelegen van Nara en dus iets minder van kwaliteit.


Mi Lan Dan Cong

China, Guangdong. Deze Dan Cong oolong wordt gemaakt met de Mi Lan Xiang Shui Xian waarvan de naam de woorden honing en orchidee bevat en daar zou de thee dan ook naar ruiken. Valt onder de Fenghuang Dan Cong oolongs (zie ook daar).

 

Mi Lan Xiang
Betekent letterlijk geur van de honing-orchidee, en is een naam die gebruikt wordt nadat een dan cong oolong verwerkt is en deze typische geur krijgt. Zeldzaam en meestal duur.


Milima

Kericho, Kenya. Gemaakt in de Kutumbe theefabriek. Ergens tussen laaggroeiende Assam en hooggroeiende Zuid-Indische thee in.

 

Milk Oolong

Taiwan. Ook bekend als Nai Xiang. Echte milk oolong komt van de Jin Xuan #12 (Golden Dailily) of Jin-Shuen theestruik. Het is een cultivar met een breed blad die een heel romig aroma aflevert en vlot groeit (20% meer dan de traditionele varianten) maar de beste resultaten aflevert op grote hoogte. Om topprestaties te leveren heeft de struik echt koude nachten nodig wat de florale fraicheur die hier zo gezocht is sterker maakt. Het is vaak moeilijk te onderscheiden of de aroma’s van de blaadjes of van toegevoegde aroma’s komen, maar wanneer de droge blaadjes sterk geuren naar room en aardbei en snoep dan is het bijna altijd een artificieel aroma: het romige van een echte milk oolong komt pas naar voren bij het zetten, en is altijd gepaard met florale toetsen en een zekere frisheid. Wat niet wil zeggen dat gearomatiseerde milk oolongs niet lekker zijn, maar hun geur is geen vrucht van de natuur. Bij sommige Milk Oolong’s spreekt men van de variant #27.

Milk Oolong Reserve, The East India Company: Best in de namiddag. 90-95°C, 3 a 4 min. Goed tot april 2020. 22 £. 100g. 4 juli ’17: Droog aroma: heel zacht, met caramel en vanille. Droog uitzicht: grote opgerolde bolletjes. Nat mooi groen, takjes met grote blaadjes of grote blaadjes zonder takje. Geurt naar aardbeiden met room (de snoepjes). De kleur van de thee is echt geoudgeel en heel helder en schitterend. In de mond doet hij wat denken aan een groene thee, maar dan met iets heel creamy, heel zacht en heel aangenaam. 😉😊😊 8 april ’18, buiten 20°C, als coldbrew, 12 gr, 1l, 12 uur ijskast: bleekgeel met groene schijn; heel zachte neus vol florale toetsen, mooi fris en romig; idem voor de mond, mooi duidelijk en lang en mooi fris met goeie zachte en afgeronde tannines 😊😊😊

Milky Oolong, Shanteo: 20 euro per 100gr. Zetadvies, 70°C, 2 à 3 minuten. Kan verschillende malen worden hergebruikt. Bevat oolong-thee en kunstmatige aroma’s. Het droge blad ruikt heel sterk naar iets melkachtigs. De kleur van de infusie is heldergeel. Het aroma is nogal overweldigend maar duidelijk en wel omlijnd, heel lekker in het begin en dan met een echo die ik minder aangenaam vind (ik heb dit vaak mij deze thee). In de mond hetzelfde, en dus niet echt mijn ding, maar het is één van de favoriete thee’s van één van mijn vriendinnen. 😊😊(😊)

Alishan Milky Oolong, Theetijd: 12.5 euro per 100gram. Thee en kaas-avond, 3 februari ’19, bij de start om de paletten te neutraliseren. Heel aardig exemplaar, zacht en evenwichtig en met een mooi aroma en een leuke afdronk 😊😊😊(😊)

 

 

Minamisayaka

Japan. Cultivar. ‘Zuidelijke Frisheid’. Romig en floraal aroma, en niet alleen voor sencha maar ook oolong en zwarte thee.°1991 als #42, en teruggaand op NN27 en Miya A-6, beide ontwikkeld op het Miyazaki instituut in de jaren 70. Eén à drie dagen later dan Yabukita. Goed bestand tegen koude maar niet tegen extreme koude. Productiever dan Yabukita maar anders van smaak en aroma. Lang, groot, ellipsvormig blad.


Mincing Lane
Tot 1971 was dit de beroemde Londonse ‘Street of Tea’, het hart van de wereldhandel in thee. Tijdens de tijd van de East India Company werden hier ook slaven en opium verhandeld, maar na de val van de Company verhuisden de vierjaarlijkse veilingen van East India House naar de Commercial Sales Room in Mincing Lane. De meeste theehandelaren hadden hier dan ook hun kantoren. De naam komt van het nonnenklooster dat hier ooit lag. Begin 20e eeuw werden hier elke dag veilingen gehouden, met Indische thee op maandag en woensdag, Ceylon thee op dinsdag en Chinese en andere op donderdag. De schade tijdens de Blitz en de bouwwoede na WOII maken dat hier zo goed als geen oude gebouwen meer staan, en het ligt in het hart van het financiële district.


Minekaori
Japan. Cultivar. °1988 als #38. Speciaal ontwikkeld voor kamairicha. Vooral Miyazaki, Oita en Kumamoto. Best als een kamairi tamaryokucha. Heel apart aroma. Kruising van Yabukita en Unkai. Wordt één dag later geoogst dan Yabukita, maar heeft een 30% hogere opbrengst.


Ming Qian

Deel van de Chinese lente-oogst. Thee die geplukt wordt tussen She Ri (ongeveer 21 maart) en het Qing Ming festival (rond 5 april), het festival van de Pure Helderheid, ook bekend als de Dag dat de Tombes worden geveegd (Tomb Sweeping Day), de dag waarop Chinese families extra aandacht schenken aan hun voorouders.

 

Mirik Valley

Darjeeling. Vallei op de grens met Nepal, met zicht op de Himalaya.

 

Miyazaki

Japan. Theeregio op het eiland Kyushu, en samen met Kagoshima de meest zuidelijke. Na Shizuoka, Kagoshima en Mie de vierde grootste. De topgebieden zijn Miyakonojo, Saito, Takachiho en Gokase. Veel Yabukita maar ook Saemidori, Okumidori, Kanayamidori en de oude theesoort Yamacha. Subtropisch met grote verschillen tussen de kuststrook, de bergen en de dalen, met veel zon maar ook veel neerslag. 75% van Miyazaki bestaat uit bergen, en de theetuinen liggen aan de voet ervan. Vulkanische ondergrond. Goed voor 4.6% van de productie van thee in Japan (2014) goed voor ongeveer 1260 ha. Er zijn 25 verschillende terroirs. Miyakonojo is met 240ha de grootste, daarna volgen Kawaminami cho (138 ha), Kushima (111ha), Shintomicho (111 ha), Takanabe (103ha) en Gokase (102ha). Al de andere zijn kleiner dan 100ha. Bron http://www.gruenertee.com/miyazaki/ De toppers qua kwaliteit zijn Miyakonojo, bijzonder geschikt vooe sencha, Saito, bekend voor zijn fukamushi sencha, en Takachiho-cho en Gokase voor kamairicha, oolong en zwarte thee.

Morimoto Shiraore, Schnorr : Geteeld door Haruyo en Shigeru Morimoto. Domein in Miyazaki met twaalf kleine percelen en een eigen productieeenheid, een een aanplant met Yabukita, Kanaya Midori, Oku Midori, Oku Yutaka, Minami Sayaka, Saki Midori en Benifuki. Met deze verschillende soorten maken de Morimoto’s verschillende blends en deze diversiteit is interessant omwille van risicospreiding en is ook ecologisch beter. Deze thee is een mengeling van blaadjes en bladsteeltjes (kukicha) van de Minami Sayaka, Oku Midori en Oku Yutaka struiken, geoogst in april na beschaduwing. Bio. Heel geschikt voor coldbrew. 19,95 euro Schnorr / 100gr. juli ’18: droog, een mengeling van groene en lichtgroene blaadjes en lichtgroene takjes, een beetje vlezig qua aroma; de infusie is geel-lichtgroen, met een heel lichte neus. Ook in de mond heel licht maar met een erg speciale afdronk (spek ?) die best wel ok is 😊😊😊

 

Miyazaki Sabō Tea Farm

Japan. Gokase in de prefectuur Miyazaki. Akira Miyazaki, een groot aanhanger van de kama-iri cha methode, en daarin één van de groten. Werkt organisch met vooral groenbemesting en een deeltje varkensmest, en is al sinds 1983 gestopt met kunstmest en pesticides, na een sterfgeval in de vriendenkring. Theetuinen op 600 tot 700m. Theetuin uit 1930 maar pas sinds 2007 onder de huidige naam. Verdeeld door The Tea Crane en door Thés du Japon. https://en-miyazaki-sabou.com/index.html


Mizudashi
Japans voor de coldbrew techniek waarbij thee wordt gemaakt door hem een nachtje te laten trekken op water in de ijskast. In de zomer schakelen veel Japanse restaurants over op deze techniek voor de thee’s die traditioneel de maaltijd begeleiden.


MOA
Mokichi Okada Association. Deze organisatie promoveert een systeem om aan organische landbouw te doen. Opgesteld in de jaren 30 (Steiner was niet alleen !) door Mokichi Okada in Japan. Mokichi Okada was de oprichter van de COWM, de Church of World Messianity, in het Japans de Sekai Kyusei Kyo, een messianistische beweging/godsdienst die ook vandaag nog erg populair is in ondermeer Brazilië. Eén van de drie pijlers van de godsdienst is de Art of Nature die organische landbouw promoveert via een rigoreuze set regels maar zonder grote bureaucratische kosten. In 1990 werd een Taiwanese afdeling opgericht die erg actief is in de theewereld.


Mo Gan Huang Ya

Zhejiang, China. Gele thee uit de stad Hu Zhou. De naam komt van de berg Mo Gan Shan waar de omstandigheden perfect zijn voor goede thee en veel oude theebomen staan. Gemaakt met de Jiu Keng cultivar. De blaadjes worden een beetje later geplukt dan die voor de groene thee, rond 20 april.

 

Mongolië

De Mongolen drinken een sterke, gezouten en met melk aangelegde thee die ze “suutei tsai” noemen. Hij wordt gemaakt met geperste thee waaraan water, melk, zout en occasioneel vis wordt toegevoegd. Deze thee was erg belangrijk voor de Mongolen omdat water een schaars goed is op de steppes, en het weigeren van suutei tsai is een grote belediging.

 

Monk’s Blend

Traditionele blend, een mengeling van overwegend zwarte thee uit Ceylon met grenadine van granaatappel. Naast de granaatappel (vandaag vaak in de vorm van een extract) worden dingen toegevoegd als vanille-extract, zonnebloemblaadjes en goudsbloemblaadjes. Sommige als Monk’s Blend verkochte thee heeft een compleet andere samenstelling, maar de combinatie tussen zwarte thee, vanille en vruchtensmaken is min of meer een constante.

 

Mozambique

Zwarte thee voor de export en voor Zuid-Afrika. Aanplant rond Gurúè in de provincie Zambezia. Van de start in de jaren 20 tot de burgeroorlog in 1978 bloeiende industrie maar van de 22.000 ha van 1981 schoot tegen 1988 nog maar 1500 ha over. 75% van de thee wordt gemaakt tussen oktober en april wanneer de lange, koude en droge periode aanbreekt, en deze seizoensverschillen zijn erg nadelig in het ontwikkelen van een thee-industrie hier omwille van de onregelmatigheid van de aanvoer. Kan ok zijn maar er is nog een lange weg te gaan.

 

Mucha bergen
Taiwan. Ook bekend als Muzha. Ten zuiden van de hoofdstad Taipei. Sinds 1875 wordt hier Tie Guan Yin gebruikt, maar hier ondergaat hij een intens roosterproces boven houtskool, gespreid over verschillende dagen en dat kan hem erg doen verschillen van de Chinese varianten. De cultivar wordt hier Hong Xin Wai Wei Tao genoemd.


Mulanje

Malawi. Theegebied rond Mount Mulanje dat sterk geniet van stijgingsregens. Aan de voet van de berg liggen theetuinen die worden geirrigeerd door het water dat van de berg komt, en de constante aanvoer van water door regen en irrigatie is de grote troef van Mulanje. Het zijn de perfecte blendthee’s om zelfs de dofste Assam een gouden uitzicht te geven.

 

Munnar – High Ranges

13000 ha thee in Idukki, in Kerala, lang een populair vakantieoord voor de Europeanen. 950 tot 2600 m boven de zeespiegel, in de Kanan Devan heuvels, en een paar van de hoogstgelegen theeplantages van Indië. Begonnen in de jaren 1870 door een zekere A.M. Sharp (nu Silent Valley Estate). Stevige, wat zoete thee van goede kwaliteit maar zelden zo goed als die van Nilgiri.

 

Musashikaori
Japan. Cultivar. °1997 als #46. Sencha. Genoemd naar de provincie Musashi. Kruising van Yabukita en 27F1-73, zelf een kruising van Sayamamidori en de Taiwanese Yig Zhi Hongxin, de voorvader van Jin Xuan. 2 à 4 dagen later dan Yabukita, iets hogere opbrengst, sterk gelijkend met Yabukita. Mooie umami smaak.


Myanmar

20% van de theeproductie van Myanmar wordt gebruikt voor het maken van Lahphet, een gepickelde thee die voor het opdienen gestoomd wordt en dan geserveerd als een salade. Daarnaast wordt er ook al lang thee gemaakt voor lokale consumptie, vaak nog heel artisanaal en bijna altijd bio. De meest geschikte regio ligt in het oosten van het land en heet Shan. Het grenst aan China, Laos en Thailand, en het is een bergachtig gebied. Het grootste deel van de productie gebeurt in het noordelijke deel en rond Bhamo. Het terroir bestaat uit roodgele klei, zware zomerregens en een milde droge winter, met theetuinen op hoogtes tussen de 1200 en 1800 meter. Het seizoen loopt van april tot oktober, en de beste thee is die van het beginseizoen. Bhamo ligt maar 20km van de Chinese grens en de provincie Yunnan en er is veel uitwisseling tussen de regio’s. De meest uniekie thee van Myanmar is de gestoomde groene thee. Deze wordt gemaakt door de pasgeplukte thee te stomen en dan in de zon te drogen (tot twee dagen). De thee wordt dan donker en lijkt qua uitzicht op Pu-Erh maar smaakt als groene thee, met de zoete tonen ervan gepaard aan meer animale toetsen. Ze zijn complex en interessant. In de provincie Kokang wordt groene thee gemaakt met een donzig uitzicht die doet denken aan witte thee en die fijner is dan de andere groene thee die hier gemaakt wordt. De geroosterde thee van Myanmar lijkt wat op de getoaste rijst van Genmaicha, alhoewel hij geen rijst bevat, maar hij heeft een duidelijk gebakken karakter en is daardoor nogal opmerkelijk. Er wordt ook zwarte thee (die wat op die uit Ceylon lijkt) en CTC thee gemaakt (lager gelegen gebieden) die zeer goed gaat met melk.

 

Nagri Farm

Lokaal gekend als Makurjung. Ligt ten ZW van de stad Darjeeling, in de Rongbung vallei. Theetuin die teruggaat op een in 1857 door een Mr Greenhill gestichte boerderij die zich op melkproducten had gericht. In 1883 werd het roer volledig omgegooid en concentreerde men zich op thee. 571 ha, tussen de 609 en 1950m boven de zeespiegel. Sinds 2001 in handen van de Chamong Group. Al sinds 2004 bio en sinds 2009 Fair Trade.

 

Nakane Tea Company

Kakegawa, Shizuoka, Japan. Mr Motoomi Nakane. Mooie reeks interessante thee’s.

Wakoucha Matcha, Kakegawa, Nakane Tea Company: London, ITMA opleiding, november 2018. Matcha van zwarte thee ! Geurt heel sterk naar zoete cacao (wakoucha dus). Ook in de mond zacht, heel smakelijk, à la espresso. Heel veel culinaire mogelijkheden, zou goed kunnen draaien in een restaurant. 😊😊😊(😊)

 

Nakegawa Seiseido
Japan. Theewinkel uit 1858. Maken en blenden hun eigen thee’s, onder meer uit het legendarische Mandokoro. Gevestigd in Otsu, in de prefectuur Shiga.


Naming’omba

Groot theedomein in Malawi, in de Thyolo regio. °1929 als Nyasa Tea Estates. 1300h land.

 

Namring Tea Estate

Darjeeling, Indië. °1855, op een uurtje rijden van Darjeeling. Tweede grootste Darjeeling domein. Het was toen de hoogste van de drie theetuinen die de Darjeeling Company stichtte en ligt op 1700m boven de zeespiegel. 475 ha groot, met 60% van de aanplant met jat’s, de originele Chinese theestruiken die Robert Fortune naar Indië smokkelde, 30% klonen en 10% Assam hybride’s, een heel sterke combinatie. Modern uitgeruste fabriek, die ook voor Borokai Tea Estate (CTC) en Aylabari Rea Estate werkt.

Darjeeling First Flush 2017, Namring Estate, East India Company: Deze thee komt van de hoger gelegen delen en werd door theemeester Lalith Lenadora op precies het juiste moment geplukt. 20% is afkomstig van 100 jaar oude Chinese ‘Jat’ struiken, afstammelingen van de zaden die Robert Fortune meebracht uit China. In reactie op de omstandigheden plukte men een blad en een knop in plaats van een knop en twee blaadjes. 3à 4 min, 85°C. 20£. 1 oktober 2017: Droog: mooie kleuren met lichtgroen en zilveren tippen. Goudgeel in het glas, heel helder en schitterend. De natte blaadjes hebben een mooi en fijn aroma en je ziet er één knop en een of twee blaadjes takjes tussen liggen. Heel elegant aroma. In de mond duidelijk maar ook zeer fijn en elegant met een hele mooie afdronk, niks bitter, gewoon erg mooi ! Heel mooi en fijn astringent tikje op het einde. Erg mooie fruitigheid. Nu begrijp ik waarom ze dit de Champagne onder de thee’s noemen. 😊😊😊😊 8 oktober ’17: vreemd, de neus doet nu bijna denken aan een zoete groene thee…en ook in de mond vind je die zoetheid terug, heel fruitig; heb ik hem minder heet gezet ? of waren het de blaadjes, met opvallend veel heel lichte ? zéér lekker wel, noten en fruit en lekker zacht met een mooie afdronk. 9 oktober, cold brew: goudgeel met een licht bruin tikje; ook hier die wat zoete, fruitige neus; erg lekker zo koud, wel wat astringent achteraan (geen suiker toegevoegd), maar een mooie complexiteit;

 

Nandi Hills

Regio in Kenya. Zwarte CTC thee. Een paar kleinere producenten maken ook witte matcha voor de export. Koud en nat klimaat en rijke vulkanische grond en dus uitermate geschikt voor thee. Enkele van de beste lange afstandslopers van de wereld komen hier vandaan. Rond de 2000m boven de zeespiegel. Iets helderder en levendiger dan Kericho en zeer populair in Pakistan.

 

Nantou

District in het midden van Taiwan waar men in de 19de eeuw begon met de aanplant van thee. Goed voor meer dan de helft van de Taiwanese productie. Thuis van twee top-terroirs, Dong Ding en Shan Lin Xi. Niet alle thee van Nantou is even goed omdat de productie zo hoog is. In Nantou wordt ook veel thee verwerkt van andere regio’s. Ook zwarte thee, redelijk uitzonderlijk in Taiwan, zoals die van Sun Moon Lake.

Stream Enterer, Be Your Tea: Mingjian, Nantou, Taiwan. Gerolde en onregelmatig gekrulde blaadjes. Mr Xie, die al 20 jaar organische thee maakt. Hij was een inspiratiebron voor zijn boeren door zijn bio-kennis en zette een bio-coöperatie op waarin kennis, kunde en opbrengsten worden gedeeld. Lentepluk april 2016. Tuin op 500m hoogte. Gebruik van de bovenste maar ook de volgende topblaadjes om meer body te krijgen. Handgerold. Zou goed combineren met zoet fruit. 80°C, 4 gr / 200ml. Een Stream Enterer is een van de vier stadia van verlichting voor Boeddhisten. 23 december ’17: eerste infusie (30 sec): lichtgeel; een licht maar aangenaam aroma van boter en witte bloemetjes; de thee is vederlicht en heeft een wat boterige aanzet, dan licht floraal, met weinig afdronk; Tweede infusie, één minuut: een iets dieper geel; het boterige wordt duidelijker in de neus, maar gaat gepaard met een grote complexiteit en meer diepgang; de thee is ronder en langer; derde infusie: goudgeel; de neus gaat richtig gebrande boter; 😊😊😊

Hong Yun Rode thee TTES21, Hotsoup: 14,95 per 25 gr. Hong Yun rode thee TTES21, afkomstig uit Yuchi, Nantou, Taiwan. Deze thee groeit op 700m tot 800m hoogte en is geplukt en verwerkt in juli 2015 door Mr. Lee. Hong Yun #21 (sinds 2008) is een hybride thee, een kruising tussen de Indiase Kyang en Chineese Keemun rode (zwarte) thee en is erg moeilijk te produceren. De friszure kersige fruitigheid van de keemun past prachtig bij de honingzoete dikke smaak van de Indiase thee. De rinse smaken complementeren de jam achtige smaak. 30 december ’17, 24 februari ’18: nat blad ruikt naar gekookt fruit inclusief het zurige daarvan ; infusie: amberkleurig met een zeer mooie rode schijn; zeker na wat walsen opvallend aroma van kersen naast een zachtere en wat zoetere grondtoon, heel opvallend en interessant aroma en erg complex; in de mond valt alles meer samen, en de thee is lekker maar niet zo goed als in de neus, maar na een tijdje komt het chocoladetoetsje van een Qimen wel boven, zeker na het toevoegen van een wolkje melk (t mag misschien niet, maar t is wel heel lekker); goed gestructureerd, met ragfijne tannines; tweede infusie met nog iets duidelijkere chocolaté 😊😊😊😊 3 december ’18: de droge bladeren zijn donker van kleur en opvallend groot. Echt wel een mooie complexiteit voor de natte bladeren, heel aangename geur. In de neus nog steeds een mooie frisse fruitigheid naast wat zoetere toetsen van honing, niet heel uitgesproken meer maar lekker. Ook in de mond komt die confituurachtige fruitigheid geregeld door, ook in de afdronk. Leuk in de ochtend (de confituur op je toast zit al in de thee …). 😊😊😊😊 

Formosa Lu Gu, Curiosithee: 11 euro voor 50 gram. 20% oxydatie. Geoogst lente 2015. 4 november ’18: de droge thee geurt vooral boterig en bestaat uit kleine wat onregelmatig gevormde bolletjes van een intens groen. 90°C, 4 gram, 3 minuten, met de Kamjove. De ontrolde blaadjes zijn mooi van vorm en meestal groen, met lichte schakeringen naar bruin toe aan de randen. De infusie is mooi strogeel en intens schitterend. Heel knap aroma met vooral witte bloemen, wat gesmolten boter en een toets van gebakken vis. Ook in de mond zeer lekker, erg intens en compact, toetsen van bladgroenten, mooi rond. Lange afdronk. Smaakt naar meer. 😊😊😊(😊)

 

Napuk

Goede Assam thee. Second Flush Assam. Echte ontbijtthee.

 

Nara

Japan. Prefectuur in Kanshai, op het central eiland Honshu, grenzend aan Wakayama, Kyoto, Osaka en Mie. Dit is de regio waar Japans liefdesgeschiedenis met groene thee startte, in wat toen Yamato heette, en een eerste aanplant in het begin van de 9de eeuw. De mist, de zon en de bergen in het noorden, 200 tot 500m hoog, bleken ideaal voor groene thee.

Sencha Kabuse Yamato-Nara, Azumaya: 100gram, 18 euro. Nara. Oktober, bij Azumaya in Antwerpen. Gezet met de Yokoname kyusu: mooi aroma, wat notig. Opvallende maar gecontroleerde astringentie. Heel intens, grassig eerst en dan een beetje notig. Lange intense afdronk 😊😊😊😊 Later in oktober, op zijn westers, 5g op 150 ml, 1 minuut. Goudgele heldere infusie met mooie groene schijn. Natte blaadjes geuren wat naar groente en zeewier (een viswinkel waar de vis al weg is); zeer mooi, complex en evenwichtig aroma; in de mond verrassend notig (okkernoot), met daarnaast iets zoets en iets erg complex ! tweede zetsel, 30 sec, ongeveer 200ml water: iets minder complex maar mooi aroma; in de mond overheerst het vegetale nu meer; mooi fijn astringent tikje ! Erg mooie thee 😊😊😊😊

 

Ndu

Theeregio uit Kameroen. Hooggelegen plantages in het Noordwesten van Kameroen. In 1957 begonnen met zaad uit Tole en Oost-Afrika, door een Engels bedrijf (Estates & Agency Company Limited). De plantages liggen boven de 2000 m hoogte.

 

Nepal

0.4% van de wereldproductie. Theeproductie sinds 1863, 10 jaar later dan de opstart van Darjeeling, met wiens terroir het veel gemeen heeft. Relatief recente thee-aanplant, met vooral zwarte thee, maar ook wat oolong en groene. De meeste kwekers zijn relatief klein en ze verkopen hun oogst aan de fabrieken. De grootste boerderijen specialiseren zich in CTC voor lokale consumptie en liggen in het vlakke Terai gebied, niet hoger dan 300m, maar sinds 1993 zijn er ook interessante bladthee’s van kleinere producenten te vinden. Deze Orthooxe thee vind je vooral terug in Ilam, Dhankuta, Kaski, Terhathum, Sindhulpalchok en Panchthar. Ilam en Dhankuta leveren de meeste kwaliteitsthee’s. Door de omstandigheden oxideren de zwarte thee’s niet volledig en een zwarte thee uit Nepal is meestal doorspikkeld met groene blaadjes. Het terroir is vergelijkbaar met dat van Darjeeling, met theetuinen op hoogtes tussen de 1000 en 2400 m. Zowel de opwindende frisse First Flush als de naar tropisch fruit geurende Second Flush zijn de moeite, en enkele van de bekendere kleine producenten zijn Maloom, Kanyam, Mai-Ilam, Guranse en de vreselijk lekkere Jun Chiyabari. Teenjure is de eerste coöp theetuin van Nepal. De laatste twintig jaar is de productie sterk gegroeid, van 3500 ha in 1996 naar 16700ha in 2018. De grote boom kwam er een tiental jaar geleden toen de markt werd vrijgemaakt, en nu is het een belangrijki export-product. Slechte wegen, de politieke situatie en de grote armoede zijn hindernissen voor de ontwikkeling van Nepal, maar sommige terroirs zijn echt veelbevolend.

 

Nibancha

Japan. Thee van de tweede oogst, in de zomer. Goedkoper en wordt aanzien als inferieur aan lente-thee.

 

Nilgiri

Reeks bergen in het Zuiden van India, van Kerala tot Tamil Nadu, in een stuk van de Western Ghats bergketen. De naam betekent ‘blauwe bergen’ en zou komen van de bloemen van de Kurinji plant. 66000 ha, en de derde grootste aanplant van Indië. Theetuinen op 1000 tot 2500 m boven de zeespiegel. 80% van de struiken zijn Assamica. De bergketen was een populair vakantieoord voor de Engelse kolonisten sinds John Sullivan in 1823 zijn Stone House in Ooty bouwde, en het is nog steeds een populaire en erg mooie toeristische bestemming. Nadat kolonel John Ouchterloney aan de voet van het gebergte ideaal terrein vond om thee te verbouwen in 1840 begon zijn broer James met de aanplant van struiken en de import van arbeidskrachten. In 1859 werden de eerste echte theeplantages opgestart, Thiashola en Dunsandle. Vandaag is de regio goed voor 10% van de productie van India, en zouden er ongeveer 30.000 tuinen zijn, maar velen daarvan zijn kleiner dan 10ha. De beste is te vinden rond Ooty en Coonoor, en vooral ten zuidwesten van Coonoor waar het terroir perfect is en thee gemaakt wordt in de stijl van de allerbeste grote-hoogte-Ceylon’s. Ze worden vaak geblend met Assam’s. Omdat er twee moessonperiodes zijn zijn er ook twee plukseizoenen, april-mei en september-december. Heel fijne thee, fris en elegant, met een gladde, ronde, milde smaak. Havukal, Kairbetta, Parkside, Chamraj en Korakundah zijn de bekendste domeinen. Veel kleine tuinen worden momenteel gesloten vanwege een overaanbod van doordeweekse thee’s. Nilgiri heeft echter ook een steeds groeiende groep heel kleine producenten die uitstekende thee’s maken in kleine of heel kleine oplage’s, en er zitten prachtige thee’s tussen dankzij de heel individuele en persoonlijke aandacht die ze krijgen. Eén van de meer aparte thee’s van Indië is de Nilgiri Frost, gemaakt met bladeren die geplukt worden eind januari of februari, wanneer het vriest. Het is een zeer aromatische thee omdat het verwelkingsproces gebeurt zonder veel interventie en er dus minder aroma’s verloren gaan.

 

North Sumatra

Indonesië. Nogal wat CTC thee voor gebruik in theebuiltjes. Sterke zwarte thee.

 

Nuwara Eliya

Sri Lanka. Koel, gematigd klimaat in de schaduw van de 2524m hoge Pidurutalagala, Sri Lanka’s hoogste berg, met theetuinen op grote hoogte (2000m). De Champagne van de Ceylon-thee’s, zacht, fruitig en verfijnd, wordt onder de beste theeregio’s van de wereld gerekend. Warm en vochtig het hele jaar door wat verschillende oogsten per jaar toelaat. Het beste seizoen is echter van januari tot eind maart. De toppers hier zijn de zogenaamde ‘bright-lights’, zwarte thee die slechts heel weinig oxydatie ondergaat en daardoor een unieke ‘groene’ toets krijgt. Hij wordt zonder melk gedronken, is erg populair in Duitsland, en is heel verfrissend (wordt vaak zelfs met een schijfje sinaasappel of citroen geserveerd). Hij ontstaat door unieke omstandigheden die ervoor zorgen dat het blad weinig vocht bevat. De pluk gebeurt in december en/of januari wanneer weinig regen en koude temperaturen de groei vertragen. Er kompen nu aroma’s van tropisch fruit als mango vrij. Court Lodge, Lovers Leap en, Mahagastotte zijn de bekendste namen. De stad zelf ligt op 1868m boven de zeespiegel en was ooit een zeer populaire verblijfplaats voor de Engelse kolonisten wanneer het in de lager gelegen gebieden te ongezond werd, bekend als ‘Litttle England’. Ook witte thee.

Pure Ceylon Nuwara Eliya Tea, Mlesna Teas: 50gram, meegebracht uit Ceylon door Onno, september ’18. Blend van verschillende estates. 50 gram. Verpakking niet goed gesloten. Geproefd met twee andere Ceylon’s van Mlesna. CTC. Droog een heel heady aroma, heel fruitig, heel bijzonder. Nogal bleke licht-oranje infusie. Heel zacht aroma, fluisterend. In de mond geen spoortje bitterheid, zacht, bijna fluwelig, iets té ingehouden zelfs. Wel een bijzondere afdronk, bijna pure verse perzik (of mango ?) 😊😊(😊)

G&T Top Black Tea, Original, Mabroc Teas: thee van het Uda Radella landgoed in Nuwara Eliya, op 1680m boven de zeespiegel. Volgens de verpakking gemaakt op de Chinese traditionele manier wat de zoete nasmaak zou verklaren. 30 september ’18: redelijk grote blaadjes met veel lichter gekleurde ertussen. Aroma van de droge blaadjes is al erg mooi, fruitig en fris, heel complex ook. Infusie is amberkleurig maar met manoniehouten inslag. Natte blaadjes geuren bijzonder complex, bijzonder vineus ook, echt heerlijk. Infusie geurt attractief, zacht en fruitig. In de mond eveneens prachtig, bijna een limonade maar dan zonder de suiker, het fruit springt je van de eerste slok onmiddellijk tegemoet en blijft dan lang hangen; bijzonder frisse, fruitige en levendige thee, een pareltje ! 😊😊😊😊

 

Nyeri County

Koelste plaats van Kenya voor thee. Hooggelegen en veel regen, en dus erg geschikt voor thee.

 

Obubu

Kyoto. Japanse theeproducent in Wazuka, Kyoto. °2004 door Akohiro Kita en Yasuharu Matsumoto. Klein bedrijf dat ook erg bezig is met sociale inspanningen. Mooi gamma.

 

Ocha no Kajihara
Japan. Tsuge, in het zuiden van de prefectuur Kumamoto. Theeboerderij met 2ha in de bergen rond Ashikita en in Ono onsen, op 200 à 300m hoogte. Grote temperatuurverschillen door de hoogte en de veel voorkomende mist. Gespecialiseerd in kamairicha. Struiken tussen de 2 en de 70 jaar oud. °1955, en nu de derde generatie met Toshihiro Kajihara, met meer dan 30 jaar ervaring. Verkrijgbaar bij The Tea Crane.


Oku-hikari
Japan. Cultivar die populair is in Shizuoka. Kruising tussen Yabukita en Cy225, een Chinese cultivar uit Hubei.


Okumidori

Japanse thee-cultivar. Zoete, fruitige variant die men herkent aan zijn citrus-tonen in het aroma. De blaadjes worden 8 dagen later geplukt dan de yabukita variant en het is één van de laatst geoogste theesoorten. De plant is dan ook goed op plaatsen met risico op late nachtvorst. In 1972 geregistreerd als cultivar #32, en een kruising tussen Yabukita en Shizuoka Zairai #16. Meestal voor sencha, maar soms ook voor matcha. Vaak geblend met Yabukita.

 

Ômi Cha
Japan. Benaming voor thee uit de prefectuur Shiga.


Oolong

China. Ligt tussen groene en zwarte thee in omdat de blaadjes niet volledig geoxideerd zijn (tussen de 10 en 75%). De term betekent “Zwarte Draak”omdat sommige blaadjes in heet water de vorm van een drakenstaart krijgen. Wordt vooral gemaakt in de Chinese provincie Fujian, het meest in de Wuyi bergen, waar het ontstond, en op de hellingen van Taiwan (Formosa Oolong) waar 50% van de totale productie vandaan komt. Lente- en herfst-oogsten zijn de beste in China, in Taiwan is de winter-oogst de beste. De blaadjes zijn vaak groter dan die van andere thee’s, en er is hier geen sprake van een knop en twee blaadjes, maar meestal worden volledige en aparte blaadjes gebruikt. De pluk is in China bijna altijd met de hand. Het maken van oolong is moeilijk en vereist concentratie en een grote beheersing van de techniek, wat zich vertaald in de hoge prijzen, maar goede oolong’s kunnen heel complex en lekker zijn. Men begint met de vers geplukte theeblaadjes een uurtje te laten verflensen in de zon, waardoor een eerste vorm van oxidatie in gang wordt gezet. Hierbij mag de zon niet té fel zijn, anders treedt zonnebrand op. Ze zijn klaar wanneer zacht aanvoelen, hun glans verloren hebben en een beetje beginnen te verrimpelen. Daarna verhuizen de blaadjes naar binnen waar ze verflenzen op matten of in de conventionele trog. Na een uurtje of acht komen de stevig ruikende florale geuren vrij die aanduiden dat de blaadjes klaar zijn voor de volgende stap. Hierna worden de blaadjes in een grote rieten mand gedaan die rond word gedraaid, waardoor de uiteinden van de blaadjes gekneusd worden en beginnen te oxideren, terwijl het midden van het blaadje min of meer ongeschonden blijft. Da Hong Pao wordt tot zeven maal zo bewerkt, en tussen een passage in de draaiende mand in worden de blaadjes op rekken gelegd om zachtjes te oxideren. De theemeester moet met zijn neus bepalen hoe lang de pauzes moeten zijn. Daarna worden de blaadjes op relatief lage temperaturen geroosterd om vocht te verdrijven en het oxidatieproces in de hand te houden, samengedrukt en opnieuw geroosterd. Daarna worden ze gerold en verpakt als maocha en zo opgestuurd naar de theehandelaren die de thee dan aanpassen aan hun behoeftes. Het oudste type komt uit het noorden van Fujian en wordt striped oolong genoemd. De lange gedraaide blaadjes zijn in de lengte gerold en zijn meestel redelijk zwaar geoxideerd. Bij een ball oolong, meer typisch voor het zuiden van Fujian, worden de blaadjes in een bal gerold, en dan terug geroosterd, een proces dat zich tot 32 keer herhaald. Ze kunnen (en moeten) vaker gezet worden omdat de balletjes tijd nodig hebben om te ontrollen. Het hele proces wordt begeleid door vakmensen wiens interactie de stijl bepaald, en er is een grote varieteit aan oolong’s. Het uitzicht wordt grotendeels bepaald door de duurtijd van de oxidatie, maar de meeste zijn licht tot medium geoxideerd en doen aan groene thee denken. Licht geoxideerde oolong’s worden jade oolongs genoemd, de zwaardere champagne oolongs. Sommige oolong’s uit Taiwan worden nadien nog eens gebakken in een oven, wat ze ze zachter en complexer maakt en eerder fruitig dan floraal, en dit zijn populaire thee’s voor na de maaltijd. Ze worden amber oolongs genoemd. De hoogte van de theeplantages heeft ook een belangrijke rol, met berg-oolong’s als Li Shan en Ali Shan (boven de 1000m) en lager gelegen varianten als Tung Ting. Onder oolong varianten vind je ondermeer Oriental Beauty (zwaar geoxideerd), pouchong (de minst bewerkte), jade oolongs, ball oolongs, Dong Ding (30% oxidatie) Gao Shan (hooggelegen oolongs), milk oolongs (zacht en romig), baked oolong en aged oolongs. Om kwaliteit en type te bepalen zijn kleur en conformiteit van vorm belangrijk. De lichter gekleurde oolongs die nog richting groen gaan zijn meestal eerder vegetaal van aroma en smaak en kennen smaken als boter, bloemen en gras. De donkerdere zijn geroosterd en gaan meer richting tropische vruchten, honing en soms lichte rokerigheid. Oolong’s profiteren het meest van de gongfu cha techniek en leren werken met een gaiwan is hier echt een voordeel om de thee’s meer te leren waarderen.

Se Chung Oolong, ITMA: tasting 27 april bij Stijn, 2 euro per 100gram, Metropolitan Tea Company, Canada. Ook gekend als Se Zhong. Nogal los gerolde blaadjes, groen met wat bruine ertussen. 5 gram op 100ml, 90°C, 20 seconden: de blaadjes zijn nog niet helemaal open, het aroma is milky en floraal (madeliefjes), de kleur van de infusie eerder bleekgeel en in de mond is de thee eerder dun met een citrustoetsje. Tweede zetsel, 95°C, 25 seconden: diepgeler nu, minder milky in de neus, meer complex met wat gebakken tonen en citrus. In de mond rond maar mooi fris en redelijk lang. Derde zetsel, 30 seconden: vegetaler, boter, citroen in de neus, in de mond verrassend rond en zoet. Vierde zetsel, 35 seconden: de zoetheid die bij vorig zetsel vooral in de mond zat is nu verhuisd naar de neus, zoet-floraal (als jasmijn), maar de mond is nu droog en dun (maar wel nog steeds fris). 😊😊😊

 

Oostfriesland

Regio aan de Noordzee in Duitsland. Thee werd hier voor het eerst gedronken in de 17de eeuw en al snel maakten de Oost-Friezen hun eigen blends, en dat doen ze nog steeds. Met een jaarconsumptie van 300 liter per persoon per jaar behoren ze tot de grootste theedrinkers van de wereld. De vier blenders, Bünting, Onno Behrends, Thiele en Uwe Rolf kopen hun thee in Hamburg, de grootste draaischijf voor thee op het Europese vasteland. De meest blends bestaan voornamelijk uit second flush Assam met kleine hoeveelheden Darjeeling en Ceylon. De thee wordt sterk gezet en opgegoten over een klontje suiker of kluntje waarna ook room wordt toegevoegd met een speciale lepel, de rohmlöppel. Als de room naar beneden zakt vormt hij een wulkje. Hij wordt geserveerd in kleine porceleinen kopjes. Het cijfer drie is belangrijk. De thee wordt gedronken in drie gulpen: de eerste voor de room, de tweede voor de thee zelf en de derde voor het laagje thee rond het gesmolten suikerklontje. De gastheer schenkt drie keer uit en zo herhaalt het proces zich driemaal. Minder wordt aanzien als onbeleefd. Thee wordt gedronken ‘s morgens, als elfuurtje, als drieuurtje en ’s avonds.

 

Orange Pekoe of OP

De theebladeren worden geplukt met de bal van de vinger, niet met de nagels of met een schaar om kwetsen van de blaadje te voorkomen.

 

Oriental Beauty

Donker geoxideerde champagne oolong uit Taiwan. De naam komt van Koningin Victoria die er gek op was en de thee deze naam gaf (Dong Fang Mei Ren in het Chinees). Soms ook Bai Hao Oolong (oolong met wit haar) of Wu Se Cha (oolong met vijf kleuren) genoemd. Komt uit de meer westelijk gelegen delen van Taiwan als Hsinchu, Taoyuan en Miaoli, waar hij vooral tussen 1895 en 1945 werd aangeplant onder de Japanse bezetting. De cultivar is Chin-Hsin Da Pa (ook Qingxin Dapa). Hoog geoxideerd, ongeveer 70%, en gemaakt van blaadjes die tijdens de eerste helft van juni worden geoogst en die zijn aangetast door een insect, Jacobiasca formosana, een kleine krekel, die een fermentatieproces in gang zet dat de blaadjes zoet maakt. Deze thee is dus altijd en traditioneel biologisch gemaakt want insecticides doden de beestjes die noodzakelijk zijn voor de smaak. In het begin noemden de boeren hem Pengfeng Cha, of thee van de pochers, omdat de eerste boeren die de thee verkochten en er, tot hun eigen verbazing, hoge prijzen voor kregen, in hun dorpen met groot scepticisme bekeken werden en amper geloofd. De thee is zijdezacht en zoet, en heeft een heel verleidelijke geur van orchideëen. Ook bekend als Fancy Oolong, Bai Hao oolong, Pong Hong, White Tip Oolong en Dong Fang Mei Ren.

Grand Oolong Top Fancy: Cursus Ice-Tea juni ’17, bij de Theesommelier. 8 uur getrokken (cold brew); zoet aroma en ook in de mond; zoethout; 😊😊(😊)

 

Orthodox
Rond 1860 ontwikkelden de Britten in het noordoosten van Indië een eigen productiemethode voor thee, sterk gemechaniseerd en vereenvoudigd zodat ze konden wedijveren met de Chinese goedkope thee (die dat vooral was dankzij de goedkope arbeidskrachten). De methode werd sindsdien continu verbeterd en staat tegenover de veel eenvoudigere CTC methode die wordt gebruikt voor theezakjes. Er zijn vijf fases. De eerste is het verwelken waarbij na 14 tot 17 uur 60 tot 70% van het vocht weg is en de thee klaar is om verder te verwerken. Hiervoor wordt de thee uitgespreid op roosters en geventileerd. Dit proces maakt dat de blaadjes nu klaar zijn om te worden gerold, een proces dat 10 à 20 minuten duurt en ervoor zorgt dat de celwanden gebroken worden en er oxydatie optreedt. De gerolde blaadjes worden dan opnieuw uitgespreid, maar nu op laden in staal, keramiek of glas in een vochtige omgeving met een temperatuur tussen de 20 en 30°C. Dit oxydatieproces kan kort zijn 15 à 30 minuten voor een First Flush) of lang (4 uur voor een stevige Assam). Het oxydatieproces wordt stilgelegd op de juiste tijd door blootstelling aan temperaturen van 120°C in een grote machine, en het vochtgehalte zakt nu naar 2 tot 6%. Hierna worden de blaadjes gesorteerd op grootte en als dusdanig ingedeeld voor ze verpakt worden.


Pachaimallai Estate

Tamil Nadu, Zuid-Indië, in de Anamallais bergketen. Pachaimallai betekent Groene Heuvel. Aanplant vanaf 1917. 301ha thee (ook eucalyptus en 2 ha koffie). Ligt op 4km van de stad Valparai. Maakt orthodoxe zwarte thee. Eigendom van de Tata Group.

 

Pai mu tan

Ook bekend als Balmudan of Witte Pioen (White Peony). Witte thee uit Fujian. Kleine blaadjes en botjes die in het voorjaar net voor het licht wordt en ze opengaan worden geplukt en dan in de open lucht en de zon een langdurig droogproces ondergaan. Zachte fluwelen smaak. 7 minuten laten trekken en genoeg water gebruiken, deze thee absorbeert veel water. Ongeschikt voor gebruik in een thee-ei.

Pai Mu Tan: Thee-sommelier, juni ’17, ice tea met de afschrikmethode. Rietsuikersiroop (50ml op één liter thee). Geserverd met lychee, kiwi en munt. Zéér lekker. Door de twee samen te proeven valt het verband tussen lychee en witte thee nog meer op. 😊😊😊(😊)

 

Pan-firing

Bij deze fase in het productieproces worden de theeblaadjes gedroogd in pannen tot ze de juiste smaak en vochtigheidsgraad bereiken. Deze techniek wordt ondermeer toegepast bij het maken van de Chinese Long Jing. Er bestaan verschillende soorten pannen, van eenvoudige woks tot grote fabriekspannen en ze kunnen verwarmd worden met hout of elektriciteit. Nadat de thee zijn eerste droogperiode heeft volbracht wordt een hoeveelheid theeblaadjes in de pan gedaan. De kleine electrische pannen werken met een thermostaat en zijn tamelijk gemakkelijk in gebruik maar bij de traditionele pannen op houtvuur zijn drie mensen nodig, twee met elk een pan en één die op het vuur let. De thee mag niet te heet worden of hij verbrandt, maar ook niet te koud of het proces vindt niet plaats. Een beetje theezaadolie wordt gebruikt om de blaadjes te doen glijden door de pan zodat ze niet aanbranden. Deze olie is één van de smaakbepalende factoren.

 

Pannimade Estate

Tamil Nadu, Zuid-Indië. Theedomein in de Anamallais-bergketen, in het zuidwesten ervan. De naam is een samenvoeging van “mist” en “bergen”, en het is het natste domein van Tata in de regio. Ontstaan uit het samensmelten van twee domeinen, Pannimade en Kadalaparai. 431 ha thee, 32ha koffie. Moderne installaties voor het maken van CTC, nog gemoderniseerd in 2007.

 

Paper & Tea

Thee-importeur in Berlijn. Opgericht door Jens De Gruyter en Sven Kröncke. Gespecialiseerd in goede bladthee van over de hele wereld. Sinds 2012 met een concept store in Charlottenburg, en sinds 2014 nog eentje in Berlin-Mitte. Aardige thee’s.

 

Papua Nieuw Guinea

Beperkte productie en vooral voor lokaal gebruik of gebruik in Australië, en aangepast aan het water daar. Theetuinen in Waghi Valley in de Western Highlands, aan Mount Hagen. Vooral CTC, in moeilijke omstandigheden. Bunum Wo is een gewone zwarte thee die niet slecht is met Australisch water.

 

Pathini Tea Estate

Karimganj District, Assam. Eigendom van de DM Group sinds 2006, daarvoor van de Tea Trading Corporation of India. De laatste 15 jaar voor de overname sterk verwaarloosd, maar nu zeer up-to-date uitgerust. Vasundhara en Pathini zijn de merknamen. Vooral CTC.

 

Phalap

Thee zoals hij wordt gemaakt door de Singpho-stam die in Assam en Arunachal Pradesh leeft. Altijd bio. Eerst droogt de thee een dag in de zon, daarna worden ze in de pan gebakken en gaan ze een droogmachine in. Daarna vult men er een dik, hol stuk bamboe mee, die gaat 20 minuten in het vuu, wordt dan afgesloten en op een plank boven het vuur gelegd. Daar duurt het minimaal drie maanden tot de thee droog is, maar soms kan hij wel tien jaar blijven liggen. Dat geeft hem een typische rokerige smaak. Heel beperkte productie, ongeveer 2000kg per jaar.

 

Phongsali

Laos. Provincie in het noorden van Laos. De witte thee van Phongsali is legendarisch en komt van 400 jaar oude bomen waarvan alleen het topje de juiste oogst oplevert. Om 300 gram te oogsten kan een dag nodig zijn. De thee is uitermate puur, zo goed als altijd bio en er is zo goed als geen menselijke interventie: het enige wat men doet is de thee twee dagen drogen op matten met de blaadjes zo gespreid dat ze elkaar niet kunnen raken. De thee is rijk, zoet en complex, en altijd op voorhand uitverkocht. De groene thee is iets makkelijker te vinden en nogal eens een beetje rokerig door het houtvuur onder de wok, en de kwaliteit kan sterk uiteenlopend zijn. Hij komt altijd van erg kleine oogsten, en kan zeer intens en betoverend zijn, heel dicht bij de roots van het theemaken. De Pu-Erh’s zijn populair in China en de beste zijn erg goed, zoet en zacht zonder de aardse toets. Ze worden vaak geperst in de vorm van een sigaar maar dat zouden niet de beste zijn. Er wordt ook wat zwarte thee gemaakt en de beste zijn handgemaakt, maar ook hier is veel variatie.

 

Phoobsering P312
Cultivar. Darjeeling, Indië. Breed aangeplant. Afkomstig van het Phoobsering landgoed. Veel aroma en smaak maar vraagt om voldoende water en goed bemeste grond.


Pi Lo Chun

Theesoort uit Jiangsu, in het Oosten van China. Biluochun, Bi Lo Chun, Bi Luo Chun, Green Snail Spring of Groene-slakkenlente. De naam komt van de vorm en het feit dat hij in de lente geplukt werd. De oorspronkelijke naam zou Scary Fragrance, Xia Sha Ren Xiang, geweest zijn, te wijten aan een meisje dat uit plaatsgebrek in haar mand de bladeren tussen haar borsten stopte. Door de opwarming gaven ze hun aroma af waarvan het meisje erg schrok. Eén van de keizers zou later de naam verandert hebben in iets dat positiever klonk (nog positiever !?). De productiemethode is licht verschillend van die van de meeste groene thee in dat opzicht dat hij gemaakt wordt door basket-firing in plaats van pan-firing. Door deze ingewikkelde techniek blijft de chi of energie van de thee bewaard en laat de thee die terug los als hij gezet wordt. Oorspronkelijk komt hij van de Dongting (of Dong Ting) bergstreek bij Taihu (het Tai meer) in Jiangshu. Het ondiepe maar grote meer vormt mist die de aangrenzende heuvels intrekt en zo de ideale omstandigheden creëert voor de theeplant en voor fruitbomen, die tussen de theeplanten staan aangeplant. In China wordt hij beschouwd als de beste groene thee, met een zilverachtig blad, en meestal bestaat de pluk uit één bot en het eerste blad. Die van Dong Shan of Dongshan (Oostelijke Berg) zou de beste zijn. Deze eerder kleine berg ligt op een schiereiland dat uitsteekt ten zuiden van Suzhou. De beste is pre-qingming geplukt, mag alleen van de echte Bi Luo Chun cultivar komen, en wordt op het einde van het proces nog licht gebakken boven asse. De meeste vuurders zijn vrouwelijk. Deze thee is vaak duur, hij mag alleen op droge dagen worden geplukt en de hoeveelheid hangt dus sterk af van het aantal regendagen. De thee wordt ook gemaakt in Zhejiang en Sichuan, maar de blaadjes zijn iets minder uniform en wat bruiner en de thee is wat notiger van smaak. Echte Pi Lo Chun is fruitig en floraal, de struiken groeien tussen fruitbomen en de blaadjes nemen de smaak wat op. De beste worden dan ook geplukt wanneer de perzik-, abrikoos-, citrus- en pruimen-bomen in bloei staan, en ze komen van struiken die fruitbomen in hun onmiddellijke nabijheid hebben. Er worden zeven kwaliteiten onderscheiden: Supreme, Supreme I, Grade I, Grade II, Grade III, Chao Qing I en Chao Qing II. De topkwaliteit van deze thee is duur en moet gedronken worden wanneer men er tijd voor heeft. Het is interessant om de blaadjes twee tot driemaal te gebruiken, de thee verandert van smaak na elk aftreksel. Het rollen van de thee gebeurt met de hand (5 bewegingen die drie keer herhaald worden). Hierdoor krijgt de thee een “natuurlijke”, niet gebruskeerde vorm die door het bakken in een mand wordt gefixeerd op een niet-agressieve wijze. Bij het zetten keert de oorspronkelijke vorm van het blad terug, en tegelijk ook de ‘chi’, of energie.

Bi Luo Chun, Seven Cups: 96 euro per 100 gram. Suzhou City, Pluk 2017 door Lu Geng Liang. Cultivar Xi Shan Xiao Ye Zhong. 1 minuut 45 sec, ITMA theesommelier London. Mooi aroma. Lang, lekker en redelijk zoet, fruitsnoepjes. Mooie zoete nasmaak. 😊😊😊

Bi Luo Chun highest grade, Thee van Sander: 39.5 euro per 100 gram. Heel jong en fijn blad. Frisse en zoete smaak zonder bitters. 5 gram, juli ’18. Begin december ’18: 2.5 gram, 4 minuten, 80°C, 140ml in een kyushu. Mooi gekleurd, zilverachtig en grijsgroen klein blad dat wat naar groentebouillon geurt. De natte blaadjes geuren heel bijzonder, floraal en een beetje naar druiven. Strogele infusie met lichte groene schijn. Aroma doet inderdaad wat aan groentebouillon denken maar wanneer de thee afkoelt meer aan witte druiven. De smaak is redelijk fijn (geen nootjes, geen spinazie), mooi startend, dan vol opwellend en eindigend op een tikje zoet, maar met een stevige astringentie (iets te lang laten trekken, bijna 5 min). 16 december, 85°C, 3 minuten, 2.5 gram, kyusu. Veel mider astringent nu maar met een heel fijne smaak, heel vol en breed, en lekker lang; een tweede zetsel is bijna even lekker, maar met een iets kortere afdronk 😊😊😊

Bi Luo Chun, Le Cha Hû Thé: Lente 2018. 2 à 3 min. 75°C. 9.45 euro voor 50 gram. 18 april ’19, op zijn Westers: mooi droog aroma, een beetje zoet. Mengeling van groene en lichtgroene blaadjes, mooi gekruld. Nat, kleine fijne blaadjes, grassig, vegetaal aroma. Helder intens gele infusie met een warm, rond en koekjesachtig aroma. De smaak valt een beetje tegen, hij is zacht, het mondgevoel een beetje korrelig en dik, maar niet veel karakter en een beetje onduidelijk. Tweede zetsel, 3 minuten: kleur van de infusie gaat nu meer richting jade, het aroma blijft vol, misschien iets lichter, maar erg aardig. In de mond iets minder dik, iets een beetje stoffig, zeker in de neus. 😊😊(😊)

 


Pinglin
Taiwan. Theegebied op 30 minuten rijden van de hoofdstad Taipei, in de Wen Shan bergen. Populaire bestemming voor de inwoners van Taipei die naar hier komen om thee te kopen en te proeven. Hier wordt oolong gemaakt in de Bao Zhong stijl.


Pitt, William

Britse staatsman uit eind 18de eeuw die in 1784 de belasting op een aantal zaken waaronder thee drastisch verlaagde om zo smokkel tegen te gaan. Thee werd plots betaalbaar en veranderde van een delicatesse voor de rijken in een basisvoedsel voor iedereen. Door de beschikbaarheid van goedkope thee van mindere kwaliteit werd het ook een basisbestanddeel van het eetpatroon van de arbeider waar het het lichte bier dat tot dan werd gedronken verving en zo de algemene gezondheid van de mensen verbeterde (en hen slimmer en alerter maakte). Technologische vernieuwingen als stoommachines, de opening van het Suez-kanaal en de aanplant van thee in Indië en op Ceylon doet de prijs van thee nog dramatisch zakken zodat deze tendens nog werd versterkt.

 

Pouchong

Ook bekend als Pao Zhong of Baozhong of Blue Tea. Oolong uit China en Taiwan. Licht geoxideerde (10%) Oolong, tussen groene thee en klassieke Oolong in, en de minst bewerkte van alle oolongs. Komt meestal uit Fujian in China en Pinglin, bij Taipei in Taiwan. De betere hebben een aroma dat floraal is en soms doet denken aan meloen, vaak aan lelies en geurerwten. Vroeger werden de bladeren tijdens het fermenteren in papier gewikkeld en daarvan komt de naam. Wordt soms ook Flower Tea genoemd omwille van de geur. Omdat alles hier draait rond de neus worden ze best jong gedronken en niet te lang bewaard. In Taiwan wordt de thee minder vaak gemaakt omdat hij meer plaats inneemt tijdens transport dan de andere Taiwanese oolong’s waarvan de blaadjes worden gerold in balletjes.

Baozhong: Juni 2017, Icetea cursus, Thee Sommelier, Brugge. Gezet als sprankelthee, thee-extract met Spa Groen en een beetje zoetstof. Lekker aperitiefje, bloemig, zeker ijskoud erg leuk 😊😊(😊)

Bao Zhong, Kukicha theewinkel Oostende: zomer 2017, 18 euro. Mooie kleur geel; aangenaam aroma; erg lekkere, florale thee, heel zacht en complex, met een erg lange, een beetje boterachtige afdronk; ik vond hem duur maar hij is de moeite waard, het is een prachtige thee ! 😊😊😊😊 laatste restje gedronken in oktober 2018: neus is wat minder maar nog steeds zacht en prachtig in de mond

Organic Baguashan Bao Zhong, 2018, Taiwan Tea Crafts: 25 euro per 100gram, sample gekregen van Inge. Traditionele Bao Zhong van het Wen Shan gebied in noord-Taiwan. Heel licht gerolde en heel licht geoxideerde thee. Geoogst maart 2018, Si Ji Chun cultivar, ook bekend als de Four Seasons of Spring. Bio, mechanisch geoogst, theetuin op 350m hoogte. Voor het eerst geproefd op de kaas en thee-avond bij Inge, heel zacht en complex en goed combinerend met een pittige dulses zeewierkaas. 23 februari ’19: droge blaadjes zijn mooi groen, heel licht opgerold en geuren naar groene thee. Na spoelen 45 seconden: boterig, butter beans, floraal voor de natte blaadjes, die heel licht geoxideerd zijn, sommige zijn redelijk groot, bijna altijd wat gefragmenteerd, één blad. Heldere lichtgele infusie. Heel zuiver en mooi aroma met boter, bloemen, een mooie fraicheur en iets grassigs, kakelvers gesneden gras. In de mond licht en elegant, zacht met een zoete toets, mooi breed. Tweede brouwsel, 50 sec: iets vegetaler en scherper in de neus maar toch ook nog steeds die boter, in de mond is de smaak nu duidelijker, zeer lekker, complex en lang, heel volledig. Derde brouwels, 55 sec: de natte blaadjes geuren nog complexer nu en zelfs nog beter, maar in de mond wordt hij iets minder complex, maar nog wel zacht en lekker. Vierde brouwsel, 60 sec, nog ok, met een mooie zachte vriendelijke afdronk.


Pu’erh

Ook Pu-Erh, Pu er, puer en dergelijke. Gefermenteerde thee, in tegenstelling tot zwarte thee waarvan men soms zegt dat hij gerfermenteerd is maar die eigenlijk alleen geoxideerd is. Hier zijn het microben die een fermentatie-proces in gang steken, zoals bij yoghurt, soyasaus of wijn. In China noemt men dit zwarte thee (onze zwarte thee heet daar rode thee) of donkere thee (dark tea). Initieel wordt deze thee behandeld als groene thee maar na het rollen wordt de thee gestoomd en in cakes gevormd. Hij is dan klaar voor de fermentatie waarvan twee soorten bestaan: sheng (rauw) en shou (rijp). Sheng Pu’er fermenteert op natuurlijke wijze, een jarenlang proces door middel van micro-organismen, en Shou Pu’er, een veel korter, maandenlang proces in ruimtes waarvan de vochtigheid wordt geregeld. De beste, meest traditionele zijn altijd Sheng maar ze zijn duur en niet altijd zo makkelijk te vinden. Shou is makkelijker te krijgen in het Westen, en de meeste pu’erh die je in vrac koopt is shou. Hij is bekend voor zijn aardse karakter. Dit is de enige thee die je echt kan bewaren en waarvan de smaken door het bewaren veranderen en aan complexiteit winnen (vooral bij sheng). De meeste Pu’er wordt dan ook verkocht met het oogstjaar, net als een wijn. Oude sheng pu’er cakes, tussen de 40 en zelfs 100 jaar oud heet Lao Sheng Cha en ze halen astronomische prijzen op veilingen. De beste blaadjes voor deze thee zouden komen van oude theebomen in de vrije natuur, maar er is discussie of dan alleen de jonge blaadjes moeten worden geplukt of ook de oudere omdat ze echt bijdragen tot het karakter. Na de pluk (van maart tot eind september) worden de blaadjes verflenst, in de zon als het kan, en dan geroosterd in een pan volgens de sha qing techniek, net als bij groene thee, maar het is de theemaker die beslist over de duur ervan, en des te minder enzymen gedeactiveerd zijn, des te meer dat de thee tijdens de verdere ontwikkeling reageert en donkerder wordt. De maocha of ruwe thee die nu overblijft wordt dan gerold en in de zon te drogen gelegd. Daarna wordt de thee verder behandeld als sheng of als shou. Dit gebeurt vaak door andere, hierin gespecialiseerde mensen. Sheng thee wordt nu gesorteerd in 9 verschillende niveau’s, afhankelijk van de grootte van het blad. Daarna worden ze met stoom bewerkt om ze wat zachter te maken en samengeperst in maanvormige cakes of bing. In deze fase wordt de nei fei, het papiertje met de herkomst, toegevoegd. Daarna worden ze gedroogd en ingepakt, met zeven bing in een tong uit gedroogde schors van bamboe. Elke tong gaat dan in een bamboe mandje met zes mandjes die een jin vormen. Een jin weegt ongeveer 15 kg en zou moeten bestaan uit 42 cakes. Deze worden dan in warme, vochtige kelders in een andere provincie, Guangdong, bewaard (Yunnan is te droog en ligt op te grote hoogte hiervoor). Microflora als de Asper nigellus bacterie beginnen nu hun werk te doen, en de allerbeste thee’s hebben nu 30 jaar nodig om te rijpen maar zijn zéér duur. De betere en beste hebben wat minder tijd nodig en krijgen als ze klaar zijn aroma’s van overrijp fruit en honingraat tesamen met nog wat aardse trekjes, maar niet te veel. De bewaaromstandigheden zijn cruciaal, en verzamelaars maken verschil tussen cakes die bijvoorbeeld in Hong Kong (natter) of in Maleisië (droger) werden bewaard. Shou thee begint op dezelfde manier, maar het verschil ligt hem in het rijpen. Bij shou wordt de maocha in hopen gestapeld die tussen de zes weken en een paar maanden rijpen, een proces dat men Wo Dui noemt. Deze hopen worden regelmatig overhoopgehaald en bevochtigd zodat er zich gisten, schimmels en bacteries ontwikkelen over de hele thee, liefst zo gelijkmatig mogelijk gespreid, een proces dat lijkt op het maken van kaas. Ook dit wordt gedaan in vochtige en warme kelders en als de behandeling is afgelopen wordt de thee kort gestoomd om hem plooibaar te maken en geperst in een vorm. Die vorm kan dan een cake zijn zoals bij sheng, maar ook kleine halve bolletjes, als kleine koepeltjes. Shou is meestal donkerder dan sheng, en de beste shou smaakt zoals jonge sheng, maar de shou is af wanneer het productieproces stopt. Hij zal niet bederven, maar ook niet meer verbeteren, terwijl de sheng dat wel zal doen. De allerbeste komt naar het schijnt uit de bergen rond Xishuangbanna in het zuiden van Yunnan, aan de grens met Myanmar en Laos. Thee uit Lancang in het district Simao zou ook erg goed zijn, maar voor de meeste Pu’Erh’s is het bijna onmogelijk te achterhalen waar ze vandaan komen. De slechtste shou geurt vaak naar vis en natte hond.

Volgens de legende ontstond Pu’Erh toen de keizer lang geleden in Beijing een lading thee uit Yunnan liet komen. De groene thee werd verpakt en op paarden en kamelen geladen voor een reis van 2700km en de grote temperatuurverschillen deden de thee van smaak veranderen. Bij aankomst bleek de keizer dit verschil erg te appreciëren, zowel omwille van de smaak als omwille van de digestieve kenmerken. De smaak noemen de Chinese Chen Xiang, of “oud aroma’.

Pu’Er cakes bestaan in verschillende vormen: bing cha of cake, meestal 357 gram alhoewel kleinere ook bestaan, zhuan cha of tegel, 250 gram, tuo cha of nest, 5 gram, 100 gram of 250 gram, jin gua of pompoen, jin cha of paddenstoel, 240 gram en blokjes van 5 gram. Bovenop een cake ligt meestal een nei fei papier die op de cake wordt gelegd voor hij geperst wordt en die meestal de herkomst aanduidt. Op veel verpakkingen staat een viercijferige code, en deze slaan op een recept voor Pu’Er. De twee eerste cijfers slaan op het jaar waarin het recept werd ontwikkeld en voor het eerst gebruikt, het derde cijfer slaat op de grootte van het blad (met 9 het grootste en 0 nog een knop) en het vierde op de theefabriek (1 is Kunming, 2 is Menghai of Dayi en 3 is Xiaguan). Soms wordt er nog een driedelig cijfer aan toegevoegd, 901 bijvoorbeeld, waar in de 9 slaat op het jaar 2009 en de 01 voor het lot, andere voegen het jaar toe wanneer de thee in een blok geperst werd. Gewoonlijk is het oudste lot van het jaar het slechtste (en het goedkoopste), met ondermaats bewaarpotentieel, alhoewel er ook uitzonderingen zijn. Nu een paar waarschuwingen voor investeerders en liefhebbers. Menghai is niet alleen de naam van één van de beste theefabrieken van Yunnan, het is ook de naam van de regio. Sommige producenten vreëren gewild verwarring op hun verpakkingen, hopend dat de koper zich vergist en teveel betaald voor een thee die helemaal niet van de Menghai Tea Factory komt, maar alleen in de regio gemaakt werd. Sommige schimmige producenten gebruiken ook bekende receptnummers als Menghai 7542 omdat naïeve Westerlingen ze kopen, en vaak zijn het slechte kopieën: als het te mooi is om waar te zijn, is het gewoonlijk niet waar. Goeie Pu’er is niet goedkoop. Een Aziatische investeerder kijkt naar veel andere dingen: wie is de verkoper en is hij te vertrouwen ? Hoe werd de thee gestockeerd ? En waar ? Kortom Pu’er is spannend, en de thee kan héél goed zijn en het verhaal razend interessant, maar denk aan onze Bordeaux wijnen: er circuleren in China drie keer zoveel flessen Chateau Pétrus als er door het kasteel gemaakt zijn… Thee is hierop geen uitzondering.

Pu Erh Impérial, Palais des Thés: Zomer 2017: Helder maar heel donker van kleur, koffie maar dan met een rode schijn (volgens de site roodbruin met zwarte toetsen); ; héél apart aroma, erg mooi maar kan het niet thuisbrengen, iets aards, iets paddenstoel ? natte bosgrond, paddestoelen, herfst; zal wel lekker zijn met wild ! 😊😊😊

Terre de Chine Pu’Er 2008 Shu Cha: Blokje van 5 gram van de Parijse thee-importeur Terre de Chine. District Lin Cang. Van wilde theestruiken tussen de 50 en 80 jaar oud. Shou Pu’Er. 95° 2 min, 500ml. Eerste zetsel: niet gespoeld want niet nagedacht. Troebel bruine infusie met het aroma van oude baskets. Smaakt naar oude rubber en is korrelig, maar de smaak is wel interessant en lang en doet denken aan gedroogd fruit. De blaadjes zijn groen, met een paar volledige en veel snippers. Tweede zetsel: goudgeel, richting amber. Leuk aroma, aards maar ook fruitig. Mooi rond in de mond, heel lekker, beetje aards maar ok. 😊😊😊

Shou Pu'Er, 2010: Yam Tcha, Parijs, november 2018. Heerlijk geurend en smakend naar de bungalow van mijn ouders uit mijn jeugd, een mengeling van bosgrond, uitgedoofde open haard, paddestoelen, natte bladeren en herfst.Heel donkere infusie, bijna zwart. 😊😊😊(😊)

Black Yunnan Tuo 98 – Fengqing Shu Tuo 1998, Mei Leaf: Da Ye Zhong cultivar, geplukt op 2000m hoogte in Fengqing. Fengqing is een deel van Lincang in Yunnan. 8.95 pond voor 75 gram, november ’18. 120 seconden, 600ml, 4,8 gram mini tuocha, in twee gebroken en gespoeld, 99°C. Geur van een kelder in een héél oude boerderij (en inderdaad, waarin nog appels liggen van de vorige oogst). Infusie is heel donker, als koffie. De verkoper geeft natte berggrot als referentie maar ik ben nog niet vaak in een vochtige berggrot geweest…maar wel al in oude boerderijkelders en daar doet hij erg aan denken. In de mond hetzelfde maar dan een verrassende appelachtige zoete finish. Bijzonder zuiver. Ik vind dit onverwacht lekker en rustgevend. 😊😊😊😊 Tweede zetsel, 2 min 30 sec: stoffiger maar ook ronder…zwarte chocolade ? Blijft zeer lekker. Derde zetsel, 3 minuten: natte blaadjes gaan nu naar sporthal met natte kleren. De thee zel verliest veel van zijn karakter.

Shou Pu’er Palace (Gong Ting), 2017, Theetijd: uit Yunnan. 10 euro voor 100gram. Aardse aroma’s maar ook met iets zoets, en in de smelling cup werden deze aroma’s zelfs wat gesplitst. Het zoete deed mij denken aan een parfum dat achterbleef op een oude pelsen jas. De thee veranderde de kaas (Roche Baron) sterk en maakte hem veel complexer, en in de afdronk speelden thee en kaas haasje over met elkaar (eerst de kaas, dan de pu’er, dan terug de kaas). 😊😊😊

 

Puttabong Tea Estate

Eén van de oudste en grootste estates van Darjeeling. Ligt op 9km ten NO van de stad Darjeeling en loopt dan 20 km door tot aan de grens met Sikkim. De eerste aanplant dateert uit 1852. 476ha. Eigendom van de Jayshree Tea Group.

 

Purple Tea

Kenya. Kirinyaga district. Gemaakt met cultivar TRFK 306/1, een thee die rijk is aan anthocyanine’s die een purperen kleur afgeven. De cultivar kan goed tegen droogte en vorst, heeft een hoge opbrengst, en zou veel anti-oxidanten bevatten. De smaak ligt wat tusen een jonge zwarte thee en een wat bittere groene thee.

 

Putuo Fo

China. Zhejiang. Groene thee van de Putuo berg, Zhu Jia Jian en het eiland Tao Hua. Geplukt vlak na het QingMing festival. De Putuo is één van de vier heilige bergen van het boeddhisme.

 

Qian Liang Cha

Thee uit Anhua, een centraal gelegen regio van de provincie Hunan. Donkere, gerookte thee, in een heel speciale vorm. De naam komt van de gewichtsaanduiding, waarbij qian staat voor 1000 en liang voor 37 gram thee (een moderne liang is 50 gram, maar dit is een erg traditionele thee). De thee wordt geperst in een soort boomstam of paal die traditioneel inderdaad 37kg woog. De thee ondergaat eerst een sha qing behandeling om de enzymes te deactiveren waarna een verouderingsproces volgt dat eindigt met het samendrukken in de vorm van een paal of een boomstronk. Deze palen worden in bamboe gewikkeld zodat ze getransporteerd kunnen worden en de rijping kan nu een aantal jaren in beslag nemen. Wanneer ze als voltooid wordt beschouwd wordt de paal in schijven of blokjes gesneden om te worden verkocht. De thee mag niet te donker zijn en moet taankleurig zijn (zoals een oude porto), indien hij té donker is ging er waarschijnlijk iets fout bij de productie of de rijping. De smaak moet aards en notig zijn, en heeft soms ook iets gerookt door het gebruik van dennenhout bij de aanvang van het proces. Lijkt sterk op pu-erh. Vandaag erg zeldzaam, en sommige exemplaren zijn tot 50 jaar oud. Héél erg uniek en speciaal.

 

Qian Tang Lonjing

Longjing van buiten het Xi Hu gebied, in Qian Tang. Minder duur dan de Xi Hu.

 

Qi Dan

China. Dit is de cultivar waarmee de echte Da Hong pao wordt gemaakt, en het is een afstammeling van één van de vijf oorspronkelijke struiken. In de jaren 80 werden loten van de oorspronkelijke struiken genomen en vermeerderd, en de huidige Qi Dan struiken zijn hiervan afkomstig of zijn afstammelingen hiervan. .

 

Qing Xin
China. Vooral populair op Taiwan, maar de originele komt uit Fujian en werd door de Japanners aangeplant op het eiland tijdens de bezetting. In Fujian zelf vind je nog zeer lekkere Qing Xin’s, vaak onder de Mi Xian naam, wat Honey Black wil zeggen en betekent dat de kleine groene Jacobiasca sprinkhaan weeral eens toesloeg en door zijn beetjes de blaadjes zoeter maakt. Kan eigenlijk niet anders dan bio zijn, de bestrijdingsmiddelen zouden de zo belangrijke sprinkhaan doden.

Mi Xian Honey Black Tea, Simon Lévelt: Fujian. 800m hoogte. Qing Xin cultivar. Mi Xian betekent honing aroma. Goed to juni 2020. Bio. 90°C, 3 min, 3 min. 19 maart, westers: 1 theelepel, 90°C, 5 minuten: mooie kleur, mahonie-rood. Heel aangenaam zoet en frutig aroma, honing inderdaad. Ook in de mond heel zacht, heel makkelijk, geen astringentie, mooie maar aarder korte afdronk. Lekker, niet complex, maar wel lekker. Alhoewel de thee mooi kleurt met melk, is toevoegen geen toegevoegde waarde en zelfs zonde. 😊😊😊



Qing-Xin Da You

Cultivar uit Taiwan waar hij gebruikt wordt voor oolong. Vandaag populairder dan de originele Qing-Xin. Productiever en met minder nood aan onderhoud, en goed resistent tegen ziektes. Het blad is ovaal met een stompe tip en een zaagrand. Dikke centrale nerf met niet volledig uitlopende zijnerven. Ok voor oolong en Bao Zhong.

 

Qing-Xin Oolong

Vertaald als Green Heart. Cultivar uit Taiwan waar hij gebruikt wordt voor oolong. Ooit goed voor 40% van de aanplant, en goed van kwaliteit maar ook gevoelig voor ziektes. De struik is eerder klein en compact, en de blaadjes hebben uitgesproken nerven. Ook voor Bao Zhong.

 

Qingxing Dapa

Cultivar die gebruikt wordt voor Oriental Beauty (OB) oolong. Gevoelig voor de aanvallen van de Jacobiascana sprinkhaan die de theeblaadjes aantast wat ze de kenmerkende aroma’s meegeeft. Populair op Taiwan, maar oorspronkelijk Chinees en daaruit meegebracht door de Japanners tijdens de bezetting van Taiwan.

Honey Black, Mist Teas: Wuhe, Ruisui, Hualien County, theetuin op 300 tot 500m hoogte. Geoogst 10 juli 2017. Qingxin Dapa cultivar. Bio. Gemaakt door Mr Liao, één van de 40 boeren op het Wuhe terras. In 2006 nog verkozen als beste thee van de wereld. 22 maart 2019, sample. 90°C, 3.5 gram, 220ml, 3.5 minuten. De droge blaadjes zijn geurloos (ik stel me vragen bij de verpakking van de samples). Nat geuren ze naar rozijnen en honing met een frisse toets. De infusie geurt complex en veellagig, een heel mooi aroma met honing en perzik. In de mond veel body, zacht met weinig astringentie, maar veel minder uitgesproken dan in de neus. De afdronk is eigenlijk lekkerder dan de eerste indruk bij het drinken. Een redelijk zachte maar lekkere zwarte thee, heel elegant 😊😊😊(😊)

Green Wuhe, Mist Teas: Wuhei, Ruisui, Hualine County, Taiwan. Theetuinen op 300 tot 500m hoogte, bio. Geplukt 25 oktober 2017. Thee van Mr Liao, tweede generatie en één van de 40 boeren op het Wuhe terras waar de regering na WOII thee begon aan te planten en promoten. Hij werkt uitsluitend organisch. 44 euro per 100gram. Sample. 5 april 2019, 3 gram, 250ml, 75°C, 5 mins. Mooie heldere groengele kleur. Grassig aroma. In de mond verrassend levendig grassig en toch ook zoet, heel mooi evenwicht en zeer lang. Zeker na afkoelen een erg mooie groene thee met een wat korrelig en dik mondgevoel. Mooie en lange afdronk. Je kan inderdaad proeven dat deze thee van de Qinxin Dapa, een oolong cultivar, komt.

 

Qun Ti Xian

China, Chaozhou. Phoenix (fenghuang) oolong. Fruitig aroma (lychee, perzik) dat van de bodem en de plant komt en natuurlijk is.

 

Qun Ti Zhong
China. Cultivar die gebruikt wordt voor Jun Shan Yin Zhen gele thee, maar die ook als de meer traditionele keuze voor Long Jing wordt gezien.


Raspberry Jam (RJ)

Sommige cultivars van de assamica theestruik geven een Raspberry Jam karakter aan de thee, vooral bij de Keyhung of K1 cultivar die men terugvind in theetuinen als Itakhooli, Oaklands, Khobong en Keyhung.

 

Ratnapura

Sri Lanka. Eén van de lager gelegen gebieden, goed voor lowgrown tea’s.

 

Red oolong

Zie onder Amber oolong

 

Rohini Tea Estate

Kurseong, Darjeeling. Oude theetuin die tussen 1962 en 1994 gesloten was maar die daarvoor bijna 1300ha groot was. Rond 1994 werd 108ha heraangeplant, maar 38ha hebben nog de oude jat theestruiken waarvan de second flush een top-Darjeeling voortbrengt. Bestaat nu uit vier theetuinen: Jaberhat (450m hoogte, 24ha), Kotidhara, Pailodhara, samen 80ha en aangeplant met AV2 en T-78 klonen en Tukuriya (1200m hoogte, hier staan de meeste van de oude struiken). Nu 320 ha groot met 138ha thee-aanplant. Eigendom van Sona Tea Limited.

Rohini Gold Wire Darjeeling, Hotsoup: 9.5 euro voor 25 gram. Tweede pluk 2018, beperkte oplage, Golden Tippy kwaliteit. 4 gram, 1 minuut, 80°C, 7 november 2018. De droge blaadjes hebben een vlezige, erg aparte geur (zwarte-woud-ham) en zijn heel uiteeenlopend qua kleur, van lichtbruin tot zwart. De kleur van de infusie is goudbruin. De natte blaadjes zijn klein en redelijk volledig en geuren overweldigend naar spek en iets zoets gekarameliseerd, als het sausje dat je serveert bij gelakte eend. Ook de thee heeft deze bijzondere geur. In de mond komt ook eerst die karamel, dan komt er een meer moutige mondindruk. De astringentie is bijzonder mooi geproportioneerd, de afdronk is lang. 😊😊😊😊 2.5 gram, 250ml, 85°C, 3 minuten: de natte blaadjes gaan veel meer richting gerookte ham, maar toch ook hier weer die eend ernaast, als een salade van eendeborst en spekjes. Het aroma is opmerkelijk lekker, iets evenwichtiger en minder uitbundig dan de vorige keer. Ik vind de mond opnieuw bijzonder lekker, met meer versmolten smaken en indrukken. Tweede zetsel, 3 minuten 30 sec: zeker niet slechter, meer de herinnering aan het feestmaal (of net buiten de deur van het restaurant…) in de neus. Ook in de mond minder uitbundig maar absoluut de moeite van het zetten. 😊😊😊😊

Rohini Enigma Muscatel Darjeeling, Hotsoup: 9.5 euro per 25 gram. 2nd flush 2018. De droge blaadjes zijn opvallend veelkleurig. 4 gram, 400ml, 1 min 30 sec, 8 november 2018. Zeer mooie heldere strogele infusie. Aroma van hooi. Mooie zoete toets in de mond, heel zacht, mooie finish, lange afdronk. Een verfijnde, aangename Darjeeling. 😊😊😊(😊)

 

Ronnefeldt

Theehuis uit Frankfurt. °1823 door Johann Tobias Ronnefeldt. Als jonge man leert hij het vak bij een grote Frankfurter handelaar en bij een koloniaal warenhuis in Rotterdam. In 1823 begint hij op zichzelf in Frankfurt. De zonen nemen in 1860 het bedrijf over na opleidingen in Hamburg, London en Parijs, en Ronnefeldt wordt een bekend theemerk in de regio. Tegen het einde van de 19de neemt Rudolf Ronnefeldt het besluit zich te specialiseren in theehandel, en hij laat de nevenactiviteiten één voor één verdwijnen. In 1962 wordt Herwarth Westphal, telg van een bekende familie van thee-importeurs mede-eigenaar. In de jaren 80 maakt Frank Holzapfel als nieuwe bedrijfsleider er een thee voor het betere hotelwezen van. In 1991 wordt Thee-Handels-Kontor Bremen overgenomen. Jan-Berend Holzapfel is de huidige bedrijfsleider. Naast de hotels werkt het merk ook met een 2000tal winkeliers die het merk aanbieden in Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Erg bezig met kwaliteit, maar ook met de opleiding van zijn partners en de hotels. Lid van het Ethical Tea Partnership en rapporterend over zijn duurzaamheid via een GRI rapport.

English Breakfast: Zakje, 1.5 gram, 28 april ’18, Holiday Inn, Frankfurt. 12.93 euro per 100gram. 30 april ’18, 100°C, 4 minuten, Spa. Ceylon uit het oosten van het eiland. Mooi gekleurde infusie, redelijk duidelijke Ceylon-aroma’s. Zonder melk: redelijk mild en aangenaam. Kleurt mooi chocolademelk bruin met melk, rond en zacht. 😊😊

 

Rooibos

Afkomstig uit Zuid-Afrika en ondermeer heel populair in Duitsland. Heeft niks te maken met thee en wordt gemaakt van de blaadjes van de Rooibos (Aspalathus linearis), een plant uit de vlinderbloemenfamilie (Leguminosae). Oorspronkelijk kom hij uit de buurt van Cederberg, maar sinds de jaren 30 wordt hij geteeld voor het maken van thee. De blaadjes worden geplukt, gestampt en in de zon gelegd om te drogen en te oxideren, waardoor ze een roodbruine kleur krigen.

Rooibos bevat geen cafeine en is dus bijzonder geschikt voor ’s avonds. Er zit ook nauwelijks tannine in en hij krijgt dus geen bittere smaak door lang te trekken. De thee is erg gezond en bevat Vitamine C, calcium, ijzer en anti-oxidanten. Hij zou licht ontspannend zijn en goed voor de slaap, en helpen tegen kwaaltjes als hooikoorts, astma, allergieën, maagklachten, acne en eczeem. Baby’s krijgen in Afrika koude rooibos tegen darmkrampjes. Rooibos wordt ook verwerkt in verzorgingsproducten voor de huid omwille van zijn anti-inflammatoire en anti-microbiële werking. Er zijn mensen die niet houden van de wat branderige smaak van rooibos en die vermijden door het zakje eerst onder te dompelen in heet water en dat heet water weg te gooien, waarna de thee iets langer mag trekken. Ooit ook bekend als masaï-thee tijdens de Apartheid.

Rooibos Perzik: Thee-sommelier, juni ’17, icetea cursus, afgeschrikt. 20ml rietsuiker op een liter thee, heel aangenaam geurend. Versierd met physalis. 😊😊😊

Rooibos ‘Jardin de Valloires’, Valloires Nature: 1 september ’17. Rooibos, biet, rode besjes, rozenbottel, natuurlijke aroma’s van pioenroosblaadjes. Bio. Anderhalve theelepel op 200 ml, 95°C, 4 minuten. 28 oktober ’17. Droog: ruikt heel fris en fruitig (rood fruit en citrus); mooie rode kleur, helder; heel lekker aroma van rode besjes en rozen, lekker fris; heel smakelijke, natuurlijk overkomende, fruitige en frisse thee ! 😊😊😊😊(😊)Eén van de lekkerste rooibos-blends die ik al dronk ! 29 oktober ’17: coldbrew. Heel mooie warme kleur, een wat rozig oranje met een mooie glans en mooie schakeringen; Mag niet te koud, want dan komen de aroma’s en de smaak er niet door. Beetje warmer is dit een echt lekkere en zelfs wat complexe en frisse drank die sterk verwijst naar citrusfruit

 

 

Rose Congou

Traditionele Chinese blend, gemaakt van zwarte Congou thee en rozenblaadjes, waarbij de rozenblaadjes hun olieën afgaven aan de thee en zo zijn smaak veranderden. Kan ook heel makkelijk zelf gemaakt worden.

 

Rou Gui Wuyi Oolong

China, Fujian, uit de Wuyi bergen. Ook bekend als Cassia Oolong (cinnamon) omdat hij er sterk naar geurt. Vroeger heel beperkt, maar sinds de jaren 80 gestaag groeiend in aanplant, en nu al redelijk breed aangeplant in de regio. Wordt nu ook beschouwd als één van de vijf Si Da Ming Cong.

 

#Ruby18 of #TTES18

Cultivar uit Taiwan voor zwarte thee. Kruising tussen een Assam en Chin Shin, een directe afstammeling van de wilde Camellie Formosensis. Zeer zachte en rijke thee. Wordt ook Sun Lake Moon Tea genoemd.

 

Rusland

Rusland leerde thee kennen in 1638 toen tsaar Mikhail I er kreeg van de Mongolen. Tientallen jaren later proefden de Russen Chinese thee en in 1679 tekenden ze een verdrag over de import van thee uit dat land in ruil voor pelzen. Russische thee wordt gemaakt in samovars waarbij een geconcetreerde sterke thee wordt gebrouwd en warm gehouden in een “chainik”-theepot die bovenop de samover wordt warm gehouden. Deze sterke thee, “zavarka” genaamd, wordt door de vrouw van het huis geschonken in glaasjes in metalen houders en dan aangelengd met heet water van de samovar. Hij wordt meestal zwart gedronken met toevoeging van jam, honing of suiker.

 

Russian Caravan

In Frankrijk bekend als Caravanes Russes. Traditioneel een blend van Keemun, geroosterde Oolong en Lapsang Souchong, alhoewel de laatste soms vervangen wordt door Yunnan wanneer de rokerige toets niet gewenst is. Gaat terug op de theetransporten per kameel over land die via Mongolië en Siberië Rusland binnenkwamen. Vroeger werd beweerd dat de passage door de koude berggebieden een extra toets aan de thee toevoegden, wat de reden was dat hij duurder was dan degene die over het water kwam. Het zweet van de lastdieren en de rook van de kampvuren waarrond de pakken thee werden gestapeld voor de veiligheid zouden voor een uniek aroma zorgen. Er is nooit een vaste formule en elke theehandelaar mag een beetje doen wat hij wil, maar er zitten heel aardige exemplaren tussen. Het is overigens een echte Europese blend, en Chinezen houden er niet van.

De eerste Russen die ooit thee proefden waren twee kozakken, Vasili Tumenets en Ivan Petrov, in 1616 uitgestuurd door de tsaar naar de Altin Khan, een Mongoolse prins. In hun verslag vermelden ze dat ze aan het hof van de Khan een drank kregen die bestond uit gekookte melk en gesmolten boter, en de blaadjes van een hen onbekende plant. Twee jaar later bereikte een andere kozak Beijing waar de Chinese keizer hem een brief gaf die een handelsrelatie aanbood. Helaas kon niemand in Rusland hem lezen omdat hij in het Chinees was... Ook een eerste officiële missie van de Russen naar China eindigde in een fiasco omdat de Russische gezant, Fedor Baikov, weigerde om te kowtow'en voor de keizer en het ceremoniële aanbod van een tas thee, eveneens bereid met melk en boter, afsloeg, een grove belediging. Nog eens vier jaar later had een tweede missie tien puds thee ontvangen om aan de tsaar te geven maar de gezanten verkochten de thee in Beijing en kochten met de opbrengst juwelen waarvan ze verwachtten dat die meer in de smaak zouden vallen. Tegen 1674 was thee echter ingeburgerd in Moskou waar het de reputatie had om 'dronkenschap te vermijden als je het dronk voor het drinken, en goed was tegen de kater als je het dronk na het drinken'. Tegen 1727 ontstond er in Khyakhta, op de Chinees-Russische grens, een handelsnederzetting die ondermeer diende als markt voor de opkomende theehandel.

De thee bereikte Khyakhta door karavaans die in de zomer bestonden uit honderden ossenkarren, maar in de strenge winters moesten dus kamelen gebruikt worden. Daarvoor zorgden twee Mongoolse stammen en zo'n karavaan kon klein zijn, vanaf 20 kamelen, maar de grootste telden tot 1000 lastdieren. Ze hadden niet alleen thee mee maar ook zijde, porselein, tabak, edelmetalen en vooral gedroogde Chinese rabarber, een laxatief medicijn dat heel populair was in Europa. De Russen ruilden ze voor pelsen en huiden. Wanneer een karavaan verwacht werd trokken de Russische handelaars en naar de dichtstbijzijnde hoogte zodat ze met verrekijkers het aantal kamelen konden schatten. Dat gaf hen een dag of vier om onderling af te spreken en hun prijzen te bepalen.

Vanuit Kyakhta vertrok de thee met schepen (in de winter met karren en sleeën) naar Nizhny Novgorod waar de grote markt was waar de Russische handelaren hun thee kwamen kopen. In 1862 kregen ze concurrentie van de Engelsen die hun goedkopere thee, "Canton thee" via de zee naar London en dan naar Novgorod brachten, maar deze thee was zwarter en heviger gebrand om tegen de zeereis te kunnen en veel Russen bleven de weliswaar duurdere Russian Caravan thee prefereren. Tegen 1903 was de Transsiberische spoorlijn klaar en kon thee via de trein van Beijing naar Moskou reizen, en dit was het einde van de thee-karavaan's.

Caravanes Russes, Gourdon Négoce de Thé, Metz. 8.5 euro. 12 oktober ’17. februari ’18. Droog: donker geoxideerde blaadjes in de meerderheid. Mooie kleur infusie, caramelkleurig. De neus is licht rokerig maar niet overdreven, alhoewel ik toegeef dat je hier een beetje voor moet zijn. In de mond is dit wat ze noemen een comforting cup of tea, rokerig maar ook vlezig, eerder licht gestructureerd. Onder de rooksmaak ligt een leuke, licht fruitige basis, die je vooral merkt als je slurpt. De afdronk is lang. . 😊😊😊

 

Rutsiro

Rwanda. Bio. Uitkijkend op Lake Kivu. Frisse kwaliteits-CTC, met voldoende body en sprankelende goud-oranje kleur. Heel modern uitgerust en continu goed tot zeer goed presterend. Bio.

 

Ruttonpore Tea Estate

Cachar District, Assam. Sinds 1986 eigendom van de DM Group. Erg jonge plantage, de meeste planten zijn rond de 20 jaar oud. 800ha, vooral CTC, maar ook bladthee. Verkocht onder Ruttonpore en Suprabha merknamen.

 

Rwanda

In Ruanda werd al thee aangeplant in de jaren 20 maar de echte start hier was in de jaren 50, en dankzij de grote hoogte waarop het land ligt (1600 tot 2500 meter boven de zeespiegel) maakt het naast de alombekende koffie ook uitstekende thee, vaak gebruikt in blends om er kleur aan te geven, maar steeds meer aantrekkelijk op zichzelf. Met veel zon maar weinig hitte (dankzij de hoogte), genoeg regen en mist dankzij de bergen en koele nachten zijn de omstandigheden bijna perfect. Het terroir bestaat enerzijds uit goed drainerende vulkanische heuvels met veel regen en anderzijds uit goed gedraineerd moerasland met turf. Het grootste deel van de aanplant bestaat uit assamica, maar her en der staan ook oude Chinese jat struiken. De beste maanden zijn juli tot september. Het grootste deel van de productie bestaat uit uitstekende CTC thee, heel helder en erg goed reagerend op melk. De Ieren zijn er dol op, maar ook in Britse en Pakistaanse blends wordt hij veel gebruikt. Heuvelthee’s als Gisovu en Kitabi springen er een beetje bovenuit, maar bijna alle Rwandese thee is lekker. Rutsiro en Sorwathe zijn twee bovenmaats goede producenten.

 

Rwanda Mountain Tea

°2006, toen Ruanda aan een privatiseringsproces begon met de verwerving van 90% van de aandelen van Nyabihu en Rubaya, twee theedomeinen in het Noordwesten. In 2009 volgde de Kitabi Tea Company in het zuiden. In 2010 kocht het in partnership met het Indische Jay Shree Tea & Industries ook 60% van de aandelen van Gisakura Tea en Mata Tea. In 2012 volgde Rutsiro Tea. Gericht op kwaliteit en steeds vaker organisch. Sterk gericht op export. Vooral CTC thee, maar ook wel wat Orthodox (bladthee).

 

Rwenzori Highlands

Uganda. Thuis van de Ugandese hooggroeiende thee. Deel van de Albertine Rift, zelf een extensie van de Western Rift. Domeinen langs een 300km lange lijn onmiddellijk ten noorden en zuiden van de Evenaar. Vooral gemaakt voor de Egyptische en de Pakistaanse markt, maar niet zo goed als die van Kenya. Veel potentieel voor verbetering.

 

Sae Midori

Japanse cultivar. Sae Midori betekent ‘helder groen’. Kruising tussen Yabukita en Asatsuyu uit 1990 en productiever dan Asatsuyu en heeft meer aminozuren dan Yabukita. Kan 4 tot 7 dagen vroeger geoogst worden dan Yabukita. Groeit vooral in Zuid-Kagoshima want is erg vorstgevoelig en kan niet zo goed tegen harde wind in de lente. Ook gespeld als Saemidori. Scherpe, frisse smaak, vaak een beetje zoet. De intens heldergroene infusie is typisch. Laag in tannines.

Saemidori Shincha, Schnorr: Thee uit Shizuoka. Cultivar Saemidori. 19.95 euro voor 50 gram, Schnorr Frankfurt. Saemidori zou een kruising zijn tussen Yabukita en Asatsuyu uit 1990, de naam betekent helder-groen. 5 juli ’18: droog, diepgroene blaadjes met lichtere stukjes, nogal gefragmenteerd en met redelijk veel heel kleine stukjes. De neus van de droge blaadjes is intens en doet wat denken aan witte wijn, met iets dat een beetje geroosterd lijkt. De infusie is heel groen. Het aroma is wat boterig, dik en breed maar wat onduidelijk 😊😊😊 6 augustus ’18, coldbrew: geel, maar met een duidelijke groene schijn; intens en wat zoet ljkend aroma (zoete erwtjes), heel boterig ook; in de mond verfrissend, ook hier die boterigheid wel, en een beetje puntigheid en duidelijkheid missend, de smaak gaat wat alle kanten op; lekker maar een beetje grof 😊😊(😊) het tweede treksel, dat wel 24u had gestaan was echter overheerlijk, nog altijd zoet maar ook fijn en heerlijk uitgebalanceerd, een echt plezier om te drinken 😊😊😊

 

Sakimidori
Cultivar. Japan. °1997 als #47 Sakimidori, en een kruising tussen ME52 en F1NN27. ME52 is een in 1932 ontdekte lokale cultivar uit Miyazaki, F1NN27 is een kruising tussen Yabukita en Shizuoka Zairai #16 uit 1953. Kan twee dagen voor Yabukita worden geoogst, kent hogere opbrengsten en bevat zeer veel chlorophyl. De intense groene kleur maakt hem ook geschikt voor matcha blends waar hij vooral de kleur aandraagt. Zeer geschikt voor funmatsucha.


Samaboang

Darjeeling, Teesta Valley. Eén van de hoogst gelegen bio-theetuinen van de wereld. Opgestart in 1882 door Britten maar nadien verwaarloosd en verschillende keren overgegaan in andere handen. Tegen de jaren 60 van de 20e eeuw was het compleet verwaarloosd en in de jaren 80 werd het tijdens onlusten in brand gestoken en vernield. In de jaren 90 kocht een planter met groot geloof in bio het domein.

 

Samidori

Japan. Cultivar. Traaggroeiend, en alleen in kleine hoeveelheden rond Uji. Mooi zoet en mooi groene infusie, met iets meer geel dan gokoh. Voor gyokuro en matcha.

 

Sanbancha

Japan. Thee uit de herfstoogst. Lage kwaliteit en gebruikt voor keuken-matcha of industriële ijsthee. Ook bekend als akiben of akiten.

 

Sanpincha

Japan. Jasmijnthee. Vooral Okinawa. Overgewaaid uit China, maar al een paar eeuwen geleden. Op basis van sencha waaraan jasmijnbloesemblaadjes worden toegevoegd.

 

Satemwa

Malawi. °1923 door MacLean Kay. Nu bestuurd door Alexander Kay, zijn kleinzoon. Tussen de 750 en 1250 m boven de zeespiegel. 892ha groot landgoed waar bijna 1200 mensen werken. Produceren elk jaar tussen de 2.1 en 2.7 ton thee, waarvan de meeste CTC. Echter ook thuis van een hele reeks spectaculaire en speciale thee’s waaronder witte thee in zowel Pai Mu Tan als zilvernaald-vorm, Zomba, een geroosterde groene thee, Bvwumbe Twist ’n Dry, een jade oolong en de enige Shou Pu’Erh van Afrika. Satemwa Antlers wordt gemaakt met de bovenste steeltjes nog voor de knop uitkomt en is eveneens uniek, heel floraal en met een opvallende carameltoets. Al deze thee’s worden gemaakt in kleine hoeveelheden, en de TSFBOP1, hun orthodoxe zwarte thee, die vroeg op het seizoen geoogst wordt, en eigenlijk een First Flush is, met een zesty karakter, een beetje zoals een Darjeeling maar dan zachter, is één van de beste zwarte thee’s van Afrika.

Black & White Big Chunks B.420: Theezakje. Huiswerk Kelly Theesommelier. 12 november ’17. 60% zwarte thee, 40% witte. Droog: gespikkelde CTC ? Rode infusie. Zacht maar met iets van appelsien ? OK **(*)

Small Holder Black, Hotsoup: 4.75 euro per 50 gram. Met de hand geplukt, afkomstig uit de Shire hooglanden van Malawi. Geplukt door Yamba, één van de kleine boeren die aan Satemwa leveren. 1 mei ’18: 3 minuten, 2 gram, 90°C. De droge blaadjes hebben verschillende kleuren en geuren naar zwarte thee, zacht en zuiver. Mooie, lichte en caramelkleurige infusie. De natte blaadjes geuren vaag naar bouillon, met zelfs iets vlezigs. De infusie zelf geurt wat naar honing. De smaak is vaag wat zoet, met verwijzing naar honing. Weinig astringentie. Frisse afdronk. Ook lekker met een wolkje melk. 😊😊😊

Zomba Pearls, Satemwa Tea Estate, Theetijd: Witte thee uit het zuiden van Malawi, op 1800m hoogte op het Shira hoogland en aan de voet van het Zomba plateau. 19 euro per 100 gram. Met de hand geplukt en gedroogd en dan behandeld als een witte thee, maar elke parel bestaat uit een individueel blad, met de hand tot een cocon gerold zodat er enzymes vrij komen die een unieke smaak geven. Daarna worden ze 2x snel gedroogd. Product van teamaster Alexander Kay. Beperkte productie (20 kg per jaar). Thee en kaas degustatie, 2 februari ’19, theetijd. Lichtgeel. Heel zacht boterachtig aroma, vol en rond in de mond, mooi breed. Hij verzachtte het zurig-frisse van de tomaat-mozarella mooi. 😊😊😊(😊)

 

Sayamakaori

Ook Sayama-kaori. Klassieke Japanse thee-varieteit, oorpronkelijk uit de prefectuur Saitama. Kruising tussen Yabukita en een natuurlijke ouder. Een redelijk oude variant uit 1947 die minder en minder gebruikt wordt. Stevige groeier die goed tegen de koude kan.

 

Scottish Breakfast Tea

Meestal de sterkste van de drie Britse ontbijtthee’s (English, Irish, Scottish). Blends van Ceylon, Assam en Afrikaanse thee zijn het meest voorkomend. Gemaakt om te kunnen drinken met zware en nogal vette ontbijten die haggis, black pudding, worst en spek kunnen bevatten, en af en toe zelfs de beruchte kippers (gerookte haring).

Scottish Breakfast Tea, Edinburgh Tea & Coffee Company: Ceylon, Assam en Afrikaanse thee. 9 juni ’18, in Ullapool, 1.95 £. eylon, Assam en Afrikaanse thee. Sterkere ontbijtthee. 9 juni ’18, in Ullapool. 1.95 £. De kleur van de infusie is helder en donker-mahoniebruin, ruikt sterk en krachtig zoals het hoort met een mooie fruitigheid. Mooie chocomelk kleur met melk. Met melk een stevige tas thee, maar ok. 😊😊(😊)

Breakfast Tea, Maw Broon’s Kitchen: Scottish Breakfast Tee. Tin of 50 tea bags. Mix of Assam en kenya. 4.99 £, 9 juni 2018. 2.5 gram thee. 13 juni ’18: donkere, op koffie lijkende infusie, met een stevig en erg strak aroma. Met melk mooi kleurend, richting karamel met een mooie rode schijn. In de mond een stevige thee, heel strak en lineair. Eingelijk niet veel smaak maar sterk en tamelijk astringent, goed voor bij het intbijt (schots, dan toch). 😊😊

 

Seejuli Tea Estate
Assam. North Lakhimpur. Noordelijke oever van de Brahmaputra. Eigendom van MK Teas. 294 ha thee. CTC en Orthodox. Ook bekend als producent van klonen voor de industrie (S8, S16, S19 en S25). De naam is een samentrekking van de Seal Nahar plant en Juli, een aanduiding voor de kleine stroompjes in het gebied.


Seeyok Tea Estate

Mirik Valley, Darjeeling, op 60km van de stad. °1869. 1100 tot 1800m. 406ha met 154 ha thee. Op de grens met Nepal, tegenover Rongbong Valley. Biodynamisch en Fairtrade.

 

Sejak

Zuid-Korea. Ook bekent als dumul-cha of second flush tea, of jakseol (spreeuwentong). Sejak is de aanduiding voor de thee die vanaf begin mei geplukt wordt. Zacht maar met meer smaak dan de vroege Ujeon. 60-70°C. Wat bleker groen dan ujeong. Goedkoper.

Bio Korea Jeju Sejak, Teehaus & Galerie, Speyer : 12 maart, 70°C, 3 theelepels, 400ml, 2 minuten. Bleekgele infusie. Heel ronde zoete aromas met een aantrekkelijke complexiteit. Heel toegankelijke zuivere thee met een mooie mineraliteit en mooie vegetale toetsen, heel rond, een beetje umami in de afdronk. 😊😊😊

 

Sencha

Dit is Japan’s meest populaire thee, de thee voor dagelijks gebruik, goed voor 80% van de productie en hij bestaat in alle kwaliteitsniveau’s, van machinaal geplukte voor alle dagen tot met de hand geplukte voor speciale gelegenheden. De naam betekent ‘gewelde’ thee, in tegenstelling tot matcha, dat gemalen thee betekent. Hij werd voor het eerst gemaakt in 1738 door Nagatani Souen in Uji, maar werd pas echt populair na WOII. De smaak wordt bepaald door het terroir en de variant, maar ook het seizoen waarin de thee gepukt wordt is belangrijk en sommige mensen vinden de eerst geplukte thee van het seizoen de shincha, de lekkerste. Het seizoen voor shincha is van begin april tot eind mei, tot 88 dagen na de eerste lentedag. De theeplanten staan in het volle zonlicht en het liefst op op het zuiden gerichte hellingen met genoeg maar niet te veel vocht. Des te hoger ze staan des te beter de kwaliteit maar des te groter ook het risico op vorst. De eerste oogst gebeurt van eind april tot half mei, maar na 45 dagen wordt er soms al terug geplukt. De eerste pluk, in april/mei, geeft zachte en milde thee, de tweede, nibancha, in juni/juli meer smaak en cafeïne. Nog latere plukken, in augustus of september/oktober, sanbancha, zijn minder van kwaliteit. De thee wordt geplukt met hand of oogstmachine, 15 tot 30 seconden gestoomd om oxydatie tegen te gaan, zacht gemaakt en dan geperst, gedroogd en gerold tot fijne naalden. Het eindproduct, een mengeling van steeltjes, kleine sukjes blad en theeblaadjes van verschillende grootte heet aracha, of ruwe thee. Licht gestoomde bladeren geven een lichter uitzicht en een vinnigere smaak, dieper gestoomde thee’s zijn donkerder, et meer gebroken blad, en stevigere thee. Het is heel belangrijk dat er niet de minste oxydatie gebeurt dus het theemaken moet gebeuren door de boer of de lokale coöperatieve, en onmiddellijk na het plukken. De tweede groep handeling die nu volgt brengt shiagecha voort, verfijnde of verbeterde thee. De thee wordt nu gesorteerd en de blekere steeltjes worden verwijderd, net als de losse stukjes, de fannings, die te snel smaak zouden afgeven in de uiteindelijke blend. De blaadjes worden nu ook gesorteerd op grootte en uitzicht zodat het eindproduct er uniform uitziet, en dit is erg belangrijk voor de prijsbepaling. Dit gebeurt machinaal. Daarna wordt de thee geblend. Japanse theedrinkers verwachten consistentie en herkenbaarheid van hun theemerken en door te blenden worden de jaarverschillen weggewerkt. Het kan ook worden gedaan om de thee goedkoper te maken (zomeroogst die wordt toegevoegd aan lente-oogst) of juist duurder (het blend van thee’s van verschillende regio’s om een nieuw smaakaptroon te bereiken). Heel soms volgt er nu nog hiire, een proces waarbij de thee gevuurd wordt maar kort en op een niet al te hoge temperatuur. Dit maakt de thee een beetje toastier, wat sommige drinkers prefereren. Bij het zetten is het gebruik van het juiste water van vitaal belang: Japans water is zeer zacht met erg lage concentraties aan magnesium en mangaan. Europees kraantjeswater is volledig ongeschikt. Sencha is meestal goudachtig groen, en de temperatuur van het water kan grote invloed uitoefenen op het resultaat en moet bewust gekozen worden. Japanners laten hun thee meestal ook vergezellen door rice crackers, zoete kastanjes of opgelegde groentjes, die allen door het umami-karakter van de thee prikken. In Japan wordt sencha in de zomer ook gekoeld gedronken, en dat is iets dat je snel gewoon wordt 😊. Er bestaan verschillende types sencha: Jo Sencha (superieure sencha), Toku Jo Sencha (extra superieure sencha), Hachijuhachiya Sencha (88 dagen na de eerste lentedag geoogst), Kabusecha (overdekte sencha), Asamushi (licht gestoomde (30 seconden) sencha), Chumushi (gemiddeld gestoomde (30 tot 90 seconden) standaard-sencha), Fukamushi of Fukamushicha(sterk gestoomde sencha (1 tot 2 minuten)) en Shincha (de eerst geplukte van het jaar).

Vanuit een filosofisch standpunt is er een groot verschil tussen matcha en sencha. De eerste sencha-meester was een eenvoudige monnik die door Kyoto dwaalde en thee zette door blaadjes in heet water te gooien, sencha dus, en niet matcha. Waar de drijvende kracht achter matcha wabi is, is die achter sencha furyu, een idee die vrijheid van bestaan oproept, helemaal anders dan het wat zwaardere wabi. Al snel werd sencha populairder dan matcha, en waar een chanoyu theeritueel eigenlijk vooral rond de ceremonie zelf draait, en de thee eigenlijk minder belangrijk is, ligt bij sencha de nadruk op de thee zelf.

Sencha Ariake, Le Palais des Thés: Groene thee uit de provincie Kyushu, een eiland. Ariake is een klein stadje. Vrac (proefzakje). 14 mei 2017: Droog: fijne, regelmatige blaadjes; Nat: mooi diepgroen en regelmatig; zeelucht en zeewier; geel-lichtgroene schijn; Gezet: Mooi aroma, doet denken aan zeewier en zee. Héél mooie fijne volle smaak, mooi rond, zijdezacht. Lange afdronk die secondenlang blijft hangen. Een groene thee voor wie houdt van de zee. 😊😊😊(😊)

Sencha Kakegawa, Think Tea : Kakegawa, een stad in de provincie Shizuoka, ten oosten van de gelijknamige stad. 14 mei ’17: droog: groffe, onregelmatig gesneden blaadjes, redelijk licht van kleur in vgl met 1 en 3; nat: onregelmatige vormen, een paar takjes; beedje troebel geel; opmerkelijk aroma van gebakken vis met een groentesaus (als paling in het groen?); in de mond breder dan de Ariake, zacht en breed, met vooral achteraan die gebraden vis, een best wel aangename ervaring, 😊😊😊

Sencha Yamato, Think Tea : Herfstthee. Sencha van een betere kwaliteit, geoogst in de herfst. 7.2 euro. 14 mei 2017: Droog: mooi diepgroen, regelmatig van vorm; Nat: mooi blad, diepgroen en donkerder dan 1 en 2; mooi en erg evenwichtig aroma, geen spoor van vis; heldergeel met een gouden schijn; in de neus heel fijn aroma, heel elegant, als en weide in de ochtenddauw; in de mond ook dat opvallende evenwicht, heel zuiver ook, en tamelijk lang, met vooral gras en noten en iets fruitigs (geel steenfruit); 😊😊😊(😊)

Sencha Satsuma, De Theeliefhebber: Bio. 15 euro pop up Diestsestraat. 2 minuten, 2 gram op ong 200ml, 75°C. De naam komt van het feodale Satsuma domein in de huidige prefectuur Kagoshima. 29 december ’17: Geplooide blaadjes, zoet geurend. Infusie is goudgeel. Zachte zoete neus. De mond is rond en zacht, boterachtig in de finish en zeker de afdronk. Erg aangename sencha. Niks bitterheid. Een goeie sencha voor elke dag. 😊😊😊

Sencha Kakegawa, Metropolitan Tea Company, Canada, ITMA: 12 januari ’19. 4.5 euro per 100gram. De droge blaadjes glanzen en zijn diepgroen, met een paar lichter gekleurde en een paar stukjes geoxideerd blad. Lekkere smaak. De natte blaadjes zijn gesnipperd maar redelijk groot en volledig en hebben een mooie kleur. 3 gram, 80°C, kyusu, 140ml, 1 min 30 sec. Helder gele infusie met groene inslag. In de neus spinazie, helder en intens, met een spoor van geroosterde vis. De mond is zacht, breed en boterig en zonder een spoor van astringentie. Tweede infusie, 1min 40 sec. In de neus is de spinazie weg, wel nog vismijn die al een tijdje toe is. In de mond flauw. Ook de derde infusie aan 90°C was overbodig. One-shot thee, maar die eerste infusie was wel aangenaam. 😊😊😊 6 gram, 75°C, 140ml, 1 minuut. In de neus dezelfde toetsen van spinazie en vis, maar de mond is erg anders, heel dik, een beetje melkachtig, erg stevige astringentie, niet bitter !, met een mooi zoet tikje op de punt van de tong, heel interessant. Tweede infusie aan 80°C. Wegglippende botertoets in de neus. Boterig, minder astringent maar ook minder interessant. 😊😊(😊)

Sencha Kawane Mirai, Masui Tea Farm: Kawane bergen in Shizuoka. Uit Japan meegebracht door Stijn van de De Theeliefhebber. Mirai is de naam van de cultivar, een eigen variant die genoemd is naar de dochter van de eigenaar. 13 mei ’19. 1 minuut, 78°C, 2 theelepels. Mooi fris aroma. Opmerkelijk zoet, heel helder en puur. Tweede zetsel is nog steeds mooi zoet, iets bitterder wel. 😊😊😊(😊)
Sencha Hoshi: gedronken 13 mei bij Stijn. 78°C, 2 theelepels, 1 minuut. Aroma van spinazie, zowel de infusie als het blad. Heel dikke en volle sencha, met spinazie en courgette in de mond, en een zoetje op de zijkant van de tong. Tweede zetsel, 40 seconden: toetsen van drop en lindebloesem, heel rond zoetje. Leuke sencha. 😊😊😊

 

Senchado
Vanuit een filosofisch standpunt is er een groot verschil tussen matcha en sencha. De eerste sencha-meester was een eenvoudige Chinese monnik, Ingen Ryuki, die de Obaku zen-school startte in de 17de eeuw, door Kyoto dwaalde en thee zette door blaadjes in heet water te gooien, sencha dus, en niet matcha. In de 18de eeuw maakte de monnik/dichter Baisao de praktijk nog populairder. Waar de drijvende kracht achter matcha wabi is, is die achter sencha furyu, een idee die vrijheid van bestaan oproept, helemaal anders dan het wat zwaardere wabi. Al snel werd sencha populairder dan matcha, en waar een chanoyu theeritueel eigenlijk vooral rond de ceremonie zelf draait, en de thee eigenlijk minder belangrijk is, ligt bij sencha de nadruk op de thee zelf. In het begin was het senchado gebeuren heel los en vrij, met randgebeuren als kalligraphie, muziek en poëzie, maar later werd ook senchado formeler en ritueler. Ook vandaag wordt er nog thee geschonken volgens deze formule in gespecialiseerde theezaken. Tijdens de senchado-ceremonie mag er gesproken worden, en er bestaat speciale keramiek om te gebruiken, die kan trouwens even goed Chinees als Japans zijn. De ceremonie lijkt sterk op de Chinese gongfu. Ze wordt alleen gebuikt voor kwaliteits-sencha’s of gyokuro.


SFTGFOP

Special Fine Tippy Golden Flowery Orange Pekoe. Whole Leaf kwaliteitsaanduiding voor de fijnste blaadjes. Indië. In Sri Lanka bekend als Orange Pekoe A of OPA.

 

Shaanxi

Provincie in China, ongeveer in het midden. Op het randje voor theeproductie, noordelijker wordt het te droog en te koud. Ligt aan de oude Zijderoute en het bekendst voor zijn Fu tegelthee.

 

Shan Cha

Letterlijk bergthee. Redelijk zeldzame thee die afkomstig is van een oude wilde cultivar in het gebergte van Nantou in Taiwan. Groeit op hoogtes tussen de 650 en de 1500m, en de smaakkenmerken worden alleen bekomen bij pluk van de wilde exemplaren. Verwant met de assamica-struik en stamvader van veel interessante cultivars waaronder de TRES-18 Red Jade.

Shan Cha, Hotsoup: 35.11 euro per 100gram. Taiwan. In juli en augustus 2016 geplukte wilde rode thee uit theetuinen op tussen de 800 en 1000 m boven de zeespiegel, in de omgeving van de stad YuChi in de provincie Nantou. Afkomstig van wilde theebomen die groeien in de bergen van Yu-Chi, vanaf vroeg in de ochtend geplukt door plukkers die de bergen in trekken. De stijl Shan Cha wordt al vermeld in de 17de eeuw. Door de lange bladeren lijkt de thee op assamica maar hij heeft een ondergronds wortelstelsel waaruit de scheuten komen. De omgeving waarin de bomen staan is beschermd. De droge blaadjes zijn groot, overwegend zwart maar met mooie roodbruine ertussen, en ruiken intrigerend (gebraad, specerijen). 24 juli ’18: roodbruin en helder. Een mooi en complex aroma vol van specerijen met een heel leuke aparte ondertoon. In de mond rond en heel aangenaam, niet bitter, geen astringentie, wel met een fris puntje op de bovenkant van de tong, en een mooie nadronk. Een bijzondere thee. 26 december ’18: 75°C, 100ml, gaiwan, 3 gram, 20 seconden: de natte bladeren hebben een prachtig en uitermate complex aroma, met een heel mooie vlezigheid vol specerijen en een spectaculaire fruitigheid. De infusie is lichtbruinig, en ruikt minder spectaculair. In de mond is de thee eerder licht maar met een mooie fijne vlezigheid, die mooi blijft hangen en complexer ontwikkeld in de mond (en daar blijft hangen tot je inslikt). Tweede zetsel, 30 seconden: de scherpe fruitigheid van de blaadjes wordt wat ronder en zoeter, en de vlezigheid gaat wat naar de achtergrond, maar blijft uitzonderlijk mooi. De neus is meer uitgesproken en krachtiger met de vlezigheid op de achtergrond. In de mond nu voller en wat zoeter, en heerlijk compleet, en heel diep, en met de fruitigheid van bijvoorbeeld perzik. Derde zetsel, 40 seconden: de complexiteit van de eerste zetsel schuift wat opzij voor meer moutige trekjes. De geur wordt nog ronder, ook hier met veel meer moutigheid. In de mond wordt de thee nu echt zoet, maar de complexiteit verdwijnt wat. Vierde zetsel: overheersende moutigheid bij de natte blaadjes. De infusie blijft wel leuk ruiken. In de mond licht zoet en nu een beetje flauw, maar zelfs nu blijft het een plezier om te drinken. 😊😊😊😊(😊)

 

Shan Lin Xi
Taiwan, Nantou. Deze berg is heel bekend voor zijn mooie omgeving maar de laatste 20 jaar wordt er ook meer en meer uitstekende thee gemaakt. De eerste theetuinen kwamen er in de jaren 80 maar de teelt was een, groot succes en breidde zich snel uit. De hoogste theetuinen liggen hier op 1650m, en de beste liggen op de steile hellingen en kregen de namen dan dieren uit de Chinese astrologie. Prachtige Gaoshan van de Cui Yu cultivar. Oogsten in april, juni, september en november.

Shan Lin Xi, Hotsoup: Taiwan. High Mountain Oolong. 40.14 euro per 100 gram. Goed tot 28 maart 2020. Thee van de Shan Lin Xi berg in Nantou, de bergachtige provincie in het midden van Taiwan. Met de hand geplukt en verwerkt in november 2017 en dus een Winter Gaoshan. Licht geoxideerd. De cultivar is Cui Yu (TTES 13). De theetuin ligt op ongeveer 1900 meter en de theeplantages liggen er sinds de jaren 70. 8 maart ’19. 99°C, 2 minuten, 3 gram, 300ml, gespoeld. De droge blaadjes hebben een snoepjes-bessengeur met een toefje room erdoor. Heel mooie opgerolde blaadjes, verschillende schakeringen van groen. De natte blaadjes geuren heel boterig en tegelijk ook bloemistentoonzaal-floraal, zijn groot en volledig met nauwelijks merkbare oxidatie, een mix van steeltjes met één, twee of drie blaadjes. Schitterend goudgele heldere kleur. De infusie geurt heel zacht en boterig, heel mooi ! Heel zachte thee, heel fris, met een klein mooi zuur citrustikje dat ook in de afdronk blijft hangen als de thee wat afkoelt. Tweede brouwsel, 2min30sec: de infusie kleurt duidelijk meer richting jade. De geur is nu complexer, nog steeds met dat boterige, maar breder en meer in elkaar vloeiend. De mond is echt lekkerder, heel complex, heel breed, en met een echt lange afdronk. Derde zetsel was wat flauw geworden, maar prachtige thee ! 😊😊😊😊


Shan Tuyen

Vietnam. Ook bekend als Shan Tea of Mountain Tea. De vaak 300 jaar oude theebomen in Noord-Vietnam leveren een aparte thee op. Het zijn oude varianten van de theestruik als camilla sinensis pubilimba en ze leveren een erg witte donzige knop. Het plukken in de drie tot vier meter hoge bomen is gevaarlijk en levert meestal een mengeling op van knoppen en oudere blaadjes, alhoewel er wel degelijk een soort lentepluk is begin mei. De thee is bio omdat men niet anders kan, en het productieproces is heel primitief, met eerst een verwelken op de vloer en dan een drie minuten durende periode op oude roltafels. Als het weer goed is volgt er een dag van drogen in de zon. Kippen en varkens lopen door de thee en kokend water is hier een must (en spoelen is ook niet slecht). Heel traditionele artisanaal gemaakte thee, wisselend van kwaliteit, maar interessant omdat thee er een paar honderd jaar geleden er waarschijnlijk voor het grootste deel zo zal uitgezien hebben.

 

Shanteo

St Julian’s, Malta. Luxe-theemerk dat zijn hoofdkwartier in het Le Meridien hotel heeft. 120 referenties, vaak van uitstekende kwaliteit, en zéér mooi geblend.

Assam Mokalbary Golden Tipped: Sample met ongeveer 3 gram. 15 euro per 100 gram. 100°C, 3 tot 4 min. De geur van het droge blad is ok, lekker moutig, met tamelijk wat tip. Het natte blad ruikt heel krachtig, maar het infuus, donkerbruin van kleur, ruikt helemaal zoals een assam moet ruiken, heel lekker malty en vol. Veel body. Heel mooi kleurend met melk, een erg aardige kop thee. Ik heb geen idee waar Mokalbary ligt. 😊😊😊

Milky Oolong: 20 euro per 100gr. Zetadvies, 70°C, 2 à 3 minuten. Kan verschillende malen worden hergebruikt. Bevat oolong-thee en kunstmatige aroma’s. Het droge blad ruikt heel sterk naar iets melkachtigs. De kleur van de infusie is heldergeel. Het aroma is nogal overweldigend maar duidelijk en wel omlijnd, heel lekker in het begin en dan met een echo die ik minder aangenaam vind (ik heb dit vaak mij deze thee). In de mond hetzelfde, en dus niet echt mijn ding, maar het is één van de favoriete thee’s van één van mijn vriendinnen. 😊😊(😊)

Lan Oolong: 80°C, 2 mins, 30 sec, 4 gram, 9 euro per 100gram. Oolong met bamboo blad, rozenblaadjes, moringa en aroma’s. Bio. Droog: een heel complexe en sterke geur die doet denken aan whiskey, heel mooi en apart. Infusie is geel maar donker met een zweem van bruin en groen. Het aroma is opvallend en speciaal, de rozenblaadjes vallen op, maar ze liggen bovenop andere meer exotische tonen. In de mond valt de gelijkenis met een single malt nog meer op, de smaken liggen echt in hetzelfde register. Lange afdronk ook. Interessante en goeie mengeling, en erg lekker. 😊😊😊(😊)

Your Majesty: 8 euro voor 70 gram. Witte thee, rozenblaadjes, vanille en framboos. 80°C, 2 à 3 minuten. Droog: bijzonder fijne en complexe blend, bijna als een lichte en jonge rode wijn, met grote mooie theeblaadjes. De infusie infuus kleurt roze en heeft een fris en fijn aroma, heel licht en elegant; ook in de mond is dat zo, heel zacht en fijn met voldoende fraicheur, heel aangename afternoon thee, en wanneer de thee afkoelt blijft die leuke vanilletoets 😊😊😊

Geisha: 7.5 euro per 100 gram. Sample. Zetadvies 80°C, 2 tot 3 minuten. Groene thee, citroengras, stukjes wortel, aalbes, rode bes, granaatappelpit, granaatappelbloesem, korenbloembloesem. Droog aroma: fris, bloemig, een jonge-meisjesgeur. De infusie heeft een vreemde maar aangename geur, een mix van gras en fruit. In de mond is de thee rond en leuk droog-fruitig, niet overweldigend, zelfs wat ingetogen, maar mooi en aangenaam en niet opdringerig. Hij is redelijk lang, maar op dezelfde wat timide manier; goed gekozen naam 😊😊😊

Rainforest: 8.5 euro per 100 gram. 5 à 8 min, 100°C. Groene thee, citroengras, witte thee, stukjes wortel, lapacho thee (van de pau d’arco boom), sinaasappelschil, zoethout, gingkgo blad, saffloerbloesem, hibiscusbloem, affrikaantje, basilicum, aroma’s. Het droge aroma heeft iets origineels en fris fascinerends en maakt nieuwsgierig. De kleur van de infusie een naar caramelzwemend geel. Bijzonder aroma, heel vegetaal, wat grassig, maar zeer complex, zit van alles in. Goed gekozen naam, de aroma’s schieten van alle kanten op je af, als een jungle van smaken. Ook in de mond is dit een bijzonder lekkere en complexe blend, zeer goed gemaakt, intrigerend zelfs; knap, complex en lang ; very smoothing ook 😊😊😊(😊)

Masquerade: 8 euro per 100 gram. 100°C, 5 tot 8 min. Peer, meloen, rozenknop, kiwi, rozenblaadjes. Droog: heel verleidelijk en zwoel. De infusie is mooi, een intens geel met oranje schijn, en heeft een heel mooi en compleet aroma met veel diepgang. Heel zacht en verleidelijk in de mond, knap dat ze hier weerstonden aan de drang om hibiscus toe te voegen, en toch is er een mooie frisse toets die zich niet opdringt; heel knap gedaan, mooie blend; schaamteloos lekker voor het slapengaan 😊😊😊

Sacramento: 7.5 euro per 100 gram. 100°C, 5 tot 8 min. Stukjes appel, hibiscusbloesem, zwarte appelbes, braambesblad, bosbes, goji bessen, korenbloembloemblaadjes en buchu blad. De droge blaadjes geuren naar fris fruit, moeilijk thuis te brengen. De kleur van de infusie is rood, de geur is vol fruit, met frisse toetsen van de hibiscus maar niet te en wat andere moeilijker te definieren zaken. In de mond gedomineerd door de wat zure hibiscus toets, maar lange afdronk met mooi en zuiver en evenwichtiger fruit dan in de mond zelf. Mooi geblend, bijft interessant in de mond. 😊😊

Madmoiselle: Sample. Herbal Infusion. Geen info maar zo te zien citroengras, braam, rozenblaadjes en nog andere. 5 to 8 mins, 100°C. Olala ! droog aroma is verleidelijk, in de boudoir stijl en erg sexy ! de infusie is caramelkleurig, de geur heel bijzonder, zoals het droge aroma maar met meer body (moringa?); in de mond verrassend vol maar met een heel zachte ondertoon; fluwelig mondgevoel (echt speciaal, hoe doen ze dat ?) speciaal maar best wel lekker 😊😊(😊)

Bliss: 7.5 euro per 100 gram. 5 – 8 mins, 100°C. framboos, appel, granaatappelzaadjes, papaya en moringa blaadjes. Interessant aroma, geen schreeuwertje. Caramelbruine infusie. Een eerder timide en wat gesloten aroma, maar met een zekere complexiteit. In de mond frisse attaque, en dat zuurtje blijft hangen. Voor de rest een aardige thee. 😊😊

Midnight in Morocco: 7.5 euro per 100gr. 2 – 3 mins, 80°C. Gunpowder thee en munt. Droog aroma: mooie frisse munt ! en genoeg ! gunpowder geel-oranje. Een vol munt aroma met een heel mooie structuur en interessante complexiteit (zie je niet zo vaak met zo’n thee); in de mond mooie munt maar ook volume en rondeur, ook hier zeer mooi evenwicht 😊😊😊

 

Shawlands

Ceylon. Regio Uva. Theetuin op 1200m hoogte, op de zuidelijke helingen van de Madulsima heuvelruggen. Opgericht in 1880.

Ceylon OP Shawlands, Or, Aalst: Zwarte thee. Regio Uva. Kleine, wat gebroken blaadjes. Goed maar wat wegglippend aroma. Natte neus is hel klassiek, maar in de mond is de thee heel rond en zacht, een beetje zoet zelfs; lekkerste van de flight en de enige die echt zonder melk lekker is; gezet met 4,5 min ipv 2 en dat is ok. Héél mooie thee, mooie complexiteit, en vooral een mooie fraicheur. Lang. 😊😊😊(😊)

 

She Qian

Deel van de lente-oogst in China. Oogst voor She Ri, het lenteoffer festival, meestal rond 21 maart. Zeer zeldzaam.

 

Shi Feng Lung Jing

Ook bekend als Lion’s Peak Lungjing. Eén van de betere varianten uit Lung Jing hartland. Theestruiken op de Shi Feng berg in Hangzhou die uitkijkt op Xihu (Westelijk Meer), en zo één van de vijf Xihu Longjings. Wit zand en kwartsiet. Pesticides en herbicides zijn hier verboden. Kan afkomstig zijn van heel oude struiken van de Qun Ti Zhong cultivar (veel Long Jing wordt gemaakt met relatief jonge Long Jing #43 die een andere smaak heeft). Zeldzaam en meestal redelijk duur. Men maakt een onderscheid tussen ming qian en yu qian, beide lenteplukken van hoogwaardige kwaliteit, maar de eerste is de vroegste die van eind maart tot begin april loopt. De tweede vindt plaats twee weken later.


Shi Gu Ping
China. Phoenix Dancong oolong.


Shincha

Japan. De eerste thee van het nieuwe seizoen. Officieel start dat op 2 of 3 mei, 88 dagen na Shunbun, het begin van de lente, maar theeboeren starten vaak al in april met het plukken op de lager gelegen en warmere stukken.

 

Shizu-Inzatsu 131
Japan. In 1922 bracht Maruo Fumio van het Shizuoka Agricultural Research Center uit Indië, Sri Lanka en Java assam-zaadjes mee van de Manipuri variant. Eén van de 90 resulterende theeplanten, Manipuri 15, werd geselecteerd voor kruising met een Japanse hybride, en het resultaat was Shizu-Insatsu 131. Arima Toshiharu, een andere specialist in de ontwikkeling van cultivar’s, was de man achter de ontwikkeling. Het is een snelle groeier die niet zo goed bestand is tegen koude of ziekte maar die buitengewoon geurt en zeer geschikt was voor sencha en tamaryokucha. In Japan werd de cultivar aanzien als té aromatisch voor sencha en kende hij eind jaren 50 vooral succes voor kama-iri cha. Het is ook de ouder van een reeks populaire aromatische cultivars als Sofu, Fuji-kaori en Kondo-wase.


Shi Zuo

Theedistrict op de berg Ali in Taiwan, bij de stad Tseng Wenhsi. De naam betekent stenen tafel en slaat op een megaliet die zich in de regio bevindt. Ligt op hoogtes tussen de 1300 en 1500m boven de zeespiegel. De grond is dieprood in kleur en rijk en perfect voor oolong. Omdat de wegen pas na 1983 werden aangelegd is het een relatief nieuw theegebied waar theeplanten pas in de jaren ‘80 werden aangeplant. Momenteel is dat goed voor 350 ha. De thee wordt gemaakt door een coöperatieve, wordt met de hand geplukt en bewerkt en zou een unieke verhittingsmethode gebruiken. Het eindresultaat ziet er wat uit als een gunpowder thee. De aangeplante variant heet Wu Long Wei, de blaadjes zijn elliptisch en worden geplukt als de drie elkaar overlappen. De hellingen waarop ze aangeplant staan bieden de ideale blootstelling aan de nachtelijke mist, en ze worden gesnoeid op 80 à 90 cm hoogte. De thee heeft een duidelijk zoete en wat romige toets. Best met de Gongfu zetmethode.

 

Shizuoka
Prefectuur in Japan aan de kust maar met een bergachtig binnenland. 20.000ha theetuinen, goed voor ongeveer 44.100 ton per jaar. De Fuji berg ligt op de grens van deze prefectuur met de prefectuur Yamanashi en heel wat theetuinen kijken er op uit. De regio is goed voor ongeveer 40% van de totale Japanse theeproductie, en de sencha methode komt hier vandaan. De meeste thee wordt verkocht op theeveilingen bij het krieken van de dag waar de kopers blauwe petjes dragen, de telers groene en de tussenpersonen gele. De tussenpersonen hebben ook een telraam bij om snel te kunnen rekenen. De meeste en beste thee wordt te koop aangeboden door de boeren of coöperatieven zelf, maar de tussenpersonen bepalen de prijs. Belangrijk voor Shizuoka is de combinatie berg en oceaan, die lagere gemiddelde temperaturen en grotere schommelingen veroorzaken wat zeer goed is voor de smaakcomplexiteit. De bodem is erg mineraalrijk en een dikke zeemist houdt veel van het zonlicht tegen wanneer hij het land in kruipt. De resulterende lagere groei geeft de thee meer aroma’s en concentratie. Gebieden als Kawane en Tenryu zijn bekend voor hun top-thee’s. Shizuoka is ook de regio waar veel thee uit andere regio’s wordt verwerkt tot het finale product.
Night Shadow Shizuoka, Essence du Thé, Colmar: Groene thee. 8 april 2017, 11u17: droog een heel zoet aroma, nat richting spinazie of warmoes; zee-aroma’s, die nog het sterkst doorkomen in de afdronk; er zit ook iets licht notigs in, maar zeker ook iets van spinazie; heel fijne mond, heel elegant, een beetje puntig; heel lekkere fijne groene thee 😊😊😊


Shou Mei

Fujian, China. Witte thee. De sterke smaak doet wat denken aan een lichte Oolong. Later geplukt dan Bai Mudan, en daardoor misschien iets donkerder, en de goedkopere zijn goudkleurig met veel zwarte en rode blaadjes wat het brouwsel donkerder maakt. Eigenlijk een bijproduct van Baihao Yinzhen waarbij van de Da Bai de grotere blaadjes worden gebruikt. Vaak is dit de grondstof voor theezakjes met witte thee.

 

Shui Hsien

Ook bekend als Shui Xian, Water Spirit of Watergeest. Oolong thee uit de Wuyi bergen in Fujian. Gemaakt met de grote bladeren van een hoge theeboom. Donkergroene, glanzende bladeren. Erg donkere oolong. De goedkopere heeft vaak iets gebrands, de beste geuren naar honing. Er bestaat ook Aged Shui Hsien die een paar tientallen jaren gerijpt heeft en dan herbakken wordt. Wordt ook in Taiwan gemaakt.

‘Old Bush’ Shui Xsian, Thee van Sander. De struiken waar deze thee mee gemaakt is zijn 70 tot 80 jaar oud. Deze thee is 8x geroosterd met tussen pozen. 3 februari ’19: 20 seconden, 4.2 gram, 100ml gaiwan, 95°C, zes uur in de namiddag. Aroma van dekseltje is extreem fruitig, heel lekker, net als de losse blaadjes zelf. De infusie kleurt redelijk donker en niet zo heel helder. De neus is eenvoudig maar erg aangenaam, mooie roostertoets, fruitig ook en in de mond is dat ook zo, maar hij is heel kort, alhowel hij mooi start. Tweede zetsel, 25 seconden: de neus blijft even aardig, de mond is nu nog korter, maar de thee blijft lekker. Derde zetsel, 40 seconden: aroma blijft goed, de smaak zakt wat in, maar het blijft een aardige thee die ook merkwaardig lang blijft hangen. Pretentieloze rock oolong maar een hele leuke voor elke dag, heel aangenaam 😊😊😊

 

Shui Jin Gui

Of Golden Turtle. Eén van de vier beroemde Wuyi rotsthee varianten. Heldergroene infusie, de meest ‘groene’ van de vier Wuyi oolong’s, en vaak subtieler dan de andere. Lange, pijlvormige blaadjes, dunner dan de drie andere. De naam komt van de ontstaanslegende van deze thee. Monniken hadden hoog in de Wuyi bergen een theetuin met uitzonderlijke theestruiken. Bij heel zware regenval werden een paar van die struiken van hun rots gespoeld zodat ze met grond en al terecht kwamen op een lager gelegen terrein van een boer. Die weigerde de struiken terug te geven en won de rechtszaak tegen de monniken, omdat het de natuur was die in zijn voordeel was geweest. Van die originele struiken zouden er nog drie overleven. Een andere uitleg is dat de Turtle God die pas na 1000 jaar meditatie tot zijn goddelijke status was verheven zich miskend voelde en terug naar de aarde kwam om er te worden vereerd als theestruik. De thee wordt begin mei geplukt volgens de zhong kai mian methode, wanneer het jongste blad zich aan het openen is en ongeveer 2/3 zo groot is als een normaal blad. Alles gebeurt verder met de hand en dient heel secuur te gebeuren. 

Golden Turtle Shui Jin Gui, Mei Leaf: London, november ’18, 56.53 pond per 100 gram. Gedronken gongfu ter plekke. Gespoeld. Eerste zetsel, 20 seconden. Diep oranje, richting bruin en donkergoen. Het nat blad geurt naar vernis (in de positieve zin) en ingelegde pruimen. In de mond sinaas, maar dan eerder sinaasconfiserie, en elder. Dik in de mond. Erg mooie en lange nadronk met sinaas en hout (kerselaar zoals in een meubelmakerij). Tweede zetel, 10 seconden. Meer leder en hout over de hele lijn. Derde zetsel, 40 seconden. Eigenaardige zoute toets, opnieuw leder. Zachter nu, en wat dunner in de mond. Erg interessante en complexe thee. 😊😊😊😊https://theenatuurlijk.blogspot.com/2018/12/thee-in-london-mei-leaf.html  

Shui Jin Gui: Thee van Sander: Proefpakket oolong. Thee uit 2012. Fleurig en aromatisch. 28 maart ’19, 17u30 in de namiddag, thuis, met de gaiwan, 4 gram op 100ml, 99°C, 20 seconden: droog, chocolade, koekjes, specerijenkast (oud); redelijk grote donkerbruine blaadjes, overwegend heel donker, een paar wat lichter, gedraaid in de lengte. Natte blaadjes: een complex aroma maar ook heel subtiel, chocola, hout, frisheid van bessen, kruiden. Bijzonder aangenaam geurende infusie, caramelbruin, toetsen chocolade en sinaas, heel complex. In de mond zacht en lang, heel mooie en opmerkelijk lange afdronk, ook hier die mix van chocolade en sinaas; bleef maar terugkomen ! mooie wat korrelige, mineralige structuur in de mond. Tweede infusie, 30 seconden: vooral fruit en hout bij het natte blad, en iets vineus, heel diep en interessant. Infusie in dezelfde lijn, chocolade, hout, fruit en iets van hele goede oude wijn. In de mond rond, enorm mineralig, en bijzonder lekker, met een heel mooi fris puntje achteraan, en geen astringentie maar een soort raspende korreligheid. Rock Rhyme ? Derde zetsel, opnieuw 30 seconden: de natte blaadjes geuren nu wat molliger, meer richting honing. Ook de infusie is molliger, maar met een mooi veegje fraicheur. In de mond nu een opmerkelijk frisheid, wat korter van afdronk, maar heel mooi fris. Vierde zetsel, vooral fruit met een beetje hout, nog steeds lekker maar eenvoudiger. Heerlijke thee 😊😊😊😊(😊)

 


Sichuan

Provincie in ZW China. Chengdu is de hoofdstad. “het land van de vier rivieren”. Eén van de rijkste provincies van China. In 53 voor Christus werd de eerste theetuin uitgebaat op de Meng Ding berg. Zeker vanaf 907 nC werden de eerste 360 blaadjes van de groene Meng Ding Gan Lu thee naar de keizer gestuurd als gift, en ook vandaag nog is de allereerste oogst altijd bijna onmiddellijk verkocht. De beste thee wordt geteeld in de bergregio in het westen waar mist de omstandigheden ideaal maakt.

Zhen Qing, Le Cha-Hû-Thé: China. Gestoomde thee. Lente 2018. Zhen Qing verwijst naar sencha. 2 à 3 mins, 70°C. 9.95 euro voor 50 gram. Sichuan. Theetuinen op 1800m hoogte, rond de berg Emei. 12 juli ’19: droge blaadjes hebben een wat kruidig maar mooi aroma met een umami toets, donkergroene fijn gerolde blaadjes. De natte geuren naar spinazie. De infusie geurt mooi boterig en notig. In de mond bijna niet te onderscheiden van een sencha, met een mooie kleine zilte toets achterin, maar dat betoerige zie je niet zoveel in Japan. Mooie zachte en lekkere thee. 😊😊😊

 

Si Ji Chun

Four Seasons of Spring, Taiwan. Regio rond Nantou. Variant uit begin jaren 80, per toeval ontdekt door een boer in de Mucha regio, en ontstaan uit Tie Guan Yin planten die uit Anxi waren meegebracht. Zou een natuurlijke hybride zijn van twee Chin Hsin cultivars, de Qing Shin Dapan en de Qing Xin, en is stricto senso dus geen cultivar maar een natuurlijk ontstane variant van Camellia Sinensis var. Sinensis. Net als bij Ching Hsin kan je ze herkennen aan de vorm, met nerven die in hoeken van 30 tot 60° op de central nerf staan, maar Si Ji Chun is ronder en minder lang dan Ching Shin. Het blad is lichtgroen, de knoppen hebben vaak een rode schijn. De naam komt van het feit dat er vier keer per jaar kan geoogst worden met de kwaliteit van een lente-oogst. Zeer resistent tegen parasieten en ziektes, en zich goed aanpassend aan alle bodemtypes. Doet het niet zo goed op grote hoogte. Meestal zoet en floraal, met toetsen van boter en melk, en vaak met een afdronk van gardenia’s. Snel bitter wanneer hij te lang trekt. Ook aangeplant in Thailand. Oogst van maart tot november.


Sikkim

Indië. Kleine theeregio in het NO, grenzend aan Bhutan, China en Nepal, en ten noorden van Darjeeling. Lijkt op Darjeeling maar meestal voller en fruitiger. De belangrijkste theetuin in Sikkim is de Temi Tea Garden, een project van de regering eind jaren 80. Het domein ligt op de top van een rivier aan de Teesta rivier, op de grens tussen Sikkim en Darjeeling. Sikkim is de meest ecologische regio van Indië en de volledige landbouwproductie is biologisch. De uit Darjeeling afkomstige theesoorten werden pas in de jaren 60 aangeplant. Vooral en bijna uitsluitend T78 cultivar die zich hier heel goed thuisvoelt. Lage astringentie. Er zijn een paar theedomeinen die de kwaliteit van Darjeeling brengen, maar dan aan lagere prijzen, en Sikkim is politiek stabieler met een meer regelmatige aanvoer. In jaren waarin Darjeeling moeilijker te krijgen is is Sikkim een perfect alternatief.

 

Siliguri

Regio en stad in Darjeeling. Derde grootste stad van West-Bengalen. Veel theefirma’s hebben hier hun hoofdkwartier.

 

Singell Tea Estate
Kurseong, Darjeeling. Eén van de oudste theetuinen van Darjeeling. Het “Heritage” deel van de tuin heeft nog zijn oude uit China afkomstige theestruiken die uit meegebrachte zaden komen en wiens wortels nu diep in de grond zitten, met toegang tot de mineralen en het water van de diepere grondlagen. Deze thee is erg speciaal en zeer lekker, zijdezacht in de mond en met aroma’s van bloemen, klaverhoning en muskaatdruif.


Single Origin

Sommige domeinen zijn zo trots op hun terroir en hun ervaring en kennis dat ze sommige van hun beste theeën niet blenden met andere, maar ze onder eigen naam op de markt brengen. Soms zijn dat heel grote domeinen en is de term wat relatief, maar soms zijn het ook heel kleine theeboerderijen, niet meer dan 10ha groot. Ze zijn moeilijk te vinden (meestal via post-order) en duurder, maar ze zijn een directe weergave van de ervaring van de teler/producent. Vergelijkend proeven laat dan toe om kleine verschillen te onderscheiden en zo de regio of het theetype beter te begrijpen.

 

Singlijan Tea Estate
Assam. Eigendom van MK Teas. 271ha. CTC en Orthodox. De naam komt van de Hingoolijaan rivier, de ‘rivier van de Hingooli vissen’. Heldere, levendige Assam-thee.


Singtom Tea Estate

Darjeeling. 3de oudste theedomein van Darjeeling. Chirimar familie die ook het Steinthal domein bezit, het oudste van Darjeeling.

Jardin d’Asie. Thé Darjeeling singtom Bio SFTGFOP, La Maison du Bon Café, Chateaurenard: Singtom theetuin. Blend van lente, zomer en herfstpluk. Fijne blaadjes met tip, “gazen” zakje. Amber-bruine infusie. Zeer aangenaam en zacht aroma, mooi fruitig (rozijnen en muscat), en dat valt ook op in de mond (geen melk). Mooi startend, volle smaak en een tamelijk lange afdronk. Excellent theezakje met diepgang en smaak ! 😊😊😊

 

Si Ji Chun

Four Seasons of Spring, Taiwan. Regio rond Nantou. Cultivar uit begin jaren 80, per toeval ontdekt door een boer in de Mucha regio. Zou een natuurlijke hybride zijn van twee Chin Hsin cultivars, de Qing Shin Dapan en de Qing Xin). Zo genoemd omdat er vier keer per jaar kan geoogst worden met de kwaliteit van een lente-oogst. Zeer resistent tegen parasieten en ziektes, en zich goed aanpassend aan alle bodemtypes. Meestal zoet en floraal, met toetsen van boter en melk, en vaak met een afdronk van gardenia’s. Snel bitter wanneer hij te lang trekt. Ook aangeplant in Thailand. Oogst van maart tot november.

Four Seasons of Spring, Wulong.be: Theesommelier-opleiding Kelly, 13 november ’17. 40% oxydatie. 90°C, Gongfu cha, 2 x 30 seconden. Droog: grijsgroen, weinig aroma. Infusie is lichtgeel, met een eerste aroma vooral floraal, en in het tweede komt daar een zekere notigheid en boterigheid bij. Smaak is eerste maal zoet en zacht, met een vage notigheid, en tweede maal voller en romiger maar ook groener. Vol mondgevoel. Nat, meer steeltjes van de vorige, kleinere blaadjes, groen en bruin. 😊😊(😊)

 

Song Yang Yin Hou

China. Zhejiang. Groene thee. Ook bekend als Silver Monkey Paw door de vorm van de gedroogde blaadjes. Komt van theetuinen rond de stad Songyang. Bestaat in verschillende kwaliteitsniveau’s: de prille knop, de knop en één blaadje of de knop en twee blaadjes.

 

Sorwathe

Rwanda. Opgericht in de jaren 60 van vorige eeuw door Joe Wertheim met steun uit de USA. Theefabriek met uitstekende reputatie voor zwarte orthodoxe thee. Verkocht als Cyhoha of Rukeri. Het oudste blok, 16ha groot, werd angeplant in 1965. Ligt op afgewaterde papyrus-turfhoudende bodems ten noorden van Kigali. Moet continue afgewaterd worden en occasioneel gekalkt om goed te blijven presteren. Rukeri bestaat voor een significant deel uit oude Chinese jat struiken die een duidelijk merkbare aromatische zachtheid aanbrengen die mensen die uitsluitend met assamica werken niet hebben. Zesty karakter. In 1975 bouwden de Amerikanen ook de fabriek, toen met al 280ha aan thee-aanplant. De uitrusting en het management komen van Sri Lanka. Perfect reagerend op melk. Hier worden ook kleine hoeveelheden van een ongeoxideerde thee gemaakt met de naam Tumba. Het is een CTC met veel verwantschap met de heldere zwarte thee van Nuwara Eliya in Sri Lanka, die gebruikt wordt in kwaliteitsblends. Sorwathe maakt ook kleine hoeveelheden gestoomde groene thee. Het is het oudste privé-theebedrijf van Rwanda, goed voor 15% van de productie. 262ha eigen thee-plantages, waarvan 115 bio.

 

Soufuu
Japan. Cultivar. ‘Groene Wind’. Geschikt voor sencha, oolong en kamairicha. °2002 als #49. Kruising uit 1977 tussen Yabukita en Inzatsu 131, een Assamica. Geurt naar jasmijn. Kan een week voor Yabukita geoogst worden. Niet zo geschikt voor koudere regio’s, en niet goed voor fukamushicha.


Sri Lanka

Zie Ceylon

 

St. James

Badulla, Ceylon, regio Uva. Eén van de oudste theedomeinen van Ceylon, °1903.

Saint James OP, Palais des Thés: Zwarte thee. Heel donkere bijna zwarte blaadjes; niet veel aroma, iets zoetigs; nat donkerbruine steeltjes en blaadjes, heel apart aroma, wat chocolade-achtig. Licht koperkleurig brouwsel, met melk heel lichtbruin; vaag wat appelsien, nogal astringent 😊😊(😊)

 

Sticky Rice
China. In de provincie Yunnan wordt aan Pu’Er soms een kruid toegevoegd om het te aromatiseren. Eén ervan is Nuo Mi Xiang Nen, leterlijk vertaald “zoete rijst zachte blaadjes”, een kruid dat geurt naar kleefrijst. De blaadjes worden soms maandenlang bewaard samen met de thee om hem te aromatiseren, en meestal wordt hij dan geperst in de vorm van kleine vogelnestjes of mini tuo cha’s. De resulterende thee geurt inderdaad sterk naar gekookte rijst maar heeft ook vaak de glutineuze consistentie ervan bij het proeven.

Sticky Rice Shu Pu’Er, 2015, Dan-Dan: Thee uit Yunnan, van de Jin Dian boerderij in Pu’Er City. Geproefd 7 juni ’19 in mijn pu’er pot. 150ml, 20 seconden, kokend water, tuo cha van 5.5 gram. Twee spoelbeurten. Eerste zetsel, 20 seconden: het aroma is inderdaad een vreemde mengeling van sticky rice en shu pu’er, en de blaadjes geuren zelfs eerder complex, interessant. In de mond een heel volle en zachte thee, heel rijk, met een redelijk lange afdronk, en echt met de glutineuze consistentie als die van sticky rice. Tweede zetsel van 25 seconden: meer versmolten, heel zacht. Derde zetsel, 30 seconden: de sticky rice verschuift naar de achtergrond, de shu pu’er tonen blijven. 😊😊😊


Sullivan, Thomas

Theehandelaar in New York die begon met samples rond te sturen in zijden zakjes, en die zo het theezakje uitvond.

 

Sumatra

De hier gemaakte thee haalt zelden de toppen van die van Java maar de productie is consistent en hij wordt vaak gebruikt om te worden geblend met hardere Kenyaanse thee. Theetuinen als Bah Butong en Tobasari zijn gebaseerd in het centrum, andere liggen rond Mount Kerinci en in Gunung Dempo. Kayo Aro aan de voet van de Kerinci berg wordt steeds beter. Enkele kleine producenten maken fijne oolongs die bijna volledig in Taiwan worden verkocht van de Tapang en Fuso cultivars.

 

Sungma Tea Estate

Theedomein in Darjeeling, in de Rungbong vallei, vlakbij het Mirik meer. Opgericht rond 1860. Rond 1934 getroffen door een aardbeving en dan samengegaan met Turzum Tea Estate. In de jaren 50 namen de Jhunjhunwalla het domein over, gevolgd door de Jindals rond 1975. Begin jaren 90 verkocht aan de Jayshree Group. Geleid door Anil Jha, één van de betere theemakers van Darjeeling.

High Darling SFTGFOP1 Sungma, Samova: De Samova High Darling thee bestaat uit zwarte thee Darjeeling (100%) geteeld in gecontroleerde biologische landbouw op de Sungma gerenommeerde biologische thee plantage. Het is een pure thee van één oogst zonder additief. De High Darling thee is afkomstig van de biologische thee plantage Sungma, wat beschouwd word als één van de beste in India. Het is een pure theetuin. Dit betekent dat deze Darjeeling niet is gemengd uit verschillende 'partijen', maar het is een pure thee uit één tuin en van één jaar - zoals een echt goede wijn. “De gekozen "tweede flush" betekent dat het uit de tweede oogst komt. Hierdoor is de thee pittiger met meer smaak omdat het blad meer tijd heeft gehad om te rijpen. Het is niet van mindere kwaliteit zoals velen geloven.” 8 oktober ’17: nat, een straffe geur, tintelend fris; koperrood; zeer zuiver, en een bijzonder complexe smaak met fruit en hout en met een lange en erg karaktervolle afdronk, heel mooi fruit en zeker in de afdronk; veel karakter ! 😊😊(😊)

 

Sun Moon Lake Black Tea
Taiwan. Het Sun Moon Lake is het grootste natuurlijke meer van Taiwan en het is extreem populair bij Chinese toeristen. Speciaal voor hen wordt hier een zwarte thee gemaakt van de T-18 cultivar, een hybride van Ashamu uit Myanmar en een wilde theeplant uit het zuiden van Taiwan. Hij werd in 1999 geintroduceerd en staat nu vooral in dit gebied aangeplant. Zeer aromatisch en heerlijke thee, rond, zacht en vaak met een beetje munt, en veel fruit als pruim en rozijn. Erg beperkte productie en dus duur, weinig export.

Ruby Black, Mei Leaf: gekocht mei 2019. Sun Moon Lake zwarte thee, cultivar Ruby #18, uit Nantou in Taiwan, op 600m hoogte. 8.95 pond per 30 gram. Kruising tussen Chin Xin en Assam, ontwikkeld door de TTRES tussen 1962 en 1999. Eén knop, twee bladeren. Geoogst lente 2018. 20 mei 2019: nat blad, heel interessant en complex aroma, (doet me denken aan een gerecht, een tomatensaus met laurier en olijven)); amberkleurige infusie. Een erg kruidige mond, kamferolie, mooie mineraliteit, er is een soort astringentie die echter niet bitter is maar structuur geeft. Interessante en complexe thee. Heel lang. Erg lekker en origineel. 😊😊😊😊 Tweede zetsel, idem: nog steeds lekker, iets minder intens, wel nog lang en met die mooie droge mineraligheid achterin. Het aroma is nu wat zoeter, net als in de mond. Lekker.


Samidori

Japanse cultivar. Vaak gebruikt voor matcha en gyokuro. Goed bestand tegen koude, en kan dus vroeg worden geoogst en is goed geschikt voor beschaduwen. Er wordt een zachte, fluwelen matcha mee gemaakt met intense smaken.

 

Sayamamidori
Japan. Cultivar uit 1953. Ontwikkeld door het Saitama Prefecture Tea Experimental Station. Een even oude cultivar (#5) als Yabukita, maar vandaag zeldzaam in gebruik. Stamvader van nogal wat jongere cultivars. 4 dag later geoogst dan Yabukita maar even resistent tegen koude en ziektes. Rondere blaadjes dan Yabukita. Veel smaak.


Sôfû

Japanse cultivar, met Yabukita en Shizu-inzatsu 131 als ouders. Stabieler dan Fujikaori omdat de erg stabiele Yabukita hier de mama en de drager is. Florale en zoete aroma’s. Via de Shizu-inzatsu heeft deze thee ook wat assamica trekjes.

 

T-18
Taiwan. Cultivar voor zwarte thee. Aanplant aan Sun Moon Lake en de oostkust van Hualien en Taitung. In het leven geroepen door het Black Tea Experimentation Centre in Taiwan. Hybride van de Ashamu cultivar uit Myanmar en een wilde theeplant uit het zuiden van Taiwan. Gelanceerd in 1999. Pruim, rozijn, munt, rond en met veel body. Het proces start met 16 tot 22 uur verwelking, gevolgd door vier fases van mechanisch rollen, telkens van een half uur. Daarna wordt de thee tijdens twee uur geoxideerd in een ruimte waar het 100°C is. Daarna wordt hij gesorteerd en de allerbeste wordt dan nog eens gesorteerd met pincetten om de thee zeker niet aan te raken.


Tada Motokichi
° 11 maart 1829 en beschouwd als de vader van Japanse zwarte thee of wakoucha. Nadat hij was opgeleid tot zwaardvechter werd hij een vazal van de shogun, maar zijn carrière was vooral als administrator en in 1868 kreeg hij een stuk grond in Shizuoka waar hij met veel enthousiasme thee begon te telen. Groene thee was toen al een belangrijk exportproduct, vooral voor de Amerikaanse markt, maar de regering begon rond deze tijd ongerust te worden over de populariteit van zwarte thee, iets wat in Japan tot dan niet gemaakt werd. In 1874 werden twee Chinese specialisten aangeworven om hem te maken maar dat bleek geen succes omdat de Japanse theeplant niet geschikt was voor dit soort thee. In 1875 werd Tada Motokichi door de shogun naar China en Indië gestuurd om te gaan leren hoe zwarte thee gemaakt werd en om zaden en kennis mee te brengen. Hij ging eerst naar China, naar Joangxi en Hubei, leerde er over de technieken en bracht zaden van Chinese theestruiken mee. Een jaar later vertrok hij naar Darjeeling en Assam in het gezelschap van een specialist met technische kennis over de theeproductie en deze keer bestuurden ze niet alleen de teelt en de productie maar ook methoden om op grote schaal zwarte thee te telen. Op de terugweg passeerde hij terug langs China waar hij Guangdong, Fujian en Zhejiang aandeed. In 1877 was hij terug in Japan en stuurde de regering hem naar Kochi om er de productie van zwarte thee op te zetten. De Britten vonden de thee goed (niet zo goed als de Indische maar beter dan veel Chinese) en al gauw exporteerde Japan zo’n 150 ton per jaar. Hij stierf in 1896 na een leven rond thee, en was heel belangrijk voor de modernisatie van Japan’s thee-industrie eind 19de eeuw. Zijn grafmonument staat in Shizuoka. Eén van zijn leerlingen zou later de Yabukita cultivar ontwikkelen.


Taichung
Taiwan. Ook bekend als Taizhong. Dichtbebouwd stadsgebied in het midden van Taiwan, maar ook de plaats waar de Li Shan en Da Yu Lin bergketens liggen en waar zeer mooie bergthee’s vandaan komen. Hier wordt pas sinds begin jaren 90 thee gemaakt.


Taimushan
China. Ningde, in het Noordoosten van Fujian. 500 tot 1000m hoge berg, bekend voor zijn tempels en theetuinen. Een paar van de beste witte thee’s van China komen hier vandaan.


Taipei
Taiwan, in het noorden van het eiland. Tweede belangrijkste thee-regio van het eiland. Ooit de bakermat van thee in Taiwan alhoewel urbanisatie en industrie nu veel theetuinen rond de hoofdstad hebben doen verdwijnen. Nu vooral in Pinglin en de Mucha bergen.


Taiping Houkui

Ook bekend als Tai Ping Hau Fui of Monkey King. Chinese groene thee uit de provincie Anhui. De woorden betekenen “vredevolle aap-leider”. De legende gaat als volgt. Lang geleden leefde er in de bergen van Huang Shan een koppeltje apen met één kind. Op een dag ging het kind op zijn eentje op onderzoek en liep het in de dikke mist verloren. De ongeruste vader zocht overal maar tevergeefs, en na een paar dagen viel hij uitgeput in een ravijn en stierf daar. Een paar dagen later vond een oude man die wilde thee aan het plukken was het lijk, en geraakt door het droevige lot van de aap, begroef hij hem aan de voet van de berg, en rond het graf plantte hij wat bloemen en enkele theestruiken. Toen hij wegging hoorde hij een stem die zei dat hij beloond zou worden voor zijn goede daad, maar hij zag niemand. De eerstvolgende lente keerde de oude man terug naar de plaats waar hij de struiken geplant had, en tot zijn verbazing was de hele berg er nu mee bedekt. Op dat moment hoorde hij de stem opnieuw en die zei hem dat dit zijn beloning was en dat hij een lang en gelukkig leven zou leiden als hij ze cultiveerde. Toen de man van de schrik bekomen was en doorhad dat het de geest van de aap was die sprak doopte hij de heuvel tot Hou Gang of heuvel van de aap en de thee Hou Cha of thee van de aap. Toen de thee van superieure kwaliteit bleek werd de naam Hou Kui of het beste van de aap. Tijdens de Qing dynastie was de thee voorbehouden voor de keizer, maar het was begin 20e eeuw dat ene Wang Kuicheng de thee creëerde zoals hij nu verkocht wordt.

Theetuinen aan de voet van de prachtige Huangshan bergketen. De beste komt van drie dorpjes rond Xinming, Houkeng, Hougang en Yanjiachun. De thee neemt het aroma over van de wilde orchideeën die hier tussen de struiken groeien wanneer de jonge blaadjes openvouwen. Heel speciale “twee messen en één stok” vorm, twee al wat oudere blaadjes en één bot, rechte puntige bladeren met roze aderen en kleine, donzige haartjes, zelfs op het tweede en derde blad, die tussen de 6 en 10cm lang zijn (15cm voor de topkwaliteit). Ze worden samengebonden met katoentouw en hebben allemaal dezelfde lengte. Ze komen van de Shi Da Cha theestruik die alleen in Anhui voorkomt. Wordt van 5 tot 20 april geoogst wanneer er nog dauw op de blaadjes ligt en de mist nog niet is opgetrokken, en ondanks het feit dat de bladeren al groot en al wat ouder zijn zorgt de positie van de theetuinen in de valleien ervoor dat ze niet teveel zonlicht krijgen en zoet blijven zonder teveel bitterheid.

Dit is één van de ‘Ten Most Famous Teas’ van China, en hij wordt zowel in een pan als in een mand gebakken, wat uniek is. Eerst wordt de thee gebakken in een dubbele pan over houtvuur zodat er absoluut geen oxidatie kan optreden en dan opzijgezet. Hij wordt dan met rijstpapier gedept en dan over een laag vuur verder behandeld in een mand. Na proeven krijgt hij de finale verhitting, zodat er een grote platte lichtgroene blaadjesmengeling uitkomt, met het patroon van het rijstpapier zichtbaar op de bladeren. Vroeger apart gemaakt als geschenk voor hoogwaardigheidsbekleders.
De blaadjes worden vaak gestockeerd naast Indocalamus blaadjes voor hij verpakt wordt, en de bamboe kan aan de thee wat additionele zoete toetsen geven. De thee zelf geurt naar orchidee en smaakt er ook naar, en tegelijk is hij heerlijk zacht. De thee heeft een beetje meer body dan andere groene theeën. Het is de gewoonte om de bundels blaadjes recht te zetten in de theepot en er kan een paar keer na elkaar thee mee worden gezet.


Taiwan

Onder de Portugezen nog bekend als Formosa. 300 jaar geleden voor het eerst hier aangeplant, in het noorden van het eiland met loten uit Fujian door kolonisten uit de Wuyi bergen, nadat het eiland veroverd was door de Qing dynastie. De grond bleek erg geschikt te zijn, maar de eerste 180 jaar werd de geplukte thee naar Fujian gebracht om te worden verwerkt. In 1868 zette John Dodd, en Britse handelaar, een verwerkingseenheid op in Taipei en vanaf dan begon de thee in hoeveelheden geëxporteerd te worden. Van 1895 tot 1945 was het eiland bezet door de Japanners die de productie van zwarte thee stimuleerden voor de export, maar die ook investeerden in plantgoed, bemesting, opleiding en machines. Na 1945 legden de Chinezen de nadruk op de productie van groene thee voor Noord-Afrika en later ook Japan, maar in de jaren 70 begon Taiwan sterk te lijden onder de competitie uit andere landen, en de crisis dwong ze een andere weg te zoeken, die van de oolong-thee’s die lokaal het populairst waren. Door de sterke economie en de groeiende welvaart concentreerden ze zich meer en meer op de binnenlandse vraag en op kwaliteit in plaats van kwantiteit. Taiwan is nu ok bekend voor het hoge niveau van zijn theedrinkers en tv-programma’s, beurzen en wedstrijden blijven de binnenlandse vraag naar kwaliteitsthee stimuleren. Goed voor 0.6% van de wereldproductie en 15.000 ton per jaar. Nu komt het leeuwendeel uit de streek rond hoofdstad Taipei, maar de productie is bijna volledig in handen van kleine theeboeren waarvan er bijna 30.000 zijn. Het eiland is het bekendst voor zijn Oolong’s of Wulong’s, zeer uiteenlopend qua stijl en zowel in Taiwan zelf als in de export erg populair. Vroeger vooral voor de Japanse markt, maar nu meer en meer voor Marokko en de VS. De grote plantages liggen lager dan 330m maar de topthee’s komen van hoog in de bergen. De beste van de vijf plukseizoenen is die van eind mei tot half augustus. Die uit de bergen, van hooggelegen stukken grond, is het bekendst. Deze berg-oolongs kunnen sterk van karakter verschillen naargelang het seizoen. Het neemt ongeveer twee dagen in beslag om een goede oolong te maken. Taiwan kent veel verschillende terroirs waarvan enkele een heel hoge reputatie hebben en heeft ook zijn eigen cultivars.
Het is minder bekend dat Taiwan ook een grote importeur van thee is en dat lokale zakenlui investeren in landen als Vietnam, Thailand en China. Ook pu’er is er zeer populair en een paar van ’s werelds grootste verzamelaars zijn Taiwanees.

Butterfly of Taiwan, Palais des Thés: Proefdoos, zomer 2017. Oolong. Redelijk grote opgerolde blaadjes, donker en lichtbruin; droog aroma: gekookt fruit, honing, geboend hout; nat aroma: gekookt fruit en lambrizeringen, als een oude pub vlak voor de middag met de keuken al in volle voorbereiding; redelijk grote blaadjes; schitterende koperkleurige thee; heel complex maar zacht aroma, en ook in de mond zacht en lekker met een mooie complexiteit van gekookt fruit en geboend hout; erg lekkere en aangename oolong 😊😊(😊)

Formosa Oolong, ITMA: 27 april, ITMA tasting bij Stijn, 4.2 euro Metropolitan Tea Company, Canada. De droge blaadjes hebben een verrassend uitzicht voor een oolong, met een mengeling van donker- en lichtbruine kleine bladstukjes, meer als een zwarte thee. Geur van sigarenkistje. Eerste zetsel, gaiwan, 5 gram op 100ml, 98°C, 20 seconden: de natte blaadjes geuren zoet en lekker, naar roast barley en fruit. De infusie is diepbruin en geurt erg lekker en mooi zoet-fruitig. De mond is lang, met echt rozijntjes, een mooie fraicheur en een opmerkelijke echo. Tweede zetsel, 25 seconden: de neus wordt nog complexer en de infusie ziet nu echt rood. In de mond is er meer fraicheur maar ook zeker meer astringentie. Derde zetsel, 10 seconden: waterig 😊😊😊

 

Taiwan #12

Ook bekend als Jin Xuan, Jin Shuan, Chinsuan, Golden Dailily, Golden Lily. Chinese tekens 金 萱. Lichtgroen, ovalen blad, groter dan Qing Xin en wat ronder met nerven die bijna loodrecht op de centrale nerf staan. Vanop een afstand hebben de struiken een geelgroene schijn (en zo herken je ze in Taiwan). Ook de gedroogde blaadjes en de infusie hebben die geelgroene tint. Grote opbrengst en goed bestand tegen ziektes. Niet geschikt voor de allerhoogste en allerkoudste theetuinen maar kan eigenlijk best wel goed tegen de hoogte (beter dan Tsui Yu). Veel aangeplant op de Zhu berg, Alishan en Ming Jian. Geurt goed en geschikt voor oolong en bao zhong, en bijzonder voor Milky Oolong wanneer geteeld op grote hoogte. Wanneer goed geteeld is de thee van Jin Xuan dik en romig que mondgevoel, en met een duidelijke nasmaak die aan melk doet denken en erg aangenaam is. Door een relatief sterke oxydatie maar een licht roosterproces komt dit element nog meer naar voren. Ook veel gebruikt in Thailand. Geurt vaak naar lelies. Ontwikkeld in de jaren 70. Veel Taiwanese boeren noemen hem trouwens 2027 of gewoon 27, een nummer dat verwijst naar de testen van het TRES. Heel populair in de jaren 80 en 90 van vorige eeuw maar overproductie en nabootsing heeft de prijzen doen in elkaar zakken. Veel lekkerder dan de kunstmatig door gestoomde melk gearomatiseerde kopieën uit China’s vasteland.

 

Taiwan TRES #13
Ook bekend als Cui Yu (Green Jade, Kingfisher Jade), Tsui Yu en Tzuiju en Tai Cha N°13. Boeren gebruiken ook vaak het cijfer 29 of 2029. Gecreëerd in 1981 door het Tea Research and Extension Station van Taiwan. Kruising tussen Yingchi Hungshin en Tai Cha N°80. Minder compacte struik, erg geschikt voor oogst met de hand. Lange pijlvormige bladen, met nerven die in een hoek van 80 of 90° op de centrale nerf staan. Iets minder productief dan #12 maar geurt bijzonder floraal. Een mooie romigheid is ook typisch maar minder dan Jin Xuan. Vanop afstand hebben de struiken een blauwgroene schijn (zoals de ijsvogel). Dit is de cultivar waarmee Jade Oolong wordt gemaakt. Staat wat onder druk omdat het niet de makkelijkste cultivar is voor de boeren, Jin Xuan (die van Milky Oolong) is populairder. Doet het niet zo goed hoog in de bergen en groeit beter wat lager, waar hij meer oplevert dan Chin-Hsin, de traditionele oolong-cultivar. Vooral op de berg Zhu en rond Ming Jian in Nantou. Smaakt vaak naar zeewier, limabonen en fruit en geurt vaak naar wilde bloemen. Een nasmaak van vers fruit zoals perzik maar ook lotusbloem of lelie zijn ook typisch, maar veel hangt af van terroir en producent. Meestal een lichte thee voor een hete zomer met een zoet wat notig aroma.


Takachiho

Japan. Cultivar uit 1953, speciaal ontwikkeld voor kamairicha als #11. Genoemd naar de gelijknamige stad en afkomstig van een natuurlijke cultivar uit Miyazaki. Zeer geschikt voor het kamairicha-proces omdat het blad wat dikker is. Grote ellipsvormige bladeren die recht naar boven groeien. Zeer productief. Vroege variant net als Yabukita, en goed bestand tegen koude en ziekte. De infusie is goudkleurig, als een Chinese groene thee.


Takado No En
Japan. 3.6 ha. Producent uit Kawane in Shizuoka. Nu geleid door Takada Meguro San, maar vader Yasuo helpt nog steeds mee en is een sencha-authoriteit die al prijzen won in 1959. Grootste theeboerderij van Kawane. Bio (al 300 jaar), en in de lente uitsluitend met de hand geplukt, een zeldzaamheid in Japan.


Takdah 78
Cultivar. Darjeeling, Indië. Ook bekend als T78. Afkomstig uit de Tukdha of Takdah theetuin en voor het eerst geplant in 1978. Levert rijke, kruidige en smaakvolle thee op, nu minder populair omdat hij met de leeftijd snel minder productief wordt. Typisch zijn perzik en specerijen als gember en nootmuskaat.


Taloon

Indonesië. Bladthee uit Java. Roodbruine kleur. Krachtige thee die houdt van wat melk.

 

Tamamidori
Japan. Cultivar uit 1953. Vandaag eerder zeldzaam en teruggaand op een cultivar uit Uji, en een van de eerste die werden als cultivar erkend (#4). Oorspronkelijk bedoeld voor tamaryokucha. Bestand tegen koud weer, maar gevoelig aan ziekte.


Tamaryokucha

Groene thee uit Kyushu in Japan, vooral rond Saga, Nagasaki en Kumamoto. Thee in een andere verschijningsvorm dan gewone sencha, met ronde opgekrulde blaadjes (komma’s). Zachte thee met een heel klein bittertje. Wordt op dezelfde manier gemaakt als sencha maar op het einde worden de gedroogde theeblaadjes niet gerold maar in een ronddraaiende trommel gestoken en gedroogd met hete lucht. Een variant wordt gebakken in pannen en heet kamairi tamaryokucha of kamairicha, hij doet meer denken aan gestoomde groenten. De gestoomde versie wordt ook mushiguri en guricha genoemd. Vroeger bestemd voor de export naar de USSR en het Midden-Oosten waar de balletjes de voorkeur kregen op de traditionele naalden en ze wedijverden met de Chinese Gunpowder-thee’s. Aroma’s van citrus, gras en bessen zouden typisch zijn. De naam verwijst naar de vorm. De beste Tamaryokucha zou van de prefectuur Saga in Ureshino komen.

Tamaryokucha: Juni 2017 bij de theesommelier, in Icebrew. Lekkere zachte thee die heel sterk naar oesterwater geurde en smaakte; heel geconcentreerd, straf maar ook héél lekker, als een espressoke. 😊😊😊(😊)

 

Tan Cuong
Vietnam. Provincie Thai Nguyen. Beschermde herkomstbenaming voor groene thee van de Trung Du cultivar. De traditionele hebben blaadjes in de vorm van een vishaakje. Omdat Trung Du nogal lage opbrengsten heeft begint men hem te vervangen door beter presterende cultivars die het karakter van deze thee kunnen veranderen. Echte Tan Cuong kan alleen van een aantal gemeenschappen rond tan Cuong komen en er is veel namaak. De echte geurt naar versgesneden gras, rijst, bruine suiker en gebrande noten.


Tanzanië

De eerste thee werd hier in 1905 rond Tanga aangeplant door Duitse kolonisten, maar de commerciële start was in 1926. De eerste fabriek opende in 1930. Nu staat er ongeveer 20.000ha, voornamelijk in Rungwa, Mufindi, Njombe, Usambara en Kagera. Er zijn drie theegebieden in Tanzanië (de rest van het land is te droog): eentje in de Southern Highlands rond Mufindi en Njombe, eentje in East Usambara in de Tanga regio vlakbij de kust, en eentje rond de zuidwest-kust van Lake Victoria in Kagera. In de eerste is het klimaat zoals Malawi, met een koude winter tussen februari en augustus, en een regenseizoen tussen november en april wanneer er geoogst wordt. De beste komen van Luponde, op zo’n 2200 meter hoogte, en ze zijn bio, momenteel als enige van het land. Kibena is een andere goede producent hier, met aanplant op tussen de 1700 en 2000 meter. De twee andere regio’s kennen redelijk gelijkmatige temperaturen gedurende het jaar en twee regenseizoenen: één met lange regens van maart to mei, en één met korte regens van augustus tot december. De CTC thee’s van deze regio’s komen terecht in Europese en Pakistaanse blends. De Tanzania Tea Authority (TTA) koopt de oogst van de kleine boeren en bewerkt ze in een vijftal fabrieken, daarnaast zijn er nog een 14 particuliere fabrieken, goed voor 50% van de oogst. 70% is bestemd voor de export. CTC thee van goede kwaliteit maar zonder meer.

 

Tea-Horse Road

‘In the past, the Hui Gu came to the court with many horses and traded the for tea.’, A Record of Things Seen and Heard by Mr Feng, begin 9de eeuw.


‘All the barbarians need tea to survive. If they cannot get tea, they become ill and die.’, een bestuurder onder de Ming dynastie.


Of de Cha Ma Dao. Netwerk van meer dan 3000 km aan paden dat China verbond met Mongolië en Tibet, en waarlangs thee, in de vorm van thee-cakes werd getransporteerd om te worden geruild tegen paarden waaraan China een tekort had. Het onmetelijk grote China werd ontinu belegerd door nomadische volkeren die hun cavalerie efficiënt inzetten om de veel grotere infanterie-legers van de Chinezen te verslaan. Eeuwenlang deed China alles om aan goede paarden te geraken, en ze keken daavoor vooral naar hun nomadische buren die ze via hun thee-verslaving overtuigden om te ruilen. Om smokkel te vermijden werd deze handel streng gecontroleerd door de staat en overtreders werden gestraft door geld- en lijfstraffen, gedwongen inlijving in het leger en soms zelfs de dood. Tegelijk werd de verbouwing van thee dichter bij de startpunten van de route gebracht om tijd te sparen. De thee zelf werd door de nomaden gemengd met yak-boter en gerstmeel en leek op Pu’erh, en nog in 1995 bedroeg de gemiddelde consumptie per Tibetaan een stevige 11kg. Uiteindelijk zou het Chinese rijk keer na keer vallen onder de hoeven van de invallers, en de Chinezen leerden nooit om zelf oorlogspaarden te kweken. Maar de buitenlandse vraag naar thee zou nooit meer verdwijnen. De weg had twee beginpunten: Xishuangbanna in het diepe zuiden van Yunnan en de theebergen in het westen van Sichuan. In het Tibetaanse Mangkham kwamen ze samen. Het ontstaan van de Chinese Volksrepubliek en de komst van de vrachtwagen maakte uiteindelijk een einde aan het verschijnsel.

Beide citaten komen uit het zeer interessante The True History of Tea. van Victor H. Mair en Erling Hoh.

 

Tea Mountain Preservation Society
Initiatief van Meester Tsai Yizhe, een kampioen voor organische landbouw in Taiwan. Opgestart in 2013. Door een systeem van samenaankoop garandeert hij boeren die de switch naar organische thee maken een inkomen gedurende vijf jaar dat losstaat van de volumes die ze presteren, zodat ze zich kunnen concentreren op kwaliteit en niet kwantiteit. Theestruiken reageren vaak op de overgang naar organisch door de eerste jaren beduidend minder te produceren en veel meer last te hebben van insecten tot ze hun natuurlijke weerstand terug hebben opgebouwd. Bron, Global Tea Hut, August 2019.


Tea Races
Tussen 1840 en 1860 verdubbelde de al grote consumptie van thee in Engeland, en er ontstond een fenomeen dat werd mogelijk gemaakt door de nieuwe tea clippers, de snelle zeilschepen die de oude en trage Indiamen hadden vervangen. Rond 1860 werd Fuzhou, de haven die het dichtst bij de Bohea theeregio lag, het startpunt van de Tea race waarbij de schepen probeerden als eersten in London te raken met de thee van het nieuwe seizoen. Door vakmanschap en technologie probeerden de schippers elkaar te slim af te zijn en er ontstond een heel systeem van weddenschappen op welke boot het zou halen. Omdat die ‘nieuwe thee’ ook veel hogere prijzen haalde lagen ook de handelaren op vinkenslag zodat ze er hun eigen informatienetwerk op na hielden om de boten te volgen (de telegraaf was net uitgevonden). Wanneer ze aan de monding van de Thames kwamen moesten ze vaak wachten op een gunstige wind om die op te varen en de theehandelaren hadden jongens die rond die tijd als enige taak hadden om de windhaan in het oog te houden en hun baas te verwittigen als de wind draaide zodat die zich naar de dokken kon haasten waar dan nog moest worden gevochten om de beste en snelste sleepboot te pakken te krijgen. De Cutty Sark kan nog steeds worden bezichtigd in Greenwich.


Tea Road

Rond 1689 ontstond er een nieuwe handelsroute die Rusland en Mongolië via Siberië met elkaar verbond, en zo de regelmatige beschikbaarheid van thee in Rusland mogelijk maakte. Het was een kamelenroute omdat alleen kamelen de zware tocht overleefden en thee werd er getransporteerd in grote plakken. De gestage aanvoer maakte van thee voor de Russen een basisproduct dat ook vandaag nog heel belangrijk blijft in het dagelijks leven.

 

Teesta Valley

Darjeeling. Vallei van de Teesta die vanuit de Himalaya door de vallei vloeit. Teesta Valley, Samabeong en Glenburn zijn een paar van de bekendste domeinen.

 

Teesta Valley Tea Company

Consortium van Teesta Valley Tea Garden en de Gielle Tea Garden in Darjeeling. Opgericht in 1841. Ook theetuinen in Assam en Dooars. Zowel de Teesta als de Gielle zijn bergriviertjes. 2500 tot 6500 voet boven de zeespiegel. De twee theetuinen zijn aangeplant met Camellia sinensis. Ze krigen veel zon en een verfrissende mist en wind van de Kanchenjunga.

Gielle DJ 63, F.T.G.F.O.P.1, Palais des Thés: Darjeeling, lenteoogst 2018. 85°C, 3 min 45 sec. 56 gram. De Gielle plantage werd meer dan 150 jaar geleden aangelegd en bevat vooral Chinese theesoorten. Een heel typische lente-Darjeeling. 18 euro per 100 gram. 21 juli ’18: droog: mix van bruine en groene blaadjes, mooi aroma van hooi en iets van bij de bakker. Nat geuren de blaadjes bijzonder complex, en ze zien er ook goed uit, een mooie mix van frisgroen en bruin. De infusie kleurt oranje. De geur van de infusie is bijzonder aangenaam, erg fruitig, mooie kruidige toets en met iets heel moois bijna zoets achterin (brioche volgens de website, ik vond meer een zoetheid zoals bij vers hooi). In de mond heel fijn, licht bittertje, opnieuw hooi, friszoete toets, lange en interessante afdronk 😊😊😊(😊)

 

Temi Tea Garden

Indië, Sikkim. Opgericht in 1969 in Ravangla door de deelregering van Sikkim. Volledig biologisch. 177ha. Uitstekende kwaliteit, meestal fruitig en zelfs wat honingachtig.

 

Temomi

Japan. Temomi is de term voor handgemaakte sencha en betekent met de hand gerold. Alle machinaal gemaakte Japanse sencha bootst dit proces na maar er zijn nog specialisten in Japan die het kunnen, alhoewel ze zeldzaam worden. Deze thee kom je in het westen dan ook zeer zelden tegen. Het begint wanneer het gestoomde theeblad op de hoirou gelegd wordt, een houten tafel die verhit wordt door kolen of een modernere warmtebron. De eerste stap heet haburui of tsuyukiri waarin de blaadjes worden opgepakt en geschud om overtollige druppeltjes van het stomen te verwijderen. Dit kan 30 tot 50 minuten duren. Dan volgt kaiten momi, waarbij de blaadjes die in een soort bal samenklitten heen en weer worden gerold over de hoirou. De celwanden breken nu zodat er meer aroma vrijkomt en het vocht wordt verspreid over het blad zodat de randen niet te droog worden. Naarmate het proces vordert wordt er meer druk uitgeoefend om nog meer vocht te doen verdwijnen. Dit duurt 40 tot 50 minuten. De bal wordt dan voorzichtig heen en weer gerold om hem in stukjes te doen vallen, tamahodoki of tamatoki, en dan weggenomen zodat ze kunnen drogen, nakaage. In dit laatste deel verdwijnt nog eens 50% van het vocht en het duurt 10 minuten. Al deze stappen kunnen redelijk goed worden nagebootst door machines maar de volgende stappen zijn essentieel en onderscheiden de vakman van de machine. Eerst begin men met momikiri, waarbij kleine hoeveelheden blaadjes tussen de handen worden gedrukt en gerold, een beetje zoals men de handen wrijft op een koude dag. Dit duurt een half uurtje en opnieuw zakt de vochtigheidsgraad van de blaadjes. De blaadjes worden nu langer en dengurimomi volgt, waarbij meer en meer blaadjes tegen elkaar gerold worden, en de kleur wordt nu donkergroen en de naaldjes vormen zich. Dit duurt 30 à 40 minuten en is belangrijk voor het aroma. De naaldvorming gaat dan verder in shiagemomi waarbij het volume nog verder zakt en kokurishiage zorgt dat de naaldjes in dezelfde richting komen te liggen en een uniform uitzicht krijgen. Dit duurt nog eens 20 tot 40 minuten. Kansou is de laatste stap waarbij de naaldjes gelijk worden uitgespreid op de nu minder hete hoirou zodat ze nog verder kunnen drogen. De methode kan wat verschillen van regio tot regio en wordt vandaag nog zelden toegepast omdat ze zo arbeidsintensief is, maar een Japanse theemaker die zijn stiel kent beheerst het. Temomi thee’s komen slechts uiterst zelden op de Europese markt terecht. In deze video kan je het proces meer van dichtbij bekijken: https://youtu.be/V0Z2xCzJBVY

 

Tencha

Deze fijngehakte thee komt van dezelfde planten als die voor Gyokuru maar de bladeren zijn iets groter. Ze worden op dezelfde manier beschermd tegen zonlicht en op dezelfde manier gestoomd maar ze worden zonder rollen gedroogd en daarna in kleine stukjes gehakt. De thee bewaart nu goed, en kan worden vermalen in een stenen molen tot Matcha. Matcha bewaart echter niet lang en daarom wordt door de producenten geen Matcha verhandeld maar Tencha. In de traditionele theeceremonie is voor Tencha dan ook geen plaats, maar de pure en elegante smaken van Tencha maken dat hij vandaag ook zo wordt gedronken. Net als bij Gyokuro kan er maar één keer per jaar geoogst worden.

 

Terai

Noord-Bengalen, Indië, ten westen van de rivier Teesta aan de voet van Darjeeling. Eerder bleke CTC, relatief veel body, met een rode schijn. Naarmate je dichter bij de Himalayas komt beginnen ze op Darjeeling te lijken.

 

Terroir

De theeplant groeit op hoogtes tussen de 125 en 2450m boven de zeespiegel, in subtropische zones waar het noch te droog noch te koud is. Rond de 2000 m zou de ideale hoogte zijn omwille van de koelere temperaturen en het minder sterke zonlicht. Idealiter is de bodem een met losse, tamelijk zure grond met een compostlaag, dikke kleilagen zijn ongeschikt omdat ze de wortel tegen houden die graag diep gaat (tot 6 meter). De plant houdt ook van hellingen die goed afwateren en grond die vochtig is maar niet doorweekt. 1500mm regen per jaar is noodzakelijk, maar ook een droge periode van 3 tot 4 maanden is essentieel. Mist beschermt zowel tegen de zon als dat het vocht aanvoert en is goed. In regio’s waar er te onregelmatig mist of wolken zijn worden bomen aangeplant wiens schaduw de plant beschermen. Minstens 5 uur per dag zonlicht is echter nodig, en lang avond licht (op hellingen) is goed. Minder zonlicht vertraagt de groei maar creëert ook meer aroma’s (berg-oolong’s zijn een goed voorbeeld). De combinatie van terroir en weersomstandigheden zorgt er ook voor dat thee van één theetuin niet elk jaar hetzelfde zal smaken. De héél grote bedrijven lossen dit op door te blenden omdat hun consument regelmaat verwacht. Steeds mer kleinere producenten beginnen echter gebruik te maken van deze verschillen om zich te differentiëren. Ook de planten rondom de theetuin kunnen smaken en aroma’s beinvloeden. Een voorbeeld is de bloesems van fruitbomen die naast of tussen de theeplanten aangeplant werden. Terroir is het belangrijkst bij Pu’Er en Oolong, waar de plaats waar geoogst werd een heel groot verschil in prijs kan maken, en de thee die werd gemaakt van wilde of verwilderde theebomen is heel sterk bepaald door zijn omgeving. Ook insecten kunnen een rol spelen door de afweermechanismen die ze in gang zetten en die de smaak van een blad veranderen. Terroir kan ook versterkend werken: een boer zal met veel meer zorgvuldigheid plukken wanneer de faam van het terroir hoge prijzen toelaat.

 

TGFOP - Tippy Golden Flowery Orange Pekoe

Nog beter dan een GFOP omdat er nog meer gouden puntjes in voorkomen.

 

Theebloemen, Bloementhee

Ontstaan in Fujian, in China. Gedroogde White Silver Needle blaadjes worden rond een gedroogde bloem gebundeld en in een bolletje gedraaid. Bij het theezetten plooien de blaadjes open en laten de bloem zien die zich dan ook opent. Wordt gemaakt in een glazen theepot (78-80°C) en een bundel kan een paar keer worden hergebruikt. Het type bloem en de manier van schikken draagt bepaalde betekenissen.

 

Thailand

Goed voor 1.7% van de wereldproductie. Het oogstseizoen loopt van maart tot oktober. Bekendst voor zijn oolongs, maar ook zwarte en groene thee. Ontstaan in de jaren 60 toen Chinezen stekjes van Camellia sinensis overbrachten en aanplantten. Sinds dan plantte men vooral cultivars uit Taiwan aan omdat die het best bij de omstandigheden passen en het zijn deze die worden gebruikt voor de succesvolle export van oolong’s. De thee staat vooral in de noordelijke provincies van Chiang Mei (Doi Mae Salong) en Chiang Rai. De oolongs zijn meestal medium geoxideerd en worden gemaakt zoals in Taiwan, en ze worden beschreven als grassig met een noterige en romige finish. De Chiang Mai provincie in het noorden zou echter ook één van de oorsprongsgebieden zijn van de assamica variant, die de Thai Miang noemen en die hier in het wild groeien. De groene thee uit Thailand komt zowel van de assamica als de sinensis variant en is uiteenlopend van kwaliteit en stijl, met de vroegst geplukte als de beste. In het district Mae Taeng staat nog Assam waarmee zowel een gewone als een CTC zwarte thee wordt gemaakt. Ze zijn vooral ok met melk.

 

Theanine

Ook bekend als L-theanine. Het is een aminozuur dat vooral in witte en groene thee voorkomt, en goed is voor 1 tot 4% van het drooggewicht van theeblaadjes. Het voegt een zoete umami-smaak toe aan thee. Het zou ook een kalmerend en relaxerend effect hebben, alhoewel dit voorlopig alleen bij muizen bewezen is.

 

Theebomen

Elke theestruik die niet langer wordt gesnoeid ontwikkelt zich in een theeboom. Dat kan het gevolg zijn van verwaarlozing, maar in Yunnan, Laos, Thailand, Vietnam en Myanmar staan theebomen die deel uitmaken van bossen en die natuurlijk gegroeid zijn. Alhoewel het plukken van deze thee moeilijk is kan het resultaat uitzonderlijk zijn, en er bestaan unieke ‘single tree’ thee’s die op een unieke manier hun karakter tonen. Deze thee’s zijn zeldzaam en zeer duur.

 

Thee planten

Terwijl het uitgekozen terrein wordt voorbereid door het een paar jaar aanplanten van gewassen die de grond verrijken en dan worden ondergeploegd, verblijven de theeplantjes minimaal een jaar in beschaduwde serres tot ze sterk genoeg zijn. De aanplant gebeurt in de koelere maanden wanneer er genoeg regen valt en de zon niet te erg steekt, in de hoop dat de plantjes tegen het zomerseizoen sterk genoeg zijn. De eerste drie jaar wordt er niet geplukt, maar de teler snoeit de plantjes wel zo dat ze genoeg zonlicht krijgen en de juiste vorm hebben voor de plukkers. Dit noemt men de plucking table. De theeplant wordt gemiddeld 50 tot 60 jaar oud gebruikt en dan gerooid wanneer zijn productiviteit afneemt. Op een goed geleid domein wordt elk jaar ongeveer 2% gerooid en vervangen. Sommige theeplanten halen de 100 jaar, en het karakter van een theetuin wordt mede bepaalt door de gemiddelde leeftijd van zijn aanplant.

 

Thee plukken

Er zijn drie manieren om thee te plukken: met de hand, met de schaar of machinaal, en het zijn de jongste blaadjes die het meest gewild zijn. Het plukken met de hand is het beste, maar uiteraard ook het duurste. Met de hand kunnen de blaadjes en botten niet alleen het zachtst worden geplukt, maar handen selecteren ook het beste, en ze laten toe om tegelijk ook beschadigingen en slapende botten te verwijderen wat de groei van de plant bevordert. In het seizoen moet de plukker elke zeven à tien dagen terugkeren. De keuze voor handpluk heeft te maken met de prijs die de thee kan opleveren, met de arbeidskost en de oogstomstandigheden. Op de steile hellingen van Kasjmir is machinaal oogsten onmogelijk, maar echt goed geplukte Darjeeling van topkwaliteit brengt ook vele malen meer op dan bijvoorbeeld een basisthee. Wanneer de productiviteit omhoog moet zonder de kwaliteit te zeer te beïnvloeden worden scharen gebruikt. 40% van alle thee ter wereld wordt vandaag echter geplukt met machines. Ze hebben voor- en nadelen. Uiteraard plukken ze alles, zonder op kwaliteit te letten, maar theetuinen die gemaakt zijn voor machinale pluk snoeien hun struiken zo dat ze dit risico zeer beperken, en ook de selectiemachines worden meer en meer performant. Op plaatsen waar lonen duur zijn en thee goedkoop zijn ze een logische economische oplossing. Ze hebben nog twee additionele voordelen: er zijn minder plukkers maar deze worden beter betaald, en door machinale pluk komt er geld vrij om betere cultivars aan te kopen of te investeren in de fabriek. Er zijn daarom geen redenen om automatisch een vooroordeel te hebben tegen machinale pluk, maar het blijft zo dat handpluk iets meer garanties geeft op kwaliteit, en de duurdere thee’s van deze wereld eisen dit ook. Japan is de grote uitzondering: de hoge lonen hebben de thee-industrie richting machinaal plukken gedreven, maar de Japanners hebben de techniek geperfectioneert. Bovendien snoeien ze hun theeplanten zo dat ze ideaal zijn voor de gebruikte machines.

 

Thyolo

Malawi, ten zuiden van Blantyre. Eerste aanplant in 1908. Dieprode, sprankelend heldere infusies die perfect te blenden zijn met Ceylon of Assam en super reageren op melk, en zo de ideale breakfast tea maken. De laatste jaren bedreigd door droogte.

 

Thowra

Sterke, volle Assam uit het district Sivasagar.

 

Thurbo Tea Estate

Darjeeling, Mirik Valley. °1872. De naam komt misschien van het woord Tombu wat legerkamp betekent toen de Britten hier hun kamp opzetten in de invasie van Nepal. 485 ha thee. 980 tot 2440m hoogte. Valt onder de Goodricke en Amgoorie Group.

 

Tian Mu Qing Ding

De Tianmu berg (TianMu Sha) ligt in Lin’An, in Zhejiang, ten westen van Hangzhou, met een top op 1556 m. Met een koele en vaak mistige zomer en een redelijk warme winter is het klimaat goed voor thee, en de vruchtbare rode grond is eveneens erg geschikt. Een knop en één of twee blaadjes. Ook bekend als Tian Mu Yun Wu. Zou vooral een export-thee zijn.

Tianmu Qingding, Maison Vayez, Arras: 6.9 euro per 50g. Groene thee uit China, uit de regio rond de berg Tianmu. Ook Tianmu Yun Wu genoemd, of Heavenly Blue Peaks. Qing Ding zou betekenen “de beste blaadjes gesorteerd, of groene top (Green Summit), zowel verwijzend naar de kwaliteit als naar de plaats”. Bio. Bot met één of twee blaadjes, geplukt in maart (QingMing ?). fris en zacht, kan drie tot vijf maal gebruikt worden. Rode ondergrond, koele zomers, warme winters, hoogtes tussen de 300 en 1500 m. 4 november ’17: heel heldere, lichtgele kleur, erg mooi eigenlijk; iets van kastanje en zilt in de neus van de natte bladeren; ook in de mond hazelnoot en iets kruidigs… geen schreeuwertje, een heel elegante thee 😊😊😊

 

Tian Shan Lu
China. Nogal onbekende theesoort. Volgens één bron een groene thee uit Fujian, volgens een andere een thee uit de Tian Shan bergketen (onwaarschijnlijk).

Tian Shan Lu, Cha Hû Thé: 20 gram, 3.78 euro. 18.9 euro per 100 gram. Lente 2018. Restje. Nogal kleine gebroken blaadjes, grijsgroen met veel lichte deeltjes en een aroma dat doet denken aan sinaaszeste. De natte blaadjes zijn lang en smal, en er liggen een drietal bruine tussen. Erg apart aroma. In de mond startend met dat vreemde aroma, dan komt er zachte en toasty en een beetje zoete umami opzetten en de thee eindigt mooi en zacht met een erg lange afdronk. Dik mondgevoel. Heel apart, lekkere maar wat aparte groene thee. 😊😊😊(😊)


Tibet

De Tibetanen drinken een thee die gemaakt wordt met zwarte tegelthee en yak-melk en die bekend staat als po cha of bod ja. Deze thee wordt gemaakt door een stevige hoeveelheid verkruimelde tegelthee (fu of pu’erh) minstens een uur maar soms zelfs een halve dag te laten koken (Chaku). Dan wordt hij in een dongmo gegoten met zout, room, yak-boter (van de dri) en kokend water en gekarnd en geklopt tot hij romig, rijk en licht van kleur is. Daarna wordt de po cha in een ijzeren theepot gegoten en opgediend in aarden of houten kommen. Po cha is niet gemaakt om te nippen maar om door te drinken en de Tibetaanse nomaden drinken tot 40 koppen per dag. Nog in 1995 was de gemiddelde consumptie van thee er 11 kg per dag. Vaak wordt er ook nog tsampa (een poeder van geroosterd graan) aan toegevoegd. In Nepal, Bhutan en delen van West-China kent men dezelfde gewoonte. Voor de rest groeit thee maar moeilijk in Tibet en de meeste is voor de toeristen.

 

Ti Kwan Yin

Ook bekend als Tieguanyin, Tie Guan Yin, TGY, Iron Buddha, Tea of the Iron Bodhisattva of Iron Goddess of Mercy, of thee van de Ijzeren Godin van de Genade. Naam van de thee maar ook van de cultivar waarmee hij gemaakt wordt. Een mooie Oolong uit Anxi, in de provincie Fujian, een regio met een nogal ruw landschap maar niet ver van de zee, en met unieke rode bodem. Er zijn twee legendes die de naam uitleggen, maar de bekendste is die van de arme boer Wei. Hij kwam elke morgen voorbij een onderkomen tempel van Guanyin, de Bodhisattva van Medelijden, en hij begon de tempel twee keer per week te kuisen en er wierook aan te steken. Op een nacht verscheen Guanyin aan hem in een droom en ze vertelde hem dat er een schat achterin de tempel lag die hij moest delen met de andere omwonenden. De schat bleek de loot van een theeplant te zijn die zo’n lekkere thee opleverde dat hij scheutjes uitdeelde aan de andere dorpsbewoners, en hij doopte de thee om tot Thee van de Ijzeren Godin van Medelijden. De andere legende, die van Wang, gaat over een geleerde die de plant ontdekte onder een rots in zijn geboortestreek Guanyin, er thee mee maakte die hij serveerde aan de Qianling Keizer die hem zo apprecieerde dat de thee de naam van zijn vindplaats kreeg. Tie Guan Yin wordt op een speciale manier gemaakt, en de naam kan dus ook op de manier van bewerken slaan. Afhankelijk van de oogstperiode en de manier en duur van roosteren veranderen smaak en kwaliteit en deze thee kan extreem duur zijn. De beste oogstperiode’s zijn de lente en de herfst. Jade Tieguanyin wordt in de lente geoogst en is vaak erg floraal en fruitig. De cultivar zou ongeveer 200 jaar geleden ontdenkt zijn. Hij is héél productief, met ovale blaadjes en de knoppen hebben een purperrode schijn, zjn zijdezacht en puntig. Hij is rijk aan voedingsstoffen en mineralen. Deze thee bestaat uit stevige gekrulde blaadjes die zich in het water ontvouwen tot groenbruine, gekartelde blaadjes. De thee bestaat in twee verschillende stijlen. De meest populaire is nu een licht geoxideerde, heel florale stijl, maar traditionele TGY werd veel sterker geroosterd. Wordt ook gemaakt in Taiwan, rond New Taipei in de Mucha regio waar het terroir lijkt op dat van Anxi, en daar voor het eerst aangeplant in 1875 zodat er nu mmoie oude planten staan. Enorm succesvol, en daarom ook grote kwaliteitsverschillen.

Tie Guan Yin, Anxi, Fujian, TeaSenz: Theesommelier Kelly 13 november ’17, 95°C, 2 x 30 sec. Droog: groene opgerolde bolletjes, iets zilts in de neus. De infusie is lichtgeel met een groene schijn, met in de neus eerst iets zoets, en dan meer iets gekarameliseerd zoals een creme brulee. Smaakt eerst vooral zoet, bij tweede brouwsel meer grassig. Rond en zacht mondgevoel. Nat: grote bladeren met een gekartelde rand en geoxideerd op de randjes. Aroma van groene bladgroenten. 😊😊😊

Tie Guan Yin, Indonesia, Dark Roasted: Cursus Theesommelier, Kelly, 13 november ’17. Gaiwan, 2 x 30 sec. Droog: bolletjes en steeltjes, diepbruin tot zwart en geurend naar het roosteren. Infusie is geel met een opvallende roze schijn, de tweede maal meer oranje-amber. Geur van herfstregen ! Eerste aromas heel complex, aroma van een maaltijd, vleugje peated whisky, tweede aroma is nog specialer, een zoete boom ? Vol en stevig mondgevoel. Natte blad is echt pikzwart en geurt naar bittere zwarte chocolade 😊😊😊

Tie Guan Yin, Nantou, Taiwan: Be your tea, proefpakket, 10 december ’17. Gemaakt van de Si Ji Chun varieteit, ook bekend als Four Seasons like Spring, een natuurlijke hybride die afstamt van de Tie Guan Yin uit Anxi. Emigranten namen hem mee naar Taiwan en verbouwen hem nu vooral in de Muzha regio. Donker geoxideerde oolong. Gemaakt door Mr Xie, derde generatie theeboer uit Mingjian. Kleine volumes, bio en handbewerkt. April 2016. Droog: in bolletjes gerolde, donkerbruine thee. Eerste infusie 30 sec, heel lichte kleur met een beetje een roze schijn; weinig aroma, weinig smaak, de natte bladeren geuren wel naar hout en fruit; tweede infusie 1 minuut: goudgeel, aroma van fruit en bloemen, in de mond heel duidelijk perzik op sap, met hele diepe zoete en zachte mooie afdronk; derde infusie, 1 minuut, iets dieper goudgeel, houtiger ; 21 januari ’18: westers gezet, eemaal twee minuten, 95°C. Goudgeel; een heel mooi en complex aroma, met fruit en specerijen; ook in de mond erg complex, een beetje zoet fruit met een kruidnagel- en zoethout-toets, zachte ronde vorm en een bijzonder lange afdronk; heerlijke thee 😊😊😊😊

Tie Guan Yin, Monkey Picked, Imperial Tea:  geroosterd op middenhoge temperaturen om het karakter te bewaren (Imperial Tea roostert meestal heter). Proefavond bij Stijn, juni ’18. 20 euro per 100gram. Blaadjes zijn erg donker en geuren en smaken eerder naar Da Hong Pao…wel een lekkere thee, maar atypisch 😊😊😊ITMA sommeliersopleiding, november 20183 gram, 85°C, 140ml, 2mins, gaiwan. Opvallend donker gerold in vergelijking met andere. Infusie geurt als een zachte da Hong Pao. Tweede zetsel, heel complex, vriendelijk en interessant 😊😊😊(😊)

Tie Guan Yin, Dan-Dan: Dan-dan, gift in teapot, may 2019. 3.5 gram, 3 minuten, 95°C, 300ml. Droog, groene bolletjes. Natte blaadjes ontrollen goed, donkergroen, gekartelde rand, redelijk groot. Ze ruiken heel floraal. De infusie is heel bleek jadegroen. Aroma opnieuw erg floraal en licht. In de mond floraal startend, dan een beetje boterig en notig, erg elegant. Beetje zoet ook. Tweede infusie is nog lekker maar vooral zoet. 😊😊😊

 

Tie Luo Han

Of Iron Monk. Oolong-rotsthee uit de Wuyi bergen, en één van de vier Si Da Min Cong varieteiten. Zou al teruggaan tot de Song dynastie toen de struik ontdekt zou zijn in de Gui Dong (Ghost Cave) grot in Hui Yuan Yan. De struik zou op een wilg lijken en de blaadjes zijn vers dik en glanzend. De thee is meestal floraal en fruitig met een al dan niet sterke roostersmaak afhankelijk van de behandeling.

Tie Luo Han, Thee van Sander: uit de kennismakingsset. 3 februari ’19, rond 12 uur, gaiwan, 95°C, 4 gram, gespoeld, dan 20 seconden: heel mooi en interessant aroma vanuit het deksel, het geroosterde is er maar domineert niet, wel een mooie complexe toets van honing en fruit; ook de infusie is verre van alleen rooster, is zelfs lekker fris. Mooie lange nasmaak. Tweede zetsel, 25 seconden: krijg nu meer rooster en minder lagen, in de mond zachter en minder uitgesproken maar nog steeds lekker. Derde zetsel, 30 seconden: zacht en aangenaam 😊😊😊(😊)

 

Tinderet

Kenya. Nandi. Stijl van high-grown West-Ceylon. Ook bekend voor zijn uitstekende groene thee, redelijk uitzonderlijk in Kenya.

 

Tocha
Tijdens Tocha wedstrijden was het de bedoeling dat de deelnemers de thee die van Kyoto kwam, de honcha, konden onderscheiden van hicha, de thee uit andere regio’s. Het idee kwam uit China en werd populair tijdens de Muromachi-periode die liep van 1136 tot 1573. De meest populaire vorm was die met de tien koppen waarbij de deelnemers van drie soorten thee telkens drie koppen mochten proeven, en van één soort maar één kop. Degene die de meeste thee’s kon identifieren won. Het gebruik was immens populair maar was vaak de aanleiding voor verspilling, extravagante cadeau’s voor de winnaars, en competities die vijftig en soms zelfs 100 koppen thee te proeven gaven. De prijzen werden vaak aan favorieten tempeldames gegeven en waren al snel luidruchtige en losbandige gelegenheden, niet in het minst omdat de deelnemers aardig teadrunk werden. De geserveerde thee was van het matcha-type.


Tocklai Tea Research Institute
Jorhat, Assam, Indië. Vroeger onder de naam Tocklai Experimental Station. °1911 door de thee-indsutrie met steun van de federale en regionale regeringen. Hier wordt geëxperimenteerd met teeltmethodes en nieuwe cultivars die dan over alle theegebieden in Indië worden verspreid. Hier ontstond ondermeer AV2, een vandaag zeer populaire cultivar.


Tole

Theeregio in Kameroen. In deze regio werd er in 1914 voor de eerste maal in Kameroen thee aangeplant door Duitse boeren. Het ligt ongeveer 670m boven zeeniveau, met een hoge vochtigheidsgraad en temperaturen tussen de 18 en 28°C. De plantages liggen op de helling van de Camerun, een actieve vulkaan, in het zuidwesten van het land.

 

Tong Tian Xian
China. Eén van de 50 Fenghuang Dancong cultivars. Betekent Hemelse Geur.


Travancore

Indië. 14000 ha thee op 750 tot 1350m hoogte. Thee startte hier pas in 1875 toen de koffieplantages werden verwoest door ziektes. Lijkt op de thee uit Sri Lanka of Noord-India.

 

TRES#18 Red Jade

Cultivar uit Taiwan. Red Jade is ook bekend als Hong Yu. TRES staat voor het Taiwan Research and Extension Station, en dit is varieteit (cultivar) #18 die hier ontwikkeld. Dit is een opmerkelijke theesoort omdat één van de ouders de wilde Camellia Formonensis is, de theestruik die wild voorkomt op Taiwan. Red Jade werd in 1999 ontwikkeld in Nantou door de Camellia Formonensis te kruisen met een Sinensis uit Burma. Het was vooral rond Yuchi dat kleine boeren begonnen te spelen met de variant die vanaf het begin bestemd was voor zwarte thee. In Taiwan wordt hij op de traditionele manier gezet, met veel thee en korte infusies, maar hij is op zijn westers ook zeer goed. Men noemt deze thee ook de Fragrance of Taiwan omdat hij zo speciaal is en alleen hier gemaakt wordt. Het aroma is bijna altijd erg complex, met specerijen en fruit. De beste zou in september geplukt worden, en de manier van behandelen is erg belangrijk om de kwaliteiten duidelijk te laten uitkomen.

Shou Mei White Tea Red Jade: Sample opgestuurd door Inge, februari ’19. Uit Taiwan, Uit Baguashan in Nantou County, met de hand geplukt en bewerkt, met de cultivar Hong Yu TTRES N°18 uit een theetuin op 300m hoogte. Dezelfde cultivar wordt gebruikt voor de Red Jade zwarte thee. Heel zorgvuldig en volledig met de hand gemaakt. Ze worden heel zorgvuldig uitgespreid om te verwelken, met de hand opgeschud om een heel lichte oxydatie te starten en gedroogd om de voortkomende aroma’s te bewaren. De koele aroma’s van eucalyptus, kaneel en kamfer zitten in de neus, en de infusie is zoet en zijdezacht, een beetje als een Chinese Shou Mei. 23 februari ’19: 20 seconden, gaiwan, 4 gram, 90°C. wonderlijk complexe, heel sterke aroma’s voor de natte bladeren. De kleur van de infusie is heel intens geel, richting gesmolten boter, en het aroma is heel sterk en bijzonder lekker en exotisch (eucalyptus en nog veel andere, en bijzonder complex). De mond is zoet en zeer zacht, maar met een fijn puntje dat de thee heel interessant houdt, en een hele mooie lange afdronk. De mooie zoete toets lijkt wat op die van menthol-kauwgom. Tweede infusie, 25 secs: dokerder gele infusie. Geroosterde noten, iets toffee-achtig, heel intens en complex, in de mond ook met iets van citrus, heel rijpe zoete citroenen recht uit Turkije of Malta (in de zomer). Derde infusie, 30 secs: het aroma lijkt wat zoeter te worden, en er komt inderdaad kaneel door. Klein tikje astringentie. De zoete toets in de mond verwijst wat naar de rode thee. Vierde infusie: 40 secs: iets vlakker in de mond, maar het aroma verwijst nu naar brioche, heel “Franse keuken”, en in de mond nu zijdezacht maar met structuur, nog steeds heel erg lekker. Vijfde infusie: 45 secs: nog steeds aangenaam, maar het beste is nu voorbij, alhoewel de thee nu heel fijn en vriendelijk geworden is en nog steeds heel lang… Zesde infusie, 1 minuut: still going strong, niet meer complex maar nog altijd lekker met vooral die kaneel ! 😊😊😊😊

 

Tripura

Noord-Bengalen. Hier wordt al lang thee gemaakt, vooral door kleine boeren, en het seizoen duurt er een maand langer dan in Assam. De meeste thee is echter heel gewoontjes en eerder licht.

 

Tsuchiya
Theedomein in Kawane. Tsuchiya Tetsurô. Landgoed op 600m hoogte. Werken ondermeer met de Inaguchi cultivar, een afstammeling van yabukita, die ze op een lager gelegen perceel hebben staan. Redelijk klein bedrijf met eigen fabriekje dat geregeld prijzen haalt met zijn thee’s, en bekend voor zijn traditionele Shizuoka sencha’s van topkwaliteit.


Tsukigasé
Dorp dat nu deel uitmaakt van de stad Nara, van de gelijknamige prefectuur. Bekend voor de prachtige pruimenbloesems in maart. Het dorp ligt aan de diep uitgesneden Nabari rivier die uiteindelijk in Kyoto en Osaka komt. De ondergrond bestaat uit vruchtbare rode klei, het meest zuiver in de bovenste theetuinen. De ondergrond aan de rivier zelf bestaat vooral uit wit zand die veel minder rijke smaken oplevert, en tussenin uit een mengeling.


Tsukigase Kenko Chaen
Theeboerderij in Nara, Japan. 7ha thee, 3ha pampa-gras, 2ha shiitake en 0.5ha groentes. Eigendom van de familie Iwata en sinds 2001 geleid door Fumiaki Iwata, °1974. Hij plantte in 2005 Benifuki, Benihomare en Benihikari aan om zwarte thee te kunnen maken. Bio sinds 1984. De enige bemesting hier bestaat uit grassen en gewied onkruid en afgevellen blaadjes, en hij maakt een onderschied tussen thee op de heuvel (geen bemesting) en in de vallei (alleen natuurlijke bemesting). Eigen productie-eenheid om het hele proces in eigen handen te kunnen houden. Experimenteert momenteel met een nieuwe aanplant waarbij hij zaad gebruikt in plaats van vermeerdering, met een techniek waarbij telkens 8 zaadjes van de cultivar worden aangeplant. Na een tijdje verwijdert hij degene die te sterk afwijken van de moederplant zodat hij minieme genetische verschillen krijgt in deze theetuin (yamatomidori-cultivar).


Tuancha

Theeballetjes die bestaan in verschillende groottes. China. Vaak erg aards van aroma en smaak.

 

Tung Ting

Taiwan. Sommige van deze thee’s behoren tot de beste van het eiland. Lichtgefermenteerde Pouchong. Zachte, milde thee met oranjegroen aftreksel. Zie verder onder Dong Ding.

 

Tunxi

Anhui, China. Ook bekend als Tunlu of Green Gold. Groene geroosterde thee uit de regio rond Tunxi, op vruchtbare gele grond. Donkergroene, stevig opgerolde thee met het aroma van kastanje. Gekend sinds de 7de eeuw, en één van de thee’s die werden geëxporteerd naar het Westen. Bestaat in verschillende zes verschillende varianten, en kan gemaakt zijn van een knop met één blad, twee bladeren of drie bladeren, maar zou altijd zacht moeten zijn. De Engelse vertaling voor de varianten is: Eyebrow, Precious Eyebrow, Tribute, Needle, First Rain en Green Flake. Vroeger werd veel thee hier verpakt en opgestuurd, en heel wat thee uit andere gebieden werd toen ten onrechte Tunxi thee genoemd. Vandaag is Tunxi zelf sterk verstedelijkt en komt de thee hoofdzakelijk uit de districten Shexian en Xiuning.

 

Tuo Cha

Of tuocha. Oorspronkelijk uit Yunnan. Samengeperste thee, die in een vogelnestje is geperst, en de naam verwijst naar de vorm die rond is om hem beter te doen drogen. Meestal gemaakt van pu-erh, en zo’n vogelnestje kan tussen de 3 gram en 3 kilo wegen. De kleinste, die tussen de 3 à 5 gram wegen, en goed zijn voor één kop thee of één gaiwan heet een xiao tuocha (xiao betekent klein hier). De norm zou die van 100 gram zijn die gewoon tuocha wordt genoemd. Een grotere vorm weegt ongeveer 357 gram en wordt bingcha genoemd, en een grote vierkante en platte tegel heet fangcha. Van de grotere worden telkens stukken afgebroken wanneer men ze nodig heeft. De naam komt van de Tuo rivier waarlangs de thee vroeger getransporteerd werd. De originele hadden een gat in het midden om ze aan koorden te kunnen rijgen en werden zo getransporteerd als betaalmiddel.

 

Turkije

4.6% van de wereldproductie. De Turkse manier van theedrinken en het hoge chloorgehalte van Turks leidingwater vragen om thee’s die zich hier aan kunnen aanpassen. Grootbladige Ceylon uit de laaggelegen gebieden is hier goed voor, maar de Turken kweken zelf ook theeplanten die hier zeer geschikt voor zijn. Specifiek aan de Turkse manier van theezetten is de erg lange trektijd en het gebruik van zeer veel suiker (géén melk). Thee groeit in Turkije vooral rond Rize aan de Zwarte Zee, op hoogtes tussen 0 en 1000m, en lijkt op de thee die in Georgië wordt gemaakt. Het klimaat is er subtropisch en het regent er erg veel. Omdat de nachten echter koel zijn kunnen pesticides meestel vermeden worden. Voor Europeanen is de kwaliteit onaanvaardbaar maar de thee past zeer goed bij de Turkse manier van thee-zetten. Er wordt ook goede witte thee gemaakt maar in zeer kleine hoeveelheden. Slechts 5% van de thee wordt geëxporteerd en Turken zijn niet gek op import-thee (en heffen er dan ook een importtaks van 145% op). Turken drinken tot tien koppen per dag van hun sterk çay thee. De bergamot die wordt gebruikt bij Earl Grey groeit ook zeer goed in Turkije en wordt hier veel geteeld.

 

Typhoo

°1903, door John Sumner, een kruidenier in Birmingham. Eerst nog verkocht als een wondermiddel tegen indigestie, maar later één van de favoriete Britse thee-merken. Sumner was één van de eersten die besloot om zijn thee niet meer en vrac te verkopen maar voorverpakt onder een merknaam, Typhoo Tipps, een opmerkelijke beslissing voor die tijd, en hij spendeerde onmiddellijk 200£ aan reclame, een grote som geld voor die tijd. De naam Typhoo kwam van het Chinese woord voor dokter, en de reclame slogan was ‘The tea that doctors recommend.’, gebaseerd op de strengere kwaliteitsselectie met het zorgvuldig verwijderen van onzuiverheden in de thee. In 1909 reisde John zelf naar Sri Lanka (toen nog Ceylon) om er direct aan te kopen en te blenden volgens zijn aanbevelingen. In de jaren 30 gebeurde het blenden opnieuw in Birmingham omwille van kwaliteitsproblemen. Tegen de jaren 60 verpakte Typhoo elk jaar 40 miljoen kilo thee die ze exporteerden naar 40 landen en gingen ze samen met Schweppes. In 1986 nam Premier Brands de firma over, om in 2005 uiteindelijk terecht te komen in Apeejay Surrendra Group, één van Indië’s oudste zakenconglomeraten, gesticht in 1910. In de jaren 90 was Typhoo één van de eersten die duidelijkheid verschaften over de omstandigheden waarin hun thee’s werden geteeld, en ze pionierden in het ethisch zakendoen dat vandaag in de theewereld zo belangrijk is geworden. www.typhoo.co.uk

 

Uda Pussellawa

Sri Lanka. Ten oosten van Nuwara Eliya, iets lager gelegen. Vaak floraal met een citrustoets. De stijl ligt ergens tussen de thee’s uit het oosten van Ceylon en die van het Westen.

 

Uganda

De bodem en de klimatologische omstandigheden liggen dicht bij die van Kenya maar de periode van anarchie onder en vlak na Idi Amin verwoestte de thee-industrie bijna volledig zodat na de vlucht van Amin nog maar 5% van de oorspronkelijke productie behouden bleef. In 1994 werd de industrie geprivatiseerd en vandaag staat Uganda terug op de tweede plaats in Africa qua productie, alhoewel er nog een lange weg te gaan is qua kwaliteit. Vandaag ligt de theezone op twee plaatsen: de eerste rond de westelijk en noordelijke oever van Lake Victoria en de tweede aan de grens met Congo, van de zuidelijke oever van Lake Edward tot Lake Albert. De beste thee komt van de Rwenzori Highlands, met aanplant op grote hoogtes op het Albertine Rift, een uitbreiding van de Western Rift. Rond Lake Victoria liggen de theetuinen lager en de kwaliteit is iets minder, maar er zijn uitzondering en veel ruimte voor verbetering.

 

Uji

Tweede grootste theeregio van Japan, aan de rivier Uji, tussen Nara en Kyoto, en ten zuiden van die laatste. Hier bevindt zich ook de oudste theewinkel van Japan, het theehuis van Tsuen, en hier begon ooit het Japanse theeverhaal toen abt Myoe theezaden uit China plantte die de legendarische monnik Eisai hem had opgestuurd. De eerste zaden werden gezaaid in de afdruk van een paardenhoef waarna de tuin ook die naam kreeg, de Kama-no-Ashikage (Afdruk van de hoef van een veulen), en de bodem in Uji bleek ideaal voor de theeplant. Een tijd lang maakte Japan zelfs onderscheid tussen thee uit Uji (honcha, of echte thee) en uit andere delen van Japan (hicha, of niet-thee), en in de 13de en 14de eeuw werden hier tocha proefwedstrijden over gehouden, somptueuze evenementen met dure prijzen. In de 16de eeuw (volgens de Portugese Jezuiet João Rodrigues) stuurden rijke Japanners hun vaak prachtig versierde theedozen in de lente naar Uji om ze te laten vullen met nieuwe thee. Die theedozen verhuisden naar kloosters in de bergen waar de thee beschermd was tegen de grote zomerhitte. In oktober kwamen ze terug naar beneden en werd er een speciale theeceremonie gehouden, de kuchi-kiri. Sommige van die theedozen werden objets d’art op zichzelf en werden verschrikkelijk duur, kregen hun eigen naam en werden getoond op de meest prestigieuze theeceremonies voor vrienden of relaties.

 

United States of America

0.009% van de wereldproductie. Alhoewel de eerste experimenten al dateren uit de jaren 1880, is het pas de laatste decennia dat op een paar plaatsen met redelijk succes thee geteeld wordt. De productie blijft echter klein en eerder amateuristisch. Eén van de meest succesvolle is de Charleston Tea Plantation in South Carolina die de thee voor het Witte Huis aanlevert. In 2016 stond er 364ha aangeplant, vooral in de kuststreken, maar het is nog altijd zoeken naar de juiste cultivars. In Hawaii leveren 20ha thee één van de duurste thee’s van de wereld op.

 

Unkai
Japan. Cultivar. Zeer geschikt voor kamairicha. °1970 als #29 door het Miyazaki instituut. Ook bekend als Wolkenzee. Kruising tussen Takachiho en een Assamica variant. Ongeveer op hetzelfde moment rijp als Yabukita en niet gevoelig voor koude of ziekte. Grote, donkergroene bladeren.


Uralikal Estate

Tamil Nadu, Zuid-Indië, in de Anamallais bergketen, in het westen ervan. Eigendom van Tata. Aanplant sinds 1915. 429 ha thee, overwegend CTC.

 

Uruwala Tea Factory

Akuressa, Sri Lanka. °1920 en nog steeds in handen van de Wanigasekra familie.

 

Uva

Sri Lanka. Groot district met theetuinen op tussen de 914 tot 1524m boven de zeespiegel, in de Eastern Highlands. Een milde, verfijnde thee die zijn kwaliteiten dankt aan de droge wind die hier tussen juni en september waait en die de botten doet sluiten en de plant doet vocht vasthouden, wat het blad zoeter maakt. Zeer goede reputatie. Het grootste deel van het jaar wordt hier een gewone, heel aanvaardbare thee gemaakt, maar de thee’s van juli tot september zijn uniek en kennen hun gelijke niet. In Duitsland en Japan zijn ze ongelooflijk populair en naar hun komst wordt elk jaar uitgekeken. Het meteorologisch verschijnsel dat de aanleiding is voor deze kwaliteit is de komst van de zuid-west monsoon die heldere luchten, droog weer en een temperatuurverschil tussen dag en nacht van 24°C met zich meebrengt. De hete, droge Cachan wind doet de productie van de theeplant met 60% dalen, de koude nachten en warme, droge dagen doen de vochtigheidsgraad van de bladen dalen en de niveau’s methylsalicylaat stijgen. De productie vind dan ook ’s nachts plaats zodat de aroma’s blijven en oxydatie minimaal is. Het eindproduct geurt overweldigend naar wintergroen of het aroma van een kleedkamer van een sportclub en is zeer gewild (tijgerbalsem komt er ook dicht bij). Ook de oogsten van augustus tot september zouden uitstekend zijn.

Uva High Grown B.O.P.Tea, Mlesna Teas: Meegebracht door Onno uit Ceylon. CTC. 50 gram. Theelepeltje, 3 minuten, 100°C. Droog: een erg houtig aroma dat doet denken aan een sauna. Lichter van kleur dan de Dimbula uit hetzelfde doosje, caramelkleurig maar richting oranje. Zacht en rond maar ook erg eenvoudig, ook in de smaak. Duidelijk bittertje.

 

Ujeon

Zuid-Korea. Ook geschreven als Woojeon. Dit is de eerste thee van het jaar, ook cheonmul-cha genoemd (first flush). Hij wordt geplukt in april. Zachte en subtiele groene thee die moet gezet worden aan 50°C. Lijkt wat op de Japanse shincha. Het productieproces is een mengeling van stomen en wokken. Diep groene kleur, zachte, wat noterige smaak met lengte.

 

Velonie Estate

Tamil Nadu, Zuid-Indië, Anamallais bergketen. Eigendom van de Tata groep. °1912 als Karakundru Estate. In 1965 samengegaan met Selaliparai Estate toen grote delen van de laatste verdwenen onder een stuwmeer. 411 ha thee, 110 ha eucalyptus. 76ha van een moderne kloon met hoge opbrengsten. CTC.

 

Vietnam

4.8% van de wereldproductie. Zesde grootste producent van de wereld. Hier wordt al 1000 jaar lang thee gedronken en geteeld. Rond 1820 begonnen Franse immigranten met de commerciële teelt van thee, maar tijdens de Vietnam-oorlog liep de productie sterk terug. Vandaag draait ze terug op volle toeren en groeit ze als kool. Er wordt zowel bladthee als CTC gemaakt, 60% van de productie is zwart en 35% groen. De meeste theegebieden liggen in het Noorden, goed voor 65% van de productie, en thee’s als Ha Giang en Shan Tuyet zijn bekend. De CTC thee komt uit de noordelijke provincie Phu Tho, met theetuinen in Ha Hoa, Phu Tho en Doan Hung, en hij is qua stijl gelijkend op die uit Indonesië. De meeste worden geleid door Indiërs. Ook bekend voor zijn lotus-thee. Er wordt geoogst van maart tot begin november, maar de beste maanden zijn april en september. 70% van de aanplant in het noorden bestaat uit de lokale Trung Du La Nho cultivar, waarmee ondermeer de groene Tan Cuong wordt gemaakt. Andere zijn PH1, een assamica, LDP1 en 2, kruisingen tussen PH1 en Fuding Dabaicha, TRI777 uit Sri Lanka, Phuc Van Tien, een kruising tussen Fuding Dabaicha en Yunnan grootblad, en de in Vietnam gecreëerde LT, een hybride die de twee voorgande als ouders heeft. Thai Nguyen is één van de belangrijkste gebieden qua kwaliteit, met tuinen op 300 tot 500m hoogte, en alhoewel het leeuwendeel van de productie naar opkopers gaat zijn er ook enkelingen die hun product zelf verkopen of zich georganiseerd hebben in kleine coöperatieven. In de bergen van het zuiden zijn Taiwanezen begonnen met het investeren in oolong productie en de aanplant van Jin Xuan (Kim Tuyen) en Cui Yu. De Shan Tuyet of Snow Mountain thee’s zouden gemaakt zijn van wilde of verwilderde theebomen waarvan er in Vietnam nog heel veel staan.

Premium Rode Thee, Red Dao: Prijs onbekend. Theesommelier cursus. 2 minuten, 90°C. Droog: grijs en bruin uitzicht als camouflagestof, neus is wat peper en cacao. Infusie oranjerood, in de neus appelsien en chocomelk, fris mondgevoel, erg evenwichtige thee; nat mooie fijne blaadjes, bruin, en complex en een beetje geroosterd geurend. 😊😊😊

Rode thee, Bio, Vietnam, Theetijd: 10 euro voor 100gram. 95°C. Thee uit het noordwesten van Vietnam, geoogst op 900m hoogte. De droge blaadjes ruiken naar peperkoek, peper en chocolade, eens gezet overheersten honing en een mooie fruitigheid. Gedronken bij den Délice de Bourgogne, en de thee leek de kaas mee op reis te nemen en véél complexer te maken dan hij was 😊😊😊(😊)

Vietnam Snow Shan, Hotsoup: 4.95 euro voor 50 gram. Bio. Groene thee met witte knoppen uit Ban Lien, Lao Cai in het uiterste noorden van Vietnam. Geplukt november 2018. 9 maart ’19: 3 minuten, 3 gram op 300ml, 75°C, kyuusu. Heel bleekgele infusie met een streepje grijs zelfs. Vegetaal, mineraal, romig, een erg apart aroma, niet chinees, niet Japans. Start met een fris puntje zoet en het frisse mineralige blijft lang hangen in de mond. Nauwelijks astringentie. 😊😊😊 

Ban Lien k.b.A., Speyerer Tee Kontor: 6 euro voor 100gram. 3 juni 2019: 3 minuten, stevige theelepel, 80°C, 250ml. Infusie is een niet zo helder en nogal dik geel. Aroma is boter, stro, iets grassigs. Dikke wat romige mond, mollige maar duidelijke en vriendelijke attaque, mooie nadronk met eehl mooie toets van echte roomboter, heel klein astringent tikje dat mooi zijn rol speelt in de structuur. Goed evenwicht en net genoeg complexiteit naast die hele ronde zachte mond. Lekkere thee in zijn stijl. 😊😊😊


Wabi

Japans begrip dat slaat op eenvoud, eerlijkheid en bescheidenheid, en dat zich esthetisch vertaalt in dingen die niet perfect zijn. In een tuin kan dat een met mos bedekte steen zijn, of een verwilderde rozenstruik, bij thee vertaalde zich dat in een nieuwe esthetiek voor simpel en rustiek theeservies in plaats van de uitbundig versierde en esthetisch de perfectie nastrevende stukken uit China.

 

Wah Tea Estate

Kangra, Indië, 7km ten zuiden van Palampur. Hier wordt al thee verbouwd sinds 1857 en de eerste eigenaar was de Nawab van Wah in Pakistan. In 1953 nam de Chaiwala familie het over en momenteel zijn het Deepak en Surya Chaiwala die het domein leiden. Vooral zwarte thee, met een beetje groene.

 

Wa Kei Sei Yuki

Harmonie, Respect, Zuiverheid en Rust. De vier basiswaarden van de Japanse theeceremonie volgens Murata Juko en Sen no Rikyu, twee legendarische Japanse theemeesters. Harmonie slaat op de verhouding met de andere mensen en de seizoenen, waarbij gastheer en klant rekening houden met elkaar, en de aankleding van de theeruimte de seizoenen weerspiegeld. Respect slaat op het wederzijds respect tussen gastheer en gast, waarbij beleefdheid en inleving belangrijk zijn. Zuiverheid slaat op de gebruikte voorwerpen waarvan het fysiek zuiver maken ook helpt bij het zuiveren van de geest van zorgen. Rust slaat op het bereiken van de Verlichting waarvoor de drie voorgaande essentiële voorwaarden zijn.

 

Wakohen
Japan. Bedrijf in Osumi in Kagoshima dat vermaard is voor de kwaliteit van zijn diepgestoomde Fukamushicha thee’s. °1989, door Yasuhisa Horiguchi. 220ha, waarvan 120 in eigendom. Organische bemesting. Pesticides worden vermeden als het kan, ze werken met een ingenieuze mechanische insectenbestrijdingsmachine. Onkruid wordt bestreden door een stoommachine en door wieden. Er werken 33 mensen, ondermeer in de hypermoderne fabriek.

Fukamushi Cha, Wakohen: meegebracht door Stijn en bij hem geproefd op 13 mei ’19. Droog aroma is stevig en zuiver, thee is sterk vergruisd en duidelijk diepgestoomd. 78°C, 20 sec: start heel subtiel, wolkt dan echt open en wordt dan zéér complex ! erg mooie en intense en zeer complexe Fukamushicha. Tweede zetsel, terug 20 sec, zoete start maar snel erg bitter. 😊😊😊😊


Wakoucha

Japan. Zwarte thee. Wa verwijst naar Japan en Koucha naar rode thee. Eén van de redenen waarom deze thee’s uniek zijn is het gebruik van cultivars die normaliter alleen voor groene thee gebruikt worden, zoals Yabukita of Benifuki. In het begin werd Japanse zwarte thee gemaakt van assamica planten en was hij vooral bedoelt voor de export, maar de ineenstorting van de prijzen nadat in 1971 de Japanse markt werd opgesteld voor thee-import deed de productie zo goed als verdwijnen. Sinds 2002 is er een beperkte revival bezig, deze keer niet met Assamica, maar met groene thee varianten, en tegen 2011 was de productie al gestegen tot rond de 100 ton. Het aantal telers was al gestegen van 30 naar 200. Het grootste deel gaat naar het buitenland. Japanners drinken wel degelijk ook zwarte thee maar gaan dan vaak voor de goedkopere thee uit Indië. Japanse zwarte thee is delicaat, minder bitter ook en wordt doorgaans gedronken zonder melk, maar Benihomare is bijvoorbeeld een Assamica-cultivar die wel tegen melk kan. Wakoucha kan ook koud gedronken worden. De minder grote verschillen tussen dag- en nachttemperaturen in Japan maken wakoucha veel milder dan bijvoorbeeld Darjeeling of Yunnan.

Miyazaki Kanayamidori Wakocha 2013, The Teacrane: 20 gram. 20 dollar. Single estate thee uit Gokasé, Miyazaki, geteeld door Akira Miyazaki. Kanayamidori cultivar, geplukt 8 september 2013. 200ml, 4 gram, 98°C, 90 sec. Nat blad: kleine gebroken blaadjes.fruitig met abrikoos, maar ook zeer fris met iets als rabarber-zuurte en nogal wat citrus, en een zeer mooie complexiteit. In de mond verwijst de afdronk een beetje naar earl grey, en hij is breed en erg complex, vol toetsen van specerijen, hij doet wat denken aan de Engelse supermerkt rond Kerst. 😊😊😊(😊)

Gokase’s Black Native Organic Wakocha, 2018, The Teacrane: 40 gram. 14,5 dollar. Geteeld door Akira Miyazaki in Gokasé, Miyazaki. Lokale cultivar. Geoogst lente 2018. Heel sterk gebroken blad. 5 gram, 500ml, 95°C, 2 minuten: niet ok, 2 minuten bijgedaan. De droge blaadjes ruiken interessant met een aardige toets van licht gerookt spek, en ook de natte blaadjes hebben dat. In de neus opnieuw dat licht bacon-achtige maar ook rood fruit. Heel lichte astringentie. Honing. Veel body. Mooie afdronk. 90°C, 1 theelepel, 250ml, 2 minuten. Heerlijk aroma. Redelijk astringent al. 31 december ’18: 3 gram, 100ml, iets minder dan 95°C. Het aroma is zeer complex en doet bijna denken aan een hele goede whisky. Er zit iets toasty in, iets van bacon, iets van fruit, echt heerlijk. Het aroma van de infusie is zelfs nog complexer, alles zit meer in elkaar versmolten, echt heerlijk, echt wakoucha. Ook in de mond bijzonder, met een heel scala van in elkaar vervlochten smaken. Redelijk sterk aanwezige astringentie, mag echt niet langer trekken. Melk maakte hem simpeler maar ook hedonistisch lekker…een tweede brouwsel had ongeveer hetzelfde aroma en smaak, iets lichter misschien. Die echt wel agressieve astringentie is nu wat weg. 😊😊😊😊

Gokase Black Yamanami, Hotsoup: 19.75euro per 50 gram. Japan. Zwarte thee uit het dorp Gokase in de prefectuur Miyazaki op Kyushu. Geplukt op 25 mei 2017 onder leiding van theemeester Ryo Miyazak. De gebruikte cultivar is Yamanami, ontwikkeld uit zaailingen die uit de provincie Hubei in China kwamen. De thee werd ontwikkeld voor Kamairicha thee (geroosterd in een wok zoals in China). Weinig bitters en veel zoet, en moet heel heet gezet worden. “Ongezouten licht geroosterde vliespinda’s” Indien kouder gezet eerder melasse en zoete aardappel. 7 april ’18: 2 minuten, 95°C. caramelkleurig met rode schijn; zoet aroma, verleidelijk lekker; mooi evenwicht, fijn, geen astringentie; goeie fraicheur; zeer lekker met melk die een heel fraaie complexiteit naar boven haalt, iets zoets maar toch ook fris; 18 april ’18, 75° sec, 80°C. Infusie is karamelkleurig; weinig aroma; in de mond vooral zoete aardappel, drinkt lekker weg, ook na drie trekbeurten nog; 100°C, 75sec: mooi aroma, met iets notigers nu, mooi duidelijk en complex en krachtig; strakke goed gestructureerde mondindruk met ook hier een erg notige afdronk; met een vleugje melk erbij echt overheerlijk, het lijkt of er een roomstreepje onder het notig-zoete wordt getrokkken; -😊😊😊(😊) 19 januari ’19: 85°C, 2.3 gram, 250ml, 2 minuten. Wat een ongelooflijk mooi aroma toch ! en wat een heerlijke thee.

Master Obayashi’s Hijiri Black, Postcard Teas: 12.95 euro per 50 gram(caddy). 95°C, 6 gram voor 300ml, 3 minuten. Zwarte thee uit Okumikawa in Aichi, oogst lente 2015. Aichi ligt ongeveer in het midden van het centrale eiland. Familie Obayashi en mr Obayashi is al 40 jaar bezig. Hij won al heel wat prijzen, en zijn thee werd al enkele keren gekozen voor de Keizer. Hijiri betekent heilig, en de 4ha grote theeboerderij ligt op één van de hellingen van de berg waar de goden van de Ise Jingu schrijnen zouden verblijven, 700 meter boven zeeniveau. De blaadjes zijn een field blend van Yabukita en Yamacha (zairai), beiden afkomstig van zaadvoorplanting. Geen pesticides sinds plus minus 1980-85. De droge blaadjes zijn relatief klein, met nogal veel fragmenten en veel tip en steeltjes, en donker geoxideerd. Heel mooi aroma. De geur van de natte bladeren is heerlijk, met een zeer complexe en fijne geur aan het dekseltje, met caramel en toffee heel rijpe appelsien, en een rijke maar fijne geur van de blaadjes zelf met dezelfde elementen maar ook leder en iets van perzik en zelfs vaag wat bosbes. De kleur van de infusie is een prachtig roodbruin-caramel-goud, en het aroma is zeer complex en evenwichtig (Emma Thompson comes to mind). In de mond is hij fijn, zeer licht qua body en erg elegant, geen astringentie, heel duidelijk en complex, en zéér lang met een heel mooie afdronk. Zeer mooie Japanse zwarte thee. De verkoper ziet een link met top high-grown Ceylon thee, en ik begrijp hem volkomen, hij lijkt wel een beetje op de Uda Radella die Onno voor me meebracht… 😊😊😊😊(😊) Tweede zetsel, idem, drie minuten: mist nu een beetje van de complexiteit, maar o zo lekker dat het echt zonde zou zijn om het niet te doen ! 22 augustus ’19: 150ml, 3 gram, 2 mins, 198°C. De natte blaadjes geuren overheerlijk zoet, een prachtige mix van florale en zoete fruitige toetsen en specerijen. De infusie geurt zoet en gekruid, met honing en fruit. Heerlijk. Volle en complexe smaak, zoet maar met structuur, en na afkoelen meer en meer complex met een verbluffende nasmaak. Een tweede infusie bracht een minder uitgesproken maar nog altijd heerlijke smaak voort. 😊😊😊😊(😊)

Kumamoto Native Wakocha 2nd Flush, 2018, The Teacrane: 40 gram. 4 à 5 gram, 98°C, 90 sec, 200ml. 3 à 4 infusies. Gebruikt geen pesticides. 14.5 $ per 40gram. Landgoed Ashikita in Kumamoto. De landbouwer heet Toshihiro Kajihara. Geoogst juli 2018. 80 jaar oude struiken. “Sweet with strong flowery and herbal aroma.” Naam van het perceel is Tengetsu, 60 are, 150m hoog, bergflank, zand, NW 10 à 30°, van zuid naar noord georienteerd, en het ligt in het Tsuge district, door zijn grote temperatuurverschillen en frequent voorkomende mist zeer geschikt voor thee, met overal nog oude wilde theestruiken, waarschijnlijk de voorvaderen van deze theestruiken. 21 maart ’19, 90 sec, 4 gram, 98°C, 200ml. Droog aroma: zeer lekker, iets vlezigs. Infusie is mooi lichtbruin à la caramel. Heel mooi en intens aroma, heel kruidig (een beetje stoofvlees-kruidig, maar dan fijner) met een erg mooie florale toets ernaast (Engelse border, ‘ avonds op een warme zomeravond). In de mond fijn, mooi fris, een klein citrustikje, bijna gekonfijte sinaas, bovenop iets floraals maar tegelijk ook licht vlezig. Intrigerend, erg lekker en een typische wakocha. Lange afdronk. Tweede zetsel, idem: alles zit wat meer ingehouden, maar het is er nog en het is nog steeds een lekkere thee met een mooie fraicheur. 😊😊😊(😊)

Watanabe Kanaya Midori Koucha, Le Cha-Hû-Thé: 17 euro voor 100 gram. Bio. Mr Mankichi Midori Watanabe. Heel geïsoleerde theetuin op het erg mooie eiland Yakushima, Kagoshima, Kyushu. Voor 30 juni 2020. Gemaakt met de laatschietende Kanaya Midori. Blend van eerste, tweede en soms ook derde pluk, omdat de blaadjes genoeg zonlicht moeten krijgen om voldoende catechines te ontwikkelen. De thee wordt twee jaar gestockeerd voor hij op de markt komt zodat hij fruitig, fris en licht overkomt. 18 april ’19, 3 gram, 250ml, 90°C, 2 mins. Droog aroma: een nogal fris en houtig/moutig aroma. De natte blaadjes hebben een fris maar sterk moutig karakter. Origineel aroma. Fris maar erg licht. 27 april ’19, 90°C, 250ml, 2.5 gram, 4 minuten: een eerder vreemd aroma, net alsof de thee een beetje gefermenteerd heeft ? in de mond erg houtig maar op een frisse en aangename manier, structuur maar geen astringentie, mooie fraicheur, aangename lengte. Heel aparte wakocha 😊😊😊

Wakocha, Masui tea Farm, De Theeliefhebber: Koshun cultivar, in groen bekend voor zijn florale aroma’s, en eigenlijk best als hij wat withering of oxydatie heeft gekregen. Goed voor oolong. Kawane bergen in Shizuoka. Licht geoxideerd, beetje darjeeling stijl ? 27 april ’19, 2.5 gram, 90°C, 3 minuten. De natte blaadjes zijn in stukken gescheurd maar prachtig donkergroen met een roodbruin randje, heel opvallend en apart. Mooie roodbruine infusie. Heel uitbundige, aangename geur, cacao, bloemen. In de mond een mooie korreligheid, een heel leuke zoete toets, niet overdreven, en een erg mooi lengte. De korreligheid is heel aangenaam ! 28 april ’19, 3 minuten, 90°C, 250ml, 2.7 gram. Prachtig aroma. Zeer mooie thee, lekker lang. Een lichte en frisse maar zeer aromatische en uitbundige wakoucha. 😊😊😊(😊)
Korogi Planthopper Yabukita Wakocha, 2018, The Tea Crane: 30 gram. 4 à 5 gram, 98°C, 90 sec, 200ml. 4 infusies. Goed tot 31 maart 2021. 14 $ voor 30 gram. Gemaakt door Yoichi Korogi, een kamairicha-specialist met 30 jaar ervaring. Geoogst 22 september 2017. 40 jaar oude struiken. De theebladeren hebben een heel aparte smaak omdat ze aangevallen zijn door een kleine sprinkhaan die in de blaadjes bijt en er sap aan onttrekt. De plant verweert zich door van smaak en aroma te veranderen zodat de sprinkhaan het blad niet meer lust. 20 a groot perceel met de naam Tabako-ya op 630m hoogte en met een kruimelige, poreuze zwart lava-toplaag. Noord-zuid orientatie. Geoogst voor de tuin opnieuw bemest wordt voor volgend jaar. 28 april ’19: het droge blad is redelijk groot, mooi diepzwart en geurt wat naar hout en houtrook. Karamelbruine infusie. De natte blaadjes geuren mooi houtig en met een heel mooi fris bessenfruittoetsje. De infusie geurt licht en elegant met fruitige tonen. Heel zuivere en evenwichtige mond, wat korrelig en dik mondgevoel, heel complex met veel verschillende elementjes. Heel elegante thee ! 😊😊😊(😊)

Seed-grown Wa-kocha Black tea, 2017, The Teacrane: 12$ voor 40 gram. Bio. Yamata-midori cultivar, vermeerderd door zaadjes, en dus iets biodiverser. Eigenlijk bestemd voor groene thee en deze is dus gemaakt met groffere blaadjes dan die voor de zwarte. Dit zou de smaak helderder en frisser maken dan andere zwarte. Tsukigase landgoed, Nara. Geoogst lente 2017. De droge blaadjes geuren wat naar spek. 19 mei ’19, 6 gram, 300ml, 2 minuten. De natte blaadjes geuren krachtig met veel fruit. Het aroma van de infusie is erg complex, met honing en citrus. Koperbruine kleur. Licht astringent. Lange afdronk. De mond start helemaal in hetzelfde register als de neus, zakt dan wat in (op dat moment komt ook het astringente tikje) om pas in de afdronk terug te komen. Na een beetje afkoelen consistenter in de mond en opmerkelijk lang, mooi complex ook. Zeer lekker, heel typisch. Tweede zetsel, opnieuw 2 minuten: minder krachtig maar zeer lekker, zachter en nog steeds erg complex. Puur drinkplezier. Niks astringentie 😊😊😊😊 25 juli ’19, bij onweersdreiging en heel hoge temperaturen: 3 gram, 150ml, 120 sec, 100°C, kyuusu. Een sterke en krachtige geur voor de natte blaadjes. In de mond een heerlijke zachte zoete thee met veel body en een lange afdronk die een mooi evenwicht aanbrengt. 😊😊😊😊

Korogi Shuppin Yabukita Wakocha, 2017, The Tea Crane: 18.5 $ voor 20 gram. Gemaakt door Yoichi Korogi, een kamairicha-specialist met 30 jaar ervaring. Van deze thee werd maar 1kg gemaakt maar hij won verschillende prijzen. Geoogst 12 mei 2017 in Gokase, Miyazaki. “Diverse aroma; Slightly sour citrus-like scent; Fruity; Grassy undertone; Pleasant sweetness. 2nd brew: Stays strong, sweetness and sourness maintained. 19 mei 2019. Zeer complexe en interessante geur voor de droge blaadjes, klein en vaak gebroken, maar gemengd met fragmenten van groene blaadjes. De natte blaadjes geuren wat grassig, richting first flush (een beetje), maar geuren niet erg krachtig. De infusie is van een diep goudgeel met kopertonen, nog niet vaak zo gezien. De start is redelijk zurig, en de smaak twijfelt tussen fruit en takjes en gras. Geen astringentie. Tamelijk lang. Tweede zetsel, opnieuw 90 sec: geur van droog gras op een warme zomerdag. Leuk, met ook hier vooral dat grassige, zacht en rond in de mond 😊😊😊(😊

Gokase Black Yamanami, Hotsoup: 19.75euro per 50 gram. Japan. Zwarte thee uit het dorp Gokase in de prefectuur Miyazaki op Kyushu. Geplukt op 25 mei 2017 onder leiding van theemeester Ryo Miyazak. De gebruikte cultivar is Yamanami, ontwikkeld uit zaailingen die uit de provincie Hubei in China kwamen. De thee werd ontwikkeld voor Kamairicha thee (geroosterd in een wok zoals in China). Weinig bitters en veel zoet, en moet heel heet gezet worden. “Ongezouten licht geroosterde vliespinda’s” Indien kouder gezet eerder melasse en zoete aardappel. 7 april ’18: 2 minuten, 95°C. caramelkleurig met rode schijn; zoet aroma, verleidelijk lekker; mooi evenwicht, fijn, geen astringentie; goeie fraicheur; zeer lekker met melk die een heel fraaie complexiteit naar boven haalt, iets zoets maar toch ook fris; 18 april ’18, 75° sec, 80°C. Infusie is karamelkleurig; weinig aroma; in de mond vooral zoete aardappel, drinkt lekker weg, ook na drei trekbeurten nog; 100°C, 75sec: mooi aroma, met iets notigers nu, mooi duidelijk en complex en krachtig; strakke goed gestructureerde mondindruk met ook hier een erg notige afdronk; met een vleugje melk erbij echt overheerlijk, het lijkt of er een roomstreepje onder het notig-zoete wordt getrokkken; -😊😊😊(😊)

Benihomare Wakocha Black Tea, 2018, The TeaCrane: 40 gram. 14$. 37 euro per 100gram. Goed tot januari 2021. Bio. Landgoed in Tsukigase, Nara. Geoogst op 21 mei 2018. 13 jaar oude struiken in de Iguchi Yama theetuin, 10 are groot op 230m hoogte. Zand en klei, noord-west orientatie op een westelijk uitkijkende helling, omringd door bos. De blaadjes werden niet te lang verwelkt om de assamica bitterheid te vermijden. Droog: zeer vlezig aroma, zeer fruitig ook, opulent; blaadjes grijsgroen, redelijk groot en mooi, bruine steeltjes. 5 gram, 125ml, 98°C, 60 sec, tasting cups, 1 juni 2019. Natte blaadjes en de lege cup: zeer floraal aroma, de natte blaadjes zijn zeer mooi uniform bruin à bronsgroen. De smaak is vlezig, zacht en rond, met een klein wolkje astringentie helemaal achteraan, bijna als een nagedachte. Heel evenwichtige en toegankelijke thee, maar nogal kort. Met 1 proeflepel halfvolle melk: delicieus, zacht en lang en overheerlijk. 😊😊😊😊
Benifuki Wakocha Black Tea, 2018, The TeaCrane:40 gram, 14$. 37 euro voor 100gram. Goed tot januari 2011. Benifuki cultivar. Landgoed Tsukigase in Nara. Fumiaki Iwata is de maker. 17-18 mei 2018, 12 tot 13 jaar oude theestruiken. Blend van drie theetuinen: Iguchi Yama (20a, 230m, NW gericht), Yama no shita danchi (5s, 250m, Z gericht), Miyayama (8a, 300m, ZO gericht, steile helling), de laatste ligt op de berg. Zand en klei. Eén oogst per jaar. Droog: een houtig en strak aroma met een vlezige toets, steeltjes, mooie grijsgroene blaadjes met een paar lichtbruine. 5 gram, 125ml, 98°C, 60 sec, tasting cups, 1 juni 2019. De natte blaadjes en de lege cup geuren erg houtig, met toetsen van fruit. Tussen de bronsgroene blaadjs zitten ook meer roodachtige. Start erg vlezig in de mond maar de heel sterk aanwezige astringentie duwt alles wat weg, de thee blijft wat houtig, een beetje assam-like. Met 1 proeflepel halfvolle melk, bijna gelijk aan de benihomare maar iets houtiger, meer assam-like, wel mooi complex. 😊😊😊(😊)
Benihikari Wakocha Black Tea, 2018, The Tea Crane: 40 gram, 14 $. Goed tot januari 2011. Landgoed Tsukigase in Nara. Fumiaki Iwata is de maker. 22 mei 2018. Ongeveer 13 jaar oude struiken. Yama no shita danchi theetuin (20a, 250m, zand en klei, N en Z georienteerd op een V). Eén oogst per jaar. Aleen groenbemesting de laatste zeven jaar. Aan één kant staan pruimelaars, aan de andere kant Yabukita van dezelfde boer. Droog: zacht en fruitig, met een lciht vlezig-rokerig toetsje (licht peated…). Elegantste aroma van de drie. Grijsgroen, rdelijk veel kleine steeltjes. 5 gram, 125ml, 98°C, 60 sec, tasting cups, 1 juni 2019. Natte blaadjes en lege cup: licht en confituur-achtig, jam, elegant. Van de drie hier de meeste groenere blaadjes. Heel elegante smaak, een erg lichte astringentie, héél lange afdronk, héél fruitig met erg duidelijke pruimenjam (goeie pruimenjam!). Verdraagt geen melk, alle attractie verdwijnt, wordt smaakloos. 😊😊😊😊

Kyoto Obubu Tea Farms Pine Needle Matsuha-no-Wakoucha 2018: GekregeTheetuin in Wazuka bij Kyoto. Yabukita, en gemaakt als wakoucha maar gerold als sencha en dus een heel originele vorm voor wakoucha. Geoogst in juli. 8 juni ’19, 3 gram, 300ml, 3 minuten, 95°C. De natte blaadjes combineren de aroma’s van fruit en bloemen, de infusie is koperkleurig, mooi, helder en schitterend. In de mond helder, met een heel mooie achterliggende toon (de maker zegt molasse) die ik moeilijk kan plaatsen en hints van zwarte chocolade. Mooie complexiteit. Mooie densiteit, compleet, een beetje korrelig maar ook elegant en licht qua body. Erg mooie fraîcheur, echt opmerkelijk. Tweede zetsel is lichter en korter maar erg lekker en met een vederlichte maar lange afdronk 😊😊😊😊

Iwata Koshun 2nd flush, Thés du Japon: Oogst 27 juni 2018. Iwata city in Shizuoka. 12 dollar per 50 gram. Geen pesticides. 14 juni ’19, in een kyusu, 150ml, 3 gram, 95°C, 2 mins. De natte blaadjes geuren houtig met noten van rode bessen. De infusie is een prachtig helder amber, naar het oranje gaand. Een mooie en heldere zoete geur die herinnert aan frangipane. Zo goed als geen astringentie. Leuke korreligheid. Heel licht aanvoelend, ook qua smaak, heel timide, met een mooie frisse zoete toets op de tong. Erg lichte tonen met hout, bessen en room, en iets floraals achterin. Geen opspringende thee, heel elegant, waarvoor je je moet concentreren. Onbeschaamd lekkere en subtiele echo met fruit en room en bloemen die maar blijft terugkomen. Heerlijk in al zijn stille kracht. Later die dag op z’n westers, 4.5 gram, 250ml, 95°C. Veel fruitiger in de neus. Zelfde opvallende korreligheid. Niet veel expressie maar een opvallend zoete lange afdronk. 😊😊😊

Nearai Karabeni 2017, Thés du Japon: Nearai-cho, Kita-ku wijk in het noorden van de stad Hamamatsu in het westen van Shizuoka, Bio. 13.33 dollar per 100gram. 16 juni ’19, 5 gram, 300ml, 98°C, 120 sec. Het droge blad geurt fris en wat zurig ? Scherp fruit voor de geur van het natte blad, heel origineel en apart, maar niet speciaal aantrekkelijk. Sterk gebroken blad. De infusie heeft de kleur van mahoniehout en geurt wat naar een darjeeling. Geen of nauwelijks astringentie, niet echt veel smaak in vergelijking met andere Japanse zwarte. Aparte nadronk die pas een seconde of twee na het inslikken doorkomt en die hout combineert met wat bessenfruit. Van alle Wakoucha komt deze thee het dichtst bij het klassieke idee van een zwarte thee, en het is een thee voor liefhebbers van zwarte thee, maar niet speciaal voor die van Wakoucha, waarvan het de karakteristieken volledig ontbeert. Lijkt wat op ongerookte lapsang souchong. 😊😊😊

Ureshino, Fuji-kaori cultivar, 2nd flush 2017, Thés du Japon: Oogst 23 juni 2017. Geen pesticides. 13.33 dollar voor 50 gram. Ureshino, prefectuur Saga. Mr Ota is eigenlijk een tamaryokucha man, maar maakt ook kamairicha en wakoucha. Hier werd de eerste flush gebruikt voor kamairicha en de tweede voor wakoucha. 18 juni ’19: 4 gram, 150ml, 80 sec, 95°C. Natte blaadjes geuren heel mooi, heel zoet, als een lekkere warme cake. Ook de infusie geurt heel warm en aangenaam en gezellig met de nog warme appelcake-geuren van mijn moeder… Mooi astringet tschijntje in de mond, heel fijn, mooi volume, mooie zoete toetsen maar heel licht. Mooie fijne nadronk, eerder floraaL; Jasmijn maar pas toen ik het las… tweede zetsel, 100 seconden: nat blad geurt veel floraler maar ook nog steeds die cake. De infusie is zoet en zacht én floraal. De thee heeft nog steeds een zachte ingehouden astringentie die heel aangenaam is. Zeer lekker tweede zetsel ! 😊😊😊(😊)
Gokase Benifuki 1st flush 2017, Thés du Japon: geplukt 31 mei 2017. Gokase, Nishi-Usuki district. 12 dollar. 50 gram. Mr Miyazaki, specialist in kamairicha en wakoucha. 150ml, 3 gram, 95°C, 120 sec, kyusu. Nogal complex aroma voor de natte blaadjes waar niks van boven drijft. Vederlichte erg aangename astringentie, maar een robuuste thee zonder duidelijk uitspringende aroma’s of smaken. Tweede zetsel, idem. Eigenlijk lekkerder, mooie zachte en zoete toets en een lichte maar duidelijke astringentie. Zeer lang. 😊😊😊
Kunko Wakocha, Lupicia: Zwarte thee, gerookt met hout van whiskeyvaten. Gemaakt door M. Hiroki Matsumoto met thee uit zijn theetuin in Shizuoka. 2.5 gram, 99°C, 4 à 5 minuten. 50 gram, voor oktober 2020. 13 juli ’19: mooie grote en volledige blaadjes, donkerbruin gekleurd, enkele steeltjes, in de neus gebrand hout met een zoete toets (Bourbon-vaten ?). Naast het overduidelijke rokerige ook iets vlezigs voor de natte blaadjes, die fragmetnarisch maar groot zijn en volledig geoxideerd bruin met nog een zweem donkergroen afhankeijk van het licht. De thee geurt beminnelijk rokerig, niet zwaar en lomp, dit is wat je wil ruiken als je in de Ardennen een herberg binnenstapt, naast het gerookte zit er een zekere elegantie in die aan de keuken doet denken. Het rokerige overheerst uiteraard de mond, met een hele lange afdronk en in de echo daarvan duikt dat vlezige element op dat voor mij de wakocha is, en dat ik niet heb in een gewone LS. Vol mondgevoel maar met een aanwezig en leuke fraicheur, een fris tipje op het puntje van de tong. Heerlijk en comforting. 😊😊😊(😊)

Gokase Benihikari 1 st flush 2017, Thés du Japon: Gokase, Nishi-Usuki district, Miyazaki. Geoogst 1 juni 2017. 12 dollar: 24 juli ’19, 14.30 u. 150 ml, 3 gram, 95°C, 150 sec. Lekker geurende droge blaadjes, met een licht bacon toetsje, wat naar het groen zwemend bruin, nogal wat steeltjes. de natte blaadjes geuren redelijk complex, met toetsen van specerijen maar met een grote fraicheur (menthol). Bijzonder complex aroma voor de infusie, specerijen als kaneel en nog andere. Koperkleurige infusie. In de mond een zachte subtiele start, mooie complexiteit, geen astringentie, wel een bittertje helemaal op de achtergrond, mooie maar subtiele nasmaak met een toets van menthol. Zeer lekker in een heel ingehouden stijl. 😊😊😊😊Tweede zetsel, meer versmolten aroma’s (keuken) voor het natte blad, maar de infusie geurt nu ook zoeter. Lekker, maar meer uitgesproken en minder complex.

Nearai Karabeni 2017, Thés du Japon: Nearai-cho, Kita-ku wijk in het noorden van de stad Hamamatsu in het westen van Shizuoka, Bio. 13.33 dollar per 100gram. 16 juni ’19, 5 gram, 300ml, 98°C, 120 sec. Het droge blad geurt fris en wat zurig ? Scherp fruit voor de geur van het natte blad, heel origineel en apart, maar niet speciaal aantrekkelijk. Sterk gebroken blad. De infusie heeft de kleur van mahoniehout en geurt wat naar een darjeeling. Geen of nauwelijks astringentie, niet echt veel smaak in vergelijking met andere Japanse zwarte. Aparte nadronk die pas een seconde of twee na het inslikken doorkomt en die hout combineert met wat bessenfruit. Van alle Wakoucha komt deze thee het dichtst bij het klassieke idee van een zwarte thee, en het is een thee voor liefhebbers van zwarte thee, maar niet speciaal voor die van Wakoucha, waarvan het de karakteristieken volledig ontbeert. Lijkt wat op ongerookte lapsang souchong. 😊😊😊 25 juli ’19, 150ml, 3 gram, 100°C, 120 sec. De natte blaadjes geuren muf, maar de felrode infusie geurt fris en fruitig. Tikje interessante astringentie helemaal op het midden van de tong. Interessante, heel frisse mond, maar met heel ingehouden wegglippend fruit, verstopt achter toetsen van hout en leder. 😊😊😊

Kawane Wa-Kocha, O-Cha: Zwarte thee van de stad Kawane in Shizuoka. Blend van Zairai en Benefuki klonen. Verder geblend door eerste en tweede oogsten samen te voegen, een beetje à la Darjeeling. De theemaker is al actief sinds het 8e jaar na de Meiji periode. 12.16 euro per 100gr. 1 april ’18: infusie is prachtig roodbruin; mooi fruitig en een beetje zoet aroma; in de mond nogal astringent, maar erg evenwichtig en heel intens; mooie, lange afdronk; de smaak lijkt een mengeling tussen iets van Assam en iets van Qimen, met een vage chocolaté toon, maar zeker ook gist; in de mond zit ook een duidelijke frisse toets; op z’n Engels met wat melk, mooie caramelkleur, zacht maar zeker in het tweede stuk mooi duidelijk, met een aardige afdronk; lekkere thee; met melk, valt de chocolaté toets in de afdronk meer op; 7 april ’18: een echt mooi en complex aroma, fris citrusfruit én cacao; 😊😊😊(😊)

Smoked Black tea from Shizuoka, Pine Wood, Thés du Japon: Door Kaneroku Matsumoto in Shimada, Shizuoka, de eerste in Japan die hiermee experimenteerde. 16 augustus ’19, 98°C, 150ml, 2 mins, 3 gram. Klein gefragmenteerd en donkerbruin blad. Een tamelijk donkere roodbruine infusie. De geur van de infusie is die van een houtvuur van dennenhout maar niet eendimensionaal zoals vele goedkopere Lapsang Souchongs, en na rondwalsen komen echt zoete elementen naar boven als rijp fruit maar ook zoals het zachte rubber van een binnenband…heel aangenaam en heel fascinerend. De smaak gaat verder in dezelfde lijn, met duidelijke verwijzingen naar een open vuur van denne- of sparre-hout, maar dit domineert niet, en door de rook drijven veel en mooie andere geuren, een beetje zoals een eetzaal in een Ardens hotel, waar de geuren van de keuken, het eten en het haardvuur door elkaar mengen, met een duidelijke vlezige toets overigens. Heel aardige complexiteit, heel aantrekkelijk en erg lang. Na afkoelen blijft de thee heel aantrekkelijk met een mooie fraîcheur en astringentie. 😊😊😊😊
Kimura Black tea Benitsukuba, Kimura Teafarm, Ibaraki, Yutaka Tee: Thee van de Kimura teafarm in Sashami, Ibaraki, in het noorden van Tokyo. Geplukt mei 2017, first flush, op een hoogte van 50m. 50 gr, goed tot 12.2021. 20 euro voor 100 gram. Zeer beperkte productie. Benitsukuba is een cultivar die in 1958 in Ibaraki werd geregistreerd. Mr Kimura maakt elk jaar een beetje Wakoucha ermee. 17 augustus ’19, 3 gram, 2 mins, 98°C, 150ml, kyusu. De droge blaadjes geuren sterk naar chocolade met een hint van eucalyptus. Donker, hooggeoxideerd blad, heel volledig, heel mooi bladmateriaal. De droge blaadjes geuren naar chocolade maar ook naar pu’er-fermentatie. De infusie is koperrood. De infusie heeft duidelijke hints van chocolade, een rondzwevende zoetheid die nooit echt doorbreekt en dan die pu’er tonen. Wanneer de thee afkoelt verdwijnen die uit het aroma om te worden vervangen door de chocolade-tonen en ook in de smaak gebeurt dat, eerst vooral in de finish en dan als hij koelt ook meer vooraan. Ik was niet zo gek van de eerste slokken, hij heeft wat tijd nodig, en op het einde is de finish echt cacao en mooi. Interessante thee om te bespreken, maar is hier spraken van onvrijwillige fermentatie in het proces ? De tweede infusie bracht terug overheersende fermentatietonen. 😊😊😊
Azuma Wakoucha, Yutaka Tee: Thee van de Azuma teafarm in het oosten van Wazuka in Kyoto. Bekend voor zijn sencha. Geen pesticides. Blend van Samidori, Asaha en Goko, geoogst in 2017. 14.4 euro voor 100gram. Tuin op 200m hoogte. 17 augustus, in een mok, 4 minuten, 100°C. Theezakjes. Er is een wat vreemde zoete snoepgeur aan de zakjes. De thee is medium sterk, helder met weinig maar genoeg astringentie. Weinig smaak en geen finish. Met melk eerst ook erg neutraal, maar met een vreemde zijdezachtheid die je niet vaak ziet in zwarte thee. Nu wel een leuke smaak die wat doet denken aan roomkaas en een heel beetje aan cacao. 😊😊😊
Miyazaki Minamisayaka Wakocha 2018, The Tea Crane: 30 gram, 12.68 euro. 42.27 euro voor 100gram. Miyazaki Akira in Gokase. Minamisayaka cultivar. Geoogst 10 juli 2018. 15 jaar oude struiken. Organisch. Kengo-hirohata theetuin, 20a, 580m, orientatie Noord, vulkanische as en grondlagen uit het Paleozoicum. Grote dag- en nachtverschillen, tot wel 20°C, theetuin omringd door bergen. De thee is zongedroogd om meer aroma’s vrij te maken, eigenlijk erg ongewoon voor een wakoucha. Akira Miyazaki in Gokasé van de Miyazaki Sabou teaboerderij, gespecialiseerd in kamairicha en wakoucha. De boerderij ligt op 650m hoogte in een bergachtige streek, en ze werken organisch sinds 1985, met certificaat sinds 2001. De Minamisayaka cultivar is een kruising tussen Miya A-6 en NN27, en Miya A-6 komt voort uit zaad van Takachiho en F1-9-4-48, een cultivar met een assamica ouder. Erg productieve cultivar die een paar dagen later dan yabukita is, maar een mooie opbrengst heeft en tamelijk goed tegen de koude kan. Zeer geschikt voor een heldere, groene sencha, maar ook vaak gebruikt voor kamairicha. 21 august 2019, ‘s avonds, 3 gram, 98°C, 150ml, 2 min. Natte bladeren: eerder een ongewoon aroma, fris en floraal met geen spoor van zoetheid. Redelijk veel groen blad. De infusie is helder en van een levendig oranje. Redelijk complexe en heel originele geur, floraal, geen fruit, geen honing. Sterk van karakter, redelijk astringent, gras, en bloemen. Leek eerst erg kort, maar heeft wel degelijk een nasmaak en zelfs een interessante, maar deze thee is geen vleier. 22 augustus, ’s morgens, opnieuw geprobeerd met 4 gram. Een intrigerende geur voor het natte blad, heel complex, een beetje zoet maar dat zoet is doorweven door dominerende bittere toetsen. Kan je astringentie ruiken ? De infusie is ook complex in de neus, eigenlijk erg intrigerend, met bloemen en noot (hazel). In de mond streng startend, een beetje onvriendelijk zelfs, maar later ontwikkelen zich wat zoetere en complexere tonen. Redelijk lang, met specerijen in de afdronk. Geen makkelijke thee, eigenlijk nog het lekkerst wanneer een beetje afgekoeld, en de afdronk werd dan beter, zacht en rond en interessant, en uiteindelijk zelfs met de zoete tonen van hooi. 😊😊😊😊



Wang Hai

China. Zhejiang. Groene thee. Sinds 1980. Komt van de Wanghai heuvel aan de voet van de Tiantai berg in Nangxi bij de stad Ningbo.

 

Watanabe
Japan. Theetuin van Mankichi Watanabe op het mooie vulkanische eiland Yakushima, een UNESCO World Heritage gebied. Prefectuur Kagoshima, regio Kyushu. Bio sinds de jaren 90. Omringd door natuur en geen last van niet-bio werkende buren. Rijke bodem, hoge vochtigheidsgraad, maar op het eialnd wordt weinig thee geteeld omdat er maar kleine strookjes bebouwbaar land liggen tussen de bergen en de zee. Asatsuyu, Sae Midori, Kuritawase, Yutaka Midori, Yabukita en Kanaya Midori. Produceren zelf hun thee in een gebouwtje op 5 minuten rijden van de tuin. Hun genmaicha wordt gemaakt met rijst die ze zelf roosteren. De unieke zwarte thee wordt gemaakt van de Kanaya Midori variant.


Wayanad

5470 ha in Kerala en Tamil Nadu, 850 tot 1400 m boven de zeespiegel, 76 km van Calicut. De eerste thee werd in kleine hoeveelheden aangeplant in 1874 in Ouchterlony Vally, in de theetuin New Hope. Na een faliekant aflopende goldrush en een ziekte die de koffie-aanplant wegvaagde begon men in 1897 thee aan te planten op grotere schaal, eerst op het Wentworth landgoed. Zachte, zuivere thee’s.

 

Wei Shan Mao Jian

Ook bekend als Mount Wei Fur Tip. Gele thee uit de provincie Hunan, en met name uit het district Ningxiang en het dorp Wei Shan. Goed terroir met rijke grond, gematigde temperaturen en veel vochtigheid. Een favoriet van Mao naar het schijnt. De blaadjes zouden afkomstig zijn van in het wild groeiende theebomen. Eén-bot één-blad of één bot – twee bladen thee, van kleine blaadjes. Door het productieproces worden ze donkergeel, en vaak krijgen ze een bepaalde rokerigheid. Het is een gele thee en witte haartjes zouden zichtbaar moeten zijn, en de thee is oranjekleurig en schitterend. Bei Gang Mao Jian van Yueyang is zuiverder en wat zoeter.

 

West Darjeeling Valley

Een paar van de oudste theetuinen van West-Bengalen staan hier. Thuis van Happy Valley Tea Estate uit 1854, de oudste theetuin van Darjeeling.

 

Western-Dimbula

Sri Lanka. Dit is High-grown gebied voor de Ceylon-thee’s, tussen de stadjes Maskeliya en Pussellawa. Veel namen van theetuinen verwijzen naar Schotland (Edinburgh, Holyrood, Strathspey) en de kolonisten uit die regio voelden zich sterk aangetrokken tot het landschap. Thee’s uit dit gebied zijn helder en met een frisse toets en met delicate citrus-achtige smaken. Ze zijn lekker op zichzelf en worden ook vaak gebruikt om ruwere Afrikaanse thee’s te temperen. Ergens tussen februari en einde maart zijn de weersomstandigheden op hun best wanneer de regen stopt, nachtvorst ontstaat maar de dagen warmer worden en het begint te waaien: ergens gedurende deze periode zijn er een paar weken (soms zelfs maar één) wanneer de smaken zich concentreren in de theeblaadjes, met meer aroma en een verhoogde zoete toets. De beste komen van Upcot, maar afhankelijk van het jaar kan een ander dorp ook schitterende thee’s neerzetten tijdens deze periode. Alton, Stockholm, Brunswick en Strathspey zijn hier de mooiste theetuinen.

 

Whole Leaf

Brits-Indische kwaliteitsaanduiding die verwijst naar de intactheid van het theeblad.

 

Witte thee

Of Baicha in China. In tegenstelling tot wijn kent thee geen heel duidelijk geregelde afspraken over wat hoe genoemd kan worden. Voor de puristen is een witte thee een thee die gemaakt is in China met de blaadjes van de Da Bai (Grote Witte) struik in Fujian, op een specifieke manier geplukt en bewerkt, maar er is geen enkele regel dat iemand uit een ander land die met de blaadjes van een ander type theestruik op dezelfde manier zijn thee bewerkt hem niet Witte Thee zou mogen noemen. Voor de Fujian thee geld in ieder geval dat de haartjes op het blad heel typisch zijn, en die bevinden zich alleen op de bot en de eerste twee blaadjes, en zijn het dikst in de lente. Of alleen de bot, of alleen het eerste blaadjes, of de twee eerste blaadjes worden gebruikt, is een punt van discussie, maar ik vind persoonlijk wel dat het moet vermeld worden op de verpakking…zelf proeven is waarschijnlijk de beste test. In de Chinese traditionele geneeskunde wordt witte thee als ‘verkoelend’ aanzien en er is een gezegde dat zegt dat witte van één jaar thee is, van drie jaar medicijn en van 7 jaar een schat. De productiemethode kan zeer non-interventionistisch zijn, waarbij de thee word verflenst in de buitenlucht, gedroogd en gesorteerd, en niks meer. In de meeste gevallen volgt een periode van verflensing op bamboe matten en rekken binnenskamers op een periode van blootstelling aan de zon, maar het doel is in ieder geval om tot een punt te komen waar er nog 60% vocht overblijft, waarna het drogen begint tot 3%, en dit met zo weinig mogelijk manipulatie om de blaadjes zo intact mogelijk te houden. Dit is populairder en brengt meer geld op, en voor sommige thee’s wordt er nog streng gesorteerd voor men verpakt. De kwaliteitsniveaus zijn yin zhen (Silver Needle), bai mu dan (white peony), gong mei (Tribute Eyebrow) en shou mei (Long Eyebrow). Er bestaat ook zoiets als witte Pu’Erh of White Puerh. Dit slaat op puerh cake’s die gemaakt zijn van jonge blaadjes, met veel tips en jonge blaadjes. Het is een relatief recent verschijnsel en de cakes zijn sneller drinkbaar dan de klassieke puerh’s, maar het is een open vraag of ze even goed zullen kunnen verouderen.

Silver Sindano, Paper & Tea: 13 euro voor 20 gram. 80°C, 2 min, 2.5gram. Silver Needle witte thee van Mt Kenya. First Flush. Sindano betekent silver needle. In de zon gedroogd. Geproefd naast een Chinese artisanale Silver Needle waarvan het wel de kinderversie leek. Zoethout en menthol (zoals in stimorol). Was waarschijnlijk overtuigender geweest als hij apart was geproefd. 😊😊(😊)

 

Witte Thee, gearomatiseerd

Blend N°68 Tropical Punch; East India Company: Witte thee, citroengras, hibiscus, rozebottel, appelsienschil, smaakmakers van passiefruit, ananas, mango en banaan. 4 min, 95°C. Tot april 2020. 15£. 100g. juni ’17: schitterend droog aroma waaraan je kan blijven ruiken, heel fruitig en fris; heel mooie heldere rode kleur (Spa); enorm aangenaam aroma (ice tea), en in de mond ongesuikerd een beetje zuur maar niet té, en gesuikerd lekker fruit, mooi fris, aangenaam complex en met een hele leuke finish en afdronk; heel mooie ice tea, en een huisfavoriet tot hij op was; 😊😊😊😊

 

Wu Yang Chun Yu

China. Zhejiang. Groene thee. Gerold in de vorm van dennenaaldjes. Chun Yu betekent Spring Rain. De thee komt uit Wuyi. Hij wordt erg vroeg geplukt, in februari. Uitmuntende en zachte thee die je omwille van de schoonheid van de blaadjes best zet in een doorzichtige glazen pot.

 

Wuyi bergen

Wuyi Mountains. Zeer specifiek theeklimaat in Fujian, waaar ondermeer Da Hong Pao vandaan komt. In feite een opeenstapeling van verchillende microklimaten die echter gemeen hebben dat ze hoog liggen, op stukjes grond tussen de rotsen van de bergketen. Het water dat van de berg naar beneden stroomt is zeer mineraalrijk en de rotsen beschermen tegen de wind en houden in de lente en zomer de warmte vast. Elk perceel is hierdoor ook anders. Er wordt ook onderscheid gemaakt tussen verschillende gebieden, alhoewel fabrikanten dit uiterst zelden op hun thee’s zullen vermelden. Zheng Yan (original rock) slaat op het oorspronkelijke gebied, nu een natuurreservaat waar het gebruik van herbicides en pesticides verboden is, en de bodem bestaat bijna uitsluitend uit verweerde rots, wat een smaakpatroon geeft dat alleen in dit gebied voorkomt. Hier maakt men de beste en de duurste. Ban Yan (half rock) ligt er net buiten, in de heuvels aan de voet van de Wuyi bergen. Hier komen thee’s vandaan als Shui Xian of Ba Xian, nog altijd herkenbaar als Wuyi thee’s en thee’s van de vier beroemde cultivars, maar met een mindere kwaliteit en nog wel herkenbaar als Yan Cha. Zhou Cha ligt bij de ‘Rivier met de 9 bochten’, op de oevers van de Zuangbo en de Zhou. De kwaliteit is duidelijk minder. Wai Cha ligt ver buiten het reservaat of het Ban Cha of Zhou Cha gebied.

Oorspronkelijk, tijdens de Song dynastie (960-1279), werd hier samengeperste groene thee gemaakt met een heel grote reputatie. Corruptie en vervalsing leidden ertoe dat dit tijdens de Ming-dynastie verboden werden, en de regio diende om te schakelen naar losse thee. Dat lukte niet zo goed, ondermeer omdat hun thee’s oxideerden, en dit leidde tot de ontdekking van de deels geoxideerde Wulong’s (oolong) waar de regio nu zo bekend voor is.

Van de honderden soorten theestruik zijn er vier de bekendste: Da Hong Pao, Tie Luo Han, Bai Ji Guan en Shui Jin Gui. De echte rotsthee’s uit de bergen zijn altijd duur en slechts beperkt beschikbaar omdat het areaal zo beperkt. De smaak wordt sterk bepaald door de ondergrond, een 10 tot 40 cm dikke laag rode grond. Het is er zeer mistig en vochtig, ideaal voor de theeplant, en de gemiddelde temperatuur ligt tamelijk hoog. De specifieke karaktertrekken voor deze thee’s worden in China beschreven als Yan Yun, of Rock Rhyme. Chinese beschrijvingen van Yan Yun maken nog eens vijf keer onderscheid: Huo (het vibreren van de thee), Gan (een zoete toets achteraan en op de zijkanten in de mond), Qing (helderheid), Xiang (aroma, en idealiter nooit overweldigend of sterk, maar rustig, ingehouden en traag inkomend) en Yan Gu (Rock bones, een smaak die zo diep is dat hij lijkt op vlees).

Info uit deze blog: https://sevencups.com/learn-about-tea/famous-chinese-tea/about-wu-yi-yan-cha/

 

Wuyi Meizhan

Tamelijk licht geoxideerde oolong uit de Wuyi bergen. Floraal, en wanneer goed gemaakt een unieke umami smaak. Meizhan is een cultivar die oorspronkelijk uit Anxi komt en die een paar eeuwen geleden geintroduceerd zou zijn in Wuyi. Vandaag nog zelden verkocht als dusdanig en vaak gebruikt in blends.

 

Wuyi Qi Lan

Fujian, Wuyi bergen. Qilan betekent zeldzame orchidee.

Wuyi Qi Lan, Hotsoup: Oolong uit Fujian, uit de Wuyi bergen. De naam betekent Zeldzame Orchidee. 19.25 euro per 50 gr. Medium geroosterde thee. Geen pesticides, geen kunstmest, met de hand geplukt, met de hand verwerkt. 7 juli ’18: mooie donkere gedroogde blaadjes, nat een mix van grote donkere blaadjes en snippers. Gezet met de gaiwan. 10 seconden: licht caramelkleurig, lichte roostertoets, fruit (perzik), licht en zuiver, lekker, complex en mooie nasmaak. 20 seconden: iets meer caramel in de kleur, meer fruitig, mild en zoet en lekker. 30 seconden: nog iets donkerder, vooral zacht en zoet, mooi steenfruit. 40 seconden: het geroosterde komt terug in de neus; de mond wordt nu vlakker en eenvoudiger maar nog steeds lekker. 😊😊😊😊

 

 

Wuyishan

De Wuyi bergketen, liggend op de grens tussen Fujian en Jiangxi. Thuis van heel wat oolong en zwarte thee. Dit is waar Lapsang Souchong vandaan komt en de beroemde Wuyi Yan Cha, of Rock Tea. Het landschap is vaak adembenemend met granieten rotspieken die uit het landschap omhoog rijzen als grote suikerbroden en de beste struiken staan op een terroir van verbrijzeld en verweerd graniet. Ook bekend voor de Four Famous Bushes: Big Red Robe (Da Hong Pao), Iron Arhat (Tielluohan), White Cockscomb (Bai Jiguan) en Golden Turtle (Shui Jin Gui), maar van Wuyishan schat men dat er 1178 verschillende cultivars staan.

 

Wuyuan Mingmei

China. Jiangxi. Groene thee uit Wuyun, op de grens tussen Jiangxi en Anhui. Heel mooie plaats naar het schijnt. Sinds 2005 onder die naam erkend door de Chinese overheid. Heeft de vorm van wenkbrauwen, meestal met een fijne dons.

 

Xiao Qin Gang

China. Kleine met pu’er gevulde gedroogde mandarijntjes, ook bekend als ganpu. Eerst worden de mandarijntjes zorgvuldig uitgehold, dan gevuld met Pu’er en gedroogd. Indien gemaakt met ander fruit dan de echte Xin Hui bekend als jupu, maar er zijn zeer veel vervalsingen op de markt omdat de ganpu beter zou moeten zijn en dus ook duurder is.

Xiao Qing Gan ripe pu’er teafruit, Dan-Dan: 4.2 euro per stuk. Xin Hui groene mandarijn gevuld met Pu’Er. Gespoeld. Eerste zetsel, 1 minuut: met de neus in de gaiwan een heel dikke maar lekkere geur, een mengeling van herfstbos en citrus, idem voor de geur van de infusie. In de mond fris en fruitig en erg lang. Lekker. Zijdezacht mondgevoel. Tweede zetsel, 90 seconden: veel donkerder. Veel volwassener en rijper en bijzonder lekker aroma dat me vreemd genoeg sterk deed denken aan de Siciliaanse keuken. Zéér lekker, zoet en fruitig met veel achtergrond, een heerlijke afdronk en nu ook een lichte astringentie; vooral op de achtergrond zit de bosgrond van de puer. Derde zetsel, 2 minuten: de mandarijn verschuift wat naar de achtergrond en de bosgrond neemt duidelijk over, de Siciliaanse keuken is weg maar het is wel bosgrond met een frisse herfstbries en dat is nog het restje vande mandarijn denk ik. Vierde zetsel, 2 min 30 sec: de thee wordt wat platter en iets zoeter maar nog steeds met een mooie fraicheur, de geur uit de gaiwan blijft zeer lekker. Vijfde zetsel, 3 min: bitter, wel nog aardige afdronk. 😊😊😊😊

 

Xi Hu Longjing

Zhejiang, China. West lake (Xi Hu) Longjing. Thee van één van de toppen die uitkijken op dit meer. 168 km² groot gebied. Historisch onderverdeeld in Leeuw (Shi), Draak (Long), Wolk (Yun) en Tijger (Hu) met de Shi variant als de topper. Vandaag wordt er nog onderscheid gemaakt tussen Shi Feng Longjin en Mei Jia Wu Longjin, al de andere valt onder de Xi Hu verzamelnaam. Dit is bijna altijd Longjing van heel goede kwaliteit, maar het karakter van de thee verschilt sterk door een ander oogstmoment. Birds Tongue Longjing wordt geplukt op 21 maart en is intenser maar het aanbod verschilt van jaar tot jaar en kan dus duur zijn. Ming Qian of Pre-Qingming wordt geplukt voor het Chingming festival (dat rond 5 april valt), in een plukseizoen dat maar een tiental dagen duurt. Deze thee is duurder en wordt geplukt door ervaren plukkers. Na het festival noemt men de thee Yu Qian (Voor de Regen).

 

Xing Ren Xian

Oolong. China. WuDong, Fenghuang, Guangdong. De naam betekent Almond Fragrance. Een licht geroosterde Dancong.

 

Xin Hui

China. Guangdong. Kleine mandarijntjes die wanneer ze nog groen zijn worden uitgehold en gedroogd. Daarna worden ze verkocht als smaakmakers en als medicijn, maar ook opgevuld met pu’er thee. Indien de schil ook verouderd is noemt men ze Chenpi en hij kan heel oud zijn (en worden), maar hij wordt dan ook behoorlijk duur.

 

Xinjang Maojian
Groene thee uit de Dabie bergen ten zuidoosten van Xinyang in de provincie Henan. Theetuinen op tussen de 500 en 800 meter boven de zeespiegel. Mao Jian slaat op het uitzicht, Mao betekent “kleine opwinding in tas wanneer gezet” en Jian op de vorm van de blaadjes: scherp, jong, vol. Thee zou in deze regio al 2300 jaar teruggaan. Xinyang thee bomen staan op grote hoogtes waar de temperatuurverschillen tussen dag en nacht erg groot zijn, en een bergmist de omstandigheden ideaal maakt. De blaadjes zijn met de hand opgerold tot stevige maar dunne reepjes die aan beide zijden uitlopen in een puntje. De beste wordt Yu Qian genoemd en is geplukt midden april en hij is meer dan dubbel zo duur als later geplukte. Er wordt alleen knop gebruikt. Eén van de oudste theetypes van China. Hij komt van de hogere theetuinen en heeft geregeld sneeuw gezien in de winter. Ooit Mountain Tippy Tea genoemd. Frisse, subtiele groene thee, floraal en zoet. Er bestaat helaas ook wel wat Xinyang Maojian uit de lager gelegen vlaktes die lager scoort in kwaliteit en minder floraal is. Zetadvies, westers: 2.5 gram op 250ml, 75-85°C, 3 à 5 minuten. De interessantste resultaten krijg je vaak met een gaiwan (meer thee op minder water en kortere trektijden, voor meer uitleg zie onder gaiwan).

Maojian high grade, Thee van Sander: 22.5 euro per 100 gram. Fijn blad, eigen smaak. Vroege pluk. Groen en grassig met een zoet laagje. 16 februari ’19: de geur van de droge thee verrast me wat, niet onaangenaam maar kan het niet thuisbrengen, de blaadjes zijn zo donkergroen dat ze bijna zwart zien. Mooie heldere strogele infusie. Een mooi aroma dat wat floraal is en wat aan brooddeeg doet denken met meer achterin het grassige. In de mond een heel licht bittertje, hier wel echt mooi grassig, en heel robuust en stevig; heel lekker met een mooie afdronk, in de smaak komt ergens in het midden een mooie golf umami naar voor. Bijzonder lekker. Tweede zetsel: nog steeds een mooie geur met een element van drop dat nogal verrassend is. Ook in de mond een mooie zoete toets en dat puntje drop. Nog steeds zeer lekker ! 😊😊😊(😊)

Maojian highest grade, Thee van Sander: Gemaakt van het topje alleen. Provincie Henan, met mist, regen en zon, en veel schommelingen. 35.5 euro per 100 gram. 5 gram, juli ’18. 26 februari ’19, 3 minuten, 80°C, 2.5 gram: de droge blaadjes zijn erg apart qua kleur, een mengeling van lichtgroen en heel lichtgroen, bijna wit. Geen echt aparte geur. De natte blaadjes hebben een zeer aparte maar ook complexe geur, wat vegetaal maar zeker ook floraal en heel complex. De infusie is heldergeeL; opvallend zoete mond, zeker achteraan, en een erg mooi complex set van smaken, grassig zeker maar met meer dan alleen dat, erg lang ookbij het ronddraaien in de mond van een uitzonderlijke intensiteit, een heel mooie astringentie, héél complex, echt een superbe groene thee, echt top ! 😊😊😊😊(😊)


Xinzhu

District van Taiwan. Bekend voor zijn Bai Hao Oolong’s.

 

Xishuangbanna
Uit deze regio in China komen sommige van de beste Pu’Er thee’s. De Six Famous Teamountains hier zijn Bulang, Jingmai, Menghai, Nannuo, Yiwu en Youle. Lao Bangzhan is een andere regio die nu zeer bekend is omwille van zijn heel hoge kwaliteit.


Xue Ya

China. Betekent Sneeuwknop en verwijst naar de witte dons die op de knoppen van de theeblaadjes kan voorkomen. Geen beschermd begrip en kan dus zowel voor witte als voor groene thee gebruikt worden.

 

Ya Bao

Ook Yao Bao. Junnan. Witte thee. Ook bekend als Wild White Tea. Groeit vlakbij de regio waar Pu’Erh wordt gemaakt maar is er bijna de antithese van. De variant heet Ye Sheng en groeit in Dehong op de grens met Myanmar, en is een in het wild voorkomende theestruik. Hij wordt in maart geplukt, met alleen de nog ongeopende knop, en het uitzicht is compleet anders dan van een “normale” thee. Hij geurt naar citrus en dennehout, en is zéér duur en zeldzaam. Deze bijzondere thee wordt geplukt van wilde of verwilderde bomen en bestaat uit uitsluitend knoppen. Omdat hij op het einde van de winter of het begin van de lente geplukt wordt zitten de blaadjes nog echt in hun knop, en deze thee bestaat uitsluitend uit deze knoppen. Afhankelijk van de weersomstandigheden varieert de kleur tussen een crème-wit en groen, en dit is een echte bewaarthee die dieper, rijker en kruidiger wordt met de jaren. Je kan de thee uren laten trekken zonder dat hij bitter wordt, en hij kan tot tien keer opnieuw worden opgegoten.

Yunnan Silver Bud Ya Bao, Theeliefhebber: 25 euro voor 100 gram. Met de hand in de late wintermaanden/begin van de lente geplukte witte thee van wilde theeplanten uit Yunnan. De niuewe knoppen bevatten de nieuwe blaadjes maar zijn nog beschermd door een hard omhulsel, en deze thee bestaat uitsluitend uit deze knoppen. Bewaarthee. ITMA Tea Sommelier opleiding, november 2018: een onwaarschijnlijk lekkere, zeer complexe topthee ! Ontroerend. 😊😊😊😊😊

 

Yabukita

Thee-cultivar uit Japan, goed voor 74% (in 2015) van de aanplant. Ontwikkeld in de jaren 50 van vorige eeuw in Shizuoka door Hikosabura Sugiyama in het meest noordelijke hoekje (kita) van een veld omringd door bamboe (yabu). Past zich goed aan aan omstandigheden qua grond en klimaat, en bijzonder makkelijk om mechanisch te plukken omdat de scheutjes bijna loodrecht naar de zon lijken te reiken. Heel productief en intensief van smaak. In Shizuoka goed voor bijna 90% van de aanplant, in de rest van Japan bijna 70%. De massale aanplant kan problemen geven bij het opduiken van ziektes.

 

Yamakai
Cultivar uit Japan. Ook bekend als Shizu-7166. Zeer zeldzaam maar vooral in Shizuoka waar hij ook vandaan komt. Heeft een heel apart aroma waarnaar vaak wordt verwezen als dat van rood fruit. Kruising tussen Yabukita en een lokale cultivar.


Yamanami
Japan. Cultivar die in 1965 werd geregistreerd en ontwikkeld in het Miyazaki Research Centre. Ontwikkeld voor kamairicha uit een Cinese cultivar uit Hubei. Frisse, opwekkende thee, soms met ongewone aroma’s als kamfer.


Yamatomidori
Cultivar uit Japan. Ontdekt in 1924 in Nara (en de enige cultivar uit deze regio) en toen alleen bekend als #10, de naam kreeg hij pas in 1953. Laatbloeier die pas 10 dagen na Yabukita begint te schieten, goed tegen de koude kan en graag op hellingen staat. Thee van deze cultivar zal waarschijnlijk een maand later op de markt komen dan de eerste seizoens-shincha en daarom minder populair. Hij houdt niet van klei en minder goed afwaterende gronden. De plant verweert zich tegen de koude door meer suikers aan te maken en heeft de jonge blaadjes die kleiner dan gemiddeld zijn dichter op elkaar, en is goed resistent tegen nachtvorst.


Yame

Japan. Stad in het zuiden van de prefectuur Fukuoka, en bekend voor zijn Yamecha. Goed voor 3% van de totale groene theeproductie van Japan, en voor niet minder dan 45% van alle gyokuro. 77% van de aanplant bestaat uit Yabukita, 4% uit Kanayamidori, 4% Okumidori, 3% Saemidori en 2% Yamakai. Sencha uit deze regio is vaak redelijk zoet en zachter dan andere. Bijna de helft van alle Gyokuro komt hier vandaan.

Premium Sencha Yame, Azumaya: Azumaya, Antwerpen, oktober 2018. 50 gram, 25 euro. Heel fijn gehakte blaadjes. Erg groene infusie. Smaakt als een hele goede matcha, wat zoet, erg lekker, pakken umami. 28 oktober, 5 gram, 70°C, 1 minuut, met de kyusu. Intens en vol aroma; dik mondgevoel, heel aanwezig, mooi lang; tweede zetsel, aroma is nog intenser en voller, zeer aangenaam. 😊😊😊😊

 

Yandang Maofeng

China. Provincie Zhejiang. Groene thee van de Yandang berg in Yueqing, vlakbij de stad Wenzhou.

 

Yibang
Pu’Er berg. Eén van de Liu Da Cha Shan, de zes grote theebergen uit de Qing dynastie, in Mengla, Xishuangbanna. Vlakbij de Tea Horse Road. 600 tot 1900m hoog. De oudste pu’er cake in China kwam uit deze regio. Het is de Jin Gua Gong Cha, nu in het Beijing Palace Museum, ooit als belasting-thee naar daar gekomen. Van 1790 tot begin 20e eeuw was Yibang het handelscentrum voor de Six Tea Mountains, maar dit is verschoven naar Yiwu, omdat Yibang meer afgelegen lag in de bergen en als te gevaarlijk werd beschouwd. Nog steeds erg afgelegen.


Yin Zhen

Ook bekend als Yinfeng, Zilveren Naalden of Silver Needles, Fujian White, China White of Silvery Tip Pekoe. Komt uit Fujian. Erg dure thee die maar twee dagen per jaar wordt geplukt. Er wordt onderscheid gemaakt tussen de Zhenghe stijl en de Fuding stijl. Beide komen van de Da Bai theestruik maar de Zhenghe is donkerder en voller van smaak. Beide regio’s liggen in het noord-noordoosten van Fujian. De beste kwaliteit zou Baihao Yinzhen zijn (White Hair Silver Needle) waarbij je op de thee de kleine haartjes ziet drijven. Mag langer trekken dan een gewone witte thee en de hoeveelheid thee voor een zelfde tas is het dubbele van die van zwarte thee.

 

Yiwu
Pu’Er berg. Eén van de Liu Da Cha Shan, de zes Great Tea Mountains uit de Qing dynastie. Vlakbij de Tea Horse Road. Eén van de bekendste pu’er, altijd mild en zacht en nooit bitter, met aroma’s die verwijzen naar hooi en stro.


Yixing theepot

Deze Chinese theepot is verbonden met de Gongfu Cha manier van theezetten. Hij is gemaakt van ongeglazuurde klei uit Yixing in de provincie Jiangsu, ten westen van Shanghai. Er bestaan drie type’s: zishani (purper), hongni (rood) en duanni (geel). Omdat zo’n theepot de aroma’s van de thee absorbeert wordt hij meestal maar gebruikt voor één theesoort. Ze zijn het meest geschikt voor oolongs, zwarte thee en Pu’Er thee’s. Ze worden ook wel eens theepotten met een geheugen genoemd omdat ze zich de thee’s die erin gemaakt werden herinneren. Yixing potten bestaan in honderden vormen waarvan sommige heel symbolisch zijn. Alhoewel er oudere voorbeelden bestaan kwam de productie echt goed op dreef vanaf de 14de eeuw, en vanaf de 17de begon de export naar Europa. Hoe herken je een kwaliteits-yixing ? Ten eerste aan de vorm. De tuit van de pot moet eindigen op hetzelfde niveau als de rand en moet perfect in lijn staan met het handvat. Het deksel moet zo goed passen dat het niet beweegt in de vorm. Omdat een yixing pot een hoge concentratie ijzeroxide heeft moet hij helder en metalig klinken als je er tegen tikt. De binnenkant moet ook echt poreus zijn. Yixing potten worden meestal opgebouwd met de hand, zonder een mal en zonder een wiel. De kleur wordt bepaald door de oorsprong van de klei en de manier van bakken.

 

Yong Xi Huo Qing

Anhui. Ook bekend als Jongxi Green Fire of Jongxi Jade Fire. Deze thee lijkt op Gunpowder door zijn opgerolde bolletjes thee maar is veel beter van kwaliteit (een knop met twe blaadjes). Oorspronkelijk afkomstig van Jing, in het westen van Anhui, en de eerste zou gemaakt zijn met blaadjes van de Jin Yin (goud en zilver) theeboom, zo genoemd omdat de baaldjes aan één kant goudkleurig zouden zijn en aan de andere kant zilverkleurig. Meestal floraal en fruitig, en vaak met een geroosterde toets en zelfs iets animaals, een karaktevolle en redelijk sterke thee.

 

Yoshida Meicha-en
Theeboerderij in Uji, Japan. Al 16 generaties (400jaar) bezig met thee. Traditioneel theebedrijf. Hoge kwaliteit. Hun Gyokuro is de enige Japanse groene thee die werd erkend als Cultureel Erfgoed. In plaats van plastic gebruiken ze hier nog de oorspronkelijke manier van beschaduwen, met riet van de moerassen en velden die hier thuishoren, en ze zeggen dat deze wanneer het regent smaak afgeven aan de theeplanten die eronder staan. De percelen zijn heel klein. Ichiro Yoshida staat momenteel aan het hoofd van dit familiebedrijf.


Yue Guang Bai

Witte thee uit Yunnan. Heel aparte thee waarvan de droge blaadjes een witte en een zwarte kant hebben (zoals de maan). Bijna altijd van oude in het wild groeiende Da Bai Cha theebomen, en eigenlijk is dit Camellia Talensis, een wilde variant van de Camellia Sinensis die vooral voorkomt in delen van Burma, Thailand en Yunnan. De thee wordt geplukt en verwerkt bij maanlicht. Dat heeft vooral belang voor het verwelken dat een ander proces in gang zet dan bij verwelken in de zon. Goede exemplaren kunnen met de gaiwan heel veel trektijden aan, veranderen van smaak met elk zetsel en zijn bijna altijd zacht en complex. Ook gebruikt voor Puer cakes.

Ancient Artisan Moonlight White Tea, Wild Tea Qi: : 17.9 $ (15.8 euro) voor 56 gram. Deze Yue Guang Bai werd geplukt en verwerkt bij volle maan en komt van oude theebomen in de bergen van Yunnan. Sommige van die bomen kunnen tot 400 jaar oud zijn. De thee wordt op een speciale manier verwerkt zodat één kant van het blad wit blijft en de andere donker, bijna zwart. Geoogst in de lente. ITMA London, november 2018. 80°C, 2 minuten, 2.5 gram. Topthee. Ongelooflijk complex. In de mond zacht, fluwelig, toetsen van honing, zoethout en waskaars. 😊😊😊😊(😊)

 

 

Yu Hua

China. Rainflower Tea. Groene thee. Provincie Jiangsu. De blaadjes zijn opgerold tot heel fijne naaldjes, net als dennenaaldjes. De naam Yu Hua verwijst naar de oorsprong, een groep terrassen in de buurt van Nanjing. De pluk gebeurt ’s morgens vroeg wanneer de eerste scheutjes zich vormen en alleen die worden geplukt. Moeilijk om te maken, en maar een tiental theemeesters zouden de techniek echt onder de knie hebben. Bestemd voor hoogwaardigheidsbekleders en bedrijfsleiders, en vaak gegeven als geschenk.

 

Yumewakaba
Japan. Cultivar. °2006 als #53. Ontwikkeld door het Saitama Research Center. Kruising uit 1968 tussen Yabukita en Saitama #9. Lijkt sterk op Yabukita, maar indien een bepaald verwelkingsproces wordt toegepast krijgt de thee een geur van osmanthus.


Yunnan

Provincie in het Zuiden van China, meest zuidwestelijke van alle en grenzend aan Laos, Burma en Vietnam. Rode, vruchtbare grond, met constante vochtigheid en heel constante temperaturen, in het zuiden en zuidwesten van de provincie, en grote hoogteverschillen, met bergen tot 2000m hoog. Hier wordt al 2100 jaar thee geteeld. Export sinds 200 jaar. Vroeger voornamelijk groene thee, maar in 1937 stuurde de regering twee theemeesters, Feng Shao Qiu en Fan He Jun, naar hier om zwarte thee te promoten. Yunnan was belangrijk geworden toen de Japanners de traditionelere theegebieden bezetten en men voor de export zwarte thee nodig had uit andere gebieden. Ze vonden de ideale omgeving in de Fang Qing regio in het zuidwesten van Yunnan. In 1939 werd de eerste thee succesvol op de Engelse markt aangeboden, en sindsdien is Yunnan ook bekend voor zijn zwarte thee. Yunnan is het bekendst als thuis van de Pu-Erh thee. Het leeuwendeel van de aanplant bestaat uit Da Ye, een struik met grote blaadjes voor het maken van Pu-Erh, eigenlijk de assamica-variant, en in Xishuangbanna staat de oudste nog in productie zijnde boom, hij zou 1700 jaar oud zijn. De productie van pu-erh heeft nu die van zwarte thee overvleugeld, maar er wordt zelfs CTC-thee gemaakt. De zwarte thee van Yunnan lijkt wat op Assam maar is aromatischer en de theetuinen liggen veel hoger, maar naar het schijnt moet je er een beetje voor zijn (ik hou er persoonlijk erg van). In Yunnan worden ook Golden Monkey, een hele fijne zwarte thee, en Yao Bao, een wilde witte, gemaakt. In Yunnan staat ook de ‘Xiang Zhu Qing Cha Zhu’, de grootste en dikste gekende theeboom ter wereld wiens leeftijd op 3200 jaar geschat wordt. In Yunnan liggen ook de Wuliang of Wu Liang bergen, waar de allerbeste Pu’erh vandaan komt.

Yunnan Bio TGFOP, l’Essence du Thé: L’Essence du Thé, Colmar. Droog aroma: echt heel erg zwarte thee. Gezet: breakfast thee, niet mollig maar puntig. In de mond sterk en bitter, houtig, lekker met een wolkje melk. Echte ochtendthee. 6 juli ’17:kleine draadjes met nogal wat gouden tipjes erdoor. Droog aroma van hout en heel oude sigaren. Nat: mooi bruine gescheurde blaadjes, enfris, wat puntig, fruitig aroma. Roodbruin. Na 3 minuten, niet astringent, fris en eerder fruitig, mooie zachte afdronk; lekker zonder maar met melk, wat zoet maar toch ook met karakter. 😉😉😉

Grand Yunnan Impérial, Palais des Thés : Zwarte thee. Droog: mooie opgerolde blaadjes, overwegend donkere maar met bruine erdoor en een paar gouden botten. Geurt naar hout. Nat: bruine blaadjes. Aroma is scherp en puntig, hout. Dyae thee is amberkleurig, en geurt naarbehandeld hout, tabak en lekker fris; de smaak is zacht en rond, heel zuiver, met een mooie afdronk; met melk: rond, lekker, maar zonde, ook hier ook wel die mooie afdronk 😊😊😊

Hong Mao Hou, Maison Vayez, Arras: 7.5 euro per 50g. “Aap met de rode haren”. Zwarte thee uit Yunnan, tegen de Indische grens ? Bijzonder rood van kleur, bijna alleen botten. Zou zeer weinig theine bevatten. 13 oktober 2017: een bijzonder mooie thee met een mix van lichtbruin-lichtrode blaadjes, mooi samenklittend, en met een geur van peper en blonde tabak; mooie heel regelmatige bruine blaadjes na het zetten. Naar het donkerroodbruin neigende kleur; ook hier in de neus dat peperachtige; in de mond erg kruidig mar ook met rondere noten, zeker in de afdronk; 27 december ’17: droog: bijzonder peperig aroma; de kleur van de blaadjes gaat van heel lichtbruin tot donkerbruin, met een rode schijn en heel veel lichte blaadjes; infusie: een redelijk intens amber, tamelijk donker; in de neus diezelfde peper en andere specerijen en sigarettentabak, complexer dan vroeger leek het me; in de mond iets van een bouillon, opnieuw die peper en dan iets van paddestoelen; een lekkere rode thee 😊😊😊 20 januari ’18: de complexiteit van december bevestigd, lijkt lekkerder en lekkerder te worden ? 😊😊😊 6 november ’18: het droge aroma is een beetje aan het wegdeemsteren. Nat heel complex wel, specerijen en kruiden, het lijkt wel een keuken. De infusie geurt nog steeds een beetje naar zwarte peper maar meer versmolten. Zeer weinig astringentie, blijft mooi hangen. Avondthee meer dan ochtendthee. 😊😊😊 7 december ’18: de droge blaadjes zijn wat fragiel geworden en uitgedroogd. 500ml, 5 gram, 5 minuten, 95°C. het aroma dat opstijgt uit de pot is toch nog erg lekker met nog steeds dat opmerkelijk peperige, bijna pikant-sterke aroma. Nu met en frisse toets in de mond, en nog steeds lekker😊😊😊

Yunnan 2018, Wild Tea Qi: 19.9 $ voor 56 gram. Artisanale zwarte thee van zeer oude theebomen in Yunnan. Beperkte oplage, geplukt in de lente van 2018. Grote blaadjes, vooral zwart. Mooie thee, een beetje rokerig, leuke aciditeit 😊😊😊(😊)

Golden Jing Mao Feng, Speyerer Tee Contor: Yunnan. 4.3 euro voor 50 gram. 26 mei ’19: zeer mooie mengeling van zwarte en donkerbruine blaadjes met gouden, en veel ‘stof’ of haartjes. De infusie is roodbruin en dik, met ronddrijvende haartjes van de tip. Aroma is eerder moutig, net als de geur van de infusie die sterk doet denken aan mout en eruitziet als een dikke ingekookte vleesjus. In de mond nogal complex, met eerst en vooral mout en iets erg mannelijks, maar in de afdronk een fruitige toets en een hele aardige echo. Beetje vreemde maar interessantre en lekkere zwarte thee. Kleurt mooi met melk maar toch wel beter zonder. 😊😊😊(😊)

 

Yu Shan
Bergketen in Taiwan, in het district Chia Yi, met 3952m hoogte de hoogste berg van Taiwan. De naam betekent Jade Mountain. De meeste theetuinen liggen op hoogtes rond de 1300m en werden iets voor de eeuwwisseling opgestart. Veel mist en lage temperaturen zorgen voor zeer smakelijke rijke thee’s.


Yutaka Midori

Japanse cultivar. In Zuid-Kyushu de belangrijkste cultivar. Donkergroen. Rijk smakende thee. Rond Kagoshima goed voor ongeveer 60% van de aanplant.

 

Yu Qian

Deel van de Chinese lente-oogst. Geoogst na Qing Ming (rond 5 april) maar voor Gu Yu (Koren Regens), tussen 5 en 20 april.

 

Zairai

Algemene benaming voor de oudste Camilla sinensis struiken in Japan, nog vermeerderd door zaden, en niet door loten. Velen zijn ondertussen uitgegroeid tot theebomen. De vermeerdering door zaden zorgde ervoor dat elke plant lichtjes verschillend is, en een Zairai veld kan je beschouwen als een field blend. Elke plant gedraagt zich immers een beetje anders en heeft een ander smaakprofiel, omdat hij twee ouders heeft (de meeste cultivars worden gekloond en zijn dus een perfecte kopie van hun moederplant). Hierdoor zijn ze erg resistent tegen ziektes en hebben ze diepe wortels, maar de opbrengst is laag. De diepe wortels zouden een hogere mineraliteit brengen, net zoals bij wijn. Omdat de opbrengst gek genoeg goedkoper is zijn er veel uitgedaan en vervangen door cultivars die meer opbrengen, maar her en der staan ze nog. Ze geven een idee van hoe Japanse thee moet gesmaakt hebben voor de 20e eeuw. Wordt soms ook benoemd als yamacha, en zairai betekent eigenlijk lokaal of ingeboren. Ze zijn ondertussen zeldzaam en moeilijk te vinden buiten Japan, en elke thee is uniek.

Organic Zairai Sencha, O-Cha. : Kirishima, Kagoshima. Licht gestoomd. Een wilde theeplant in field blend. 10.64 euro. Juli ’18. An de droge thee kan je wel blijven ruiken, zo rond, vet en lekker geurt hij ! In coldbrew, zeer mooi troebel geel, niet groen ! een mooi dik aroma en ook in de mond dik, veellagig, complex en romig met een lange en erg ronde afdronk 😊😊😊😊 zelfde periode, warm gezet: de natte blaadjes verspreiden een intens grassig aroma, als een weiland in de regen, en de blaadjes zijn mooi versnipperd en mooi groen. De infusie is geelgroen. In de neus is de thee zoet en complex, grassig. De mond is rond, edel en zacht, heel breed en op een lichte manier intens, als een mooie geisha maar dan met pit en humor en intelligentie. Verslavend theetje. Beetje boterig? Veel structuur. 😊😊😊😊

 

Zao Bei Jian

Zwarte thee uit Sichuan. Congou stijl. Vaak afkomstig uit het bergachtige westen, waaronder ook Mengding, en meestal twee blaadjes en een knop. Meestal wat moutig met soms een beetje chocolade-toetsen. Een goed gemaakt exemplaar heeft meestal ook wat gouden tipjes.

 

Zealong

Nieuw Zeeland. 48ha aanplant van Taiwanese cultivars. Maken momenteel drie werkelijk uitstekende oolongs in de stijl van jade oolongs uit Taiwan. Drie flushes: een spring flush in november, een summer flush in januari en een herstflush in maart. Zeer moeilijk te vinden.

 

Zhejiang

Kustprovincie in China. De naam betekent kronkelende rivier. Ligt noordelijk van Fujian, aan de Oost-Chinese zee, onder Shanghai en is erg bergachtig. Het heeft een gematigd zeeklimaat. Het is de geboorteprovincie van Chiang Kai-Shek en de bekende schrijver Lu Xun. Ondermeer bekend voor zijn Long Jing groene thee uit Hangzhou en zijn Anji Bai Cha, uit Anji.

 

Zhenghe
Regio in Fujian, China, bekend voor zijn witte thee, maar ook één van de drie plaatsen waar de originele congou zwarte thee vandaan komt, de zhenghe-gongfu. De witte thee’s zijn de beroemde Bai Mudan en Bai Hao Yinzhen.


Zheng Shan Xiao Zhong

China. Dit zou de oudste geëxporteerde thee van China zijn, en de naam Lapsang Souchong is eigenlijk een westerse verbastering van de Chinese uitspraak. Zheng Shan verwijst naar het gebied, Xiao Zhong naar het kleine blad van de cultivar. Vandaag wordt er vaak mee aangeduid dat het hier gaat over de originele, ongerookte versie, in tegenstelling tot wat we nu Lapsang Souchong zijn gaan noemen, maar de thee kan dus gerookt of ongerookt zijn. Hij komt uit Wuyishan, de bergketen tussen Fujian en Jiangxi, waar ook beroemde oolong’s als Da Hong Pao worden gemaakt. Het is waarschijnlijk dat dit de zwarte thee is waarmee men in het Westen voor het eerst kennis maakte en die aan de grondslag ligt van de immense populariteit van zwarte thee in onze regio’s. De Nederlanders waren gek op de gerookte versie zodat deze zeer populair werd, maar de laatste tijd komt de meeste Lapsang Souching uit andere regio’s en wordt hij gemaakt met lagere kwaliteitsthee. Vlak na de eeuwwisseling begon men de goede thee terug te gebruiken voor ongerookte thee. Je drinkt hem best in zijn natuurlijke vorm, maar toevoeging van melk maakt de goedkopere versie verslavend lekker en doet sterk denken aan cacao. De topversie van deze thee heet Jin Jun Mei, maar is eigenlijk een klasse apart. Origineel komt hij van het dorp Tong Mu en dat zou nog steeds de beste zijn.

Xiao Zhong high grade, Thee van Sander: 16.5 euro per 100 gram. Uit Wuyi. Ongerookt. Sample van 5 gram. 3 november ’18: 3 minuten, 5 gram voor 400ml, 100°C. Droge blaadjes zijn mooi gevormd, egaal van kleur en geuren lekker. Amberkleurige, heldere infusie. Aroma’s van cacao met toetsen van honing en fruit. Beetje astringentie maar absoluut drinkbaar zonder melk, de astringentie is ondersteunend, fijne toetsen van cacao en honing, redelijk lange afdronk. Lekkere thee, wat springerig, heel “joviaal”. 😊😊😊(😊)

Xiao Zhong highest grade, Thee van Sander: 36.5 euro per 100 gram. Ongerookt, topjes. Zakje van 25 gram. Uit Wuyi. 4 november ’18: 2 minuten, 80°C, 6 gram op 400ml. Erg mooie droge blaadjes met een mooi vol aroma. Heldere, amberkleurige infusie, iets donkerder dan de vorige. Mooi en enthousiast aroma met vooral cacao en fruit (is dit longan fruit?), héél helder en zuiver. In de mond complex, fijn, gebald en ingetoomd, rechtlijniger maar ook zuiverder en fijner dan de vorige. Beetje astringentie die niet stoort. Mooie afdronk en een thee waarvan de geurherinnering nog lang blijft hangen. 😊😊😊😊

Little Tong Mu – Tong Mu Zhengshan Xiaozhong: November 2018, 50gram, Mei Leaf. 16.8 euro voor 100gram. Geplukt april 2018 in Tong Mu in Fujian, uit een theetuin op 1300m hoogte. Cultivar Xiao Zhong. Droog, gedraaide, zwarte blaadjes, mooi volledig. 2 minuten, westers, ik vind dit weinig: helder caramelkleurig. Erg mooi, helder aroma, vooral fruit. In de mond erg lekker, nauwelijks astringentie, mooie fraicheur, vooral fruit en vers gesneden houtsnipper. Een zeer heldere thee. 9 december ’18, gongfu, 5 gram, 10 sec, 100ml. Oranje-caramelkleurige infusie. Natte blaadjes weer zeer complex, met iets floraals, iets van taart (framboos ? rabarber ?) en iets lekker fris (inderdaad, wat à la rabarber), heel mooi in ieder geval. In de mond muscatel en iets heel floraals. De verkoper spreekt van granola, en inderdaad maar dan met frambozenyoghurt erdoor. 20 seconden. Natte blaadjes geuren nu wat houtiger, warme, zure rabarberjam. De mond is nu wat complexer geworden, een mengeling van fruit, honing, vers gezaagd hout, een beetje astringentie en een leuke afdronk. 30 seconden: donker caramel met oranje slag. Eenvoudiger en meer opvallende zoete toetsen. 😊😊😊(😊)

 

Zhi Lan Xian
China. Fenghuang. Phoenix Oolong, de naam betekent Iris Orchidee en verwijst naar de geur van deze bloem. De beste behouden tot 20 passages door de gaiwan hun aroma’s. Familie van Shui Xiang. Ook bekend als Song Zhong Zhi Lan omdat men gelooft dat de moederstruiken uit de Song dynastie stammen.


Zhong Shu Hu

Eén van de theedistricten op de berg Ali in Taiwan. Lang bekend voor zijn fruitbomen maar sinds een twintigtal jaar wordt er veel thee geteeld voor oolong, waarvoor teroir en klimaat heel geschikt zijn. Theetuinen op tussen de 1300 en 1800m boven de zeespiegel. Koel en mistig. Op de meeste plaatsen staan theestruiken en fruitbomen (vooral pruimelaars) nog steeds door elkaar en men beweert dat je dat kan ruiken. Frisse maar zachte Oolong die populair en niet goedkoop is.

 

Zhulan
Groene thee oorspronkelijk uit Jiande in Anhui, gemengd met zhulan bloemen van de Chloranthus spicatus (pearl orchid). In de 19de eeuw veel verhandeld in Kyakhta in Rusland, maar bestemd voor het westen waar hij veel populairder was dan in Rusland zelf. Wordt nog steeds gedronken in China. Men zegt dat Earl Grey een poging was om deze thee na te bootsen met de in Europe verkrijgbare bergamot olie. Vandaag gemaakt in Anhui, Jiangxi, Jiangsu en Yunnan.


Zhu Ye Qing

Sichuan, China. Ook bekend als Green Bamboo Leaf. Groene, kortgebakken thee. Recent populair geworden, naar het schijnt vooral door goede marketing in China, maar hij zou al bestaan sinds de jaren 60, toen volgens de legende Generaal Chen Yi een klooster bezocht en deze thee voorgezet kreeg. Toen hij naar de naam vroeg antwoordden ze hem dat de thee er nog geen had en noemde de generaal hem Groen Bamboeblad, naar de vorm van de natte blaadjes. Verfrissende groene thee, zoet met een frisse toets, normaal gezien geplukt voor het Qing Ming festival. Hij groeide oorspronkelijk op de Emei Shan berg, tussen bamboe-wouden met zware ochtend- en avond-mist, maar de meeste zou nu van de nabijgelegen Meng Ding berg komen waar het klimaat minstens zo goed zou zijn en er meer plaats is voor theetuinen.

Zhu Ye Qing, Thee van Sander: 39.5 euro per 100 gram. Alleen knopjes. 5 gram, juli 2018. 18 november ’18, 200ml, kyusu, 2.4 gram, 3 min. Heel bleekgele infusie. Interessante neus, vers gekookte sperziebonen zoals de importeur vermeld, zeker voor het natte blad, maar ook voor de infusie. In de mond zit ook nog iets interessanter, iets mineraligs, en dat maakt het een heel aardige thee. Bij het tweede zetsel waren de sperziebonen weg en viel die mooie mineraliteit nog meer op. 😊😊😊(😊)

 

Zimbabwe

Eerst aangeplant in 1924 en succesvol tot de economische catastrophe in 2007. Vooral in de Eastern Highlands.

 

Zisha
Purperen klei die gebruikt wordt voor het maken van yixing theepotten. Mengeling van kaolin, kwart en mica, en met een hoog gehalte aan ijzeroxide. Vooral Huanglongshan en Zhaozhuangshan. De klei die meestal diep ondergronds tussen andere kleilangen te vinden moet worden opgegraven, gedroogd, gezeefd en dan bewerkt worden om te worden hergebruikt. Zisha is altijd purper-rood-bruin en wordt zowel gebruikt voor de elegante en pure yixing potten als voor meer complexe, ingewikkelde en meer speelsere vormen. Toevoeging van andere metalen kan de kleurschakering beïnvloeden. Bij het uitspoelen en proper maken mag nooit detergent gebruikt worden.


Zong Shu Hu

Taiwan. Terroir op de berg Ali Shan, waar vroeger vooral fruit stond aangeplant maar waar de laatste 20 jaar meer en meer boeren overschakelen naar thee. Gelegen op tussen de 1300 en 1800 meter boven de zeespiegel. De koele en vochtige lucht is ideaal voor oolong. Erg complexe thee met een zoet en soms boterig mondgevoel.

 

Zuid-Afrika

De eerste aanplant in Zuid-Afrika dateert uit 1850 met theeplanten uit Kew Gardens en lag ten zuiden van de Limpopo in de Durban Botanical Gardens (Natal). In 1877 werd echter Assam aangeplant en startte de commerciële theebouw die een groot succes was zodat er tegen 1889 al 441 ha thee stond. Na een dip vlak na de tweede wereldoorlog kwamen er nieuwe theegebieden langs de Drakensbergen in Oost-Transvaal en in delen van Transkei en na 1970 volgden er nog nieuwe. De oogst vindt plaats tijdens het regenseizoen van november tot maart, voor het grootste deel volgens de CTC-methode. Bijna de volledige productie wordt binnenlands geconsumeerd. Zuid-Afrika blijft uiteraard ook het land van de rooibos !

 

Zuid-Gyeongsang

Zuid-Korea. Groene thee van de hellingen van de Jiri San berg.

 

Zuid-Jeolla

Provincie van Zuid-Korea. Populair bij Koreaanse toeristen. In de Boseong bewerken een 1000-tal boertjes een 1063 ha. De Daehan Dawon theetuinen van Boseong zijn populair bij toeristen.

 

Zuid-Korea

0,1 % van de wereldproductie. Alhoewel Zuid-Korea een lange geschiedenis van theekweek en theeconsumptie kent, was de populariteit ervan wisselend. Al in de 6de eeuw werd jeoncha en dancha geimporteerd door Boeddistische monikken, in de vorm van tegelthee. Thee werd hier voor het eerst aangeplant rond 900 na Christus, maar tot de 14de eeuw bleef het een drank voor monniken. In de 14de eeuw ontdekte de aristocratie de drank en ontstond de darye theeceremonie, maar tegen het einde van de Koryo dynastie verdween het gebruik van thee bijna volledig. In 1924 werd het eerste theehuis geopend, maar de Japanse bezetting maakte thee terug onpopulair (de Zuid-Koreanen zijn koffiedrinkers). In de jaren 60 van vorige eeuw werd thee terug populair door de inspanningen van de natioalistische monnik Hyodang Choi Beom-Sul die de Panyaro Way of Tea ontwikkelde. Er werden nieuwe velden aangeplant, maar in 2007 barstte het grote Theeschandaal los toen KBS (Korean Broadcasting System) aan het licht bracht dat Koreaanse thee vol residu’s van pesticides zat. Dit schandaal bracht zware schade toe aan de thee-industrie maar achteraf bleek het louterend. Focus op kwaliteit en biologische landbouw maakten de kwaliteitsthee uit Zuid-Korea opnieuw gewild en populair en de biologische thee van het vulkanische eiland Jeju is internationaal gewild en geapprecieerd.

Bijna alle boerderijen liggen in het zuidelijke deel van het schiereiland waar een zeebries de velden afkoelt, en veel theetuinen zijn klein en onder controle van de tempels. Er wordt vooral groene thee gemaakt en het grootste deel wordt lokaal opgedronken. Er wordt geplukt volgens de maankalender en de thee wordt genoemd naar de maan waarin hij geplukt werd. Ujeon of Woojeon is de first flush thee, daarna komen sejak, jungjak of joongjak en daejak. Ipcha en yeoncha duiden op bladthee, garucha en malcha op poederthee. Deokkeum-cha of bucho-cha betekenr dat de thee “pan-fried” is, jeungje-cha is gestoomd, met meer levendige kleuren, maar wordt vooral in de tempels gebruikt. Boseong in de provincie Zuid-Jeolla, Hadong in de provincie Gyeongsang en het eiland Jeju zijn bekend voor hun kwaliteitsthee’s. Banya-cha uit Boseong is een thee die werd uitgevonden door Boeddhistische monniken en die groeit op zanderige leem vlakbij de bergen en de zee. Banya is de Koreaanse naam voor prajna Boeddhistische concept. Jungno-Cha (bamboe-dauw thee) is ook een topper. Hij komt uit thee die tussen de bamboestruiken groeit in Gimhae, Hadong en Jinju in de Zuid-Gyeongsang provincie. Hyeonmi-mokcha is een blend van thee met bruine rijst, Remon-nkcha is een blend met citroen. Tteok-cha (of byeongcha) is samengeperste thee.

 

Zwarte thee

Of rode thee, zoals de Chinezen hem noemen. Vandaag is dit de populairste thee in het Westen,  en de kwaliteit varieert van het eenvoudigste theezakje tot een exclusieve en dure Darjeeling. Het maken van zwarte thee begint met het verflenzen, of withering. De theemaker die hier fouten maakt of verkeerde beslissingen neemt is verloren, en het is dus een heel belangrijk deel van het proces, ook al lijkt het het eenvoudigst. De theebladeren worden uitgespreid over grote oppervlaktes zodat er al dan niet verwarmde lucht kan over worden geblazen opdat eventueel regenwater snel verdampt en het blad zijn vocht begint af te geven. Voor 1 kg thee is 4.2 kg vers geplukte thee nodig en dit geeft een idee van het vocht dat moet verdampen; het proces duurt 12 tot 16 uur. Topthee’s als Darjeeling ondergaan hard withers, waarbij meer vocht verdampt dan bij een soft wither, meer gebruikelijk voor CTC thee. Het withering proces gaat echter over meer dan alleen vocht dat verdwijnt maar er vindt ook een chemisch proces plaats dat van levensbelang is bij het verwelken en dat grote invloed heeft op de smaak. Dit proces start onmiddellijk na het plukken en duurt minimaal 6 uur. Na het verwelken start het rollen of kneuzen waarbij de cellenstructuur van de blaadjes wordt gebroken zodat zuurstof kan reageren met de enzymes in de bladeren, en er een oxydatieproces start. Dit kan op twee manieren: orthodox, waarbij de theebladeren in trommels worden gekneusd en over een gaas worden gevoerd waar de kleinere deeltjes door vallen om naar de oxydatieruimte te worden gebracht. Wat overblijft wordt terug uit elkaar gehaald door een ball breaker en opnieuw gekneusd en over het gaas gevoerd, tot de thee verwerkt is, en de dhool overblijft, de massa verflenste en gekneusde blaadjes. Deze methode wordt vooral in Azië toegepast. De andere methode, CTC of Crush Tear Curl, wordt gebruikt voor thee die bestemd is voor gebruik in theezakjes. Hierbij wordt de thee tussen twee roterende en met messen uitgeruste rollers gevoerd die de theeblaadjes zowel pletten als uit elkaar scheuren, en dit wordt herhaald tot de gewenste vorm behaald is. Deze thee ziet er een beetje uit als koffie, met kleine korreltjes, die in deze fase van het productieproces nog groen zien; de methode is ruw en heeft zijn tegenstanders, maar is ideaal voor de consument die zijn thee met melk drinkt. De volgende fase is de oxydatie, en dit is de fase die zwarte thee maakt wat het is en waarvoor alle vorige fases een voorbereiding waren. Door het rollen worden de cellen gebroken wat toelaat dat de enzymes van de cellen zich binden met polyfenolen, en deze oxidatie wordt zichtbaar in de kleur van de dhool, die van groen naar geel en uiteindelijk bruin gaat. De polyfenolen in de thee worden nu omgezet in theaflavine (TF) en dan thearubigine (TR). Een heel korte oxidatieperiode geeft dus meer TF dan TR, en is gewenst voor lichte, heldere thee, terwijl een thee met body en kleur meer TR’s nodig heeft. De oxidatie kan een handje geholpen worden door machines die de thee keren. Wanneer het gewenste oxidatieniveau bereikt is moet het worden gestopt door een blootstelling aan temperaturen boven de 35°C, wat gebeurt door de thee door een verhitte ruimte te doen lopen en héél precair is. Bij een te grote hitte verbrandt de thee en wordt de smaak verknoeid, een te lage stopt het oxidatieproces niet, en ook hier wordt de smaak verknoeid. Het is één van de moeilijkste delen van het productieproces. Hierna wordt de thee gezeefd en verdeeld in batches, waarbij eerst het steeltje wordt verwijderd door middel van statische elektriciteit die de steeltjes aan rollers doet kleven zodat ze verwijderd kunnen worden. De steeltjes worden dan verkocht aan de Ice Tea industrie of als BMF (Broken Mixed Fannings) in Oost-Afrika waar ze gezocht zijn voor het armste deel van de markt omdat er verschillende malen thee mee kan worden gezet. Eventueel komen ze ook terecht in een BM (Broken Mixed), een mengeling van steeltjes en vezels. De rest van de thee wordt gezeefd en opgedeeld in leaf grades en verpakt.



Bronnen:
GASCOYNE, Kevin, MARCHAND, François, DESHARNAIS, Jasmin & AMERICI, Hugo, Tea. History Terroirs Varieties., Third Edition., 2018, Firefly Books, 288p
MAIR, Victor H. & HOH, Erling, The True History of Tea., Thames & Hudson, 2009, 280p.



Waar kopen ?


Bitterleaf
Gevestigd in Kunming, Yunnan, China, en geleid door Coomi Xuan Liu en Jonah Snyder. Gespecialiseerd in Pu’Er en andere thee’s uit Yunnan, en keramiek uit Jianshui Zitao. Ze hebben ook een selectie top-keramiek uit Jingdezhen. Ze testen op pesticides en kopen hun thee van boeren die ze vertrouwen in hun omgeving. Heel moderne, mooie, Westerse verpakkingen. Nog niet uitgeprobeerd. https://www.bitterleafteas.com/


The Tea Crane
Tyas Sosen is een Belgische japanoloog en Master of Arts die sinds enige tijd in Japan woont en zich dieper en dieper in de Japanse cultuur ingroef. Hij is een gediplomeerd meester in de Enshu theeceremonie en was de eerste Belg die het tot Nihoncha theeleraar schopte. Hij biedt een abonnement aan dat zich zo goed als uitsluitend richt op Japanse groene thee van biologische oorsprong en van kleine boeren die heel precies bezig zijn op eerder kleine boerderijen, maar je kan de thee ook zo kopen via de website. Hij woont in Kyotanabe in Kyoto. Hou rekening met wat vertraging en extra kosten omdat de thee langs de Belgische douane moet passeren. Onwaarschijnlijk lekkere en brede collectie Wakoucha, maar ook zijn matcha’s en groene thee’s moeten absoluut top zijn. https://www.the-tea-crane.com/


Teadrunk
Winkel/importeur in East Village, 123 E 7th Street, New York. Dit is dé plaats voor Chinese thee in New York. Shunan Teng is de jonge en enthousiaste eigenares. Ze groeide op in China, kwam dan naar de VS om er in corporate finance te werken, maar koos uiteindelijk voor dit pad. Ze specialiseerde in wat ze historische thee’s noemt en doet niet mee aan modeverschijnselen als Jin Jun Mei. Geen infusies, geen blends, geen toegevoegde smaken, alleen het échte ding. Ze is begeesterd door terroir en hoe terroir de smaken van de thee beïnvloed, en is een heel moeilijke klant voor de boeren in China omdat ze staat op traditie bij het oogsten en bewerken. https://tea-drunk.com/ .











 

 

 

 

© Copyright. All Rights Reserved.

Neem contact op:

 

Erik De keersmaecker

Leopold Beosierlaan 16

3010 Kessel-Lo

België

 

erikdekeersmaecker@skynet.be

 


De Theeencyclopedie:

een poging om het meest volledige Nederlandstalige naslagwerk te zijn (met proefnota's)